II GSK 2384/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 lipca 2025 r. sygn. akt III SAB/Gl 7/25 w sprawie ze skargi R. R. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1. uchyla zaskarżony wyrok w części obejmującej punkt 1, 3, 4 i w tym zakresie przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: "WSA", "Sąd pierwszej instancji") wyrokiem z 2 lipca 2025 r. sygn. akt III SAB/Gl 7/25, po rozpoznaniu skargi R. R. (dalej: "skarżący") na przewlekłe prowadzenie postępowania przez [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] (dalej: "PWIS", "organ") w przedmiocie choroby zawodowej w pkt 1 stwierdził, że [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w pkt 2 umorzył postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu w sprawie, w pkt 3 przyznał od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną w wysokości 2000 zł, w pkt 4 wymierzył organowi grzywnę w wysokości 1000 zł. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy. Pismem z [...] grudnia 2024 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na przewlekłe prowadzenie postępowania przez [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...]. Zarzucił organowi prowadzenie postępowania w sposób nieefektywny, z rażącym naruszeniem art. 153 p.p.s.a. oraz przepisów postępowania tj. art. 7 ustawy z 14 czerwca 1060 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: "k.p.a."), art. 8 k.p.a., art. 12 § 1 i 2 k.p.a., 5 k.p.a., 35 k.p.a., 36. k.p.a., podejmowanie czynności nieprzyczyniających się do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej co do jej istoty, a w konsekwencji naruszenie art. 8 k.p.a. albowiem organ powinien prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, zaś procedowanie organu oraz treść rozstrzygnięć w zaskarżonym postępowaniu naruszyły powyższą zasadę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w uzasadnieniu wymienionego na wstępie wyroku z 2 lipca 2025 r. podkreślił, że sprawa czterokrotnie była przedmiotem rozpoznania przed sądem administracyjnym. W pierwszym wyroku tj. wyroku WSA w Gliwicach z 16 kwietnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Gl 848/14 kwestia istnienia narażenia zawodowego do powstania choroby zespołu cieśni nadgarstka została prawomocnie przesądzona. W tym wyroku Sąd nakazał uzupełnienie postępowania w ponownie prowadzonym postępowaniu odnośnie do związku przyczynowego pomiędzy tymi warunkami pracy a schorzeniem zespołu cieśni nadgarstka. W prowadzonym ponownie postępowaniu chodziło zatem o ustalenie czy to schorzenie ma zawodową etiologię, czy też spowodowane zostało czynnikami pozazawodowymi. Jak jednak wynika z kolejnych dwóch wyroków wydanych w sprawie - a mianowicie wyroku WSA w Gliwicach z 10 maja 2016 r. sygn. akt IV SA/Gl 1080/15 oraz wyroku WSA w Gliwicach z 19 marca 2018 r. sygn. akt IV SA/Gl 551/17 wskazania te nie zostały przez organ zrealizowane. Czwarty wydany w sprawie wyrok WSA z 24 lipca 2020 r. sygn. akt III SA/Gl 14/20 uchylił NSA wyrokiem 4 czerwca 2024 r. sygn. akt II GSK 90/21. W wyroku tym NSA wskazał, że organ w prowadzonym postępowaniu nie uwzględnił - chociaż był do tego zobowiązany na podstawie art. 153 p.p.s.a. - oceny prawnej i wskazań, które WSA zawarł we wcześniejszych wyrokach (wyroki WSA w Gliwicach z 16 kwietnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Gl 848/14; z 10 maja 2016 r. sygn. akt IV SA/Gl 1080/15; z 19 marca 2018 r. sygn. akt IV SA/Gl 551/17). Oznacza to zatem, że PWIS nie wywiązywał się aż czterokrotnie z obowiązku wykonania wytycznych Sądu co do ustalenia, że schorzenie powstało z przyczyn innych niż warunki w których praca była wykonywana. Takie działanie PWIS nie może być ocenione inaczej niż przewlekłe prowadzenie postępowania. Ostatecznie organ nie tylko nie załatwił sprawy w terminie wynikającym z art. 35 k.p.a., ani w terminie wielokrotnie przedłużanym, ale także nie wykonywał wytycznych sądu co do prowadzenia postępowania. Warto przy tym zauważyć, że przewlekle PWIS prowadził postępowanie także po wydaniu w sprawie wyroku NSA z 4 czerwca 2024 r. o sygn. akt II GSK 90/21. Z przedłożonych przez organ akt postępowania wynika, że pierwsze czynności w sprawie, po doręczeniu w dniu [...] września 2024 r. przez NSA prawomocnego wyroku, PWIS podjął po miesiącu, bo dopiero [...] października 2024 r. Czynnością tą było skierowanie do Instytutu Medycyny Pracy w [...] za pośrednictwem Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] - Poradni Chorób Zawodowych w [...] wniosku o dodatkową weryfikację opinii lekarskiej wydanej w sprawie w dniu [...] sierpnia 2019 r. Następnie postanowieniem z [...] października 2024 r. na podstawie art. 36 k.p.a. zawiadomił skarżącego o niemożliwości dochowania terminu wydania decyzji w sprawie choroby zawodowej i wyznaczył nowy termin na dzień 19 grudnia 2024 r. Kolejnym postanowieniem z [...] grudnia 2024 r. organ przedłużył termin załatwienia sprawy do dnia 20 lutego 2025 r. W dniu [...] grudnia 2024 r. zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy w [...] z prośbą o informację dotyczącą terminu zajęcia stanowiska przez ww. jednostkę orzeczniczą oraz o zajęcie stanowiska w najkrótszym możliwym terminie. PWIS sprawę zakończył, po jej prowadzeniu przez ponad 6 miesięcy, w dniu [...] marca 2025 r. poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Świadczy to także o przewlekłym jej procedowaniu. WSA w Gliwicach podkreślił, że rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., jest zatem stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań oraz bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. W badanej sprawie taka sytuacja ma miejsce, ponieważ postępowanie prowadzone było nie tylko długo, ale także nieefektywnie. Jak wynika z akt sprawy, już po wniesieniu skargi do WSA, organ w dniu [...] marca 2025 r. wydał decyzję w sprawie. Skoro zatem przed rozpoznaniem skargi została wydana decyzja, postępowanie sądowe dotyczące nakazania organowi rozpatrzenia sprawy podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe, z uwagi na brak możliwości zastosowania przez Sąd trybu przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, postępowanie sądowe w przedmiocie przewlekłości organu należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłość sąd może z urzędu lub na wniosek strony wymierzyć organowi grzywnę do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości pięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim. Przyznanie sumy pieniężnej ma charakter przede wszystkim prewencyjny i kompensacyjny służąc zadośćuczynieniu za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej. Nie ulega wątpliwości, że tak długi okres prowadzenia postępowania miał dla skarżącego negatywne konsekwencje związane z długim okresem oczekiwania na rozstrzygnięcie. Tym samym za zasadne Sąd uznał żądanie przyznania na jego rzecz sumy pieniężnej i ustalił ją w wysokości 2000 zł. W ocenie Sądu, kwota ta będzie adekwatna w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności. Wobec wyraźnego lekceważenia przez PWIS przepisów prawa wyznaczających terminy załatwienia sprawy administracyjnej i sposób realizacji związania wyrokiem sądu na podstawie art. 153 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji uznał za uzasadnione orzeczenie grzywny w kwocie 1000 zł w celu zdyscyplinowania organu do działania zgodnego z porządkiem prawnym. W ocenie Sądu, grzywna w wysokości 1 000 zł jest adekwatna do rozmiaru naruszenia prawa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył organ na podstawie art. 188 p.p.s.a., zaskarżając go w części dotyczącej punktu 1, 3 i 4 sentencji i wnosząc o jego uchylenie w tym zakresie i stwierdzenie, że przewlekłość postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt 1), oddalenie skargi w zakresie w którym orzeczono o przyznaniu od organu sumy pieniężnej w wysokości 2000 zł (punkt 3) oraz oddalenie skargi w zakresie wymierzenia organowi grzywny (punkt 4). Ewentualnie na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz zrzekł się prawa do rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Na podstawie 106 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. wniósł o dopuszczenie dowodu uzupełniającego z dokumentów tj. 1) stanowiska organu z [...] listopada 2024 r. w sprawie ponaglenia z [...] października 2024 r. (data otrzymania przez organ - [...] listopad 2024 r.), 2) wniosku skarżącego z [...] grudnia 2024 r. o wyłączenie pracowników wraz z pismem GIS z [...] stycznia 2025 r. przekazującym wniosek, 3) postanowienia PWIS z [...] lutego 2025 r. w sprawie wyłączenia pracowników dla stwierdzenia faktu: czynności podejmowanych przez PWIS po doręczeniu akt sprawy w dniu [...] września 2024 r., wyznaczenia pracowników do prowadzenia sprawy w związku z wyłączeniem i konieczności zapoznania się z aktami sprawy, braku przewlekłości postępowania w tym o znamionach rażącego naruszenia prawa. Zaskarżonemu orzeczeniu w zakresie punktów 1, 3 i 4 zarzucono: I. na postawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego tj. 2351 K.p. i § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1836, dalej: "rozporządzenie") w zw. z art. 35 § 1-3 i § 5 i art. 36 ustawy z 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1040 ze zm.; dalej: "K.p.") przez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że organ może w pełni samodzielnie prowadzić postępowanie w sprawach chorób zawodowych podczas gdy, zwłaszcza w przypadku przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka wym. w poz. 20/1 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do w/w rozporządzenia niezbędnym do wzruszenia przez organ domniemania prawnego związku przyczynowego pomiędzy wystąpieniem choroby a wykonywaniem pracy w warunkach narażenia na jej powstanie konieczna jest uprzednia jednoznaczna ocena medyczna uprawnionej jednostki orzeczniczej, która w przedmiotowej sprawie: 1) na wniosek organu z [...] października 2024 r. zawarta została ostatecznie w opinii z [...] marca 2025 r. doręczonej organowi [...] marca 2025 r., co spowodowało oraz umożliwiło organowi wydanie decyzji w [...] marca 2025 r. w sprawie, w której akta zwrócone zostały organowi w dniu [...] września 2024 r. po wyroku NSA z 4 czerwca 2024 r. sygn. akt II GSK 90/21, 2) na wniosek organu z [...] lipca 2018 r. po dokonaniu uzupełnień, w tym o dokumenty doręczone przez stronę organowi w dniu [...] czerwca 2019 r. opinia medyczna z [...] sierpnia 2019 r. doręczona została organowi [...] sierpnia 2019 r. co umożliwiło organowi wydanie decyzji w dniu [...] października 2019 r. w sprawie, w której akta zwrócone zostały organowi w dniu [...] czerwca 2018 r. po wyroku WSA w Gliwicach z 19 marca 2018 r. sygn. akt IV SA/Gl 551/17, w konsekwencji powyższego: 3) organ działał bez zbędnej zwłoki, a niemożność dochowania terminu z art. 35 § 3 k.p.a. powstała z przyczyn niezależnych od organu, o czym organ każdorazowo zawiadamiał w wykonaniu obowiązku z art. 36 k.p.a. podając nowy termin załatwienia sprawy, 4) obiektywne przyczyny w postaci obowiązku pozyskania przed wydaniem decyzji opinii jednostek medycznych wyłącznie uprawnionych do diagnozowania i ustalenia czy rozpoznane schorzenie jest chorobą zawodową z uwzględnieniem oceny wpływu czynników pozazawodowych, uniemożliwiły załatwienie sprawy w terminie co przełożyło się na zasadność jego przedłużenia, 5) czas spowodowany postępowaniem jednostek orzeczniczych nie podlega wliczeniu do terminu załatwienia sprawy zgodnie z art. 35 § 5 in fine k.p.a., w związku z czym w pierwszym przypadku są to 145 dni (4 miesiące 25 dni), a w drugim - 395 dni tj. 1 rok 30 dni; II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 149 § 1a i art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 133 p.p.s.a. i art. 35 § 1-3 i § 5 k.p.a. poprzez niewłaściwe i niemające oparcia w aktach przedmiotowej zastosowanie tych przepisów i uznanie, że w przedmiotowej sprawie przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy przewlekłość w rozpoznaniu sprawy, winna być uznana za "zwykłą", gdyż: – działania organu nie miały znamion złej woli i nie miały charakteru zamierzonego, – czas trwania postępowania usprawiedliwiony był okolicznościami niezależnymi od organu oraz zawiłym charakterem sprawy - czynności organu: a) nie były wykonywane w dużych odstępach czasowych, a wręcz przeciwnie były podejmowane terminowo, b) nie były czynnościami pozornymi, miały bowiem uzasadnienie w składanych przez strony wnioskach dowodowych, a także służyły realizacji prawa stron postępowania do czynnego w nim udziału, c) nie nosiły znamion unikania podjęcia rozstrzygnięcia, lecz zmierzały do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy na co wpływ miała specyfika postępowania w sprawie chorób zawodowych, 2) art. 149 § 1a i art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 133 p.p.s.a. i art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie, pominięcie dowodów zawartych w aktach sprawy co spowodowało uznanie, że w przedmiotowej sprawie przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy organ zobowiązany był do podjęcia wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, do dopuszczenia i przeprowadzenia dowodów żądanych przez stronę lub dokonania czynności warunkujących wydanie opinii przez jednostki orzecznicze ponieważ orzeczenie lekarskie w postępowaniu w sprawie choroby zawodowej ma kluczowe znaczenie jako dowód z opinii biegłego i nie może budzić żadnych wątpliwości w zakresie diagnozowanej jednostki chorobowej co wymaga od organu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zgromadzenia i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, 3) art. 149 § 1a i art.149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 133 p.p.s.a. i art. 35 § 5 k.p.a. oraz art. 153 p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie i uznanie wbrew dokumentacji zawartej w aktach sprawy, że w przedmiotowej sprawie przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy: – czas trwania postępowania był następstwem okoliczności niezależnych organu i nie powstałych z jego winy, ponieważ był spowodowany koniecznością uzyskania stanowisk jednostek orzeczniczych i uzupełniającego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dostosowania się do wiążących w świetle art. 153 p.p.s.a. wskazań WSA w Gliwicach zawartych w wyrokach tego Sądu z 16 kwietnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Gl 848/14, z 10 maja 2016 r. sygn. akt IV SA/GI 1080/15, z 19 marca 2018 r. sygn. akt IV SA/Gl 551/17, w których jednoznacznie sformułowane zostały zalecenia i pytania wymagające zadania jednostkom orzeczniczym, a także nałożony został na organ obowiązek odniesienia się do dowodów złożonych przez uczestnika postępowania na etapie postępowania sądowoadministracyjnego (wskazania w wyroku z 22 czerwca 2018 r. sygn. akt IV SA/GI 551/17 w związku z dowodami złożonymi 21 listopada 2017 r. w toku postępowania sądowoadministracyjnego ze skargi od decyzji PWIS z [...] maja 2017 r.), - Sąd nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego ograniczając się do zestawienia daty rozpoczęcia i zakończenia postępowania oraz ustaleń poczynionych przez NSA w zakresie oceny realizacji przesłanki z art. 153 p.p.s.a., z pominięciem przyczyn wnikliwego badania przez organ sprawy i racjonalności takiego działania uzasadnionych realizacją zasady prawdy obiektywnej poprzez dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy choroby zawodowej oraz zasady nie odstępowania od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, a które to elementy stanu faktycznego sprawy winny być łącznie brane pod uwagę przy ocenie charakteru przewlekłości postępowania i zastosowaniu sankcji finansowych; - Sąd pominął wytyczne dane organowi w wyrokach z 16 kwietnia 2015 r. sygn. akt IV SA/GI 848/14, z 10 maja 2016 r. sygn. akt IV SA/Gl 1080/15, z 19 marca 2018 r. sygn. akt IV SA/GI 551/17 wyraźnie wyznaczające kierunek uzupełnienia materiału dowodowego, a także pominął pozytywną ocenę postępowania organu zawartą w wyrokach z 16 kwietnia 2015 r. sygn. akt IV SA/GI 848/14 i z 24 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/GI 14/20 oraz ocenę charakteru przewlekłości, a także ocenę działań organu zawartą w wyroku WSA w Gliwicach z 5 grudnia 2019 r. sygn. akt III SAB/GI 283/19, co w konsekwencji doprowadziło do nielogicznego wniosku, że działania organu ukierunkowane na ustalenie stanu faktycznego świadczą o prowadzeniu sprawy w sposób przewlekły z rażącym naruszeniem prawa podczas, gdy: - ustalenie stanu faktycznego wymagało stanowiska jednostek orzeczniczych, gdyż dotyczyło oceny zdrowia strony w kontekście czynników zawodowych i pozazawodowych i zakończone zostało zebraniem tego materiału, co odzwierciedlone jest w decyzji z [...] marca 2025 r. wydanej po uzyskaniu kompleksowej opinii doręczonej [...] marca 2025 r. oraz - organ stosował się do wskazań zawartych w orzeczeniach Sądu i zrealizował te wytyczne; 4) art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. poprzez wymierzenie organowi grzywny w wysokości 1000 zł oraz równoczesne przyznanie na rzecz skarżącego od PWIS sumy pieniężnej w wysokości 2000 zł w sytuacji gdy po pierwsze - organowi nie można zarzucić przewlekłości z rażącym naruszeniem prawa, a po drugie okoliczności sprawy wskazują, że brak jest podstaw by nakładać tego rodzaju obowiązki na organ w sytuacji, gdy zakończył sprawę decyzją oraz działał z dochowaniem należytej staranności w celu szczegółowego wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy w sprawie o zawiłym charakterze; 5) art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. poprzez podjęcie wobec organu działań represyjnych i kompensacyjnych w oparciu o czas trwania postępowania podczas, gdy: - w wyroku z 5 grudnia 2019 r. sygn. akt III SAB/GI 283/19 WSA w Gliwicach stwierdził, że czas procedowania przez organ nie miał charakteru rażącego, natomiast dalszy czas trwania postępowania po decyzji PWIS z [...] października 2019 r. był spowodowany czasem trwania postępowania sądowego w związku z wyrokiem WSA w Gliwicach z 24 lipca 2020 r. sygn. akt III SA/GI 14/20 i wniesioną od niego skargą kasacyjną rozpatrzoną wyrokiem NSA z 4 czerwca 2024 r., - czas natomiast po wyroku NSA i doręczeniu akt sprawy ([...] wrzesień 2024 r.) poza wystąpieniami do jednostek orzeczniczych w dniu [...] października 2024 r., [...] listopada 2024 r., [...] grudnia 2024 r., [...] stycznia 2025 r., [...] lutego 2025 r. i [...] lutego 2025 r. obejmował również: a) zajęcie pismem z [...] listopada 2024 r. stanowiska (art. 37 § 4 k.p.a.) wobec ponaglenia wniesionego przez skarżącego pismem z [...] października 2024 r. (data otrzymania przez organ - [...] listopada 2024 r.), b) rozpatrzenie wniosku skarżącego z [...] grudnia 2024 r., przekazanego [...] stycznia 2025 r., o wyłączenie pracowników i wydanie [...] lutego 2025 r. postanowienia w tej sprawie; c) nadto, mimo jednoznacznie sformułowanych pytań do jednostki orzeczniczej zawartych w piśmie z [...] października 2024 r. wobec nie udzielenia przez IMP na nie odpowiedzi, lecz odniesienie się przez IMP w stanowisku doręczonym organowi [...] lutego 2025 r. do pisma ponaglającego skierowanego przez organ do IMP w dniu [...] listopada 2024 r., konieczne było ponowienie wystąpienia, co organ uczynił pismem z [...] lutego 2025 r., d) zapewnienie stronom w oparciu o przepis art. 10 § 1 k.p.a. możliwości czynnego udziału w postępowaniu i wypowiedzenia co do obu stanowisk IMP, co organ uczynił pismami z [...] lutego 2025 r. (reakcja na pismo IMP doręczone [...] lutego) i z [...] marca 2025 r. (po piśmie IMP doręczonym [...] marca 2025 r.), e) konieczną przed wystąpieniem do IMP analizą akt sprawy i ich skompletowanie celem realizacji wytycznych NSA zawartych w wyroku z 4 czerwca 2024 r., sformułowanie pytań i odniesienie po decyzji organu z [...] października 2019 r. do stanu sprawy z daty wydania decyzji z [...] lipca 2014 r. weryfikowanej wyrokiem Sądu z 16 kwietnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Gl 848/14 - Sąd nie uwzględnił też zaprzestania prowadzenia przez IMP działalności orzeczniczej z uwagi na brak finansowania przez Wojewodę [...], co wynika z zawartej w aktach korespondencji z IMP; 6) art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. poprzez wymierzenie grzywny i orzeczenie sumy pieniężnej podczas gdy w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do takiego rozstrzygnięcia, jak i do przyznania kwot we wskazanej w wyroku wysokości, jako że: - przekroczenie terminu załatwienia sprawy po wyroku NSA było nieznaczne albowiem decyzja została wydana [...] marca 2025 r. niezwłocznie - w ciągu 16 dni po otrzymaniu ostatecznego stanowiska jednostek orzeczniczych co nastąpiło w dniu [...] marca 2025 r., z czasu trwania postępowania zakończonego decyzją z [...] października 2019 r. (od której skarga była oddalona wyrokiem WSA w Gliwicach z 24 lipca 2020 r. sygn. akt III SA/GI 14/20) należy wyłączyć czas trwania postępowania prowadzonego przez PPIS w [...] w związku z decyzją PWIS z [...] listopada 2016 r. uchylającą decyzję PPlS w całości i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, okresy postępowań diagnostycznych i orzeczniczych jednostek medycznych, a także okresy związane z postępowaniami sądowoadministracyjnymi; w konsekwencji uwzględnienia tych okoliczności ewentualna przewlekłość organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 7) art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. poprzez wymierzenie grzywny i orzeczenie sumy pieniężnej podczas gdy w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do takiego rozstrzygnięcia, jak i do przyznania kwot we wskazanej w wyroku wysokości, jako że: - strona skarżąca nie doznała krzywdy lub straty oraz nie wykazała, aby skutkiem przewlekłego postępowania było doznanie dolegliwych skutków - straty finansowej lub krzywdy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, której przesłanki zostały enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a których istnienia w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem legalność wyroku Sądu pierwszej instancji jedynie w zakresie zakwestionowanym w skardze kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawę ponownie w jej całokształcie. Skarga kasacyjna, została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a., przy czym w zarzucie naruszenia prawa materialnego autor skargi kasacyjnej podnosi, że w sprawie dokonano błędnej, jego zdaniem, wykładni art. 235¹ K.p. oraz § 8 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, polegającej na przyjęciu, że organ może w pełni samodzielnie prowadzić postępowanie w sprawie chorób zawodowych, podczas gdy niezbędna do wzruszenia przez organ domniemania prawnego związku przyczynowego pomiędzy wystąpieniem choroby a wykonywaniem pracy w warunkach narażenia na jej powstanie konieczna jest uprzednia jednoznaczna ocena medyczna uprawnionej jednostki medycznej. Ponieważ zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Sąd ten nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować, konieczne jest prawidłowe ich określenie w skardze kasacyjnej i jej uzasadnieniu. Naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię polega na mylnym zrozumieniu treści określonej normy prawnej. Zarzut błędnej wykładni wymaga przeprowadzenia wywodu prawnego na temat naruszonego przepisu ze stanowiskiem, jak należy ten przepis wykładać i dlaczego dokonana w zaskarżonym wyroku jego interpretacja jest błędna. W przypadku zarzutu niewłaściwego zastosowania wskazanego przepisu prawa materialnego, uzasadnieniem jest wyjaśnienie dlaczego przyjęty za podstawę prawną zaskarżonego wyroku przepis nie ma związku z ustalonym stanem faktycznym i jaki inny przepis powinien być w sprawie zastosowany. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby WSA dokonywał wykładni wymienionych w zarzucie przepisów K.p. oraz rozporządzenia, a w szczególności w sposób opisany w zarzucie. Sąd pierwszej instancji przytoczył jedynie ocenę prawną dokonywaną dotychczas w prawomocnych, zapadłych w sprawie wyrokach, którą organ był związany przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Słusznie przy tym, zakreślając zakres koniecznych do ustalenia okoliczności, w konsekwencji koniecznego jeszcze do ustalenia stanu faktycznego, odwołał się do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartego w wyroku z 4 czerwca 2024 r. sygn. akt II GSK 90/21, zauważając, że kwestia istnienia narażenia zawodowego do powstania choroby zespołu cieśni nadgarstka została prawomocnie przesądzona i jest wiążąca w sprawie, w prowadzonym ponownie postępowaniu chodziło natomiast tylko o ustalenie czy to schorzenie ma zawodową etiologię, czy też spowodowane zostało czynnikami pozazawodowymi. Tylko tej okoliczności dotyczyły wiążące wskazania sądów co do dalszego postępowania i tylko tej kwestii dotyczyć mogło ponownie prowadzone postępowanie. Ponadto należy podkreślić, że nie może być skuteczny taki sposób postawienia zarzutu z pkt I petium skargi kasacyjnej, jak uczyniono to w tej skardze, w której w istocie naruszenie prawa materialnego uzasadniono przy pomocy argumentacji polegającej na zarzucaniu niewłaściwej oceny prawnej stanu faktycznego sprawy. "Niewłaściwa ocena prawna zaistniałego stanu faktycznego, polegająca na nieuznaniu bądź uznaniu, istnienia bądź nie - określonego stanu faktycznego, nie może stanowić naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie i jako taka nie stanowi podstawy skargi kasacyjnej." (por. wyrok NSA z 13 października 2004 r. sygn. akt FSK 548/04). Prawidłowo postawione w tym względzie zarzuty powinny zatem odnosić się do oceny kompletności zebranego w sprawie materiału dowodowego i dotyczyć ewentualnych naruszeń przepisów proceduralnych. Tak postawiony zarzut materialnoprawny okazał się więc niezasadny. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik postępowania, oparte na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. mimo, że liczne i rozbudowane w istocie koncentrują się na kilku spornych kwestiach. Przede wszystkich przy ich pomocy autor skargi kasacyjnej zwalcza stanowisko Sądu pierwszej instancji, że stwierdzona przewlekłość postępowania miała charakter rażący (czym Sąd naruszył art. 149 § 1a p.p.s.a.) podczas gdy zdaniem kasatora przewlekłość w rozpoznaniu sprawy winna zostać uznana za "zwykłą", o czym świadczą pominięte przez WSA dowody, zgromadzone w aktach sprawy, jak również nieuwzględnienie, że organ musiał podjąć wszelkie czynności konieczne do zrealizowania zasady prawdy obiektywnej i niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy - do czego był zobowiązany, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., w świetle wskazań NSA oraz WSA w Gliwicach. Sąd pominął również przy tej ocenie stanowisko zawarte w wyroku tegoż Sądu z 5 grudnia 2019 r., w sprawie o sygn. akt III SAB/Gl 283/19, który stwierdził, że czas procedowania w sprawie przez organ nie miał charakteru rażącego, a dalszy czas procedowania organu był spowodowany czasem trwania postępowania sądowego w związku z wyrokiem WSA z 24 lipca 2020r. sygn. akt III SA/Gl 14/20 i wniesioną od nie skargą kasacyjną rozpatrzoną wyrokiem NSA z 4 czerwca 2024 r. WSA w zaskarżonym wyroku w konsekwencji błędnie, nie uwzględniając tych okoliczności, wymierzył organowi grzywnę oraz orzekł o sumie pieniężnej, tym samym naruszając art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. Nie było również podstaw do przyznania tych kwot we wskazanej w wyroku wysokości. Odnosząc się do tak postawionych zarzutów w pierwszej kolejności należy podnieść, że skarga na bezczynność dotyczy sytuacji, w których organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób nieefektywny, wykonując szereg czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonując czynności pozorne, co powoduje, że formalnie nie są bezczynne. Artykułowi 37 k.p.a., ustawą z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935 ) nadano nową treść, w ramach której, w § 1 pkt 2, zdefiniowano przewlekłość, jako prowadzenie postępowania dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Artykuł 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., przyznaje sądowi administracyjnemu kompetencję do stwierdzenia, że wystąpiła bezczynność lub przewlekłość, jeżeli z uwagi na zakończenie postępowania nie ma już potrzeby wydawania aktu lub dokonania czynności. W postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawie ze skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej sąd administracyjny bada więc, czy podejmowane przez organ czynności zmierzają do należytego i szybkiego załatwienia sprawy, w jakich odstępach czasu są one podejmowane, a także czy nie są to czynności pozorne, przedłużające postępowanie i nieprowadzące w istocie do wydania stosownego rozstrzygnięcia (por. wyrok WSA w Krakowie z 3 listopada 2013 r. sygn. akt II SAB/Kr 101/10). Z kolei, zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę, jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 1a obejmuje wszystkie formy uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, także formę określoną w art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., a więc gdy orzeczenie sądu ograniczy się do stwierdzenia, że miała miejsce bezczynność lub przewlekłość postępowania. "W sprawach ze skargi na bezczynność nie obowiązuje zasada orzekania według stanu z daty wydania zaskarżonego aktu. W tym zakresie art. 149 § 1 p.p.s.a. zawiera unormowanie oryginalne i odmienne od zasady wynikającej z art. 1 § 2 p.u.s.a. oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. W sprawach ze skarg na bezczynność organu sąd orzeka, biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny sprawy w czasie orzekania, a właściwie w chwili zamknięcia rozprawy (patrz: postanowienie NSA z 23 września 1986 r. sygn. akt IV SAB 8/86, ONSA 1986/2/50; uzasadnienie uchwały NSA z 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08, ONSA i WSA 2009/4/63; Jan P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LexisNexis 2012, s. 344). (...) Stan ten podlega więc ustaleniu nie tylko na podstawie akt sprawy, jak stanowi art. 133 p.p.s.a., ale także na podstawie postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez sąd" (tak NSA w wyroku z 11 grudnia 2025 r. sygn. akt II GSK 1918/25 i cytowane tam orzecznictwo). Należy podkreślić, że wnoszący skargę kasacyjną organ co do zasady nie przeczy, że w sprawie zaistniała przewlekłość, kwestionuje natomiast ustalenia dotyczące rażącego charakteru tej przewlekłości a także - jako niemające oparcia w aktach sprawy - podstawy do ukarania grzywną oraz zasądzenia na rzecz skarżącego sumy pieniężnej. Jeśli chodzi o pierwsze z tych zagadnień - nie ma sporu, że rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. jest stan, w którym bez żadnych wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo, a więc sytuację, w której to naruszenie jest oczywiste. Trafnie też podnosi kasator, że do zakwalifikowania naruszenia jako rażącego jest wymagane, by naruszenie miało cechy dodatkowe w stosunku do stanu określonego jako zwykłe naruszenie (por. też wyrok NSA z 21 kwietnia 2021 r. sygn. akt II OSK 544/21). Podkreślić w tym względzie należy, że w rozpoznawanej sprawie - R. R. wystąpił ze skargą na przewlekłe postępowanie [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] w sprawie choroby zawodowej - w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 czerwca 2024 r. sygn. akt II GSK 90/21 i w skardze powoływał się na rażące naruszenie art. 153 p.p.s.a. oraz art. 35 i 36 k.p.a., przez prowadzenie postępowania w sposób nieefektywny. WSA wydając rozstrzygnięcie nie wskazał jednak jakie to okoliczności w tak określonym zakresie świadczą o "rażącym" charakterze przewlekłości. Należy zauważyć, że oceniając przewlekłości Sąd wziął pod uwagę cały okres prowadzenia postępowania w sprawie o stwierdzenie choroby zawodowej u skarżącego odnosząc się do jej wieloletniego przebiegu, uwzględnił zatem również okres od złożenia wniosku przez skarżącego - do wydania wyroku z 24 lipca 2020 r. sygn. akt III SA/Gl 14/20, który został następnie uchylony wyrokiem NSA z 4 czerwca 2024 r. sygn. akt II GSK 90/21, a dopiero w dalszej kolejności - okres prowadzenia postępowania administracyjnego przez PWIS po wydaniu w sprawie wyroku z 4 czerwca 2024 r. Nie jest jasne jak te poszczególne okresy i czy w ogóle, przełożyły się na ocenę Sądu pierwszej instancji o rażącym charakterze przewlekłości. Z lakonicznych wywodów WSA dotyczących spełnienia warunków z art. 149 § 1a p.p.s.a. (jeden krótki akapit na str. 8 uzasadnienia) nie wynika aby wzięto pod uwagę, że sposób prowadzenia postępowania - w tej poprzedniej fazie - był już przedmiotem oceny WSA w Gliwicach, który wyrokiem w sprawie sygn. akt III SAB/Gl 283/19 kontrolując to procedowanie do 5 grudnia 2019 r. (w tym czasie, jak wynika z akt administracyjnych, została też już wydana decyzja z [...] października 2019 r. nr [...] i wniesiona na nią przez skarżącego skarga do sądu) stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Nie wynika również, aby stwierdzając przewlekłość po wydaniu w sprawie wyroku z 4 czerwca 2024 r. (sygn. akt II GSK 90/21) Sąd pierwszej instancji uwzględnił czas oczekiwania przez organ na opinię lekarską i przyczyny niewydawania przez uprawnioną jednostkę zleconej opinii - aż do [...] marca 2025 r., w tym stanowisko Instytutu Medycyny Pracy w [...] z [...] grudnia 2024 r., że weryfikacja opinii nie może nastąpić w bieżącym roku kalendarzowym (oraz okoliczność opóźnień w wydawaniu opinii spowodowaną brakiem finansowania jednostki w pewnym okresie), a także podejmowane przez organ działania, czynności ponaglające, zmierzające do uzyskania tej opinii. Tym samy należy zgodzić się z kasatorem, że stwierdzenie przez Sąd pierwszej instancji, iż przewlekłość postępowania miała charakter rażący nastąpiło bez należytej weryfikacji okoliczności wynikających z akt sprawy oraz uwzględnienia koniecznego zakresu postępowania dowodowego tj. bez rozważenia niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy czynności oraz okresów, w których spoczywanie sprawy bez prowadzenia postępowania spowodowane było przyczynami niezależnymi od organu. A także bez uwzględnienia, że ocena działań organu pod kątem przewlekłości została już w znaczącym zakresie dokonana w prawomocnym wyroku WSA w Gliwicach z 5 grudnia 2019 r. sygn. akt III SAB/Gl 283/19, w którym nie stwierdzono przewlekłości o charakterze rażącym w okresie do 5 grudnia 2019 r. Stąd zarzuty z punktu II 1-3 petitum skargi kasacyjnej okazały się skuteczne i musiały prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku odnośnie do uznania przewlekłości za rażącą, a także do zobowiązania Sądu do ponownego rozpoznania sprawy w tym zakresie oraz rozważenia ww. okoliczności, przy czym ocena ta powinna się odnosić do działania organu w okresie zakreślonym w skardze z [...] grudnia 2024 r. Przechodząc do następnej kwestii objętej zarzutami skargi kasacyjnej, tj. do problematyki związanej z wymierzeniem organowi grzywny oraz zasądzeniem sumy pieniężnej na rzecz skarżącego, należy zauważyć, że zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Rozstrzygnięcie przewidziane w art. 149 § 2 p.p.s.a., tj. kwestia przyznania od organu sumy pieniężnej bądź wymierzenia organowi grzywny w razie stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłości (albo zastosowaniu obu tych środków) pozostawiona została uznaniu sądu administracyjnego (uznaniu sędziowskiemu), a "ewentualna ingerencja sądu drugiej instancji w sferę dyskrecjonalnej władzy sędziowskiej powinna być ograniczona do przypadków oczywistego, niebudzącego wątpliwości, przekroczenia granic uznania sędziowskiego" (por. wyroki NSA z: 7 listopada 2024 r. sygn. akt II GSK 1499/24, 23 listopada 2022 r. sygn. akt II OSK 557/22). W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że - wbrew stanowisku organu wyrażonym w skardze kasacyjnej (zarzut 4) - uprawnienie sądu do wymierzenia grzywny oraz przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej nie jest uzależnione od stwierdzenia, że przewlekłość miała charakter rażący, nie stoi na przeszkodzie zastosowaniu omawianych środków również to, że organ zakończył postępowanie decyzją jeszcze przed wydaniem wyroku w sprawie przewlekłości. Niemniej jednak z użytej w art. 149 § 2 p.p.s.a. formuły "może orzec" wynika, że sąd administracyjny jest uprawniony, a nie zobowiązany do przyznania stronie skarżącej sumy pieniężnej bądź wymierzenia organowi grzywny. Rozważając zastosowanie środków przewidzianych w art. 149 § 2 p.p.s.a. w konkretnej sprawie, sąd administracyjny powinien uwzględnić funkcje, jakie one pełnią. Przyjmuje się, że rozwiązania z art. 149 § 2 p.p.s.a. w połączeniu z odszkodowaniem z ustawy z 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. z 2018 r., poz. 2349) mają pełnić przede wszystkim funkcję prewencyjną, a ich wymierzanie przez sąd w idealnie funkcjonującej administracji powinno być ostatecznością (por. R. Hauser, M. Wierzbowski Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo C.H.BECK, 3. wydanie, str. 616). Suma pieniężna stanowi również środek o charakterze kompensacyjnym w tym sensie, że ma zrekompensować stronie dolegliwości, niedogodności, negatywne przeżycia, na jakie została ona narażona wskutek bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania (por. wyrok NSA z 11 kwietnia 2025 r. sygn. akt III OSK 2456/24). Dla zastosowania tych środków znaczenie ma zatem zakres stwierdzonej bezczynności lub przewlekłości, stąd niezbędne przy ich zastosowaniu będzie także rozważenie całokształtu okoliczności występującej przewlekłości i przyczyn ich wystąpienia. Należy więc również i w tym zakresie całościowo uwzględnić postępowanie organu po wydaniu w sprawie wyroku NSA z 4 czerwca 2024 r., z dokładnym przeanalizowaniem podejmowanych czynności - ich celowości i tego czy były wykonywane bez zbędnej zwłoki, czy organ zatem wziął pod rozwagę długotrwałość oczekiwania przez skarżącego na ostateczne rozstrzygnięcie jego sprawy. Dlatego zarzuty z pkt 5 i 6 petitum skargi kasacyjnej należy, przynajmniej w części uznać za przedwczesne. Mając na uwadze wykazane wyżej deficyty w działaniu Sądu pierwszej instancji, w tym przede wszystkim nieuwzględnienie zakresu postępowania podlegającego ocenie pod kątem przewlekłości, z pominięciem prawomocnego wyroku WSA w Gliwicach sygn. akt SAB/Gl 283/19 oraz brak dokładnego rozważenia celowości i sprawności podejmowanych przez organ działań, stanowcze oceny dotyczące zasadności wymierzenia grzywny i orzeczenia sumy pieniężnej należy pozostawić temu Sądowi po rozważeniu ww. kwestii w tak określonych ramach. Nie ma też podstaw, aby na tym etapie jednoznacznie przesądzić o rozmiarach krzywdy czy straty doznanej przez skarżącego związanej z przewlekłym prowadzeniem przez organ postępowania, orzeczenie w tym względzie będzie możliwie po dokonaniu niewadliwych ustaleń - z uwzględnieniem wyżej dokonanych przez NSA ocen i wskazówek - w zakresie rozmiarów przewlekłości i w granicach określonych w art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., dlatego też zarzut 7 z petitum skargi kasacyjnej nie mógł zostać uwzględniony. Bezprzedmiotowy natomiast okazał się wniosek, w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a., zawarty w skardze kasacyjnej, gdyż dokumenty dołączone do skargi kasacyjnej znajdują się w aktach administracyjnych przedłożonych sądowi przez organ, stanowiąc tym samym akta sprawy, o których mowa w art. 133 § 1 p.p.s.a. Z tych wszystkich powodów, uznając, że zarzuty skargi kasacyjnej podważyły prawidłowości zaskarżonego wyroku, NSA na podstawie art. 185 § 1 orzekł jak w sentencji. Rozpoznając sprawę ponownie Sąd pierwszej instancji uwzględni wyżej wyrażone oceny i wskazania. Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości uznając, iż zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w tym przepisie.