II GSK 2039/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku S. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej S. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 grudnia 2025 r. sygn. akt III SA/Gl 1008/24 w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 3 października 2024 r. nr SKO.K/41.3/1723/2024/13351/ŁZ w przedmiocie unieważnienia egzaminu państwowego na prawo jazdy postanawia: 1. oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, 2. odrzucić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku.

Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2025 r. sygn. akt III SA/Gl 1008/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 3 października 2024 r. nr SKO.K/41.3/1723/2024/13351/ŁZ w przedmiocie unieważnienia egzaminu państwowego na prawo. Skarżąca wystąpiła ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku. Jednocześnie pismem z dnia 23 lutego 2026 r. wniosła o wstrzymanie wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 grudnia 2025 r. sygn. akt III SA/Gl 1008/24 oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 3 października 2024 r. utrzymującej w mocy decyzje Marszałka Województwa Śląskiego w przedmiocie unieważnienia egzaminów państwowych na prawo jazdy kategorii B. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że unieważnienie egzaminów państwowych skutkuje utratą uprawnienia do kierowania pojazdami, co w realiach społeczno-gospodarczych prowadzi do realnego zagrożenia utraty zatrudnienia przez skarżącą; ogranicza możliwość wykonywania obowiązków zawodowych wymagających mobilności; zmniejsza konkurencyjność skarżącej na rynku pracy; wpływa na jej zdolność kredytową oraz stabilność finansową. Zdaniem skarżącej wykonanie zaskarżonego wyroku i decyzji powoduje wykluczenie komunikacyjne, ograniczenie mobilności życiowej, utrudniony dostęp do rynku pracy, negatywne konsekwencje w sferze życia prywatnego i rodzinnego. Skutki te mają charakter długofalowy i nie będą mogły być odwrócone nawet w przypadku uwzględnienia skargi kasacyjnej. Podniosła również, że wstrzymanie wykonania wyroku jest konieczne dla zapewnienia realności prawa do sądu oraz zapobieżenia nieproporcjonalnej ingerencji w sytuację życiową jednostki przed ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy przez sąd kasacyjny. Brak wstrzymania wykonania w praktyce pozbawiłyby skargę kasacyjną jej efektywności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku podlega odrzuceniu, zaś wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji służy ochronie tymczasowej przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby wywołać decyzja ostateczna, zanim zostanie przeprowadzona sądowoadministracyjna kontrola jej legalności. Ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, okoliczności i faktów, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków (zob. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 26 marca 2024 r., sygn. I GZ 321/24; 26 listopada 2007 r., sygn. II FZ 338/07; 10 maja 2011 r., sygn. II FZ 106/11; 28 września 2011 r., sygn. I FZ 219/11). Wskazać również należy, że dla wykazania wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony lub sam wniosek złożony w skardze. Wniosek ten musi zostać uzasadniony, a jego uzasadnienie powinno odnosić się do konkretnych okoliczności stanowiących podstawę oceny, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności – z uwagi właśnie na te okoliczności – jest uzasadnione (zob. np. postanowienia NSA z dnia: 28 lipca 2009 r., sygn. akt I FSK 450/09; 6 kwietnia 2022 r., sygn. akt II GZ 76/22; 23 czerwca 2023 r., sygn. akt I FZ 198/23 i przywołane tam orzecznictwo oraz z dnia 7 lutego 2023 r., sygn. akt II GZ 6/23). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego złożony wniosek nie zawiera argumentów, które przemawiałyby za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jak już wyżej wspomniano, wnioskodawca jest zobowiązany uprawdopodobnić, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji będzie skutkował niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przedmiotowej sprawie skarżąca tego nie uprawdopodobniła, gdyż w odpowiedni sposób nie uzasadniła wniosku. W uzasadnieniu wniosku skarżąca odniosła się do przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. jedynie ogólnikowo stwierdzając, że wykonanie zaskarżonej decyzji oznacza dla niej wykluczenie komunikacyjne, problemy związane z zatrudnieniem i problemy w sferze prywatnej. Skarżąca nie wskazała jednak w jaki sposób podnoszone okoliczności mogłyby stanowić podstawę twierdzenia, że występuje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności skarżąca nie wyjaśniła jakie konkretnie zmiany mogłyby nastąpić w jej sytuacji zawodowej i prywatnej w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji i jakie miałyby one skutki. Z tych przyczyn wniosek podlegał oddaleniu na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. Odnosząc się natomiast do dopuszczalności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku należy zwrócić uwagę, że w przepisach ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o wstrzymaniu wykonania wyroku stanowi art. 284 p.p.s.a. Zgodnie z nim, wniesienie skargi o wznowienie postępowania nie tamuje wykonania zaskarżonego orzeczenia. W razie uprawdopodobnienia, że zgłaszającemu wniosek grozi niepowetowana szkoda, sąd może wstrzymać wykonanie orzeczenia. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Zauważyć zatem trzeba, że instytucja wstrzymania wykonania orzeczenia przewidziana w przywołanym przepisie odnosi się wyłącznie do postępowania szczególnego (wznowienia postępowania sądowego), kiedy to zapadł w sprawie ostateczny wyrok. W niniejszej sprawie wyrok Sądu I instancji nie jest ostateczny, bowiem skarżąca spółka wniosła skargę kasacyjną i nie wystąpiły przesłanki do wystąpienia ze skargą o wznowienie postępowania sądowego. Domaganie się zatem wstrzymania wykonania zaskarżonego wyroku WSA w Gliwicach na obecnym etapie postępowania nie miało podstaw i jako niedopuszczalne skutkować musiało odrzuceniem wniosku na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. Z tych przyczyn wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku podlegał odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. i w zw. z art. 193 p.p.s.a. ----------------------- 16