II GSK 2520/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Anna Robotowska Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Protokolant asystent sędziego Marzena Bal-Kuźniarska po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 3 lipca 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 689/14 w sprawie ze skargi M. M. na informację zawartą w piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz M. M. kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

II GSK 2520/14 U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z dnia 3 lipca 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., na skutek skargi złożonej przez M. M. (dalej: Skarżący), na informację Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR), z dnia [...] listopada 2013 r., w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej, uchylił zaskarżona informację. Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynikało, że: Skarżący złożył w dniu [...] kwietnia 2013 r. wniosek o przyznanie pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw". ARiMR-[...] Oddział Regionalny pismem z [...] listopada 2013 r. odmówiła przyznania wnioskowanej pomocy, z uwagi na niespełnienie warunków określonych w § 10 ust 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 139, poz. 883 z póżn.zm., dalej: rozporządzenie z dnia 17 lipca 2008r.). W uzasadnieniu, ARiMR zwróciła uwagę, iż planowana do realizacji operacja, w ramach złożonego przez Skarżącego wniosku, dotyczy zakupu i montażu linii kremacyjnej do spopielania zwłok. Składa się ona z: pieca, wózka załadowczego oraz maszyny do obróbki popiołu. Urządzenia powyższe mają być zamontowane w budynku wybudowanym zgodnie z projektem budowlanym, w przewidzianych dla nich miejscach. Budynek jest w pełni dostosowany do podłączenia powyższej linii. Na jej montaż nie jest wymagane uzyskanie pozwoleń lub zgłoszenia, bowiem inwestycja ta nie przewiduje wykonania prac budowlanych, a wprowadzenie do zakładu urządzeń, jest objęte dotychczasowym pozwoleniem na budowę. Inwestycja ta nie jest nowa. Jest ona objęta zakresem już wykonanej inwestycji, na podstawie przedłożonego pozwolenia na budowę oraz projektu budowlanego, który zakłada budowę zakładu wyposażonego w dwie linie do kremacji. Na dzień złożenia wniosku w budynku zamontowano tylko jedną linię kremacyjną. Potwierdzeniem powyższych ustaleń jest dokumentacja projektowa, według której w krematorium mają znajdować się dwa piece krematoryjne zasilane gazem propanowym, typu [...]. Zakres dostawy obejmuje natomiast: technologie kremacyjne: - 2 szt. - piece kremacyjne, typ [...] na gaz ziemny; - 2 szt. - urządzenie wprowadzające, szynowe półautomatyczne, typ [...]; - 1 szt. - maszyna do obróbki popiołu (kremulator), typ [...]. Powołując się na przepis art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. 2013 poz. 1409 z póżn.zm) wskazał, że budowa zakładu kremacji wraz z wewnętrznymi instalacjami jest objęta decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...] listopada 2009r., zmienioną decyzjami: z dnia [...] marca 2010r. i z dnia [...] kwietnia 2011r., oraz z dnia [...] października 2011r., jednym projektem budowlanym, jednym wykonawstwem robót budowlanych, stanowi jednolitą całość i w związku z tym należy ją rozpatrywać jako jedną operację. Wskazała również, iż wyniku przeprowadzonej kontroli krzyżowej z innymi środkami pomocowymi, ustaliła że budowa zakładu kremacji, który stanowi zaplecze dla montażu powyższej linii do kremacji, realizowana była ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...], w oparciu o umowę z dnia [...] listopada 2010 r. zawartą z [...], tytuł projektu: Budowa spopielarni zwłok w S.. W ocenie organu, uzyskane środki finansowe w związku z realizowaną inwestycją stanowiły pomoc publiczną. Przepis § 10 ust.1 pkt. 2 rozporządzenia z dnia 17 lipca 2008r., dotyczy operacji jako całości i nie ma możliwości dofinansowania z innych źródeł publicznych, tej części operacji, na którą składają się koszty niekwalifikowane. Planowana do zakupu linia objęta jest projektem budowlanym, a w konsekwencji decyzją o pozwoleniu na budowę. Zakup oraz montaż komory nie jest możliwy bez posiadania spopielarni wraz z wszelkimi instalacjami (w tym gazowej). Również bez zrealizowanych w ramach umowy zawartej z [...], robót budowlanych i instalacyjnych, brak jest możliwości funkcjonowania planowanej do zakupu linii kremacyjnej. Tym samym, elementy te stanowią koszty towarzyszące (koszty niekwalifikowane), bez których nie możliwe byłoby osiągnięcie celu operacji. Po rozpatrzeniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa organ podtrzymał stanowisko zawarte w rozstrzygnięciu ARiMR z [..] kwietnia 2013 r. Po otrzymaniu powyższej informacji Skarżący złożył skargę, wnosząc o uchylenie informacji i uznanie, że przysługuje mu prawo do dofinansowania, bądź o stwierdzenie, że ocena wniosku o przyznanie pomocy Skarżącemu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznana. Skarżący wskazał przy tym na zarzuty naruszenia: 1. art. 7, 77, 80, 86 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego ( t.j. Dz.U. 2016 poz. 23, dalej k.p.a.), na skutek nieprzeprowadzenia przez organ wszechstronnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów oraz okoliczności, w szczególności pod kątem rozważenia przesłanek zawartych w rozporządzeniu z dnia 17 lipca 2008 r., 2. § 10 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia z dnia 17 lipca 2008 r., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na powierzchownym i wybiórczym rozpatrzeniu wniosku oraz dołączonych do niego dokumentów, dokonaniu oceny wniosku Skarżącego z naruszeniem zasady praworządności, a w szczególności oparcie się na dowolnych i przypadkowych argumentach nieodnoszących się do przedmiotowej sprawy. W uzasadnieniu Skarżący wyjaśnił, że budowa zakładu kremacji zwłok była współfinansowana ze środków publicznych w ramach działania "Inwestycje w innowacje w przedsiębiorstwach" w ramach umowy z dnia [...] listopada 2010 r. Umowa ta dotyczyła budowy zakładu kremacji wraz z zakupem jednego pieca kremacyjnego oraz wyposażenia zakładu. W dniu [...] czerwca 2011 r. został złożony wniosek o płatność ostateczną, który został w pełni rozliczony w dniu [...] marca 2012r., co oznacza, że zostały zrealizowane wszystkie jego elementy oraz wszystkie płatności. Budynek spopielani zwłok zaprojektowany został w taki sposób, aby był możliwy montaż drugiego pieca. Wykonano również wszystkie instalacje elektryczne i gazowe w celu uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu. Jednakże zdaniem Skarżącego wykonanie wszystkich przyłączy nie oznacza, że zakład musi być wyposażony od razu w urządzenia, które nie są potrzebne na dzień realizacji projektu, gdyż umowa dotycząca budowy spopielarni nie zakładała zakupu drugiego pieca. Sam piec nie był również ujęty jako koszt niekwalifikowany. Skarżący wskazał, iż w 2013 r. podjął decyzję o dokupieniu pieca kremacyjnego i zwiększeniu w ten sposób ilości kremacji możliwych do wykonania, a następnie złożył wniosek o przyznanie pomocy do ARiMR. Zakup drugiego pieca jest jego zdaniem nową inwestycją, na którą nie została przyznana żadna pomoc, nie jest również dokończeniem poprzedniego projektu. Odmowa przyznania z tego tytułu pomocy, ogranicza natomiast Skarżącemu dostęp do funduszy unijnych. Podkreślił, iż fakt umiejscowienia określonego urządzenia w pierwotnym projekcie budowlanym nie stanowi przesłanki do twierdzenia, iż obecny zakup był współfinansowany ze środków Unii Europejskiej. Nieprawdziwe jest również założenie, że wskazany w projekcie budowlanym piec stanowi koszt niekwalifikowany w ramach poprzedniego projektu. W odpowiedzi na skargę wniesioną do Sądu pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie przed Sądem I instancji Skarżący zarzucił nadto, naruszenie art. 2 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w związku z art. 2 pkt 8 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. poprzez jego niezastosowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 3 lipca 2014r uchylił zaskarżoną informację. Sąd uznał, iż nastąpiło naruszenie art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich ( Dz.U. 2007 nr 64 poz. 427 z późn.zm., dalej ustawa z dnia 7 marca 2007r). Zgodnie z powyższym przepisem w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie, jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast postępowanie organu zostało przeprowadzone z naruszeniem tych reguł procesowych. Organ zaniechał zbadania treści umowy z dnia [...] listopada 2010 r. Umowa ta, dotyczyła budowy zakładu kremacji wraz z zakupem jednego pieca kremacyjnego oraz wyposażenia zakładu. Wniosek o płatność ostateczną został rozliczony w dniu [...] marca 2012 r., co oznacza iż zostały zrealizowane wszystkie jego elementy oraz płatności. W ocenie Sądu uznanie przez ARiMR zakupu drugiego pieca za dokończenie poprzedniego projektu jest bezpodstawne w świetle całego materiału dowodowego, który organ winien być przeanalizować. Organ nie wyjaśnił również, czy w ramach projektu koszt drugiego pieca występował w montażu rzeczowo-finansowym inwestycji. Z tej przyczyny Sąd nie wypowiadał się co do naruszenia przepisów Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. oraz Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. Sąd I instancji nie przesądził jednocześnie, czy operacja była finansowana z udziałem innych środków publicznych. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła ARiMR, zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j.Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. dalej: p.p.s.a): I.naruszenie prawa materialnego, to jest: a) art. 2 lit. e rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. U. UE. L 277/1 z 21.10.2005 r., z późn. zm. dalej rozporządzenie Rady nr 1698/2005), poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że zakup drugiej linii kremacyjnej do spopielania zwłok, jest częścią operacji, która została sfinansowana z udziałem innych środków publicznych, w ramach umowy zawartej z [...], 2. naruszenie przepisów postępowania, to jest: - art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( t.j. Dz.U. 2014 poz. 1647 z późn.zm. dalej: p.u.s.a.) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 p.p.s.a. poprzez wadliwą kontrolę zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem zgodności z prawem, co skutkowało jego uchyleniem, a zatem miało istotny wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy, - art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. wobec błędnego przyjęcia w uzasadnieniu wyroku, iż zakup drugiego pieca nie stanowi kontynuacji poprzedniego projektu W uzasadnieniu powołując się na § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 17 lipca 2008 r. wskazał, iż pomoc jest przyznawana na operację, która nie jest finansowana z udziałem innych środków publicznych. Wykładnia § 10 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia wskazuje, że zakaz ustanowiony w tym przepisie obejmuje wszystkie koszty operacji, bez względu na to, czy są one kwalifikowalne i czy zostaną ujęte w zestawieniu rzeczowo-finansowym operacji. Operacją natomiast jest zgodnie z art. 2 lit. e rozporządzenia Rady nr 1698/2005, jest projekt, umowa lub porozumienie, lub inne działanie wybrane zgodnie z kryteriami ustanowionymi dla danego programu rozwoju obszarów wiejskich i wykonywane przez jednego lub wielu beneficjentów, w sposób pozwalający na osiągnięcie celów określonych w art. 4. Tak więc jeżeli bez poniesienia określonego wydatku, nie jest możliwe osiągnięcie celu przyznanej pomocy, wówczas wydatek ten należałoby traktować jako element operacji, nawet wówczas, gdy z określonych względów beneficjent wyklucza go z zakresu kosztów kwalifikujących się do refundacji. Wskazał, iż zgodnie z informacjami wskazanymi we wniosku, Skarżący planował dalszą rozbudowę zakładu pogrzebowego poprzez wprowadzenie do procesu świadczenia usług kremacyjnych, drugiego pieca do kremacji zwłok (linii kremacyjnej do spopielania zwłok). W dniu [...] listopada 2010 r. wnioskodawca podpisał umowę z [...] w ramach poddziałania 1.3.2 - Inwestycje w innowacje, której przedmiot stanowiła budowa spopielami zwłok w S.. W ramach ww. projektu Skarżący uzyskał współfinansowanie inwestycji obejmującej wyposażenie stacji transformatorowej, budowę spopielami (przy czym wydatki kwalifikowane na roboty budowlane odpowiadające zakresowi inwestycji mogły osiągnąć maksymalnie 30% wartości kosztów kwalifikowalnych projektu), promocję, zakup pieca z osprzętem, zakup monitoringu z montażem, wyposażenie chłodni, wyposażenie kaplicy, wyposażenie biura oraz zakup karawanu. Zdaniem ARIiMR obie inwestycje, jedna zrealizowana w ramach umowy z dnia [...] listopada 2010 zawartej z [...], a druga będąca przedmiotem złożonego wniosku z działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" dotyczą tego samego projektu budowlanego z lipca 2009 r.: "Projekt zakładu kremacji wraz z infrastrukturą", który został złożony do Starostwa Powiatowego w B.. Projekt ten przewiduje w krematorium instalację dwóch pieców gazowych. Zwrócił uwagę również, że decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., Starosta B. udzielił Skarżącemu pozwolenia na budowę zakładu kremacji wraz z wewnętrznymi instalacjami: wentylacji mech., wod.-kan., gazowej, elektrycznej oraz zbiornikiem na nieczystości płynne wraz z instalacją w S. Osiedlu, a cały budynek stanowi integralną funkcjonalnie całość, umożliwiającą prowadzenie działalności w zakresie kodu PKD 96.03.Z — Pogrzeby i działalność pokrewna. Powyższe nie daje podstaw do uznania, że operacja, która jest finansowana w ramach zawartej już ww. umowy stanowi odrębną całość, bez której możliwe byłoby zrealizowanie operacji dla złożonego wniosku. Zatem wnioskodawca nie mógłby prowadzić działalności związanej z kremacją zwłok bez uprzednio zawartej umowy z [...]. Zestawienie rzeczowo-finansowe, stanowiące załącznik do wniosku, o przyznanie pomocy złożonego w ARiMR, w ramach działania,"Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" wskazuje, że wnioskodawca wnioskuje o dofinansowanie zakupu drugiej linii kremacyjnej do spopielania zwłok. Cały budynek wraz z wyposażeniem jest jedną operacją w rozumieniu definicji zawartej w art. 2 lit. e rozporządzenia Rady nr 1698/2005. Zakup drugiej linii kremacyjnej do spopielania zwłok jest kolejnym etapem operacji. Jest to jedno zamierzenie gospodarcze, realizowane w tym samym miejscu, a inwestycja zrealizowana w ramach umowy zawartej z [...] i wnioskowana w ramach wniosku złożonego do ARiMR w ramach z działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw", wzajemnie się uzupełniają. Jest to więc część inwestycji, która wykorzystywana byłaby przez Skarżącego do prowadzenia działalności, która została sfinansowana z udziałem innych środków publicznych, w ramach umowy zawartej z [...]. Podkreślił również, iż budynek spopielami stanowi jednolitą całość budowlaną, określoną ww. projektem budowlanym. Nie jest możliwy zatem zakup i montaż pieca kremacyjnego, bez uprzedniego wybudowania budynku oraz wykonania wszelkich niezbędnych robót instalacyjnych. W powyższej sytuacji, elementy jednej operacji są także elementami drugiej, wobec czego, brak jest możliwości udzielenia pomocy temu samemu wnioskodawcy na wykonanie operacji, które miałyby być finansowane z dwóch różnych Programów realizowanych w tym samym budynku w oparciu o ten sam projekt budowlany. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna okazała się nie uzasadniona. ARiMR oparła skargę kasacyjną na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a., zarzucając Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. ARiMR zarzuciła naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a.) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zauważyć należy, iż przepis art. 1 § 2 p.u.s.a.) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 p.p.s.a są przepisami ustrojowymi. Zgodnie z art. 1 § 1 p.u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta, zgodnie z art. 1 § 2 p.u.s.a., jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei art. 3 § 1 p.p.s.a. wskazuje, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast art. 3 § 2 p.p.s.a. określa zakres działania sądów administracyjnych. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji nie naruszył żadnego z tych przepisów, albowiem skontrolował, czy miało miejsce naruszenie, przez organy administracji w toku rozpoznawania sprawy, prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i władczo rozstrzygnął spór, co do treści stosunku publicznoprawnego, a tym samym orzekł w zakresie wyznaczonym sądom administracyjnym. Brak jest również podstaw do uznania za zasadny, zarzutu naruszenia art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. na skutek błędnego przyjęcia, w uzasadnieniu wyroku, iż zakup drugiego pieca nie stanowi kontynuacji poprzedniego projektu. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przepis ten określa elementy, z jakich powinno składać się uzasadnienie orzeczenia. Jest więc przepisem o charakterze formalnym. O jego naruszeniu można mówić wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wyżej wymienionych warunków. Zarzut powyższy może stanowić samodzielną podstawę skargi kasacyjnej, gdy wskazana wada uzasadnienia jest na tyle istotna, że może to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku Oznacza to, że orzeczenie sądu pierwszej instancji nie będzie się poddawało takiej kontroli w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia sądu (uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 9/09 ONSAiWSA 2010/3/39, wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 986/09, z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13, publik. CBOSA). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, zrelacjonowano sformułowane w skardze zarzuty oraz wskazano podstawę prawną oddalenia skargi. Sąd pierwszej instancji w dostateczny sposób wyjaśnił ponadto motywy podjętego rozstrzygnięcia. Natomiast fakt, iż stanowisko zajęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną, nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne oraz nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, polegającego zdaniem ARiMR, na niezastosowaniu art. 2 lit. e rozporządzenia nr 1698/2005, zauważyć należy, iż uzasadniając tenże zarzut, wskazała również na naruszenie § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 17 lipca 2008r. poprzez jego błędną wykładnię. Zdaniem ARiMR prawidłowa wykładnia powyższego przepisu wskazuje, iż zakaz tam ustanowiony obejmuje wszystkie koszty operacji bez względu na to czy są one kwalifikowalne czy też nie. Wskazała przy tym, iż zgodnie z art. 2 lit e rozporządzenia nr 1698/2005 operacja to projekt, umowa lub porozumienie, lub inne działanie wybrane zgodnie z kryteriami ustanowionymi dla danego programu rozwoju obszarów wiejskich i wykonywane przez jednego lub wielu beneficjentów, w sposób pozwalający na osiągnięcie celów określonych w art. 4 rozporządzenia nr 1698/2005. Z tego wywiodła, iż jeżeli bez poniesienia określonego wydatku nie jest możliwe osiągnięcie celu przyznanej pomocy, to wydatek ten należałoby traktować jako element operacji, nawet gdy beneficjent wykluczał go z zakresu kosztów kwalifikujących się do refundacji. Z tego tez względu operacja która jest finansowana w ramach zawartej już umowy nie stanowi odrębnej całości, bez której możliwe byłoby zrealizowanie operacji dla złożonego wniosku. Z treści uzasadnienia wyroku nie wynika, iż Sąd I instancji dokonywał wykładni § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 17 lipca 2008r., czy też wykładni i zastosowania art. 2 lit e rozporządzenia nr 1698/2005r. Sąd I instancji bowiem uznał, iż ARiMR naruszyła art. 21 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 marca 2007r. nie rozpatrując w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji co prawda w uzasadnieniu wyroku nadmienił, iż zakup drugiego pieca jest nową inwestycją na którą nie została przyznana pomoc, a uznanie przez ARiMR zakupu drugiego pieca za dokończenie poprzedniego projektu jest bezpodstawne w świetle całego materiału dowodowego. Jednakże nie przesądził, na co wyraźnie wskazał, czy operacja była finansowana w udziałem innych środków publicznych. Nie odniósł również tych uwag do § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 17 lipca 2008r., czy też art. 2 lit. e rozporządzenia nr 1698/2005r., a w szczególności, czy wobec stwierdzenia, iż zakup pieca jest nową inwestycją, która nie jest dokończeniem poprzedniego projektu w świetle materiału dowodowego, zakup ten należy traktować jako jedną operację w świetle art. 2 lit. e rozporządzenia nr 1698/2005, a w konsekwencji czy zasadne jest przyznanie pomocy zgodnie z § 10 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia z dnia 17 lipca 2008r. Zauważyć należy, w związku z tym, że istotną przesłanką przyszłego rozstrzygnięcia, jest dokonanie wykładni powyższych przepisów, bowiem rzutować będzie ona na rozpatrzenie i ocenę całego materiału dowodowego dokonaną zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 7 marca 2007r,. W związku z tym, iż przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Sądu I instancji uchylający informację o odmowie przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu UE, wobec naruszenia art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 7 marca 2007r., a ARiMR w skardze kasacyjnej skutecznie nie podważyła podstaw wydanego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił zgodnie z art. 184 p.p.s.a., orzekając o kosztach zgodnie z art. 204 pkt 2 p.p.s.a i § 14 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz.U. 2013 poz. 490).