II GSK 2608/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 15 stycznia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 2610/13 w sprawie ze skargi M. S. na uchwałę Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieprzydatności do wykonywania zawodu radcy prawnego i skreślenia z listy aplikantów radcowskich postanawia: 1. odrzucić skargę kasacyjną, 2. zwrócić M. S. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 2610/13 oddalił skargę M. S. na uchwałę Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieprzydatności do wykonywania zawodu radcy prawnego i skreślenia z listy aplikantów radcowskich. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o prawie i trybie jego zaskarżenia został doręczony skarżącemu w dniu 10 marca 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki – k. 106 akt sądowych). W dniu 7 kwietnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. została nadana przesyłka zawierająca niepodpisaną kartę zatytułowaną "skarga kasacyjna". Poza sformułowaniem: "w imieniu własnym wnoszę o niniejszą skargę kasacyjną" w piśmie nie znalazły się ani zarzuty skargi kasacyjnej ani jej uzasadnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wezwał skarżącego do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych skargi kasacyjnej, poprzez jej podpisanie. W terminie wyznaczonym przez Sąd I instancji, tj. w dniu 28 maja 2015 r. została nadana skarga kasacyjna sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, w której zawarte zostały zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak zarzuty naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – powoływanej dalej jako p.p.s.a.), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pism w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Z kolei w myśl art. 177 § 1 p.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. W rozpoznawanej sprawie w trzydziestodniowym terminie przewidzianym do złożenia skargi kasacyjnej do Sądu I instancji złożono pismo, które zostało wprawdzie zatytułowane "skarga kasacyjna", jednak z uwagi na nieprzytoczenie podstaw kasacyjnych, nie mogło zostać uznane za spełniające wymagania konstrukcyjne skargi kasacyjnej. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej, wynikające z treści art. 183 § 1 p.p.s.a., wymaga ich prawidłowego określenia w skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego, uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia, a w przypadku zarzutu naruszenia prawa procesowego, wykazania, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak powszechnie uważa się w doktrynie i orzecznictwie, wymagania szczególne stawiane skardze kasacyjnej, a zatem także nieprzytoczenie podstaw kasacyjnych, są elementami konstrukcyjnymi, których brak uniemożliwia jej rozpoznanie. Należy ponadto podkreślić, że powyższy brak skargi kasacyjnej nie podlega uzupełnieniu, tj. nie sanuje go późniejsze uzupełnienie skargi kasacyjnej o przytoczenie zarzutów (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 426-428 i 437 oraz przytoczone tam orzecznictwo NSA), chyba że uzupełnienie zostało dokonane w trzydziestodniowym terminie do wniesienia skargi kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie skarżący uzupełnił skargę kasacyjną, przytaczając przepisy, które w jego ocenie zostały naruszone zaskarżonym wyrokiem, jednak dokonał tej czynności po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Dlatego uzupełnienie skargi kasacyjnej nie mogło być uznane za skuteczne. Bez znaczenia pozostaje przy tym fakt, że skarżący nadesłał uzupełnioną skargę kasacyjną w terminie wyznaczonym przez Sąd I instancji, który wezwał do uzupełnienia braku formalnego skargi polegającego na jej niepodpisaniu. Wezwanie Sądu I instancji nie miało bowiem znaczenia w kontekście stwierdzonego podstawowego braku skargi kasacyjnej, jakim było nieprzytoczenie podstaw kasacyjnych w ustawowym terminie do wniesienia tego środka zaskarżenia. Jak już podkreślano, brak ten nie mógł zostać skutecznie usunięty. Brak podania podstaw kasacyjnych obligował Naczelny Sąd Administracyjny do odrzucenia skargi kasacyjnej. Z art. 180 p.p.s.a. wynika bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym odrzuci skargę kasacyjną, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny, zaś w art. 178 p.p.s.a. ustawodawca określił, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji. O zwrocie skarżącemu wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.