II GSK 2194/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia NSA Wojciech Maciejko po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu i Skarbu Państwa – B. w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 lipca 2024 r. sygn. akt III SA/Łd 244/24 w sprawie ze skargi Skarbu Państwa – P. w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 14 lutego 2024 r. nr SKO.4162.11.23 w przedmiocie usunięcia przeszkód lotniczych w postaci drzew 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. oddala skargę, 3. zasądza od Skarbu Państwa – P. w Ł. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu 100 (sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, 4. zasądza od Skarbu Państwa – P. w Ł. na rzecz Skarbu Państwa – B. w Ł. 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 3 lipca 2024 r., sygn. akt III SA/Łd 244/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu skargi Skarbu Państwa – P. w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 14 lutego 2024 roku nr SKO.4162.11.23 w przedmiocie usunięcia przeszkód lotniczych w postaci drzew: uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Łaskiego z dnia 30 października 2023 r., nr EZ.613.105.2022; zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu na rzecz Skarbu Państwa – P. w Ł. 680 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia 30 października 2023 r., wydaną na wniosek D. w Ł., Starosta Łaski zezwolił na usunięcie drzew rosnących na działkach nr [...] oraz [...], obręb G., gm. B., przebijających powierzchnie podejścia wyszczególnionych w dokumentacji geodezyjnej "[...]". Decyzją z dnia 14 grudnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, po rozpatrzeniu odwołania Skarbu Państwa – B. w Ł. (J.) od powyższej decyzji Starosty Łaskiego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 1 pkt 7 lit. a i art. 87⁴ ust. 4 i ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 2110): 1. uchyliło decyzję Starosty Łaskiego z 30 października 2023 r. w całości; 2. udzieliło Skarbowi Państwa – B. w Ł. (J.) zezwolenia na usunięcie drzew rosnących na działkach nr [...] oraz [...], obręb G., gm. B., stanowiących przeszkody lotnicze, które są wyższe niż wysokość określona przez wyznaczone powierzchnie ograniczające, wyszczególnione w dokumentacji geodezyjnej "[...]", stanowiącej załącznik do decyzji; 3. ustaliło, że obowiązek usunięcia drzew wymienionych w załączniku do niniejszej decyzji obciąża Skarb Państwa - P. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że wniosek D. w Ł. o wydanie decyzji zezwalającej na usunięcie drzew stanowiących przeszkody lotnicze na działkach nr [...] oraz [...], obręb G., skierowany do Starosty Łaskiego odpowiadał wymaganiom określonym w art. 82 ust. 5 Prawa lotniczego. Wymienione w dokumentacji geodezyjnej – "[...]" drzewa zostały uznane przez biegłego z zakresu lotnictwa za przeszkody lotnicze, których usunięcie jest niezbędne ze względu na wymogi bezpiecznej eksploatacji lotniska i tej podstawie należało uznać, że drzewa znajdujące się na działkach nr [...] oraz [...], obręb G., wymienione w dokumentacji geodezyjnej "[...]", stanowią przeszkody lotnicze, co uzasadnia ich usunięcie ze względu na zagrożenie dla bezpiecznej eksploatacji lotniska zarządzanego przez J. w Ł. (niezależnie od kwalifikacji przeszkody lotniczej z art. 874 bądź z art. 875 Prawo lotnicze). Kolegium podniosło, że kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie było określenie podmiotu, który powinien ponieść koszty usunięcia drzew stanowiących przeszkody lotnicze. Z wypisów z rejestru gruntów dla działek nr [...] o pow. 1,8200 ha oraz [...] o pow. 7,2888 ha wynikało, że ich właścicielem jest Skarb Państwa i stanowią one w całości las. Przedmiotowe działki pozostawały w zarządzie Lasów Państwowych (N.). Kolegium zwróciło uwagę, że organ I instancji niezasadnie przyjął, że powstanie przeszkód lotniczych wynikało z rozbudowy lotniska wojskowego Ł., a zatem, że koszty usunięcia przeszkód powinien ponieść wnioskodawca. W świetle zgormadzonego materiału dowodowego organ II instancji ustalił, że drzewostan tworzący las rosnący na działkach nr [...] oraz [...] stał się przeszkodą lotniczą na skutek dopuszczania przez właściciela terenu do wzrostu drzew rosnących w pobliżu pasa startowego istniejącego już od kilkudziesięciu lat lotniska, a wobec tego w rozpatrywanej sprawie wydanie zezwolenia na usunięcie drzew powinno nastąpić na podstawie art. 874 Prawa lotniczego, a nie na podstawie art. 875 ww. ustawy. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Łaskiego. Zdaniem Sądu I instancji z dokumentów zgormadzonych w aktach sprawy nie wynikało, aby to właściciel działek, na których rosną drzewa mógł dopuścić się zaniedbań, o których mowa w art. 874 ust. 1 Prawa lotniczego, a więc intencjonalnych działań, których celem miałby być wzrost drzew uznanych ostatecznie w opinii biegłego z dnia 31 lipca 2023 r. za przeszkody lotnicze. Sąd podniósł, że w aktach administracyjnych znajduje się wniosek J. z dnia 25 marca 2015 r. skierowany do Ministerstwa Obrony Narodowej dotyczący wydania decyzji w sprawie usunięcia przeszkody zlokalizowanej w rejonie podejść do lądowania lotniska wojskowego. Gdyby przyjąć więc – jak stwierdził – że już w dacie złożenia tego wniosku istniała przeszkoda lotnicza w postaci drzew, to wobec jednoznacznego powiązania przez biegłego z zakresu lotnictwa faktu istnienia na przedmiotowych działkach przeszkody terenowej w postaci rosnących na nich drzew z wydłużeniem pasa startowego lotniska w celu przyjmowania największych samolotów NATO, a to z kolei – tj. wydłużanie pasa startowego – nastąpiło w oparciu o decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 18 września 2014 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego pn.: "Przebudowa drogi startowej wraz z przebudową urządzeń pomocniczych na lotnisku Ł." – to i tak formalnoprawne działania zmierzające do realizacji przedmiotowego zamierzenia budowlanego wyprzedzały nawet to wstępne zlokalizowanie przeszkody lotniczej w postaci drzew rosnących na przedmiotowych działkach. Sąd I instancji podkreślił również, że już decyzją z dnia 14 marca 2014 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego Wojewoda Łódzki ustalił warunki i zasady zagospodarowania terenu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia pn.: "Przebudowa drogi startowej wraz z przebudową urządzeń pomocniczych na lotnisku Ł.". Zatem procedura ta została od strony formalnoprawnej rozpoczęta w pierwszej połowie 2014 r. Co więcej nie można było – zdaniem Sądu – pominąć i tej okoliczności, że w dniu 30 października 2013 r., tj. przed przystąpieniem do sporządzenia Planu Urządzenia Lasu dla Nadleśnictwa K. na lata 2016 – 2025 (obejmującego działki o nr [...] i [...] położne w obrębie G., gm. B.), odbyło się spotkanie Komisji Założeń Planu, w którym wzięli udział przedstawiciele B. w Ł. oraz RZl Bydgoszcz, którzy nie zgłosili żadnych uwag w zakresie odnoszącym się do istnienia przeszkód lotniczych i konieczności ich usunięcia. Ponadto w całym okresie prowadzenia procedury ustalania wskazanego powyżej Planu Urządzenia Lasu dla Nadleśnictwa K. na lata 2016 – 2025, przedstawiciele wojska nie sygnalizowali istnienia żadnych przeszkód lotniczych na gruntach nim objętych (mimo, że obejmowały one wskazane powyżej działki o nr [...] i [...]). Wobec powyższego Sąd I instancji nie podzielił stanowiska zaprezentowanego w zaskarżonej decyzji organu, że las rosnący na działkach o nr [...] i [...], w obrębie G., gm. B. stał się przeszkodą lotniczą na skutek dopuszczenia przez właściciela terenu do wzrostu drzew rosnących w pobliżu pasa startowego istniejącego od kilkudziesięciu lat. Zdaniem Sądu do zidentyfikowania drzew rosnących na ww. działkach, jako przeszkody lotniczej doszło w związku z rozbudową lotniska, zapoczątkowaną od strony formalnoprawnej w 2014r. W rekapitulacji Sąd I instancji stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie doszło do błędnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a to z kolei spowodowało naruszenie przepisów prawa materialnego. Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpiło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości, rozpoznanie skargi Skarbu Państwa – P. w Ł. na decyzję z dnia 14 lutego 2024 r. i jej oddalenie, jako bezzasadnej. Ewentualnie organ administracji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. Organ wniósł również o zasądzenie od skarżącego na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 875 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze (tekst jednolity Dz.U. z 2023 r., poz. 2110 z późn. zm., dalej "p.l."), przez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na uznaniu, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy obowiązek usunięcia przeszkód lotniczych obciąża zarządzającego lotniskiem na podstawie powołanego przepisu p.l., gdyż do zidentyfikowania drzew rosnących na działkach nr [...] oraz [...], obręb G., gm. B., jako przeszkód lotniczych, doszło w związku z rozbudową lotniska wojskowego Ł. [...], która została zapoczątkowana od strony formalnoprawnej w 2014 r., podczas gdy z niewadliwie ustalonego przez organ odwoławczy stanu faktycznego sprawy wynika, że do powstania przeszkód lotniczych na przedmiotowych działkach doszło na skutek dopuszczania przez właściciela terenu do wzrostu drzew rosnących na ww. działkach w pobliżu pasa startowego lotniska istniejącego od kilkudziesięciu lat, a nie na skutek rozbudowy lotniska, co oznacza, że obowiązek ich usunięcia obciąża właściciela nieruchomości, z której mają być usuwane przeszkody lotnicze, tj. Skarb Państwa i zarządzające nimi P., na podstawie art. 874 ust. 5 pkt 1 p.l., tak jak rozstrzygnięto w sposób właściwy w pkt 3 zaskarżonej decyzji, 2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a. i w zw. z art. 874 ust. 5 pkt 1 p.l. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej wskutek wadliwego przyjęcia, że organ odwoławczy naruszył wymieniony przepisy prawa materialnego, b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej wskutek wadliwego przyjęcia, że organ odwoławczy dokonał błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, podczas gdy ocena ta była prawidłowa, bowiem do powstania przeszkód lotniczych na działkach nr [...] oraz [...], obręb G., gm. B., doszło na skutek dopuszczania przez właściciela terenu do wzrostu drzew rosnących w pobliżu pasa startowego lotniska istniejącego od kilkudziesięciu lat, a nie na skutek rozbudowy lotniska, c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez dokonanie błędnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, polegającej w szczególności na: - uznaniu, że z opinii biegłego z zakresu lotnictwa wynika, iż biegły ten powiązał istniejące w dacie sporządzania opinii przeszkody lotnicze z rozbudową lotniska, podczas gdy z treści opinii biegłego takie powiązanie nie wynika, - pominięciu wyjaśnień jednostki organizacyjnej zarządzającej lotniskiem, że droga startowa lotniska wojskowego w Ł. powstała w latach pięćdziesiątych XX wieku i jej jedyna rozbudowa (wydłużenie) nastąpiła w związku z realizacją inwestycji amerykańskiej w ramach programu [...], a poza tą inwestycją nie były prowadzone inne rozbudowy lotniska, - bagatelizowaniu faktu, że formalne starania obejmujące usunięcie przeszkód lotniczych na działce nr [...] (podzielonej następnie na działki nr [...] oraz [...]) zostały rozpoczęte w 2015 r., a istnienie na podejściach drogi startowej, które mogą stanowić potencjalne zagrożenie dla zapewnienia bezpiecznych startów i lądowań oraz konieczność opracowania dokumentacji mającej na celu uzyskanie decyzji zezwalającej na usunięcie przeszkód lotniczych w postaci drzew było sygnalizowane już w 2013 r., - uznaniu, że niezgłoszenie przez jednostkę organizacyjną zarządzającą lotniskiem uwag w zakresie przeszkód lotniczych przed przystąpieniem do sporządzenia Planu Urządzenia Lasu dla Nadleśnictwa K. na lata 2016 - 2025 było okolicznością mającą wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji dokonanie nieprawidłowych ustaleń faktycznych, że do powstania przeszkód lotniczych w postaci drzew rosnących na działkach nr [...] oraz [...], obręb G., gm. B., doszło w związku z rozbudową lotniska wojskowego Ł. [...], która została zapoczątkowana od strony formalnoprawnej w 2014 r., podczas gdy przedmiotowe drzewa zostały posadzone w pobliżu pasa startowego lotniska istniejącego już od kilkudziesięciu lat, który nie był rozbudowywany od jego powstania w latach 50. ub. wieku aż do roku 2017, kiedy to rozpoczęto jego wydłużanie, d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 i w zw. z art. 141 § 1 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i niewskazanie oraz niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku jego podstawy prawnej w zakresie naruszonych przez organ odwoławczy przepisów postępowania. Odpowiadając na skargę kasacyjną organu administracji, uczestnik postępowania Skarb Państwa – P. w Ł. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej oraz zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania wywołanego skargą kasacyjną według norm przepisanych. Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpił również skarżący, to jest Skarb Państwa – B. w Ł., zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu administracji na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię, tj. art. 874 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. (Dz. U. z 2023 poz. 2110) polegająca na przyjęciu, że przepis ten należy interpretować wąsko i jedynie w powiązaniu z instytucją wywłaszczenia określonego w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi kasacyjne są zasadne i zasługują na uwzględnienie, jakkolwiek nie wszystkie ich zarzuty zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu w przedmiocie zezwolenia na usunięcie przeszkody lotniczej w postaci drzew stwierdził, że decyzja ta oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty Łaskiego (którą nota bene organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił oraz orzekł odmiennie co do istoty sprawy) nie są zgodne z prawem, co uzasadniało ich uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c) w związku z art. 135 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika – najogólniej rzecz ujmując – że o braku zgodności z prawem wymienionych decyzji należało wnioskować na tej podstawie, że w postępowaniu wyjaśniającym prowadzonym w sprawie z wniosku Skarb Państwa – D. w Ł. (B. w Ł.) o wydanie zezwolenia na usunięcie przeszkody lotniczej w postaci drzew doszło do wadliwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji do naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie. Zdaniem Sądu I instancji, w zaskarżonej decyzji niezasadnie przyjęto, że las rosnący na działkach o nr [...] i [...] w obrębie G.. gm. B. stał się przeszkodą lotniczą na skutek dopuszczenia przez właściciela terenu do wzrostu drzew rosnących w pobliżu pasa startowego istniejącego od kilkudziesięciu lat, albowiem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy – który należało uznać za wystarczający – wskazuje, że do zidentyfikowania drzew rosnących na wymienionych działkach, jako przeszkody lotniczej, doszło w związku z rozbudową lotniska zapoczątkowaną od strony formalnoprawnej w 2014 r. Przepis art. 874 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo lotnicze – stanowiący podstawę wydania zaskarżonej decyzji – może zaś, zdaniem Sądu I instancji, tylko wyjątkowo znajdować zastosowanie, a mianowicie w sytuacji, "[...] kiedy w terenie przyległym do lotniska właściciel nieruchomości dokonuje nasadzeń drzew lub krzewów mogących stanowić w przyszłości przeszkody lotnicze i intencjonalnie wykonuje zabiegi pielęgnacyjne mających na celu wzrost tychże drzew, czy krzewów". Zarzuty skarg kasacyjnych Skarby Państwa – B. w Ł. oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu wyznaczające, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku uzasadniają twierdzenie, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie, jakkolwiek nie wszystkie spośród nich – jak podniesiono na wstępie – zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. Zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie podważa bowiem zarzut z pkt 2) lit. b) petitum skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu, a mianowicie zarzut naruszenia art. 145 § pkt 1 lit. c) p.p.s.a. (stawiany w powiązaniu z art. 135 p.p.s.a.). Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. jest bowiem tzw. przepisem wynikowym, który reguluje sposób rozstrzygnięcia sprawy, i który tym samym nie może stanowić samoistnej podstawy skargi kasacyjnej (zob. np. wyroki NSA z dnia: 19 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2077/10; 26 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1925/12; 17 września 2014 r., sygn. akt II FSK 2458/12.). Błędne uwzględnienie skargi, samo w sobie nie polega na błędnym zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., a tym samym na naruszeniu art. 151 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie, albowiem stanowi skutek błędu popełnionego na etapie poprzedzającym, a mianowicie na etapie kontroli zaskarżonego aktu z punktu widzenia jego zgodności z przepisami prawa, które wojewódzki sąd administracyjny stosował lub powinien był zastosować, jako normatywne wzorce kontroli legalności tego aktu. Błędne rozstrzygnięcie, jest więc jedynie następstwem błędu zasadniczego polegającego na wadliwym wykonaniu funkcji kontrolnej. W związku z tym, zarzutowi naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. powinno towarzyszyć konieczne i niezbędne, w sytuacji jego postawienia, powiązanie z konkretnymi przepisami prawa materialnego lub procesowego, w odniesieniu do których zarzucane i wykazane ich naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny miałoby polegać na wadliwym przeprowadzeniu kontroli ich zastosowania lub kontroli ich wykładni przez organ administracji, który wydał zaskarżony akt, czemu nie czyni jednak zadość powiązanie naruszenia wymienionego przepisu prawa z art. 135 p.p.s.a., który stanowiąc o określonym nim uprawnieniu sądu administracyjnego wyznacza jednocześnie zakres jego kompetencji orzeczniczych oraz uzależnia uruchomienie przewidzianych przez ustawę środków od "niezbędności" końcowego załatwienia sprawy, której dotyczy skarga. W odpowiedzi natomiast na zarzuty z zarzut z pkt 2) lit. c) i lit. d) petitum skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu, których wspólnym mianownikiem jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., trzeba stwierdzić, że jakkolwiek wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (zob. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09) lub sporządzone jest w taki sposób, że nie jest możliwa kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, to jednak – co z całą pewnością nie pozostaje bez wpływu na wniosek o zasadności zarzutu z pkt 2) lit. d) petitum skargi kasacyjnej – wobec specyfiki sądowoadministracyjnego wymiaru sprawiedliwości oraz "weryfikacyjnego" typu stosowania prawa przez sądy administracyjne i operowania przez nie metodyką kontroli wykładni prawa, należy podkreślić znaczenie tego elementu regulacji zawartej w art. 141 § 1 p.p.s.a., który odnośnie do wymogów uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego akcentuje obowiązek wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie wyroku powinno odnosić się więc do wzorca kontroli legalności zaskarżonego działania/zaniechania organu administracji, co ma istotne znaczenie z punktu widzenia wyznaczenia ram materialnoprawnych oraz przepisów postępowania, które miały lub powinny mieć zastosowanie w danej sprawie (zob. np. wyrok NSA z dnia: 9 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1934/11; 16 kwietnia 2024 r., sygn. akt II GSK 517/23; 12 września 2024 r., sygn. akt II GSK 908/24). Uchylając zaskarżoną decyzję – którą nota bene organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił decyzję Starosty Łaskiego orzekając odmiennie co do istoty sprawy, co w tym też kontekście stawia pytanie o zasadność uchylenia kontrolowanym wyrokiem wymienionej decyzji organu I instancji zwłaszcza, wobec braku wskazania i wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia w tym zakresie, co wobec istoty decyzji reformatoryjnej powoduje, że stanowisko Sądu I instancji jest tym bardziej niezrozumiałe – co nastąpiło, między innymi, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. – a to wobec tego, że "[...] w sprawie dokonano błędnej oceny zebranego w sprawie materiały dowodowego" (s. 23 uzasadnienia kontrolowanego orzeczenia) – Sąd I instancji w ogóle nie wskazał, ani też nie wyjaśnił tak, jak należałoby tego oczekiwać w świetle powyżej przedstawionych argumentów – bo nic takiego nie wynika ze sporządzonego uzasadnienia – jakie wzorce działania adresowane do organu administracji (organów administracji), organ ten (organy te) miałby (miałyby) naruszyć, a co za tym idzie nie wskazał, ani też wyjaśnił, jakie wzorce kontroli legalności zaskarżonego działania zastosował. I to w sytuacji, gdy jednocześnie – co należy podkreślić – zarzucił organowi (organom) administracji błędną ocenę zebranego w sprawie materiały dowodowego. Wskazany deficyt uzasadnienia zaskarżonego wyroku i zarazem – bo tak należałoby to określić w świetle analizy tego uzasadnienia – "zabieg argumentacyjny", nie dość więc, że dowodzi zasadności zarzutu z pkt 2) lit. d) petitum skargi kasacyjnej organu, to również nie pozostaje bez wpływu na wniosek, że za uzasadniony należało uznać zarzut z pkt 2) lit. c) petitum tego środka zaskarżenia. Siłą rzeczy, wobec tego rodzaju "zabiegu argumentacyjnego", to właśnie na gruncie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu – w sytuacji, gdy w rozpatrywanej sprawie spór nie dotyczy faktów, lecz prawnej ich oceny – mogło podjąć merytoryczną polemikę ze stanowiskiem Sądu I instancji i tym samym zakwestionować prawidłowość jego podejścia do oceny faktycznych podstaw wydania zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji podnieść, że Sąd ten wadliwie i wybiórczo odniósł się do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, co nie pozostawało bez wpływu na to, jaki stan faktyczny przyjął za podstawę wyrokowania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko SKO w Sieradzu nie jest pozbawione usprawiedliwionych podstaw, albowiem – jak w pełni zasadnie należałoby przyjąć, o czym mowa dalej – Sąd I instancji rzeczywiście nie ustrzegł się błędów w zakresie wskazywanym przez skarżący kasacyjnie organ na gruncie zarzutu z pkt 2) lit. c) petitum skargi kasacyjnej, co – jak nie mniej zasadnie należałoby przyjąć – stanowiło konsekwencję podejścia tego Sądu do rozumienia art. 874 ustawy Prawo lotnicze, którego prawidłowość trafnie z kolei podważa skarga kasacyjna Skarbu Państwa – B. w Ł. zarzucając błędną wykładnię wymienionego przepisu prawa. Odnosząc się do tego zarzutu oraz do pozostających z nim w ścisłym funkcjonalnym związku zarzutów z pkt 1) oraz z pkt 2) lit. a) petitum skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, na gruncie których organ ten podnosi naruszenie przepisów art. 875 ust. 1 pkt 2 oraz art. 874 ust. 5 pkt 1 ustawy Prawo lotnicze przez nich niewłaściwe zastosowanie, jako wzorców kontroli legalności zaskarżonej decyzji – co wobec komplementarnego charakteru tychże zarzutów uzasadnia, aby rozpoznać je łącznie – trzeba przede wszystkim podkreślić – albowiem nie jest to bez znaczenia – że przedmiot postępowania (przedmiot sprawy) determinują normy prawa materialnego, które wyznaczają zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie i koniecznych do przeprowadzenia w nim ustaleń, wyznaczając tym samym zbiór koniecznych do załatwienia sprawy prawnie relewantnych faktów, albowiem to one właśnie stanowią podstawę przyznania uprawnienia, zwolnienia z obowiązku, cofnięcia lub uszczuplenia uprawnień albo – tak jak w rozpatrywanej sprawie – podstawę nałożenia obowiązku, co wobec przedmiotu sprawy odnosi się do usunięcia przeszkody lotniczej w postaci drzew (co wymaga stosownego zezwolenia właściwego organu administracji) oraz poniesienia kosztów wykonania tego obowiązku. Wobec istoty spornej w sprawie kwestii – w której nie jest podważana okoliczność, że drzewa rosnące na stanowiących własność Skarbu Państwa – P. działkach o nr [...] i [...] (obręb G., gm. B.) znajdujących się w bezpośredniej bliskości progu drogi startowej [...] stanowią przeszkodę lotniczą, albowiem przebijają powierzchnie podejścia do pasa [...] – wymaga więc przypomnienia w koniecznym do tego zakresie, że z art. 874 ust. 1 ustawy Prawo lotnicze wynika, że zabrania się na terenie znajdującym się w granicach powierzchni ograniczających przeszkody sadzenia, uprawy lub dopuszczania do wzrostu drzewa lub krzewu stanowiącego przeszkodę lotniczą oraz drzewa lub krzewu zasłaniającego świetlne systemy podejścia, o których mowa w Załączniku 14 do Konwencji, o której mowa w art. 3 ust. 2. W ust. 2 art. 874 ustawy Prawo lotnicze ustawodawca stanowi zaś, że obowiązek i koszt usunięcia albo odpowiedniego przycięcia drzewa lub krzewu, o którym mowa w ust. 1, obciąża: 1) właściciela nieruchomości, użytkownika wieczystego albo osobę, której przysługują ograniczone prawa rzeczowe do nieruchomości, w zależności od tego, kto faktycznie włada nieruchomością, na której znajduje się taka przeszkoda; 2) zarządzającego lotniskiem albo jednostkę organizacyjną zarządzającą lotniskiem wpisanym wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk wojskowych albo wpisanym wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk lotnictwa służb porządku publicznego, w którego granicach powierzchni ograniczających przeszkody znajduje się przeszkoda, albo podmiot, o którym mowa w art. 82 ust. 2 – w przypadku braku osoby, o której mowa w pkt 1, albo gdy miejsce pobytu tej osoby nie jest znane i nie jest możliwe do ustalenia na podstawie katastru nieruchomości w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Z ust. 4 art. 874 tej ustawy wynika natomiast, że na wniosek podmiotów, o których mowa w ust. 2, starosta właściwy dla nieruchomości, na której znajduje się drzewo lub krzew, o którym mowa w ust. 1, wydaje decyzję zezwalającą na usunięcie albo odpowiednie przycięcie drzewa lub krzewu. Przepis art. 874 ust. 5 ustawy Prawo lotnicze stanowi zaś, że w przypadku niewystąpienia z wymienionym wnioskiem przez podmioty, o których mowa w ust. 2 pkt 1 – to jest przez właściciela nieruchomości, użytkownika wieczystego albo osobę, której przysługują ograniczone prawa rzeczowe do nieruchomości, w zależności od tego, kto faktycznie włada nieruchomością, na której znajduje się taka przeszkoda – starosta właściwy dla nieruchomości, na której znajduje się drzewo lub krzew, o którym mowa w ust. 1, wydaje, na wniosek zarządzającego lotniskiem albo jednostki organizacyjnej zarządzającej lotniskiem wpisanym wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk wojskowych albo wpisanym wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk lotnictwa służb porządku publicznego, zakładającego lotnisko, o którym mowa w art. 55 ust. 2 pkt 1-3, albo Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej, decyzję administracyjną zezwalającą na usunięcie albo odpowiednie przycięcie drzewa lub krzewu, a obowiązek i koszt usunięcia tego drzewa lub krzewu obciąża: 1) właściciela nieruchomości, użytkownika wieczystego albo osobę, której przysługują ograniczone prawa rzeczowe do nieruchomości, w zależności od tego, kto faktycznie włada nieruchomością, na której znajduje się taka przeszkoda; 2) wnioskującego o wydanie decyzji – w przypadku braku osób, o których mowa w pkt 1, albo gdy miejsce pobytu tych osób nie jest znane i nie jest możliwe do ustalenia na podstawie katastru nieruchomości w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Wobec konwencji językowej, którą na gruncie art. 874 (ust. 1) ustawy Prawo lotnicze operuje ustawodawca – "zabraniania się na terenie znajdującym w granicach powierzchni ograniczających przeszkody [...]" – oraz wobec jego funkcji – o których trzeba wnioskować chociażby na podstawie art. 87 oraz art. 871 – 873, a co za tym idzie na podstawie argumentu z systematyki szczegółowej Rozdziału 4 wymienionej ustawy "Otoczenie lotniska i lotnicze urządzenia naziemne" – a także wobec celów tego przepisu prawa motywowanych potrzebą zapewnienia bezpiecznej eksploatacji lotniska oraz bezpieczeństwa operacji lotniczych trzeba stwierdzić, że przepis ten ustanawia przede wszystkim normę zakazu. Stanowiąc, że "zabrania się na terenie znajdującym się w granicach powierzchni ograniczających przeszkody sadzenia, uprawy lub dopuszczania do wzrostu drzewa lub krzewu stanowiącego przeszkodę lotniczą oraz drzewa lub krzewu zasłaniającego świetlne systemy podejścia [...]", normę tę adresuje do właściciela nieruchomości, użytkownika wieczystego albo osobę, której przysługują ograniczone prawa rzeczowe do nieruchomości, w zależności od tego, kto faktycznie włada nieruchomością, na której znajduje się taka przeszkoda, którego obciążą obowiązek i koszt usunięcia albo odpowiedniego przycięcia drzewa lub krzewu (art. 874 ust. 1 pkt 1). Jakkolwiek faktem jest, że przywołana regulacja prawa ingeruje w prawo własności (posiadania, użytkowania), to jednak wbrew stanowisku Sądu I instancji nie ma podstaw, aby twierdzić, że art. 874 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo lotnicze – stanowiący podstawę wydania zaskarżonej decyzji – może tylko wyjątkowo znajdować zastosowania, a mianowicie w sytuacji, "[...] kiedy w terenie przyległym do lotniska właściciel nieruchomości dokonuje nasadzeń drzew lub krzewów mogących stanowić w przyszłości przeszkody lotnicze i intencjonalnie wykonuje zabiegi pielęgnacyjne mających na celu wzrost tychże drzew, czy krzewów" (s. 19 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), co miałoby prowadzić do wniosku – a taki właśnie wybrzmienia w stanowisku tego Sądu – o ograniczonym zakresie stosowania wymienionego przepisu prawa. Abstrahując już nawet od tego, że prezentowane przez Sąd I instancji podejście do rozumienia oraz zakresu stosowania przepisu art. 874 ustawy Prawo lotnicze nie może być uznane za prawidłowe z tego powodu, że niweczy treść, funkcje oraz cele jego ustanowienia, w opozycji do tego stanowiska – i zarazem w korespondencji do treści, celów oraz funkcji przywołanej regulacji prawnej – trzeba podkreślić, że prawo własności nie ma jednak charakteru absolutnego, albowiem może podlegać ograniczeniom wynikającym z ustawy w zakresie, w jakim ograniczenia te nie naruszają istoty tego prawa (art. 64 ust. 3 Konstytucji). Wobec treści art. 874 ust. 2 pkt 1 w związku z ust. 5 pkt 1 ustawy Prawo lotnicze – w tym również wobec treści art. 87 oraz art. 871 – 873 tej ustawy – trzeba stwierdzić, że z całą pewnością regulacja ta nie ingeruje w istotę prawa własności, a co więcej, że wobec jej funkcji oraz celów ustanowienia nie jest także nieproporcjonalna (zob. w tej mierze wyroki NSA w sprawach sygn. akt: I OSK 1480/17, I OSK 2131/18, I OSK 2132/18, I OSK 2165/18). Nie ulega bowiem wątpliwości, że jakkolwiek wywołane koniecznością usunięcia przeszkody lotniczej działanie ingeruje w prawo własności (posiadania, użytkowania), to jednak wobec potrzeby zapewnienia bezpiecznej eksploatacji lotniska oraz bezpieczeństwa operacji lotniczych za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że jest to działanie bezwzględnie konieczne i z tego punktu widzenia nie mają żadnego znaczenia przesłanki uznania, że drzewo, krzew, czy też kompleks drzew stanowi przeszkodę lotniczą (a mianowicie, czy chodzi o nowe nasadzenia czy rozrost wcześniej posadzonych drzew i krzewów w wyniku uprawy) skoro zagrażają bezpieczeństwu ruchu lotniczego (zob. szeroko w tej mierze wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1480/17 oraz przywołane tak orzecznictwo). W świetle powyższego nie ma więc podstaw, aby twierdzić, że art. 874 ust. 2 pkt 1 (w związku z ust. 5 pkt 1) ustawy Prawo lotnicze może tylko wyjątkowo znajdować zastosowania, a mianowicie "[...] kiedy w terenie przyległym do lotniska właściciel nieruchomości dokonuje nasadzeń drzew lub krzewów mogących stanowić w przyszłości przeszkody lotnicze i intencjonalnie wykonuje zabiegi pielęgnacyjne mających na celu wzrost tychże drzew, czy krzewów". Wymieniony przepis prawa ma bowiem zastosowanie zawsze, gdy zaktualizują się określone nim przesłanki. Mianowicie, gdy wbrew ustanowionej na jego gruncie normie zakazu – która ma charakter bezwzględny – właściciel nieruchomości, jej użytkownik wieczysty albo osoba, której przysługują ograniczone prawa rzeczowe do nieruchomości – w zależności od tego, kto faktycznie włada nieruchomością – na terenie znajdującym się w granicach powierzchni ograniczających przeszkody sadzi, uprawia lub dopuszcza do wzrostu drzewa lub krzewu stanowiącego (drzew lub krzewów stanowiących) przeszkodę lotniczą lub drzewa lub krzewu zasłaniającego (drzew lub krzewów zasłaniających) świetlne systemy podejścia, co w sytuacji stwierdzenia tego stanu rzeczy – to jest naruszenia wymienionej normy zakazu, którego, co istotne, ustawodawca nie wiąże, wbrew stanowisku Sądu I instancji, z intencjonalnością, czy też kierunkowością działania (lub zaniechania przez dopuszczenie do wzrostu drzew lub krzewów na terenie znajdującym się w granicach powierzchni ograniczających przeszkody) – skutkuje tym, że obowiązek i koszt usunięcia albo odpowiedniego przycięcia drzewa lub krzewu (drzew lub krzewów) obciąża adresata tej normy, i co jednocześnie w sytuacji niewystąpienia przez niego z wnioskiem o wydanie decyzji zezwalającej na usunięcie albo odpowiednie przycięcie drzewa lub krzewu (drzew lub krzewów), aktualizuje przesłanki wydania decyzji, o której jest mowa w art. 874 ust. 5 pkt 1 ustawy Prawo lotnicze. Wadliwe podejście Sądu I instancji do rozumienia art. 874 ust. 2 pkt 1 (w związku z ust. 5 pkt 1) ustawy Prawo lotnicze zdeterminowało – jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku – sposób podejścia tego Sądu do stosowania wymienionego przepisu prawa, jako wzorca kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Podważanie przez Sąd I instancji zaktualizowania się przesłanek stosowania art. 874 ust. 2 pkt 1 wymienionej ustawy w rozpatrywanej sprawie – co skutkując uchyleniem zaskarżonej decyzji SKO w Sieradzu, skutkowało również uchyleniem poprzedzającej ją, i wydanej na podstawie 875 ust. 2 pkt 1 wymienionej ustawy, decyzji Starosty Łaskiego z dnia 30 października 2023 r., która już została uchylona kontrolowaną decyzją reformatoryjną orzekającą odmiennie co do istoty sprawy, co siłą rzeczy powoduje, że we wskazanym zakresie tego rodzaju działanie nie jest w ogóle zrozumiałe zwłaszcza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie wskazuje, ani też nie wyjaśnia jego podstawy prawnej, ani też żadnych innych przesłanek i motywów – nie jest uzasadnione. Podkreślając, że w rozpatrywanej sprawie nie ma sporu o fakty, lecz o prawną ich ocenę trzeba stwierdzić, że z ustalonych w sprawie faktów w ogóle nie wynika, aby istniał jakikolwiek rzeczywisty związek przyczynowy między rozbudową lotniska wojskowego w Ł. (przedłużenie pasa startowego o 500 m i zmiana parametrów lotniska w latach 2017 – 2019), a wystąpieniem przeszkód lotniczych w postaci drzew rosnących na stanowiących własność Skarbu Państwa – P. działkach o nr [...] i [...] (obręb G., gm. B.) znajdujących się w bezpośredniej bliskości progu drogi startowej [...] (dokumentacja geodezyjna "[...]"), co miałoby sugerować – jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku – że w sprawie z wniosku Skarbu Państwa – D. w Ł. (B. w Ł.) o wydanie zezwolenia na usunięcie przeszkody lotniczej w postaci drzew ma zastosowanie art. 875 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo lotnicze (który nota bene, co ponownie trzeba podnieść, stanowił podstawę wydania przez Starostę Łaskiego decyzji z dnia 30 października 2023 r. również uchylonej przez Sąd I instancji). Podkreślając w tej mierze, że rosnące na wymienionych działkach drzewa przebijają powierzchnię podejścia do pasa [...] o wartość 9 m w obszarze 1, 12 m w obszarze 2, 11 m w obszarze 3, 10 m w obszarze 4 oraz 9 m w obszarze 5, co wynika ze sporządzonej w sprawie opinii biegłego z zakresu lotnictwa – i z której nota bene nie wynika, jak stwierdził Sąd I instancji, a co słusznie eksponuje SKO w Sieradzu, aby biegły powiązał fakt "[...] istnienia na [...] działkach przeszkody terenowej w postaci rosnących na nich drzew z wydłużeniem pasa startowego lotniska w celu przyjmowania największych samolotów NATO" (s. 22 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), albowiem nie taki był przedmiot oraz cel wydania tej opinii, zaś ustalenie biegłego, że "pod koniec 2017 roku, w wyniku ustaleń szczytów NATO w [...] 2014 roku i w [...] 2016 roku rozpoczęto wydłużanie pasa startowego [...]" zostało zawarte w części opisowej opinii "3. Charakterystyka lotniska [...]", nie zaś w jej wnioskach "5. Ocena konieczności usunięcia drzew będących przeszkodami lotniczymi przebijającymi powierzchnię podejścia dla lotnika wojskowego w Ł." – trzeba podkreślić – co nie jest sporne – że droga startowa lotniska wojskowego w Ł. (które zostało wpisane do rejestru lotnisk i lądowisk wojskowych decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 kwietnia 2013 r.) powstała w latach pięćdziesiątych XX wieku, zaś nasadzenie drzew na działkach o nr [...] i [...] (obręb G., gm. B.) jest datowane na lata siedemdziesiąte XX wieku, co w tym też kontekście i zarazem wobec ich wegetacji prowadzi do wniosku, że siłą rzeczy mogły się one stawać w nieuchronnej perspektywie czasu przeszkodą lotniczą. Zwłaszcza, że rosły na działkach znajdujących się w bezpośredniej bliskości progu drogi startowej [...], co w konsekwencji nie pozostaje bez wpływu i na ten wniosek, że nie jest zrozumiałe stanowisko Sądu I instancji, z którego wynika, że "[...] z przyczyn oczywistych przyjąć należy, że zarówno w 2022 r., jak i nawet w 2015 r., żadne z wnioskowanych do wycinki drzew nie było sadzone w bliskiej odległości czasowej, od uznania go za przeszkodę lotniczą" (s. 21 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Formułując tego rodzaju tezę, a co za tym idzie pomijając znaczenie naturalnego i wręcz oczywistego procesu wegetacji drzew rosnących na wymienionych działkach znajdujących się w bezpośredniej bliskości progu drogi startowej [...], Sąd I instancji pominął znaczenie istoty konsekwencji wynikających z art. 874 ust. 1 ustawy Prawo lotnicze, z którego wynika, że na terenie znajdującym się w granicach powierzchni ograniczających przeszkody zabrania się nie tylko sadzenia, ale również uprawy lub – co trzeba podkreślić – dopuszczania do wzrostu drzewa lub krzewu stanowiącego przeszkodę lotniczą oraz drzewa lub krzewu zasłaniającego świetlne systemy podejścia, o których mowa w Załączniku 14 do Konwencji, o której mowa w art. 3 ust. 2. W korespondencji do powyższego – i zarazem w opozycji do stanowiska Sądu I instancji – trzeba stwierdzić, że stanowiąca konsekwencję ustaleń szczytów NATO w Newport w 2014 r. i w Warszawie w 2016 r. i przeprowadzona w latach 2017 – 2019 przebudowa drogi startowej poprzez przedłużenie pasa startowego o 500 m oraz zmiana parametrów lotniska, zostały jednak poprzedzone wnioskiem zarządzającego lotniskiem w Ł. z dnia 25 marca 2015 r. o wydanie zezwolenia na usunięcie przeszkód lotniczych (w postaci drzew) zlokalizowanych na działce nr [...] (podzielonej następnie na działki o nr [...] i [...] w obrębie G., gm. B.) oraz sporządzeniem stosownej dokumentacji geodezyjnej na tę okoliczność, a wcześniej wystąpieniem D. w Ł. do D. w P. pismem z dnia 4 października 2013 r., z którego wynika, że w rezultacie rekonesansu przeprowadzonego w dniu 16 września 2013 r. stwierdzono, że drzewa znajdujące się na podejściach drogi startowej mogą stanowić potencjalne zagrożenia dla zapewnienia bezpieczeństwa starów i lądowań, co uzasadnia konieczność opracowania stosownej dokumentacji geodezyjnej dla potrzeb postępowania w sprawie usunięcia przeszkód lotniczych, co – jakkolwiek w wymienionym piśmie nie wskazano numerów działek – zmaterializowało się w dokumentacji geodezyjnej dołączonej do wymienionego powyżej wniosku z dnia 25 marca 2015 r. W świetle powyższego za uzasadniony należy więc uznać wniosek, że do zlokalizowania miejsca występowania oraz zidentyfikowania rodzaju przeszkody lotniczej – a mianowicie drzew rosnących na stanowiących własność Skarbu Państwa – P. działkach o nr [...] i [...] (obręb G., gm. B.) znajdujących się w bezpośredniej bliskości progu drogi startowej [...] (dokumentacja geodezyjna "[...]") – doszło w latach 2013 – 2015, a więc zdecydowanie wcześniej, niż przeprowadzona w latach 2017 – 2019 przebudowa drogi startowej poprzez przedłużenie pasa startowego o 500 m oraz zmiana parametrów lotniska. Zasadności tego wniosku nie podważa przy tym okoliczność, że postępowanie zainicjowane przez zarządzającego lotniskiem w Ł. wnioskiem z dnia 25 marca 2015 r. o wydanie zezwolenia na usunięcie przeszkód lotniczych (w postaci drzew) zlokalizowanych na działce nr [...] (podzielonej następnie na działki o nr [...] i [...] w obrębie G., gm. B.) nie zakończyło się wydaniem decyzji merytorycznej, albowiem – jak podniesiono powyżej – przedmiotem żądania tego wniosku była zlokalizowana co do miejsca występowania oraz co do rodzaju przeszkoda lotnicza. Nie podważa go również – eksponowana przez Sąd I instancji (s. 20 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) – okoliczność, że w przywołanym wystąpieniu D. w Ł. z dnia 4 października 2013 r. jest mowa o potencjalnym zagrożeniu dla zapewnienia bezpieczeństwa starów i lądowań. Zwłaszcza, gdy w tej mierze odwołać się do znaczenia konsekwencji wynikających z art. 871 ustawy Prawo lotnicze, a w tym kontekście do nie mniej racjonalnego założenia, że z punktu widzenia identyfikowania danego obiektu – w rozpatrywanej sprawie kompleksu drzew – jako przeszkody lotniczej, nie ma prawnie istotnego znaczenia, czy obiekt ten stwarza bezpośrednie, czy też "tylko potencjalne" – a więc, w słownikowym rozumieniu tego pojęcia, możliwe, przyszłe lub dające się przewidzieć – zagrożenie, albowiem zasadnicze znaczenie ma potrzeba zapewnienia bezpieczeństwa eksploatacji lotniska oraz bezpieczeństwa operacji lotniczych, które może zostać zakłócone czy też nawet zniweczone przez zagrożenie o charakterze potencjalnym. Co więcej, zasadności prezentowanego wniosku nie podważa również stanowisko eksponujące znaczenie konsekwencji mających, zdaniem Sądu I instancji (s. 22 – 23 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), wynikać z tej okoliczności, że podczas posiedzenia Komisji ds. Założeń Planu Urządzania Lasu dla Nadleśnictwa K. na lata 2016 – 2025 w dniu 30 października 2013 r. uczestniczący w nim przedstawiciele B. w Ł. nie zgłosili żadnych uwag odnośnie do istnienia przeszkód lotniczych i konieczności ich usunięcia, których nie zgłaszali również na etapie postępowania w sprawie przyjęcia wskazanego Planu Urządzania Lasu, albowiem stanowisku temu trzeba przeciwstawić argument z treści pisma D. w Ł. z dnia 4 października 2013 r., a co za tym idzie argument z opracowanej dla potrzeb postępowania w sprawie usunięcia przeszkód lotniczych dokumentacji geodezyjnej dołączonej do wymienionego powyżej wniosku zarządzającego lotniskiem w Ł. z dnia 25 marca 2015 r. Co więcej, wobec treści wskazanego pisma oraz treści żądania zawartego w wymienionym wniosku, zasadności stanowiska, że do zlokalizowania miejsca występowania przeszkody lotniczej oraz zidentyfikowania jej rodzaju doszło zdecydowanie wcześniej, niż przeprowadzona w latach 2017 – 2019 przebudowa drogi startowej poprzez przedłużenie pasa startowego o 500 m oraz zmiana parametrów lotniska, nie podważa również – eksponowany w odpowiedzi Skarbu Państwa – P. – argument ze znaczenia konsekwencji mających wynikać z decyzji Ministra Środowiska z dnia 26 października 2011 r., którą – na wniosek Ministra Obrony Narodowej – wyłączono z zarządu Lasów Państwowych – Nadleśnictwa K. grunty leśne o łącznej powierzchni 3,10, w tym działkę nr [...] sąsiadującą z działkami o nr [...] i [...], co uznać należy za aż nadto oczywiste, gdy treść żądania wniosku zarządzającego lotniskiem w Ł. z dnia 25 marca 2015 r. zestawić z przedmiotem oraz podstawą prawną wydania wskazanej decyzji. W odpowiedzi natomiast na podnoszony w odpowiedzi na skargę kasacyjną argument ze znaczenia pkt 5 notatki służbowej "spisanej na okoliczność spotkania, które odbyło się dnia 19 lutego 2020 r. w sprawie przeszkód lotniczych w postaci drzew i krzewów występujących w rejonie lotniska wojskowego Ł." trzeba stwierdzić, że treści tej notatki nie wynika, aby przedmiotem tego spotkania były jakiekolwiek ustalenia odnoszące się do działek o nr [...] i [...]. W rekapitulacji przedstawionych argumentów należało więc stwierdzić, że skarga kasacyjna Skarbu Państwa – B. w Ł. oraz zarzuty z pkt 1) oraz z pkt 2) lit. a) petitum skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. W związku z tym więc, że skargi kasacyjne zasadnie, a co za tym idzie skutecznie, podważają zgodność z prawem zaskarżonego wyroku, który podlegał uchyleniu, wobec dostatecznego wyjaśnienia istoty sprawy oraz spornej w niej kwestii – a co za tym idzie, wobec zaktualizowania się przesłanek stosowania art. 188 p.p.s.a. – Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę Skarbu Państwa – P. w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu w przedmiocie zezwolenia na usunięcie przeszkody lotniczej w postaci drzew stwierdzając, że w świetle wszystkich przedstawionych argumentów nie jest ona zasadna i podlega oddaleniu. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 151 p.p.s.a. oraz na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.