II GSK 1981/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Mirosław Trzecki (spr.) Sędzia del. WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 czerwca 2023 r. sygn. akt IV SA/Wr 817/21 w sprawie ze skargi T.M. na decyzję Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia 25 sierpnia 2021 r. nr HP.906.2.46.2017.MP w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 14 czerwca 2023 r., sygn. akt IV SA/Wr 817/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę T.M. na decyzję Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z 25 sierpnia 2021 r. w przedmiocie choroby zawodowej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył T.M. (dalej "skarżący"), wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Skarżący zrzekł się rozprawy. Zarzucił naruszenie: I. prawa materialnego art. 2352 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2023 r. poz. 1465; dalej "k.p.") poprzez uznanie, że okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych powinno nastąpić rozpoznanie choroby wymienionej w tym wykazie, podczas gdy wystarczające jest wystąpienie samych objawów, a nie rozpoznanie choroby. W toku sprawy zgromadzono materiał dowodowy potwierdzający pojawienie się objawów choroby zawodowej w okresie 1 roku od dnia zakończenia pracy przez T.M.; II. prawa proceduralnego poprzez błędne ustalenie że: organ rozpoznający sprawę wykonał w sposób prawidłowy wskazania zawarte w poprzednim orzeczeniu WSA we Wrocławiu z 13 października 2020 r., IV SA/Wr 191/20 (uchylającym decyzje i przekazującym sprawę do ponownego rozpoznania), przedstawione w toku postępowania "nowe dowody" przez skarżącego, tj. opnie biegłych z zakresu BHP, a także medycyny sądowej nie miały charakteru istotności, organy administracji sanitarnej nie mają możliwości i kompetencji do oceny orzeczeń medycznych, które w świetle całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego budzą wątpliwości, - prawo strony do rzetelnego rozpoznania sprawy zostało zachowane, pomimo wydania decyzji administracyjnej przed umożliwieniem stronie złożenia wniosków dowodowych i zajęcia ostatecznego stanowiska w sprawie co do zgromadzonego materiału dowodowego, co ostatecznie doprowadziło do naruszenia art. 7, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775; dalej "k.p.a."), co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i rozpoznanie w postępowaniu uproszczonym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarżący zrzekł się rozprawy, a organ nie zażądał jej przeprowadzenia, wobec tego Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej "p.p.s.a."). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i z tego powodu nie została uwzględniona. Należy na wstępie wskazać, że art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. przewidując, że uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej, wyłącza przy rozstrzygnięciach oddalających skargę kasacyjną odpowiednie stosowanie do postępowania przed NSA wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA z: 25 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 1376/16; 17 stycznia 2017 r., sygn. akt. I GSK 1294/16; 8 lutego 2017 r., sygn. akt I GSK 1371/16; treść tych, jak i dalej powoływanych wyroków jest dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od przedstawienia stanu sprawy, ograniczając uzasadnienie tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej. Wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, prawidłowe sformułowanie zarzutów kasacyjnych jest warunkiem niezbędnym dla uznania, że zarzut jest usprawiedliwiony. Dlatego skarga kasacyjna jest profesjonalnym i sformalizowanym środkiem prawnym. Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych oznacza obowiązek wnoszącego skargę kasacyjną powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem autora skargi kasacyjnej – uchybił sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu oraz uzasadnienia ich naruszenia. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez sąd, z podaniem jednostki redakcyjnej (numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu). Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Sformułowanie zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa materialnego zawsze powinno łączyć się z wykazaniem, na czym polegało wadliwe odczytanie przez sąd pierwszej instancji znaczenia treści przepisu, a następnie konieczne jest podanie właściwego, zdaniem skarżącego, rozumienia naruszonego przepisu. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumpcji). Z kolei formułując zarzut oparty na przepisie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., autor skargi kasacyjnej powinien nie tylko wskazać, jaki przepis postępowania został naruszony, lecz również uzasadnić, jaki wpływ na wynik sprawy miało to naruszenie. O skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie decyduje bowiem każde im uchybienie, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem istnieje związek przyczynowy pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu pierwszej instancji, który, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc wskazanie podstaw kasacyjnych, a także ich uzasadnienie (por. m.in. wyroki NSA: z 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; z 9 marca 2005 r. sygn. akt GSK 1423/04; z 10 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1657/04). Rozpoznawana skarga kasacyjna nie spełnia powyższych wymogów, jest ona bowiem wadliwa zarówno w zakresie sformułowania zarzutów kasacyjnych, jak i ich uzasadnienia. Istota sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie dotyczy kwestii prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji, który kontrolując zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia u T.M. choroby zawodowej: przewlekłego zapalenia okołostawowego barku wymienionej w pozycji 19.4 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1836; dalej "rozporządzenie"), uznał, że decyzja ta, jak i poprzedzającą ją decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Zgorzelcu nie jest niezgodna z prawem. Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., to jest na zarzutach naruszenia prawa materialnego i naruszenia przepisów postępowania. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogły być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny sprawy, stanowiący podstawę wydanego wyroku, został ustalony prawidłowo. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut procesowy, jak wskazano powyżej, został wadliwie sformułowany. Ogranicza się do wskazania jako naruszonych czterech przepisów k.p.a. tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 k.p.a. Zdaniem autora skargi kasacyjnej naruszenie powyższych przepisów k.p.a. polega na błędnych ustaleniach, że organ w prawidłowy sposób wykonał wytyczne wyroku WSA we Wrocławiu z 13 października 2020 r., sygn. akt IV SA/Wr 191/20, że opinie biegłych z zakresu BHP, a także z medycyny sądowej nie miały charakteru istotności, że organy administracji sanitarnej nie mają możliwości i kompetencji do oceny orzeczeń medycznych, które w świetle całości zgromadzonego materiału dowodowego budzą wątpliwości, oraz że prawo strony do rzetelnego rozpoznania sprawy zostało zachowane pomimo uniemożliwienia skarżącemu przed wydaniem decyzji złożenia wniosków dowodowych i zajęcia ostatecznego stanowiska co do zgromadzonego materiału dowodowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, tak skonstruowany i uzasadniony zarzut kasacyjny naruszenia przepisów postępowania nie może stanowić skutecznej podstawy dla wykazania wadliwości ustaleń faktycznych przyjętych w rozpoznawanej sprawie za podstawę wyrokowania, jak również podważenia słuszności oceny Sądu pierwszej instancji, że ustalenia stanowiące faktyczną podstawę wydania kontrolowanej decyzji są prawidłowe. Zarzutu tego skarżący kasacyjnie nie powiązał z jakimkolwiek przepisem postępowania sądowoadministracyjnego. Analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej nie udziela też odpowiedzi na pytanie, na czym dokładnie, w tym zwłaszcza w świetle przedstawionych wyżej wymogów, miałoby polegać zarzucane naruszenie przepisów postępowania w relacji do określonych nimi i adresowanych do wojewódzkiego sądu administracyjnego wzorców kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz wzorów zachowania adresowanych do sądu, które miałyby zostać naruszone przez ten sąd, a w rezultacie, jaki miałby być wpływ zarzucanych naruszeń na wynik sprawy. Przywołanie w petitum skargi kasacyjnej – jako naruszonych – szeregu przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.) nie może być uznane za skuteczne, jeżeli w relacji do treści tych przepisów (każdego z nich osobna lub funkcjonalnych i systemowych ich związków), zakresu ich normowania oraz wynikających z nich konsekwencji, strona skarżąca nie wyjaśniła, na czym miałoby polegać ich naruszenie oraz na czym miałby polegać wpływ tego naruszenia na wynik sprawy, w szczególności w zakresie, w jakim miałoby to dotyczyć stanu faktycznego oraz sposobu jego ustalenia. Jeżeli tak, to w świetle zasady dyspozycyjności, obowiązującej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (zob. np. wyroki NSA z: 10 marca 2021 r., sygn. akt II OSK 1492/18; 19 stycznia 2021 r., sygn. akt II OSK 2523/20; 17 grudnia 2020 r., sygn. akt II GSK 832/18; 16 lipca 2020 r., sygn. akt I GSK 611/20) oraz konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. (zob. np. wyroki NSA z: 9 czerwca 2021 r., sygn. akt III FSK 3619/21; 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2162/13; 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2084/13; 27 listopada 2014, sygn. akt I FSK 1752/13; 10 października 2014 r., sygn. akt II OSK 793/13; 20 sierpnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2575/13) omawiane zarzuty nie mogły odnieść skutku oczekiwanego przez skarżącego. Dodać trzeba, że skarżący kasacyjnie w ramach opisanego wyżej zarzutu procesowego zmierzającego do wykazania wadliwości ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyrokowania podważa sposób wykonania wytycznych zawartych w wyroku WSA we Wrocławiu z 13 października 2020 r. sygn. akt IV SA/Wr 191/20. W skardze kasacyjnej nie sformułował zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy (...). W związku z tym w kontekście argumentacji, która legła u podstaw zarzutu naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów k.p.a., stwierdzić należy, że brak jest uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zarzutu opisanego w skardze kasacyjnej jako niewykonanie wytycznych WSA we Wrocławiu z 13 października 2020 r. Podobne uwagi należy podnieść co do twierdzeń skarżącego kasacyjnie o pozbawieniu go możliwości – przed wydaniem zaskarżonej decyzji – złożenia wniosków dowodowych i zajęcia stanowiska co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Autor skargi kasacyjnej w celu kwestionowania powyższych okoliczności powinien sformułować zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. Jego brak uniemożliwia uwzględnienie zarzutu naruszenia, ogólnie rzecz ujmując, prawa do obrony. Podkreślenia wymaga, że odnośnie do zarzutu naruszenia skarżącemu prawa do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań trzeba wskazać, że ani w treści zarzutu, ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie przedstawiono stosownej argumentacji z tym związanej i nie wykazano, aby uchybienie w tym zakresie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem, po stronie wnoszącej skargę kasacyjną istnieje obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego aktu. Oznacza to, że podnosząc zarzuty naruszenia, niezależnie od wskazania istoty zarzutu, skarżący kasacyjnie powinien przedstawić argumentację, która wykaże wpływ tego naruszenia na treść orzeczenia oraz że wpływ ten mógł być istotny dla wyniku sprawy, a tym samym zaskarżonego rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Wniesiona skarga kasacyjna zaś ogranicza się do niczym niepopartego wskazania na brak możliwości skutecznego skorzystania ze złożonych w tym postępowaniu wniosków dowodowych i brak wezwania do wyrażenia tzw. "ostatniego słowa". Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że powyższe wady konstrukcyjne skargi kasacyjnej spowodowały znaczne ograniczenie zakresu kontroli zaskarżonego wyroku. Brak precyzyjnie wskazanych podstaw kasacyjnych oraz niepełność uzasadnienia w zakresie wyjaśnienia istoty podnoszonych naruszeń spowodowały, że została ona rozpatrzona przez NSA po zrekonstruowaniu zarzutów na podstawie zawartego w skardze kasacyjnej uzasadnienia (por. uchwałę pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009r., sygn. akt I OPS 10/09). Omawiane zarzuty w istocie sprowadzają się do twierdzenia, że Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł, że organ administracji naruszył reguły zawarte w przepisach art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. W k.p.a. obowiązuje tzw. swobodna ocena dowodów w celu prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej w rozumieniu art. 7 k.p.a. Z kolei art. 77 § 1 k.p.a. stanowi, że właściwy w sprawie organ administracji publicznej powinien w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały dostępny materiał dowodowy. Stosownie do art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Naczelny Sąd Administracyjny, odnosząc się do tych zarzutów stwierdza, że kontrolowana przez Sąd pierwszej instancji decyzja została wydana w postępowaniu, które przeprowadzono zgodnie ze standardami procedury administracyjnej. Ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego oraz wydanych w tej sprawie decyzji wynika, że zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, niezbędne do zastosowania przepisów prawa materialnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji słusznie nie uwzględnił zarzutów skargi dotyczących niedostatecznego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Ponadto, z uzasadnienia zaskarżonego wyroku jednoznacznie wynika, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny zaskarżonej decyzji w zakresie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i prawnych. Przy ocenie zarzutów kasacyjnych kwestionujących prawidłowość dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oceny ustalonego przez organ stanu faktycznego sprawy nie można pominąć że postępowanie administracyjne w przedmiocie choroby zawodowej charakteryzuje się istotną specyfiką w zakresie postępowania dowodowego. Wynika ona z faktu, że ani organy inspekcji sanitarnej, ani sądy administracyjne, kontrolujące wydane przez te organy decyzje administracyjne, nie posiadają wysoko specjalistycznej wiedzy pozwalającej na samodzielną ocenę konkretnych przypadków lub jednostek chorobowych pod kątem ich zaliczenia do określonej choroby zawodowej. Poza tym podkreślenia wymaga, że wojewódzki sąd administracyjny, oceniając, czy organy administracyjne dokonały prawidłowych ustaleń stanu faktycznego sprawy, musi mieć na względzie, że konieczne w sprawie ustalenia dotyczyć muszą faktów prawotwórczych, a więc mających wpływ na wynik sprawy. Dodatkowo w rozpoznawanej sprawie z uwagi na treść wyroku WSA we Wrocławiu z 13 października 2020 r. rzeczą Sądu pierwszej instancji była ocena wykonania wytycznych zawartych w uzasadnieniu powyższego wyroku. Ustawodawca w art. 2351 k.p. stwierdził, że za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Zgodnie zaś z art. 235 2 k.p. rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Wykaz chorób zawodowych wraz z okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, określa załącznik do rozporządzenia. Stwierdzić należy, że w świetle powyższych okoliczności i wyroku WSA we Wrocławiu z 13 października 2020 r. kluczowym zagadaniem w niniejszej sprawie było ustalenie, czy dolegliwości barków, które mogłyby świadczyć o wystąpieniu u skarżącego objawów choroby zawodowej – przewlekłym zapaleniu okołostawowym barku (poz. 19.4 wykazu chorób zawodowych wymienionych w załączniku do rozporządzenia) – miały miejsce w terminie 1 roku od zaprzestania wykonywania przez skarżącego pracy w P. sp. z o.o. w R. Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że organ odwoławczy we właściwy sposób zdiagnozował powyższą kwestię i poddał ją ponownej analizie pod kątem wystąpienia udokumentowanych okresów wystąpienia objawów przewlekłego zapalenia okołostawowego barku, a następnie prawidłowo tę okoliczność uzasadnił. Sąd prawidłowo stwierdził, że dolegliwości barków, które mogłyby świadczyć o wystąpieniu u skarżącego objawów choroby zawodowej wymienionej w poz. 19.4 wykazu chorób zawodowych wymienionych w załączniku do rozporządzenia nie miały miejsca w terminie 1 roku od zaprzestania wykonywania pracy. W związku z tym nie są usprawiedliwione sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Nie może też odnieść zamierzonego skutku zarzut materialnoprawny skargi kasacyjnej naruszenia art. 2352 k.p. poprzez uznanie, że w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych powinno nastąpić rozpoznanie choroby wymienionej w tym wykazie, podczas gdy wystarczające jest wystąpienie samych objawów. W ocenie NSA, brak jest usprawiedliwionych podstaw, aby twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia powyższego przepisu w sposób, w jaki przedstawia to strona skarżąca. Analiza treści zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że takiej wykładni tych przepisów, jaką zarzuca skarżąca kasacyjnie, Sąd w zaskarżonym wyroku nie dokonał. Sąd wprost stwierdził, co zostało już wcześniej omówione, że u skarżącego w terminie 1 roku od zaprzestania wykonywania pracy nie wystąpiły objawy choroby zawodowej wymienionej w poz. 19.4 wykazu chorób zawodowych wymienionych w załączniku do rozporządzenia. Ze wskazanych powodów uznać należy, że podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 2352 k.p. nie doprowadził do skutecznego zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonego wyroku. Z tych powodów skarga kasacyjna, nie mając usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.