II GSK 2214/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 23 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku P. M. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej P. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 2371/24 w sprawie ze skargi P. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 czerwca 2024 r. nr BP.502.321.2023.0148.RZ9.576652 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia postanawia: oddalić wniosek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 2371/24, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), oddalił skargę P. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 czerwca 2024 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył P. M., w której na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. wniósł o wstrzymanie wykonania w całości decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 12 czerwca 2023 r., nr WITD.DI.0152.W.IX0315/35/23, wskazując jedynie, że skarżący od wielu lat prowadzi działalność gospodarczą i wywiązuje się z ciążących na nim obowiązków administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącego o udzielenie ochrony tymczasowej w postępowaniu kasacyjnym podlegał oddaleniu jako oczywiście bezzasadny. Wymaga wyjaśnienia, że zgodnie z art. 140ac ust. 2 w zw. z art. 140ac ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1251; powoływanej dalej jako: p.r.d.) decyzja ostateczna o wymierzeniu kary pieniężnej, o której mowa w art. 140aa ust. 1 i 1a p.r.d., podlega wykonaniu po upływie 30 dni od jej doręczenia, chyba że wstrzymano jej wykonanie. W zdaniu drugim uregulowano, że organ kontroli, który wydał decyzję ostateczną, z urzędu wstrzymuje jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie, w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Szczególna regulacja wynikająca z powyższego przepisu wyłącza w tym zakresie stosowanie art. 61 § 3 p.p.s.a. w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym oraz przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Zgodnie bowiem z art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (pkt 1); uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (pkt 2). Co istotne, przepis ten znajduje zastosowanie zarówno do ochrony tymczasowej udzielonej przez organ, jak i przez sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy wynika, że Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia 11 lipca 2024 r., na podstawie art. 140ac ust. 2 p.r.d., wstrzymał z urzędu w całości wykonanie ostatecznej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 czerwca 2024 r., nr BP.502.321.2023.0148.RZ9.576652, którą utrzymano w całości w mocy decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 12 czerwca 2023 r., nr WITD.DI.W.0152.IX0315/35/23. W związku z powyższym należało uznać, że złożony przez skarżącego kasacyjnie wniosek o udzielenie tymczasowej ochrony nie podlegał ocenie merytorycznej na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. wobec pierwszeństwa zastosowania w rozpoznawanej sprawie przepisu art. 140ac ust. 2 p.r.d. i wstrzymania wykonania decyzji przez organ administracji, które to wstrzymanie nie utraciło mocy, bowiem nie ziściła się żadna z przesłanek art. 61 § 6 p.p.s.a. Wprawdzie w sprawie zostało wydane przez Sąd I instancji orzeczenie oddalające skargę na powyższą decyzję, jednakże ze względu na złożenie skargi kasacyjnej od tego wyroku, nie stało się ono prawomocne. Podsumowując, zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji pierwszoinstancyjnej, wydanej w granicach tej samej sprawy, nie mógł zostać uwzględniony, gdyż skarżący nadal korzysta z udzielonej mu z urzędu ochrony tymczasowej na mocy postanowienia organu z dnia 11 lipca 2024 r. Mając na względzie powyższe przesłanki Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 140ac ust. 2 p.r.d., postanowił jak w sentencji.