II GSK 2585/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.) Protokolant asystent sędziego Barbara Leszczyńska po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 2355/20 w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 24 sierpnia 2020 r. nr DR.WWM.6080.3.2019.9 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o zmianie umowy w przedmiocie połączeń sieci telefonicznej 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz P. Sp. z o.o. w W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 15 lipca 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 2355/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie) po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca lub spółka) na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 24 sierpnia 2020 r. nr DR.WWM.6080.3.2019.9, w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 18 grudnia 2019 r. Orzeczenie wraz z uzasadnieniem dostępne w bazie orzeczeń sądów administracyjnych (www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA w Warszawie wniósł organ, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucił: 1. Naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa), a mianowicie: a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) Ppsa w zw. z art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst Jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a." oraz art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 576 ze zm.), zwanej dalej "Pt", poprzez przyjęcie, że brak było podstaw do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek Skarżącej z dnia 16 stycznia 2009 roku zmodyfikowany pismem z dnia 7 marca 2019 r. (dalej "Wniosek") w przedmiocie zmiany umowy z 8 listopada 2006r. w sprawie warunków współpracy i zasad rozliczeń (dalej "Umowa"), b. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) Ppsa w zw. z art. 61a § 1 kpa oraz art. 6 i 7 k.p.a., oraz art. 206 ust. 1 Pt poprzez przyjęcie, że brak było podstaw do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego na Wniosek Skarżącej, a prawomocne uchylenie decyzji Prezesa UKE z dnia z 17 lutego 2009 r. nr DHRT-WWM-6080- 26/09(22) (dalej "Decyzja"), wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: "SOKiK") z 17 stycznia 2011 r., sygn. akt XVIII AmT 109/09 nakłada na Prezesa UKE obowiązek ponownego rozpoznania Wniosku i wydanie decyzji rozstrzygającej (merytorycznie) spor w przedmiocie zmiany umowy, co oznacza również w okolicznościach niniejszej sprawy nałożenie obowiązku na strony sporu stosowania stawek z datą wsteczną. c. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) Ppsa w zw. z art. 479 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (tekst jedn. Dz. U z 2020 r. poz. 1575 dalej "k.p.c.") w zw. z: art. 363 § 1 k.p.c., art. 365 § 1 k.p.c. i 366 k.p.c. i art. 6, 7 i 7a k.p.a poprzez uznanie, że uchylenie decyzji na skutek prawomocnego wyroku Sądu powszechnego nie kończy postępowania (administracyjnego) w sprawie, co oznacza również, że wydając wyrok uchylający decyzję sąd powszechny (SOKIK) przekazuje sprawę Prezesowi UKE do ponownego rozpoznania w celu wydania ponownego (merytorycznego) rozstrzygnięcia (decyzji), zaś udzielone przez ten sąd wskazania (w uzasadnieniu wyroku) są dla Prezesa UKE wiążące, mimo, że nie istnieje ku temu podstawa prawna pozwalająca na wydanie decyzji, nakładającej na strony sporu obowiązek stosowania stawek z datą wsteczną. d. art. 141 § 4 Ppsa, poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku nie poddającego się kontroli kasacyjnej, niejasnego i zawierającego wewnętrzne sprzeczności, a przez to nie spełniającego wymagań wskazanych w powyższym przepisie, a także poprzez zaniechanie zwięzłego i przede wszystkim rzetelnego przedstawienia stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron postępowania, a także dostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej to jest przepisów prawa, które powinny stanowić podstawę rozstrzygnięcia, oraz poprzez nieprecyzyjne wskazania dla organu co do dalszego postępowania w sprawie. Powyższe uchybienia mogły mieć istotny wpływ wynik sprawy w ten sposób, że gdyby WSA uznał, iż zachodzącą podstawy do odmowy wszczęcia postępowania lub uznał, że prawomocne uchylenie decyzji nie pozwala Prezesowi UKE na ponowne rozstrzygnięcie Wniosku, wydałby odmienne orzeczenie tj. wydałby wyrok oddalający skargę. 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego 2. (art. 174 pkt 1 Ppsa), a mianowicie: a. art. 27 ust. 1 i 2, 3 Pt i art. 28 ust. 1 - 8 Pt (Prezes UKE ma na myśli wszystkie jednostki redakcyjne przepisu) i art. 30 ust. 1 Pt w zw. z art. 206 ust 1 Pt poprzez błędną wykładnię tych przepisów i uznanie, że stanowią one podstawę dla Prezesa UKE do ponownego wydania decyzji po uprzednim prawomocnym uchyleniu Decyzji, gdy prawidłowa jest interpretacja przeciwna, b. art. 28 ust. 1 - 8 Pt (jak wyżej) i art. 30 ust. 1 Pt w zw. z art. 206 ust.l Pt i art. 6 k pa. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Prezes UKE jest uprawniony do wydania decyzji zmieniającej umowę o dostępie telekomunikacyjnym z mocą wsteczną, gdy prawidłowa jest interpretacja przeciwna, powyższe uchybienia miały istotny wpływ wynik sprawy w ten sposób, że gdyby WSA uznał, iż brak jest podstawy prawnej do ponownego wydania decyzji w okolicznościach niniejszej sprawy po jej uprzednim prawomocnym uchyleniu przez sąd powszechny (SOKIK), lub brak jest podstawy prawnej do rozstrzygnięcia sporu (wydania decyzji) nakładającej obowiązek stosowania stawek z mocą wsteczną, wydałby odmienne orzeczenie tj. wyrok oddalający skargę. W związku z tak przedstawionymi zarzutami organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie w tym zakresie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę spółka P. wniosła o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 193 zd. 2 p.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, daje Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu możliwość, w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej, ograniczenia się w uzasadnieniu wyroku, jedynie do oceny zasadności podniesionych w niej zarzutów. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, korzystając z tego rodzaju możliwości, wobec oddalenia skargi kasacyjnej spółki, w uzasadnieniu swojego wyroku ograniczył się do oceny zasadności podniesionych w niej zarzutów. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. Jak stanowi zaś art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, w postaci dopuszczenia się błędu wykładni, nadmienić należy, że na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, które jego zdaniem zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, a także podania na czym polegała ich błędna wykładnia (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Innymi słowy skarżący kasacyjnie, formułując tego rodzaju zarzut, nie może się jedynie ograniczyć do wskazania przepisu, który został według niego błędnie zinterpretowany, ale winien również podać na czym ten błąd polegał. Najpełniejszą formą wskazania błędnego rozumienia przez sąd konkretnego przepisu jest zaś podanie, jak dany przepis winien być prawidłowo wykładany. Tak samo w przypadku zarzucenia naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, zarzut skargi kasacyjnej winien zawierać jednoznaczne stwierdzenie na czym miał polegać w konkretnym przypadku błąd subsumpcji. Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, w formie pozytywnej, wiąże się z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, zaś w formie negatywnej, z zarzuceniem niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana w sprawie ze względu na ustalenia jej stanu faktycznego (zob. np. wyrok NSA z dnia z 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2735/15 – dost. w CBOiS – orzeczenia.nsa.gov.pl). W przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, podkreślić należy, że prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił sąd pierwszej instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może więc ograniczyć się tylko do wskazania, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy, tj. treścią zapadłego orzeczenia. Istota sprawy poddanej kontroli Sądu sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy zasadne było przyjęcie przez Prezesa UKE, że sprawa z wniosku Strony z dnia 16 stycznia 2009r. o wydanie decyzji w przedmiocie zmiany Umowy zawartej pomiędzy Skarżącą a [...] została załatwiona wydaną przez Organ Decyzją a jej następcze uchylenie prawomocnym wyrokiem SOKiK pozostaje bez wpływu na dokonaną w powyższym zakresie ocenę. Organ wydając bowiem zaskarżone postanowienie przyjął, że skoro wniosek Skarżącej z 16 stycznia 2009 r. został we wspomniany powyżej sposób załatwiony nie jest możliwa jego modyfikacja (wnioskowana przez Skarżącą w piśmie z 7 marca 2019r.). W ocenie Prezesa UKE taki stan rzeczy powoduje, że uprawnione stało się rozpoznanie wniosku ewentualnego Strony zgłoszonego w piśmie z 7 marca 2019r. jako nowego wniosku inicjującego nową sprawę administracyjną w przedmiocie zmiany Umowy. Na tym także koncentrują się zarzuty organu wyartykułowane w skardze kasacyjnej. To co jest przedmiotem rozbieżności w niniejszej sprawie pomiędzy Skarżącą a Organem wynika z odmiennej oceny skutków zaistniałych okoliczności sprawy. O ile bowiem Strona widzi konieczność wydania przez Prezesa UKE decyzji administracyjnej załatwiającej jej wniosek Strony z 16 stycznia 2009r. w zakresie zmiany stawek rozliczeniowych Umowy obowiązujących w ww. okresie, o tyle Prezes UKE reprezentuje stanowisko przeciwne. Organ uznał, że skoro nie jest zobowiązany do wydania rozstrzygnięcia w ww. zakresie to aktualizuje się żądanie Skarżącej ujęte w piśmie z 7 marca 2019r. co do rozpoznania wniosku ewentualnego, sformułowanego z ostrożności procesowej przez Stronę tj. nowego wniosku inicjującego nowe postępowanie administracyjne w przedmiocie zmiany Umowy co do stawek rozliczeniowych za okres od 18 lutego 2009 r. do 10 sierpnia 2009r. W sytuacji zatem gdy Organ był zobowiązany do prowadzenia postępowania administracyjnego w zakresie wniosku Strony o zmianę Umowy poprzez określenie stawek rozliczeniowych za okres od 18 lutego 2009r. do 10 sierpnia 2009r. ( tj. zgodnie ze zgłoszoną modyfikacją wniosku) nie powinien przystępować do rozpoznania sprawy objętej nowym wnioskiem (żądaniem ewentualnym zgłoszonym z ostrożności procesowej). W takim też przypadku nie powinien wydawać w odniesieniu do nowego wniosku żadnego rozstrzygnięcia administracyjnego, w tym także postanowienia z art. 61a § 1 Kpa. Nie ulega bowiem wątpliwości, że organ miał możliwość, a nawet obowiązek rozpoznania sprawy po uchyleniu decyzji przez sąd. Należy zwrócić uwagę, że Sąd Najwyższy zajmował się już kwestią wstecznego regulowania sytuacji międzyoperatorskiej. Wskazać w tym miejscu należy, że w postanowieniu z 28 stycznia 2015 r., III SK 37/14 (OSP 2017 nr 5, poz. 50) Sąd Najwyższy przyjął, że nie ma przeszkód, by Prezes UKE wydając ponownie decyzję uregulował w niej 3 obowiązki ciążące na przedsiębiorcach telekomunikacyjnych z mocą wsteczną, za okres wskazany w uchylonej decyzji. Z kolei w postanowieniu z 16 kwietnia 2015 r., III SK 58/14 (LEX nr 1710376) Sąd Najwyższy wskazał, że dopuszczalność wydania przez organ regulacyjny ponownej decyzji (po uchyleniu wcześniejszej decyzji przez Sąd Okręgowy. – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów) jest nieuniknioną konsekwencją możliwości kontrolowania uchybień proceduralnych w postępowaniu przed Prezesem UKE. Stanowisko Sądu Najwyższego w tym zakresie zostało podsumowane w wyrokach z 22 listopada 2016 r., III SK 39/15 oraz 5 grudnia 2016 r., III SK 18/14 oraz III SK 26/17. Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, wyrażonym nie tylko w sprawach z zakresu regulacji komunikacji elektronicznej, w razie uchylenia wyrokiem sądowym decyzji Prezesa UKE, organ regulacyjny może wydać kolejną decyzję i na jej podstawie ukształtować stosunki prawne między przedsiębiorcami nawet w okresie czasu, który na datę wydania decyzji już upłynął, a którego to okresu dotyczy nadal spór między przedsiębiorcami. W sytuacji gdy Prezes UKE nie wydał decyzji, mimo iż był do tego zobowiązany, brak jest rozstrzygnięcia administracyjnego służącego realizacji praw przyznanych jednostce. Również w sprawach, w których Prezes UKE nie wydał decyzji przed upływem czasu, w którym jej mocą miały być regulowane stosunki prawne między przedsiębiorcami, jest on nie tyle uprawniony co wręcz zobowiązany do wydania takiej decyzji za okres wsteczny. Sąd Najwyższy nie pozostawił wątpliwości co do dalszego postępowania. Nieuzasadnione są zatem zarzuty dotyczące postępowania zawarte w punkcie 1 podpunkt a-c skargi kasacyjnej. Jak wynika z powyższego organ nie tylko mógł ale i powinien rozpoznać wniosek główny po uchyleniu decyzji przez Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Wniosek ewentualny nie powinien być zatem w ogóle rozpoznawany. W przypadku prawomocnego uchylenia przez SOKiK decyzji zmieniającej Umowę brak w obrocie prawnym jakiegokolwiek rozstrzygnięcia administracyjnego czy sądowego rozsądzającego spór międzyoperatorski zaistniały pomiędzy stronami Umowy co do stawek za zakańczanie połączeń, jakie powinny stosować we wzajemnych relacjach. Spór ten, który jest w istocie sporem o charakterze cywilnoprawnym i który wolą ustawodawcy staje się przedmiotem postępowania administracyjnego a w dalszej kolejności postępowania przed SOKiK w przypadku wniesienia odwołania od decyzji Prezesa UKE nie został zatem w żaden sposób rozwiązany. W świetle powyższego konieczność kontynuowania postępowania administracyjnego po prawomocnym uchyleniu decyzji Prezesa UKE o dostępie telekomunikacyjnym nie powinna nasuwać wątpliwości. Takie też stanowisko zostało zajęte przez Sąd Najwyższy. W uzasadnieniu postanowienia z 28 stycznia 2015r. (sygn. akt III SK 37/14) Sąd ten wyraził pogląd, że ,,w przypadku uchylenia decyzji Prezesa Urzędu sposób zakończenia postępowania administracyjnego przez organ uzależniony jest od powodów, z jakich decyzja została uchylona. Jeżeli z motywów rozstrzygnięcia sprawy przez sąd wynika, że podstawą uchylenia decyzji było nieprzeprowadzenie postępowania konsultacyjnego lub konsolidacyjnego, Prezes Urzędu powinien sanować stwierdzony brak i stosowne postępowanie przeprowadzić. Pozwoli to organowi wydać decyzję, która nie będzie już dotknięta wadą, z powodu której wcześniejsza decyzja została uchylona". W wyroku z 22 listopada 2016r. (sygn. akt III SK 39/15) Sąd Najwyższy także podniósł, że ,,skutkiem uchylenia decyzji Prezesa UKE jest otwarcie postępowania administracyjnego, które do tej pory pozostawało "zamknięte" decyzją. Organ musi zakończyć postępowanie przez wydanie decyzji - w tym wypadku przez wydanie decyzji wykonującej orzeczenie sądowe. Jeżeli podstawę uchylenia decyzji Prezesa UKE stanowiły uchybienia proceduralne, których sanowanie nie jest możliwe na etapie postępowania sądowego, wówczas organ musi zakończyć postępowanie wydając decyzję pozbawioną wytkniętych i uwzględnionych przez Sąd uchybień proceduralnych. Prezes UKE będzie zwolniony z obowiązku zakończenia postępowania przez wydanie decyzji (rozstrzygającej spór międzyoperatorski), jeżeli spór ten - w zakresie materialnym i temporalnym w jakim miałby być rozstrzygnięty przez decyzję - został przez strony zakończony (skoro umowa zastępuje decyzję, a strony sporu porozumiały się w umowie co do rozstrzygnięcia kwestii spornych, które miałby rozstrzygnąć w decyzji Prezes UKE i rozstrzygnął uprzednio w uchylonej decyzji)". W postanowieniu zaś z 7 marca 2018r. (sygn. akt III SK 28/17) Sąd Najwyższy zawrócił również uwagę, że ,,jak wynika to z postanowień z 11 sierpnia 2015 r., III SZ 3/15 (LEX nr 2288984) oraz z 18 sierpnia 2015 r., III SZ 5/15 (LEX nr 1808594) Prezes UKE nie może wydać decyzji negatywnej odmawiającej określenia warunków współpracy między przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi, gdy toczy się między nimi spór dotyczący kwestii objętej zakresem pojęcia "dostęp telekomunikacyjny", który został poddany pod rozstrzygnięcie organu regulacji rynku telekomunikacyjnego na podstawie art. 27 ust. 2 PT, a jego rozwiązanie wymaga dokonania zmiany dotychczasowej umowy, bądź wydania decyzji zastępującej odrębną umowę w tym zakresie". Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela odmiennego stanowiska, na które powołuje się organ w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jakie w zakresie rozpatrywanego tutaj zagadnienia zostało sformułowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 maja 2019r. (sygn. akt II GSK 255/19). W szczególności nie zasługuje na aprobatę pogląd, że uchylenie decyzji Prezesa UKE przez SOKiK jest rozstrzygnięciem co do istoty sprawy. Z takim bowiem rozstrzygnięciem, zdaniem Sądu, będziemy mieli do czynienia w przypadku dokonanej wyrokiem SOKiK zmiany decyzji (w całości lub części) a nie jej uchylenia. Skutek kasatoryjny, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny a jaki wiąże się z uchyleniem ww. decyzji nie pociąga za sobą rozstrzygnięcia meritum sprawy. W dalszym ciągu bowiem brak określenia, w sposób prawnie wiążący dla stron, reguł współpracy międzyoperatorskiej w zakresie zgłoszonych kwestii spornych (zob. art. 27 ust. 2 Pt). Podsumowując, na skutek odwołania wniesionego od Decyzji nie doszło do jej zmiany ale do prawomocnego uchylenia. Mając na uwadze powyższe Sąd stoi na stanowisku, że Prezes UKE winien w takim przypadku podjąć niezakończone postępowanie administracyjne z wniosku Strony z 16 stycznia 2009 r., zmodyfikowanego pismem z 7 marca 2019r. i wydać decyzję kończącą to postępowanie. Dopóty postępowanie to nie zostało zakończone Organ nie był uprawniony do przyjęcia, że aktualizuje się i wymaga załatwienia sformułowany jako ewentualny, wniosek Skarżącej z 7 marca 2019r. mający inicjować nowe postępowanie administracyjne w przedmiocie zmiany Umowy. Zasadnie zatem WSA w Warszawie uznał, że wydanie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia I instancji zostało oparte na niezasadnym założeniu, że prawomocne uchylenie przez SOKiK Decyzji zwalnia Prezesa UKE z załatwienia wniosku z 16 stycznia 2009 r. w sprawie zmiany Umowy. Nastąpiło to w sytuacji gdy prawomocne wyeliminowanie z obrotu prawnego Decyzji nastąpiło z mocą wsteczną (ex tunc) a zatem w dalszym ciągu wspomniany wniosek Strony pozostawał niezałatwiony przez Prezesa UKE. Przyjęte przez Organ założenie o braku podstaw do wydania decyzji załatwiającej sprawę z tego wniosku naruszało zatem art. 104 § 1 Kpa w związku z art. 28 ust. 1 i art. 30 Pt i art. 20 ust. 1 dyrektywy ramowej. Nieuzasadniony jest zatem zarzut wyrażony w pkt 1 lit d skargi kasacyjnej. Wymaga podkreślenia w tym zakresie, że w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. kwestionować można jedynie "techniczną kompletność" uzasadnienia, nie zaś prawidłowość merytoryczną, czyli twierdzenia i wnioski sądu pierwszej instancji w zakresie poprawności stosowania przepisów procesowych i materialnych, do czego właśnie zmierzał organ skarżący kasacyjnie. Podnoszone naruszenia, jak i inne naruszenia w zakresie poprawności stosowania przepisów procesowych i materialnych, jakich mógł się dopuścić WSA, mogą być zwalczane zarzutami opartymi na właściwej podstawie kasacyjnej z art. 174 p.p.s.a., a nie jako naruszenia formalnych warunków uzasadnienia (por. wyroki NSA z: 6 grudnia 2022r., sygn. akt III FSK 1399/21 i II GSK 958/19; 19 czerwca 2020 r., sygn. akt I FSK 658/20; 28 stycznia 2020 r. sygn. akt II GSK 3458/17; 25 września 2018 r., syn akt II OSK 1666/18). W opisanych warunkach, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a.; uzasadnienie jego wyroku zawiera wyszczególnione w tym przepisie elementy, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie w zakresie umożliwiającym kontrolę instancyjną tego orzeczenia, co potwierdziła argumentacja podnoszona w ramach ww. zarzutu, jak i dalsze zarzuty skargi kasacyjnej. Okoliczność, że Spółka nie podziela stanowiska WSA, czy też jej ocena, iż uzasadnienie wyroku jest nieprzekonywające, nie było skuteczną przesłanką uwzględnienia tego zarzutu (por. wyrok NSA z 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 470/14). Odnośnie naruszenia przepisów prawa materialnego wskazać należy, że w postępowaniu kasacyjnym obowiązuje zasada związania NSA granicami skargi kasacyjnej. Zasada ta wynika z art. 183 § 1 p.p.s.a. i oznacza pełne związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku odwoławczym przyczyny wadliwości zaskarżonego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, tylko weryfikuje zasadność postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Według art. 176 pkt 2) p.p.s.a, skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, ich niespełnienie skutkuje odrzuceniem skargi kasacyjnej. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć dokładne wskazanie takiej podstawy oraz określenie tych przepisów prawa, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez kasatora, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadnienie skargi kasacyjnej ma za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach powołanej podstawy. Uzasadnienie szczątkowe, błędne lub nie na temat podlega ocenie przy merytorycznym rozpoznaniu sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku prawidłowego formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej. Rozpoznawana skarga kasacyjna nie spełnia tych wymogów. Przypomnieć w tym miejscu należy, że to na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania, czy innego korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków jak i zakresu zaskarżenia (por. wyrok NSA z dnia 26 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 1047/12, LEX nr 1487688 oraz wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1560/11, LEX nr 1218337). Nie ulega wątpliwości, że autor skargi kasacyjnej w zakresie zarzutów prawa materialnego wskazał "wszystkie jednostki redakcyjne", nie odnosząc się konkretnie do jednostki, co jest sprzeczne z powyżej przedstawionymi zasadami rozpoznawania sprawy przez NSA. Sąd zatem nie miał możliwości dokładnego ustosunkowania się do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego. Na marginesie można dodać, że częściowo zarzuty te pokrywały się (odnosiły) do zarzutów dotyczących postępowania i w tym zakresie stanowisko NSA znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia. Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Na podstawie art. 209, art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1934 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącej kasacyjnie na rzecz P. Sp. z o.o. kwotę 240 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Kwota ta obejmuje zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez adwokata, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną i reprezentował organ na rozprawie, jako pełnomocnik umocowany do działania w postępowaniu przez sądami obu instancji.