II GSK 304/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 8 września 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 133/14 w sprawie ze skargi R. Ż. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od R. Ż. na rzecz Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia 220 (dwieście dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 8 września 2014 r. uwzględnił skargę R. Ż. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego uchylając tą decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Dolnośląskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ z dnia [...] sierpnia 2013 r. Sąd I instancji stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu oraz orzekł o kosztach postępowania. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym: skarżąca R. Ż., pismem z dnia 25 czerwca 2013 r. wniosła o potwierdzenie związania jej od dnia 1 lutego 2008 r. umową dobrowolnego ubezpieczenia zdrowotnego załączając do pisma listę wpłat zidentyfikowanych na dobrowolne ubezpieczenie zdrowotne za okres od stycznia 2008 r. do kwietnia 2013 r. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Dyrektor Dolnośląskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ orzekł, że skarżąca nie podlegała ubezpieczeniu zdrowotnemu po dniu 1 lutego 2008 r. Organ w motywach wskazał, że zawarta przez stronę umowa dobrowolnego ubezpieczenia wygasła z dniem 22 stycznia 2008 r., w związku ze zgłoszeniem jej do ubezpieczenia z tytułu umowy zlecenia zawartej od 23 do 31 stycznia 2008 r. Przywołując regulacje zwarte w art. 3 ust. 1 oraz art. 68 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r., Nr 164, poz. 1027 ze zm., dalej: ustawa o świadczeniach) organ uznał, że podleganie obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego wykluczało podleganie w tym samym czasie dobrowolnemu ubezpieczeniu zdrowotnemu. Objętą skargą decyzją z dnia [...] października 2013 r. Prezes NFZ utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji podzielając w pełni argumentację stanowiącą podstawę jego decyzji. Sąd I instancji uwzględniając skargę na tą decyzję uznał, że pogląd organów, iż fakt zwarcia przez skarżącą umowy cywilnoprawnej podlegającej obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu w okresie od 23 do 31 stycznia 2008 r. powodował automatyczne wygaśniecie umowy dobrowolnego ubezpieczenia, nie zasługiwał na aprobatę. W ocenie Sądu I instancji, skutek prawny wygaśnięcia umowy dobrowolnego ubezpieczenia nie wynikał z żadnej z powołanych w podstawie prawnej rozstrzygnięcia normy prawa materialnego jak również z postanowień umowy dobrowolnego ubezpieczenia z dnia 22 września 2003 r. Podkreślił, że w obowiązujących przepisach prawa brak jest również rygoru formy pisemnej dla umów dobrowolnego ubezpieczenia, co pozwala na przyjęcie konstrukcji prawnej automatycznego nawiązania stosunku prawnego po ustaniu umowy cywilnoprawnej, która w ocenie organu spowodowała wygaśnięcie umowy ubezpieczenia dobrowolnego. Zdaniem Sądu I instancji w taki sposób należało traktować stanowisko organu, który akceptując wpływające od skarżącej składaki na poczet umowy dobrowolnego ubezpieczenia, sankcjonował kontynuację jej obowiązywania. Oczywistym było, według Sądu I instancji, że w sytuacji gdyby organ niezwłocznie po uzyskaniu informacji o okolicznościach powodujących konieczność zawarcia nowej umowy ubezpieczenia przez skarżącą powiadomił ją o tym, wzywając do podjęcia stosowanych czynności celem jej zawarcia, to skarżąca zastosowałaby się do tego. Gdyby zaś tego nie uczyniła to poniosłaby wszelkie negatywne skutki swojego zaniechania. W takiej sytuacji, zdaniem Sądu, skarżąca prawidłowo odczytała wolę organu kontynuowania postanowień umownych, czemu organ dał wyraz, per facta concludentia, przyjmując od skarżącej należne w jej ocenie składki, a więc składaki za okres od stycznia 2008 do kwietnia 2013 r. W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie: I. przepisów postępowania, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez uchylenie decyzji Prezesa NFZ oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Dolnośląskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ w oparciu o niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym ustalenia wyroku w zakresie: 1. naruszenia art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak właściwego ustosunkowania się przez organ do argumentów skarżącej dotyczących kontynuowania przez organ umowy dobrowolnego ubezpieczenia zdrowotnego, czemu dał konkludentny wyraz w postaci pobierania opłaconych przez nią składek na poczet umowy w okresie od stycznia 2008 r. do kwietnia 2013 r., podczas gdy organ w swojej decyzji odniósł się do zasad pobierania składek na ubezpieczenie zdrowotne od skarżącej poprzez wskazanie, iż zgodnie z art. 109 ust. 2 ustawy o świadczeniach, sprawy z zakresu wymierzania i pobierania składek na ubezpieczenie zdrowotne należą do właściwości organów ubezpieczeń społecznych (ZUS) oraz wskazaniem, że czym innym jest kwestia objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym, a czym innym kwestia obowiązku płacenia składki na ubezpieczenie zdrowotne, dlatego NFZ nie jest instytucją właściwą do orzekania o obowiązku odprowadzania składek na jakiekolwiek ubezpieczenie, ani też do pobierania takich składek (co stwierdził Sąd w uzasadnieniu), a jedynym właściwym organem w powyższym zakresie jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych; II. prawa materialnego: 1. poprzez błędną wykładnię art. 68 ust. 1 ustawy o świadczeniach, w szczególności pominięcie tego, że norma w nim zawarta, w sposób wyraźny odwołuje się w swojej treści do brzemienia normy prawnej zawartej w art. 66 ust. 1 ustawy o świadczeniach i przyjęcie, że skutek prawny w postaci wygaśnięcia dobrowolnego ubezpieczenia zdrowotnego nie wynika z żadnej z powołanych przez organ jako podstawa rozstrzygnięcia norm prawa materialnego, podczas gdy norma prawna zawarta w art. 68 ust. 1 ustawy o świadczeniach wyraźnie stanowi, iż "osoba niewymieniona w art. 66 ust. 1 (...) może ubezpieczyć się dobrowolnie na podstawie pisemnego wniosku złożonego w funduszu", a zatem ustawodawca wyraźnie przesądza o tym, że osoba podlegająca obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu nie może być objęta dobrowolnym ubezpieczeniem zdrowotnym, a w konsekwencji dobrowolne ubezpieczenie zdrowotne wygasa z mocy prawa z chwilą objęcia obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym osoby ubezpieczającej się dotychczas dobrowolnie (skarżącej); 2. poprzez niezastosowanie art. 60 k.c. w zw. z art. 61 § 1 oraz art. 809 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 68 ust. 1, 4, 5, 7 i 8 ustawy o świadczeniach i przyjęcie – z pominięciem powyższych przepisów – że pomiędzy organem a skarżącą doszło w sposób konkludentny do zawarcia umowy dobrowolnego ubezpieczenia zdrowotnego, podczas gdy strony mogą w prawdzie zawrzeć umowę per facta concludentia, niemniej jednak jej zawarcie musi być poprzedzone złożeniem dwóch zgodnych oświadczeń woli, wskazujących i uzgadniających wszystkie istotne postanowienia umowy ubezpieczenia, w zakresie których obie strony muszą osiągnąć konsensus (art. 68 ust. 1, 4, 5, 7 i 8 ustawy o świadczeniach) w wyniku złożenia oferty przez jedną z nich (wniosek osoby wskazany w art. 68 ust. 1 ustawy o świadczeniach) oraz jej przyjęcie przez drugą stronę (art. 68 ust. 5 ustawy o świadczeniach w zw. z art. 809 § 1 i 2 k.c.), co w przedmiotowej sprawie musiałoby mieć miejsce wobec przyjęcia, że fakt objęcia obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym powoduje z mocy prawa wygaśnięcie umowy dobrowolnego ubezpieczenia zdrowotnego a ponowne jej zawarcie wymaga dokonania powyższych czynności (złożenia oferty i jej przyjęcia). Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w W. do ponownego rozpoznania ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. R. Ż. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie w całości jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, albowiem trafnie wywodzi naruszenie przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania. Z niespornego stanu faktycznego sprawy, który potwierdzają tak organ jak i skarżąca wynika, że skarżąca R. Ż. w okresie, w którym objęta była dobrowolnym ubezpieczeniem zdrowotnym (umowa z Dolnośląskim Oddziałem Wojewódzkim NFZ z dnia [...] września 2003 r.), podjęła pracę w formie zlecenia z E. Spółką z o.o. we W., która to umowa zlecenia w okresie od dnia 23 do dnia 31 stycznia 2008 r. generowała obowiązek jej ubezpieczenia zdrowotnego sklasyfikowanego pod kodem 412 (osoba wykonująca umowę agencyjną, umowę zlecenia lub umowę świadczenia usług). Bezspornym jest również okoliczność, iż skarżąca w czasie podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu jak i po tym okresie uiszczała składaki z tytułu dobrowolnego ubezpieczenia zdrowotnego – do kwietnia 2013 r. Ostatni z wymienionych elementów faktycznych sprawy stał się podstawą uznania przez Sąd I instancji, że zawarta przez skarżącą z NFZ umowa dobrowolnego ubezpieczenia podlegała kontynuacji, czemu organ dał konkludentny wyraz pobierając wpłacane przez stronę na poczet dobrowolnego ubezpieczenia składki w okresie od stycznia 2008 r. do kwietnia 2013 r. Sąd nie zgodził się przy tym ze stanowiskiem organu, że wynikające z zawartej przez skarżącą umowy zlecenia objęcie jej obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym powodowało automatyczne wygaśnięcie umowy dobrowolnego ubezpieczenia zdrowotnego. Stanowisko to, ległe u podstaw objętego skargą kasacyjną wyroku, nie znajduje oparcia w wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej jak również nie znajduje oparcia w zastosowanej przez Sąd I instancji instytucji zawartej w Kodeksie cywilnym, mającej usankcjonować ciągłość umowy ubezpieczenia dobrowolnego, która jak trafnie argumentował organ wygasła z mocy prawa wobec objęcia skarżącej obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym. W pierwszej kolejności odnieść się należy do mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, powołanej ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, w oparciu o które Sąd I instancji stwierdził, iż na ich podstawie nie można wyprowadzić skutku wygaśnięcia umowy dobrowolnego ubezpieczenia. Zgodnie z art. 68 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, osoba niewymieniona w art. 66 ust. 1, (...) może ubezpieczyć się dobrowolnie na podstawie pisemnego wniosku złożonego w Funduszu, jeżeli ma miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wymieniony w powołanym przepisie, art. 66 ust. 1 zawiera katalog podmiotów podlegających obowiązkowemu ubezpieczeniu, do których zalicza się między innymi osoba wykonująca pracę na podstawie umowy zlecenia – pkt 1 lit. e). Treść omawianej regulacji nie nasuwa wątpliwości, że umowę dobrowolnego ubezpieczeni z NFZ może zawrzeć osoba (podmiot) niesklasyfikowany w art. 66 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Jednocześnie art. 66 ust. 1 ustawy, określając na swym wstępie, że: "obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają: (...)", wyłącza poprzez swą obligatoryjność, możliwość dobrowolnego ubezpieczenia się osoby spełniającej warunek obowiązkowego ubezpieczenia. Istotnym jest bowiem to, że ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej w art. 66 ust. 1 kształtuje sytuację prawną podmiotów w nim wymienionych, przy czym ma ona dla nich charakter bezwzględny, bo nakładający obowiązek w nim określony. Forma ubezpieczenia przewidziana w art. 68 ust. 1 ustawy ma natomiast charakter potencjalny. Osoba niewymieniona w art. 66 ust. 1 może lecz nie musi przystąpić do ubezpieczenia w celu uzyskania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Z porównania obu opisanych form podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu, obowiązkowemu i dobrowolnemu, przede wszystkim zaś z regulacji zawartej w art. 68 ust. 1 ustawy o świadczeniach, wynika iż obie formy ubezpieczenia wykluczają się wzajemnie. Jeden i ten sam podmiot nie może być uprawniony do świadczeń opieki zdrowotnej określonych w ustawie, w oparciu o obowiązek ubezpieczenia przy jednoczesnym dobrowolnym ubezpieczeniu zdrowotnym. Jak już bowiem wskazano, powołany art. 68 ust. 1 ustawy przewiduje możliwość ubezpieczenia się w formie dobrowolnej osobą niewymienionym w art. 66 ust. 1 ustawy, podlegającym obowiązkowi ubezpieczenia. Konsekwencją takiego stanu prawnego na kanwie omawianych przepisów będzie, w sytuacji jak w niniejszej sprawie gdzie osoba objęta, na podstawie zawartej z Narodowym Funduszem Zdrowia umowy, dobrowolnym ubezpieczeniem powoduje powstanie stosunku prawnego skutkującego obowiązkiem objęcia jej ubezpieczeniem zdrowotnym, że umowa taka wygaśnie z mocy prawa. Przyczyną jej wygaśnięcia będzie, bowiem powstanie obowiązku znajdującego umocowanie i wynikającego bezpośrednio z przepisów powszechnie obowiązującego prawa – ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Innymi słowy powstanie obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego spowoduje utratę mocy stosunku ubezpieczeniowego wynikającego z zawartej dobrowolnie umowy. Za takim sposobem rozumienia art. 68 ust. 1 w zw. z art. 66 ust. 1 ustawy o świadczeniach przemawia również treść art. 68 ust. 5 ustawy, który określa, że osoba, o której mowa w art. 68 ust. 1, zostaje objęta ubezpieczeniem zdrowotnym z dniem określonym w umowie zawartej przez tę osobę z Funduszem, a przestaje być nim objęta z dniem rozwiązania umowy lub po upływie miesiąca nieprzerwanej zaległości w opłacaniu składek. Zawiera on bowiem dwie kolejne przesłanki warunkujące zaprzestanie podlegania dobrowolnemu ubezpieczeniu zdrowotnemu – w wyniku rozwiązania umowy, a więc woli jednej z jej stron kontynuowania ubezpieczenia (1) bądź w wyniku działań (zaniechań) strony zobowiązanej do opłacania składek (2). Wadliwie wobec tego Sąd I instancji wyprowadził wniosek, iż brak było podstaw prawnych do uznania, że w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy, zawarta pomiędzy skarżącą a Narodowym Funduszem Zdrowia dobrowolna umowa ubezpieczenia zdrowotnego wygasła wobec objęcia skarżącej obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego w wyniku spełnienia się warunku, o który mowa w art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, co prawidłowo uczyniły organy Funduszu obu instancji. Konsekwencją wadliwości interpretacji przepisów prawa materialnego była wadliwość oceny Sądu I instancji rozstrzygnięć wydanych w sprawie administracyjnej w aspekcie naruszenia przepisów postępowania, które to zdaniem Sądu wynikało z braku właściwego ustosunkowania się przez organy do argumentacji dotyczącej kontynuowania umowy dobrowolnego ubezpieczenia zdrowotnego, mającej opierać się na fakcie pobierania przez organ wynikających z tejże umowy składek. Stwierdzić należy, na podstawie analizy treści kwestionowanych decyzji, w tym przede wszystkim decyzji organu odwoławczego, że organy NFZ stwierdzając niepodleganie przez skarżącą dobrowolnemu ubezpieczeniu zdrowotnemu w okresie od dnia 1 lutego 2008 r. w sposób jednoznaczny, wynikający z przepisów prawa oraz niewadliwy w ich świetle przedstawiły argumentację jaka była podstawą wydanych w sprawie rozstrzygnięć. W tym zakresie kluczowym była okoliczność uiszczania składek z tytułu dobrowolnie zawartej umowy ubezpieczenia przez stronę skarżącą organowi po jej wygaśnięciu oraz kompetencje organów do ustalania obowiązku czy umownego stosunku prawnego objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym i obowiązku płacenia składek na to ubezpieczenie. Sąd I instancji wywodzą w motywach zaskarżonego kasacyjnie wyroku, domniemanie kontynuacji umowy ubezpieczenia skarżącej z okoliczności opłacania przez nią składek z tego tytułu pominął zasadniczą kwestię, jaka wynika z treści art. 109 ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniach. Przepis ten, w ustępie 1 określa bowiem, że indywidualne sprawy z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego należą do kompetencji dyrektorów oddziałów wojewódzkich NFZ, gdzie do indywidualnych spraw zalicza się sprawy dotyczące objęcia ubezpieczeniem społecznym i ustalenia prawa do świadczenia. Ustęp 2 powołanego przepisu stanowi natomiast, że do spraw, o których mowa w ustępie 1, nie należą sprawy z zakresu wymierzania i pobierania składek na ubezpieczenia zdrowotne należące do właściwości organów ubezpieczeń społecznych. Ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej w sposób jednoznaczny rozdziela pomiędzy Narodowy Fundusz Zdrowia, a Zakład Ubezpieczeń Społecznych kompetencje w zakresie spraw dotyczących objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym i ustalania prawa do świadczeń, które rozpatruje NFZ, od kompetencji dotyczących spraw z zakresu wymierzania i pobierania składek na ubezpieczenia zdrowotne, podległych rozpoznaniu przez ZUS (por. wyroku SN z dnia: 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II UK 464/13 i 29 stycznia 2014 r., sygn. akt II UK 257/14). Tym samym fakt opłacania składek z tytułu wygasłej umowy dobrowolnego ubezpieczenia zdrowotnego, a więc regulowania z ZUS przez skarżącą zobowiązania z nieistniejącego tytułu prawnego, nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia przez NFZ sprawy w przedmiocie ustalenia prawa lub obowiązku podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu – objęcia tymże ubezpieczeniem. Zwrócić przy tym należy uwagę, że objęcie z mocy prawa ubezpieczeniem zdrowotnym, jak miało to miejsce w tej sprawie, nie rodzi potrzeby potwierdzania takiej okoliczności decyzją Narodowego Funduszu Zdrowia, gdyż taka decyzja nie mogłaby stworzyć lub ukształtować innej sytuacji prawnej zainteresowanego niż ta, która wynika z przepisów ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej (por. postanowienie SN z dnia 29 stycznia 2014 r., sygn. akt II UZ 70/13). Sąd I instancji zdaje się również nie dostrzegać w ramach rozważań o konkludentych przesłankach kontynuowania, czy potwierdzenia istnienia umowy ubezpieczenia, a więc opartych na regulacjach dotyczących umów zawartych w Kodeksie cywilnym, przepisów tego kodeksu odnoszących się do umów ubezpieczenia w powiązaniu z wymogami, jakie ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej przewiduje w odniesieniu do dobrowolnego ubezpieczenia zdrowotnego. Niewątpliwym jest, na co słusznie zwrócił uwagę skarżący kasacyjnie organ, że strony mogą zawrzeć umowę per facta concludentia, jednakże jej zawarcie, w przypadku umowy ubezpieczenia, musi być poprzedzone złożeniem zgodnych oświadczeń woli, wskazujących i uzgadniających istotne elementy tejże umowy w wyniku złożenia oferty przez jedną z nich (pisemny wniosek, którym mowa w art. 68 ust. 1 ustawy o świadczeniach) oraz jej przyjęcia przez drugą stronę (NFZ), zgodnie z art. 68 ust. 5 ustawy o świadczeniach w zw. z art. 809 § 1 i 2 k.c. Trafne wobec tego autor kasacji wywiódł, że takie podjęcie czynności musiałoby mieć miejsce w odniesieniu do skarżącej wobec faktu, iż objęcie jej obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym spowodowało z mocy prawa wygaśnięcie umowy dobrowolnego ubezpieczenia. De facto skarżąca w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym powinna podjąć działania zmierzające do ponownego zwarcia umowy, o której mowa w art. 68 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki, chcąc być objętą ubezpieczeniem zdrowotnym. Mając powyższe na uwadze i uznając, że istota sprawy była dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny, uchylił zaskarżony wyrok oraz oddalił skargę na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w oparciu o art. 188 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.