II GSK 2083/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia NSA Dariusz Zalewski Sędzia del. WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka (spr.) Protokolant asystent sędziego Katarzyna Domańska po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. S.A. w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 76/22 w sprawie ze skargi A. S.A. w C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz A. S.A. w C. 2 517 (dwa tysiące pięćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ("WSA"), działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powoływanej dalej jako: "ppsa", wyrokiem z 29 czerwca 2022 r. VI SA/Wa 76/22 oddalił skargę G. S.A. z siedzibą w C., zwanej dalej: "skarżącą" lub "skarżącą kasacyjnie", na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej, dalej: "Urzędu Patentowego" lub "organu", z 8 listopada 2021 r. w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 26 kwietnia 2016 r. skarżąca dokonała zgłoszenia znaku towarowego słowno-graficznego G., w zakresie szeregu towarów z klas 5, 9, 28, 30, 36, 37, 38, 39, 41 i 42 klasyfikacji nicejskiej. Następnie, 17 października 2016 r. I. S.A. z siedzibą w K., zwana dalej: "zgłaszającą sprzeciw", zgłosiła sprzeciw wobec zgłoszenia ww. znaku towarowego słowno-graficznego odnośnie wszystkich zgłoszonych towarów. Jako podstawę faktyczną wnosząca sprzeciw wskazała swoje wcześniejsze znaki towarowe: 1) krajowy słowny znak towarowy K. nr [...], chroniony z pierwszeństwem od 18 lipca 2001 r. 2) krajowy słowny znak towarowy K1. nr [...], chroniony z pierwszeństwem od 23 sierpnia 2001 r.; 3) krajowy słowny znak towarowy R. nr [...], chroniony z pierwszeństwem od 23 sierpnia 2001 r.; 4) krajowy słowny znak towarowy K2. nr [...], chroniony z pierwszeństwem od 23 sierpnia 2001 r.; 5) krajowy słowno-graficzny znak towarowy K3. nr [...], chroniony z pierwszeństwem od 10 grudnia 2001 r.; 6) krajowy słowny znak towarowy K4. nr [...], chroniony z pierwszeństwem od 22 października 2007 r.; 7) krajowy słowny znak towarowy K5. nr [...], chroniony z pierwszeństwem od 7 grudnia 2007 r.; 8) krajowy słowny znak towarowy K6. nr [...], chroniony z pierwszeństwem od 11 września 2009 r., 9) krajowy słowny znak towarowy K7. nr R.243298, chroniony z pierwszeństwem od 4 października 2010 r. Urząd Patentowy pismem z 17 lipca 2017 r. zawiadomił skarżącą o wniesieniu sprzeciwu wobec jej zgłoszenia oraz doręczył jej jego odpis. Ponadto, poinformował strony o możliwości ugodowego rozstrzygnięcia sporu w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia pism z czego strony skorzystały, a organ przedłużył termin na ugodowe rozstrzygnięcie sporu do 6 miesięcy, tj. do 29 stycznia 2018 r. Porozumienie jednak nie zostało zawarte. W toku postępowania Urząd Patentowy m.in. wezwał pismem z 6 grudnia 2018 r. wnoszącą sprzeciw o wskazanie podstawy prawnej sprzeciwu. Pismem z 10 stycznia 2019 r. wnosząca sprzeciw wskazała, że podstawą sprzeciwu jest art. 1321 ust. 1 pkt 3 i pkt 4 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2021 r. poz. 324, dalej: "pwp"), zaznaczając, że w sprzeciwie omyłkowo wskazano art. 1321 ust. 2 pwp. Postępowanie w niniejszej sprawie zakończyło się decyzją z 28 czerwca 2019 r., którą Urząd Patentowy uznał sprzeciw za zasadny w zakresie następujących usług z kl. 36: usługi w zakresie analiz finansowych, usługi w zakresie organizowania funduszy na cele dobroczynne, doradztwo finansowe, usługi w zakresie operacji finansowych, usługi finansowe, pośrednictwo finansowe, usługi ubezpieczeniowe, doradztwo w sprawach ubezpieczeniowych, pośrednictwo ubezpieczeniowe, usługi agencji pobierania opłat, usługi w zakresie emisji kart kredytowych, obsługa kart kredytowych i płatniczych, usługi w zakresie operacji rozrachunkowych, transfer elektroniczny środków finansowych i kapitału, usługi w zakresie zarządzania majątkiem, oraz oddalił sprzeciw w zakresie następujących usług z kl. 36: wynajmowanie mieszkań i pomieszczeń biurowych, sporządzanie umów najmu, usługi agencji nieruchomości. Skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, zaskarżając powyższą decyzję w części, w której Urząd Patentowy uznał sprzeciw za zasadny, ze względu na naruszenie art. 15220 w związku z art. 15217 pwp, oraz wskazując, że organ wydał decyzję na podstawie art. 15221 w związku z art. 1321 ust. 1 pkt 3 i 4 pwp, natomiast w sprzeciwie jako podstawa prawna został wskazany art. 1321 ust. 2 pwp. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Urząd Patentowy decyzją z 8 listopada 2021 r. utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję. Organ podniósł, że zauważył, że rzeczywiście w formularzu sprzeciwu zaznaczona jest wyłącznie pozycja dotycząca art. 1321 ust. 2 pwp, który nie może być zatem samodzielną podstawą sprzeciwu, gdyż znaki muszą spełniać któreś z przesłanek wskazanych w poprzedzającym ustępie. Organ podkreślił, że w tym samym formularzu sprzeciwu w rubryce "wcześniejsze prawo" zostały wpisane znaki towarowe, na które udzielono prawa ochronnego. W uzasadnieniu sprzeciwu wnosząca sprzeciw przeprowadziła analizę porównawczą towarów i usług oraz oznaczeń, a także oceniła ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd. Wszystkie te okoliczności, w ocenie Urzędu Patentowego, wyraźnie wskazują, że zaznaczenie nieodpowiednich pól przy wyborze podstawy prawnej było błędem, pomyłką. Organ odniósł się także do pozostałych zarzutów poniesionych w sprzeciwie, wskazując m.in., że skarżąca nie kwestionowała ustaleń Urzędu Patentowego co do podobieństwa towarów i usług, przeciwstawionych oznaczeń oraz wzajemnego zniesienia kosztów postępowania. Skarżąca wywiodła skargę do WSA w Warszawie. Sąd pierwszej instancji oddalił skargę, wskazując w uzasadnieniu wyroku, że z akt niniejszej sprawy jednoznacznie wynika, że Urząd Patentowy przeprowadził dokładną analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i na tej podstawie wydał prawidłowe rozstrzygnięcie. Sąd, ustosunkowując się do zarzutów skargi, podkreślił, że skarżąca nie kwestionowała we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy ustaleń organu co do podobieństwa towarów i usług oraz przeciwstawionych oznaczeń. WSA w Warszawie zgodził się ze stanowiskiem organu, że uzupełnienie braków formalnych nie było rozszerzeniem podstaw sprzeciwu, gdyż brak polegał tylko na niezaznaczeniu właściwego prostokąta w formularzu. Okoliczność ta została wyjaśniona na wezwanie Urzędu Patentowego, który wydał decyzję w zakresie wskazanym, po skorygowaniu pomyłki, przez wnoszącą sprzeciw. Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wywiodła skarżąca, zaskarżając je w całości oraz wnosząc o uchylenie skarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, ewentualnie uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie skarżonego wyroku w całości, a także rozpoznanie oraz rozstrzygnięcie skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny ("NSA") w trybie art. 188 ppsa. Ponadto, wniosła o przyznanie zwrotu poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zgodnie z zasadą wynikającą z art. 203 pkt 1 ppsa. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ppsa skarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. niewłaściwe zastosowanie art. 1321 ust. 1 pkt 3 pwp oraz 2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 151, art. 3 § 1 i § 2 pkt 1, art. 134 § 1 ppsa przez wadliwą ocenę ustaleń faktycznych poczynionych przez organ z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i 4, art. 80, art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "kpa") polegających na błędnym przyjęciu, że wnosząca sprzeciw może dokonać zmiany i rozszerzenia podstawy prawnej wniosku i że zmiana i rozszerzenie podstawy prawnej jest równoznaczne z "uzupełnieniem braków formalnych", 3. naruszenie art. 141 § 4 ppsa przez wadliwe uzasadnienie skarżonego wyroku wynikające z błędnej oceny ustaleń faktycznych oraz prawnych poczynionych przez organ w zakresie możliwości modyfikacji podstawy prawnej sprzeciwu, a także z faktu bezkrytycznego powtórzenia przez Sąd w uzasadnieniu twierdzeń zawartych w decyzji Urzędu Patentowego, nieustosunkowania się w żaden sposób do zarzutów stawianych w skardze oraz braku wskazania motywów, którymi kierował się Sąd przy wydawaniu skarżonego wyroku, w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, 4. naruszenie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ppsa, w wyniku którego doszło do niedokonania faktycznej kontroli decyzji Urzędu Patentowego w przedmiocie uznania sprzeciwu za zasadny, skutkującego wadliwym oddaleniem skargi, 5. naruszenie art. 151 ppsa poprzez jego zastosowanie, 6. naruszenie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a i c ppsa przez jego niezastosowanie i przyjęcie, że Urząd Patentowy nie dopuścił się przy wydaniu decyzji naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 11 oraz art. 80 § 3 kpa polegającego na dokonaniu błędnych ustaleń faktycznych i nieprawidłowym uzasadnieniu decyzji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów sformułowanych w petitum. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się zasadne. Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zarzutów skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny zostały wymienione w § 2 powołanego artykułu. W sprawie niniejszej NSA nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania, dlatego rozpoznał skargę kasacyjną w granicach w niej wskazanych. Na wstępie przypomnieć więc należy, że to autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku do domyślania się i uzupełniania argumentacji wnoszącego skargę kasacyjną ani nie jest powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych. Obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest bowiem wskazanie, które przepisy prawa materialnego, i w jaki sposób, zostały naruszone, oraz które przepisy prawa procesowego zostały naruszone, i jaki to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. W procedowanej skardze kasacyjnej zarzucono zaś naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. W sytuacji gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez wojewódzki sąd administracyjny przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 ppsa nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, że kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia. Oceniając w pierwszej kolejności zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa, należy zaznaczyć, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania podlegają łącznemu rozpoznaniu, gdyż częściowo pokrywają się i w istocie zmierzają do zakwestionowania sposobu przeprowadzenia kontroli przez Sąd pierwszej instancji oraz prawidłowości sporządzenia uzasadnienia orzeczenia. W ramach tej podstawy skarżąca powołała się bowiem na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 151, art. 3 § 1 i § 2 pkt 1, art. 134 § 1 i art. 141 § 4 ppsa. W ocenie NSA, brak jest natomiast podstaw aby uznać, że uzasadnienie skarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych przepisem art. 141 § 4 zd. 1 ppsa. Przypomnieć należy, że ustawodawca w przywołanym przepisie określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 ppsa może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09), po drugie, gdy uzasadnienie skarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozpoznawanej sprawie nie występuje żaden z wymienionych przypadków. Uzasadnienie zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w tym przepisie. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed Urzędem Patentowym, oraz wskazał z jakich przyczyn skarga podlegała oddaleniu, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Sądu w kwestionowanym zakresie. To natomiast, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska Sądu pierwszej instancji, czy też jego ocena, że uzasadnienie wyroku jest dla niego nieprzekonywujące, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia tego zarzutu (por. wyrok NSA z 29 kwietnia 2015 r. II GSK 470/14). Zwrócić nadto należy uwagę, że prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli skarżonego aktu administracyjnego. Sam fakt braku wyraźnego odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie stanowi podstawy do uznania, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 ppsa. Odnosząc się do pozostałych zarzutów naruszenia przepisów postępowania podniesionych w skardze kasacyjnej. podkreślenia wymaga, że powołane przepisy prawa, tj. art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ppsa, są przepisami ogólnymi o charakterze kompetencyjnym, stanowiącym, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Norma ta określa zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, tj. zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. Przepisy te wskazują cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji i żadna z jednostek redakcyjnych art. 3 ppsa nie odnosi się wprost do obowiązku sądu administracyjnego w zakresie sposobu procedowania przed tym sądem (por. wyrok NSA z 4 września 2008 r. I OSK 266/08). Naruszenie tych przepisów nie może w związku z tym stanowić samoistnej podstawy zarzutu naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, bez wskazania konkretnej normy procesowej, która została naruszona. O naruszeniu przepisów art. 3 § 1 i 2 ppsa można mówić tylko wówczas, gdy sąd wyjdzie poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego (tzn. poza kontrolę działalności administracji publicznej, rozpoznając skargę na akt lub czynność nieobjęte jego kognicją), bądź w sprawach należących do jego właściwości uchyli się od badania legalności działalności administracji, ewentualnie zastosuje środki ustawie nieznane oraz posiłkować się przy tym będzie innym kryterium niż zgodność z prawem (por. wyrok NSA z 4 września 2014 r. II GSK 1293/13). Żadna z takich sytuacji w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała. Zaskarżony wyrok został wydany po rozpatrzeniu skargi na decyzję administracyjną Urzędu Patentowego RP. WSA w Warszawie przeprowadził zatem kontrolę aktu objętego zakresem właściwości tego Sądu, stosując w tym zakresie wyłącznie kryterium zgodności z prawem. Po zbadaniu legalności działalności powyższego organu administracji publicznej Sąd pierwszej instancji oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa, czyli zastosował jeden z środków przewidzianych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie można dopatrywać się naruszenia powołanych przepisów w tym, że Sąd wydał orzeczenie o treści niezgodnej z oczekiwaniami strony. Jeżeli sąd administracyjny stosuje środki określone w ustawie, to każde jego orzeczenie, zarówno korzystne, jak i niekorzystne dla skarżącego, jest realizacją obowiązku przeprowadzenia kontroli działalności administracji publicznej. W takich przypadkach nie może być mowy o naruszeniu dyspozycji art. 3 § 2 pkt 1 ppsa. To natomiast, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z oceną ustalonego przez organ stanu faktycznego dokonaną przez Sąd pierwszej instancji, nie oznacza, że doszło do ich naruszenia. W konsekwencji skuteczność wskazanych zarzutów ma charakter wynikowy i uzależniona jest od stwierdzenia zasadności naruszenia przywołanych wraz z nimi art. 141 § 4 oraz 134 § 1 ppsa – powiązanie naruszenia tych przepisów z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa uznać zaś należy za błąd konstrukcyjny skargi kasacyjnej, gdyż WSA w Warszawie nie zastosował normy prawnej z nich wynikającej, tj. nie uwzględnił skargi. Zarzuty skargi kasacyjnej winne być natomiast czynione wobec przepisów, które wojewódzki sąd administracyjny stosował, a nie w stosunku do tych, których nie zastosował. Z kolei odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 134 § 1 ppsa należy wskazać, że przepis ten stanowi, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ten ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem skarżonej decyzji nawet wówczas, gdy w skardze dany zarzut nie został podniesiony. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Przyjmuje się, że dla skuteczności zarzutu skargi kasacyjnej opartego na tym przepisie należy wykazać, że wojewódzki sąd administracyjny dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy, a także w przypadku gdy powinien był wyjść poza granice zakreślone zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, a tego nie uczynił, i że owo zaniechanie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ale również, gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy uchybienia popełnione na etapie postępowania administracyjnego bądź powołała w postępowaniu sądowym dowody, które zostały przez sąd pominięte, względnie, gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, że bez względu na treść zarzutów sąd pierwszej instancji nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku (por. wyroki NSA z: 11 września 2012 r. I OSK 1234/12; 28 lutego 2012 r. II OSK 2395/10), co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Konsekwencją stwierdzenia niezasadności zarzutów naruszenia art. 141 § 4 oraz 134 § 1 ppsa jest uznanie, że nie doszło także do uchybienia dyspozycji art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ppsa. Przechodząc do oceny naruszenia przepisów prawa materialnego, należy wskazać, że z sentencji decyzji Urzędu Patentowego z 28 czerwca 2019 r. wynika, że podstawę prawną tej decyzji stanowił art. 1321 ust. 1 pkt 3 i 4 pwp, w sytuacji gdy wnosząca sprzeciw jako podstawę prawną sprzeciwu wskazała art. 1321 ust. 2 pwp, a dopiero na wezwanie organu, po upływie sześciu miesięcy do wniesienia sprzeciwu, wskazała, że podstawą prawną winien być również art. 1321 ust 1 pkt 3 i 4 pwp. Urząd Patentowy, jak i Sąd pierwszej instancji, uznali przy tym, że wnosząca sprzeciw, wykonując wezwanie organu, w żaden sposób nie uzupełniła merytorycznie sprzeciwu, a okoliczności sprawy wyraźnie wskazują, że zaznaczenie nieodpowiednich pól przy wyborze podstawy prawnej sprzeciwu stanowiło jedynie pomyłkę. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko zarówno Urzędu Patentowego, jak i Sądu pierwszej instancji, że po upływie sześciu miesięcy podstawa prawna sprzeciwu może być zmieniana i uzupełniana w toku postępowania spornego jest błędne, a zarzut wynikający ze skargi kasacyjnej, który je kwestionuje jest usprawiedliwiony. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela bowiem stanowisko tego Sądu wyrażone w tezie do wyroku z 21 stycznia 2015 r. II GSK 2037/13, że: "Wnoszący sprzeciw jest zobligowany do wskazania wszystkich okoliczności uzasadniających unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy w treści sprzeciwu, w okresie sześciu miesięcy od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu tego prawa. Rozszerzenie sprzeciwu o nowe podstawy po upływie terminu do jego wniesienia naruszałoby zasadę wyrażoną w art. 246 ust. 1 pwp, z której wynika, że każdy nie mając interesu prawnego może, ale tylko w terminie sześciu miesięcy od opublikowania informacji o udzieleniu prawa, sprzeciwić się jego udzieleniu. Wskazanie nowych podstaw unieważnienia, niezawartych w sprzeciwie, na etapie postępowania spornego przed Urzędem Patentowym RP, po upływie sześciu miesięcy od opublikowania informacji o udzieleniu prawa ochronnego jest niedopuszczalne, a w konsekwencji nowe podstawy sprzeciwu nie podlegają rozpoznaniu przez Urząd Patentowy RP, ponieważ pozostają one poza zakresem sprawy rozstrzyganej w postępowaniu spornym w rozumieniu art. 247 ust. 2 pwp". Analogiczne stanowisko o niedopuszczalności wskazania nowych podstaw sprzeciwu po upływie sześciomiesięcznego terminu do jego wniesienia znajduje potwierdzenie w orzecznictwie NSA (por. wyroki z: 19 października 2017 r. II GSK 3679/15; 11 czerwca 2014 r. II GSK 592/13; 15 stycznia 2015 r. II GSK 1983/13; 19 czerwca 2015 r. II GSK 1077/14; 24 lutego 2016 r. II GSK 2381/14). Jak stwierdził NSA w wyroku 19 czerwca 2015 r. II GSK 1077/14, termin do wniesienia sprzeciwu jest terminem prawa materialnego, a po jego upływie nie jest możliwe przytaczanie nowych podstaw sprzeciwu. Zgodnie z art. 246 ust. 1 pwp sprzeciw jest środkiem służącym każdemu, ale tylko w ciągu sześciu miesięcy od ogłoszenia w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" o udzielonych prawach, to mając na względzie zasadę trwałości decyzji administracyjnych, przepisy dotyczące sprzeciwu muszą być wykładane i stosowane ściśle. W omawianym wyroku NSA przedstawił, dlaczego w świetle uregulowań pwp po upływie sześciu miesięcy nie mogą być skutecznie prezentowane nowe podstawy do jego wniesienia. Z omówionych względów, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazanie nowej, rozszerzonej podstawy sprzeciwu w toku postępowania spornego przez wnoszącą sprzeciw nie było dopuszczalne i ta nowa podstawa sprzeciwu, tj. art. 1321 ust. 1 pkt 3 i 4 pwp, nie powinna podlegać rozpatrzeniu przez Urząd Patentowy. Jak wyżej bowiem wskazano, rozszerzenie granic sprzeciwu w postępowaniu spornym, toczącym się na skutek jego wniesienia, prowadzi wprost do przekroczenia (ominięcia) terminu do wniesienia umotywowanego sprzeciwu i pozbawia uprawnionego możliwości ustosunkowania się do sprzeciwu przed skierowaniem sprawy do postępowania spornego. Nowe podstawy sprzeciwu, zgłoszone po upływie sześciomiesięcznego terminu, nie powinny zatem podlegać rozpoznaniu przez Urząd Patentowy, ponieważ pozostają poza zakresem sprawy rozstrzyganej w postępowaniu spornym. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny z uwagi na to, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona w rozumieniu art. 188 ppsa, w oparciu o ten przepis uchylił skarżony wyrok i rozpoznał skargę. Dokonując oceny legalności skarżonej decyzji, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że jest ona niezgodna z prawem, w związku z czym uchylił ją na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. W ponownie prowadzonym postępowaniu Urząd Patentowy rozpozna sprzeciw, zgodnie ze wskazaną przez wnoszącą sprzeciw pierwotną podstawą prawną, tj. art. 1321 ust. 2 pwp, mając na względzie, że w myśl art. 247 ust. 5 pwp, w postępowaniu spornym Urząd Patentowy rozstrzyga sprawę w granicach sprzeciwu i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnoszącego sprzeciw. O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 oraz art. 203 pkt 1 i art. 207 § 1 ppsa oraz § 11 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 kwietnia 2017 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1431), zasądzając od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz strony skarżącej kasacyjnie kwotę 2517 (dwa tysiące pięćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.