II GSK 2371/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 15 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Gminy K. Ł. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej Gminy K. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 29 maja 2014 r. sygn. akt III SA/Łd 332/14 w sprawie ze skargi Gminy K. Ł. na decyzję Zarządu Województwa Ł. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. wyrokiem z dnia 29 maja 2014 r. o sygn. akt III SA/Łd 332/14 oddalił skargę Gminy K. Ł. (dalej: Gmina) na decyzję Zarządu Województwa Ł. z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej. W skardze kasacyjnej Gmina domagała się uchylenia wskazanego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Gmina wniosła również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Zarządu Województwa Ł. z dnia [...] lutego 2014 r. Argumentowała, że wykonanie decyzji może spowodować znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki, ponieważ kwota korekty finansowej nałożona decyzją (651.432,59 zł) stanowi znaczący udział w rocznym budżecie Gminy, w którym jest deficyt. Zgodnie z wieloletnią prognozą finansową dochód Gminy w 2014 r. wyniesie 49.277.406 zł, a wydatki 61.648.313 zł. Deficyt jest finansowany z emisji obligacji. Konieczność zwrotu kwoty nałożonej decyzją spowoduje, że Gmina będzie musiała zaprzestać finansowania wydatków bieżących, jak i wstrzymać inwestycje w infrastrukturę, współfinansowane ze środków unijnych, czego dalszym następstwem będzie nienależyte wykonywanie umów o dofinansowanie, a z kolei ich nienależyte wykonywanie może skutkować obowiązkiem zwrotu znacznych kwot, których budżet Gminy nie przewiduje. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Jak zatem wynika z treści cytowanego przepisu przesłankami do wstrzymania wykonania decyzji przez sąd są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym zaznaczyć należy, iż szkoda nie musi mieć charakteru materialnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie, przy znacząco dużym nakładzie sił i środków lub będzie niemożliwy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) Gmina wykazała przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Stwierdzić należy, że brak możliwości wydatkowania środków finansowych przez Gminę, w tym na inwestycje realizowane z udziałem środków unijnych, a następnie konieczność zwrotu tych środków z uwagi na nienależyte wykonywanie inwestycji może wydatnie przyczynić się do spowolnienia lub zahamowania realizacji jej ustawowych zadań przewidzianych ustawą z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), a do notoriów zalicza się fakt, że zadania te wymagają środków finansowych, niekiedy znacznych. Porównanie sytuacji budżetowej Gminy z kwotą zobowiązania nałożonego decyzją Zarządu Województwa Ł. z dnia [...] lutego 2014 r. pozwala jednoznacznie przyjąć, że wykonanie tej decyzji uniemożliwi Gminie realizację ustawowych zadań z oczywistą szkodą dla mieszkańców. Oznacza to ryzyko ziszczenia się obu przesłanek wymienionych w treści art. 61 § 3 p.p.s.a., a więc możliwość powstania w finansach gminnych znacznej szkody, ze względu na wymagalność zaciągniętych zobowiązań, natomiast trudne do odwrócenia skutki mogą się przejawić w obniżeniu jakości albo całkowitym zaniechaniu wykonywania niektórych, istotnych społecznie usług świadczonych przez Gminę na rzecz lokalnej wspólnoty samorządowej. Błędna polityka finansowa Gminy, polegająca na systematycznym zwiększaniu zadłużenia nie powinna godzić w zaspakajanie niezbędnych, bieżących potrzeb wspólnoty samorządowej. W tym stanie rzeczy oraz w oparciu o treść art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. NSA postanowił jak w sentencji.