II GSK 3021/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Lidia Ciechomska-Florek po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku W. Ł. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej W. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 25/17 w sprawie ze skargi W. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić wniosek

Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) postanowieniem z 11 kwietnia 2017 r. Naczelny Sad Administracyjny (sygn. akt II GZ 268/17) oddalił zażalenie W. Ł. (dalej: skarżący) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu administracyjnego z 22 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 25/17 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z [...] października 2016 r. nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, w której określono skarżącemu karę pieniężną 12.000 zł. NSA uznał, że skarżący nie wykazał wystąpienia w sprawie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, określonych w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), ponieważ nie przedstawił dostatecznej ilości dokumentów obrazujących jego sytuację finansową i majątkową, przez co nie było możliwości skonfrontowania opisanych przez skarżącego konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji z jego aktualną kondycją finansową. Pismem z 5 grudnia 2017 r. skarżący ponownie wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącego, wykreślenie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej doprowadziło do utraty głównego źródła utrzymania źródło utrzymania, w związku z czym wykonanie zaskarżonej decyzji prowadzić może do wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący podniósł nadto, że na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Toruniu, Naczelnika Urzędu Celnego w Koszalinie, Naczelnika Urzędu Celnego w Pile oraz Naczelnika Warmińsko – Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego toczy się wobec niego kilka postępowań związanych z karami pieniężnymi za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry na łączną kwotę 72.000 zł. w ocenie skarżącego na uwzględnienie zasługuje fakt, że nie jest nigdzie na stałe zatrudniony, a jedne dochody jakie uzyskuje pochodzą z pracy dorywczej. Ciąży na nim również obowiązek alimentacyjny wobec dziecka z poprzedniego związku małżeńskiego, co dodatkowo wpływa negatywnie na jego sytuację majątkową. Do wniosku skarżący załączył dokumentację w postaci m.in. umowy najmu mieszkania, potwierdzeń przelewu za czynsz oraz media, potwierdzenie wykonywania obowiązku alimentacyjnego, zajęcie wierzytelności przez komornika sądowego, rozwiązanie umowy o pracę oraz decyzje nakładajże na skarżącego kary pieniężne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W art. 61 § 3 p.p.s.a. ustawodawca określił, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części. W takim przypadku sąd powinien zbadać czy zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie wnioskującej o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z 16 kwietnia 2007 r. (sygn. akt I GPS 1/07; ONSAiWSA 2007, nr 4, poz. 77) w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. W niniejszej sprawie postanowieniem z 11 kwietnia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Sądu pierwszej instancji odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z 28 października 2016 r. Postanowienie to jest prawomocne. Należy jednak zauważyć, że z art. 61 § 4 p.p.s.a. (znajdującego odpowiednie zastosowanie również w postępowaniu przed NSA, stosownie do art. 193 p.p.s.a.) wynika, iż postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Przepis ten w określonych okolicznościach daje zatem możliwość uchylenia prawomocnego postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji. Z sytuacją taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Postępowanie wpadkowe dotyczące zmiany postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania decyzji powinno mieć na celu ocenę, czy zmieniły się okoliczności, które były podstawą odmowy zastosowania ochrony tymczasowej w poprzednim, prawomocnie zakończonym postępowaniu dotyczącym tej kwestii. Z uzasadnienia postanowienia NSA z 11 kwietnia 2017 r. wynika, że wówczas powodem odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji było to, że skarżący nie przedstawił dostatecznej ilości dokumentacji, dzięki której możliwe było skonfrontowanie sytuacji finansowej skarżącego z podnoszonymi we wniosku okolicznościami mającymi przemawiać za zastosowaniem ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W piśmie z 5 grudnia 2017 r. skarżący uwzględnił stanowisko NSA wynikające z postanowienia z 11 kwietnia 2017 r. Zaprezentował bowiem argumenty na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji oraz załączył dokumentację dotyczącą swojej sytuacji finansowej. Zdaniem NSA, okoliczności podniesione w obecnie rozpoznawanym wniosku nie dają podstaw do uchylenia poprzedniego postanowienia NSA z 11 kwietnia 2017 r. i wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, a więc zostały spełnione przesłanki z art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 4 p.p.s.a. NSA uznał, że wprawdzie przedmiot sporu stanowi świadczenie pieniężne, jednak wysokość ustalonej w decyzji kwoty 12.000 zł nie jest znacznie większa niż roczny budżet skarżącego. W takiej sytuacji wykonanie zaskarżonej decyzji nie spowoduje powstania znacznej szkody i skutków, które byłyby trudne do odwrócenia w razie ewentualnego późniejszego wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Z tych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.