II GSK 1938/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Janusz Zajda (spr.) Sędzia del. WSA Inga Gołowska Protokolant Marta Podoba po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 13 czerwca 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 1129/14 w sprawie ze skargi I. Spółki z o.o. w W. na informację zawartą w piśmie Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych na rzecz I. Spółki z o.o. w W. 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 13 czerwca 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 1129/14, uwzględniając skargę I. Sp. z o.o. w W. na informację zawartą w piśmie Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych (dalej: MJWPU) z [...] kwietnia 2014 r.; nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu stwierdził, że ocena projektu została dokonana w sposób naruszający prawo. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy: I. Sp. z o.o. w W. w dniu 3 czerwca 2014 r. złożyła wniosek o dofinansowanie realizacji projektu pod tytułem "Wdrożenie najnowocześniejszych systemów ICT w tym klasy ERP, CRM i VolP dla zwiększenia konkurencyjności firmy I. Sp. z o.o." w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego 2007-2013 (RPO WM), Priorytetu II Przyspieszenie e-rozwoju Mazowsza. Pismem z [...] września 2011 r. MJWPU poinformowała spółkę I., że wniosek o dofinansowanie projektu pomyślnie przeszedł etap oceny formalnej i zostanie przekazany do oceny merytorycznej dokonywanej przez Komisję Konkursową. Następnie skarżąca [...] października 2013 r. została poinformowana o odstąpieniu od dalszego postępowania z jej dokumentacją oraz podpisania umowy o dofinansowanie, zaś projekt otrzymał w Krajowym Systemie Informatycznym status wniosku, jako odrzucony. W motywach decyzji wskazano, że wnioskodawca niepoprawnie wskazał status przedsiębiorstwa, z uwagi na niespełnienie przesłanek przynależności do sektora Małych i Średnich Przedsiębiorstw (dalej: MSP). W ocenie organu, w sprawie mają miejsce powiązania o charakterze kapitałowym oraz osobowym. Organ wskazał, że spółka I. posiada 50% udziałów w firmie N. Sp. z o.o., natomiast drugie 50% udziałów w tej Spółce posiada firma M. Sp. z o.o. Prezesem w firmie I. Sp. z o.o. jest P. M., a wiceprezesem T. K., którzy są jedynymi udziałowcami skarżącej Spółki. Nadto T. K. pełni funkcję Prezesa w spółce N. Motywem odstąpienia od procedowania z dokumentacją skarżącej Spółki był także fakt, że zarówno spółka I. jak i spółka N. działają na wspólnym rynku dotyczącym produkcji maszyn i urządzeń dla przemysłu mięsnego. W konsekwencji organ powołując się na art. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz.Urz. WE L 214 z 9 sierpnia 2008 r.; dalej: rozporządzenie nr 800/2008) stanął na stanowisku, że w celu ustalenia właściwych danych dla przedsiębiorstwa N., konieczne jest wliczenie danych przedsiębiorstwa M. Sp. z o.o. obejmującego połowę udziałów. Niezależnie od powyższego, organ wskazał także na powiązania gospodarcze, jednocześnie powołując się na dane zasięgnięte z ogólnodostępnych stron internetowych, które potwierdzają, że skarżąca Spółka jest jednym z największych integratorów systemów produkcji dla przemysłu mięsnego. Podano również, że skarżąca stoi na czele Grupy kapitałowej "I.", jako struktura nadrzędna europejskiej grupy "I.-M." w skład której wchodzi m.in. zakład produkcyjny M. Zdaniem MJWPU, taki rodzaj powiązań pomiędzy opisywanymi powyżej przedsiębiorstwami pozwala im na wzajemną współpracę, ustalanie wspólnej strategii, wspólnych rynków zbytu, wzajemne udzielanie sobie pożyczek, zawieranie korzystnych dla danego przedsiębiorstwa umów. W konsekwencji powyższego deklarowany przez skarżącą status średniego przedsiębiorstwa nie znajduje potwierdzenia w rzeczywistości, ponieważ do poziomu zatrudnienia zadeklarowanego przez skarżącą we wniosku o dofinansowanie (207 osób w 2010 r. i 217 osób w 2011 r.) należy - zdaniem organu - doliczyć 50% osób zatrudnionych w firmie M. Sp. z o.o. i w konsekwencji wskazać, że wnioskodawca stanowi duże przedsiębiorstwo zatrudniające łącznie więcej niż 250 osób, nieobjęte pomocą unijną w danym programie. Na skutek nieuwzględnienia przez MJWPU wniesionego od powyższego rozstrzygnięcia protestu, I. Sp. z o.o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W.. Wyrokiem z 14 stycznia 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 2661/13, WSA w W. stwierdził dokonanie oceny przedmiotowego projektu z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyraził zastrzeżenia, co do obiektywizmu przy rozpatrywaniu środka odwoławczego z uwagi na fakt, że osoba dokonująca oceny formalnej wniosku podjęła się także rozpoznania środka odwoławczego, jakim był złożony przez skarżącą Spółkę protest, co stanowiło naruszenie art. 30b ust. 10 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (j.t. Dz.U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712 ze zm.; dalej: uzppr). Podkreślił także, że organ dostatecznie nie wyjaśnił, jaki charakter mają podnoszone powiązania między skarżącą a M. Sp. z o.o. Zalecił także, aby ponownie zbadać status przedsiębiorstwa I. Sp. z o.o., uwzględniając powiązania z M. Sp. z o.o., a nie tylko z N. Sp. z o.o., co do którego powiązanie jest bezsporne, ponieważ wynika wprost z oświadczenia zawartego we wniosku skarżącej Spółki o dofinansowanie. MJWPU podjęła czynności mające w celu zdobycia niezbędnych informacji w celu określenia statusu przedsiębiorstwa z uwzględnieniem podmiotów partnerskich oraz powiązanych. Działania te nie przyniosły jednak zamierzonego skutku, ponieważ skarżąca stwierdziła, że nie dysponuje informacjami dotyczącymi spółki M. w zakresie niezbędnym do określenia poziomu zatrudnienia, obrotu oraz bilansu za okres 2011-2013 r. i nie jest z nią powiązana. W konsekwencji powyższego zaskarżonym pismem z [...] kwietnia 2014 r. MJWPU ponownie poinformowała skarżącą, że jej protest nie został uwzględniony. W uzasadnieniu organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz stwierdził, że definicja MSP, zawarta w załączniku I do rozporządzenia KE 800/2008, ma na celu wyłonienie tych podmiotów, które ze względu na swoją wielkość mają utrudniony dostęp do kapitału, rynków zbytu, sieci dystrybucji, czy nowych technologii i dlatego uprawnione są do korzystania ze specjalnych instrumentów pomocowych dla nich przeznaczonych lub ze zwiększonej intensywności pomocy. Natomiast podmioty, które dzięki powiązaniom faktycznym lub prawnym z innymi podmiotami nie doświadczają tych ułomności rynku, nie są uprawnione do korzystania z ułatwień, przysługujących MSP. Ponadto stwierdził, że na podstawie danych uzyskanych z Centrum Obsługi Przedsiębiorcy wynika, że Spółka M. dysponująca połową udziałów w firmie N. osiągnęła poziom zatrudnienia graniczący z dużym przedsiębiorstwem (w 2 ostatnich zamkniętych okresach obrachunkowych poprzedzających dokonanie oceny) - 260,49 etatów w 2010 r. i 243,65 etatów w 2011 r. W związku z tym, że przedsiębiorstwo wnioskodawcy jest przedsiębiorstwem powiązanym z N. Sp. z o.o., przy obliczaniu wielkości Spółki wnioskodawcy konieczne jest uwzględnienie 100% wielkości spółki powiązanej (N. Sp. z o.o.). Aby tego dokonać, w wielkości przedsiębiorstwa N. Sp. z o.o. należy uwzględnić także dane jego partnerów w części proporcjonalnej do wielkości ich udziałów, a więc 50% wielkości M. Sp. z o.o., która posiada 50% udziałów w przedsiębiorstwie N. Sp. z o.o. Znając poziom zatrudnienia M. Sp. z o.o. w latach 2010-2011 organ stwierdził, że wnioskująca Spółka przekroczyła limit zatrudnienia właściwy dla MSP. Zdaniem organu, w takiej sytuacji nie ma konieczności badania osiąganych przez wnioskujące przedsiębiorstwo wyników finansowych, bowiem niezależnie od danych finansowych przedsiębiorstwo będzie zawsze objęte statusem dużego przedsiębiorstwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uwzględnił skargę od powyższego rozstrzygnięcia i zaskarżonym wyrokiem stwierdził, że ocena projektu I. Sp. z o.o. została przeprowadzona z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że MJWPU nie wywiązała się z zaleceń zawartych w uzasadnieniu wyroku z 14 stycznia 2014 r., mających na celu wykazanie kluczowych dla sprawy powiązań skarżącej Spółki z M. Sp. z o.o. Z informacji rozpatrującej protest wynikają jedynie powiązania skarżącej ze spółką N., co stanowi fakt oczywisty i przyznany we wniosku o dofinansowanie. MJWPU nie odniosła się także w swoim rozstrzygnięciu do poczynionej przez Sąd w uzasadnieniu w/w wyroku wykładni art. 2 ust. 1 załącznika I do rozporządzenia nr 800/2008, gdzie wskazano, że samo przekroczenie poziomu zatrudnienia nie wystarczy, aby jednoznacznie stwierdzić, że dana firma posiada status dużego przedsiębiorstwa. Konieczne jest także zbadanie rocznego obrotu oraz całkowitego bilansu spółki, które mogą przesądzić o właściwej klasyfikacji przedsiębiorstwa. Sąd powołał się dalej na art. 3 ust 3 załącznika I do rozporządzenia nr 800/2008, w myśl którego za przedsiębiorstwa powiązane uważa się przedsiębiorstwa pozostające ze sobą w jednym z poniższych związków: a) przedsiębiorstwo ma większość praw głosu w innym przedsiębiorstwie w roli udziałowca/akcjonariusza lub członka; b) przedsiębiorstwo ma prawo wyznaczyć lub odwołać większość członków organu administracyjnego, zarządzającego lub nadzorczego innego przedsiębiorstwa; c) przedsiębiorstwo ma prawo wywierać dominujący wpływ na inne przedsiębiorstwo zgodnie z umową zawartą z tym przedsiębiorstwem lub postanowieniami w jego statucie lub umowie spółki; d) przedsiębiorstwo będące udziałowcem/akcjonariuszem lub członkiem innego przedsiębiorstwa kontroluje samodzielnie, zgodnie z umową z innymi udziałowcami/akcjonariuszami lub członkami tego przedsiębiorstwa, większość praw głosu udziałowców/akcjonariuszy lub członków w tym przedsiębiorstwie. Z treści powołanego przepisu wynika jednoznacznie, że najważniejszym kryterium dla uznania, że ma miejsce powiązanie przedsiębiorstw jest stwierdzenie, że przedsiębiorstwo jest kontrolowane przez inne przedsiębiorstwo, bądź przedsiębiorstwa są kontrolowane przez te same osoby. To z kolei wiąże się z koniecznością zbadania struktury ich własności. W ocenie Sądu pierwszej instancji w sprawie nie można stwierdzić powiązania skarżącej Spółki z M. Sp. z o.o., ponieważ nie jest ona kontrolowana przez tę spółkę, ani przez osoby fizyczne będące jej wspólnikami. Nadto skarżąca również nie kontroluje M. Sp. z o.o. Wspólnikami skarżącej są też inne osoby, aniżeli udziałowcy M. Sp. z o.o. Powiązanie spółek na gruncie udziałów w N. Sp. z o.o. nie przesądza, że występuje związek, o którym mowa w art. 3 ust. 3 lit. c/ załącznika I do rozporządzenia nr 800/2008. Reasumując Sąd podkreślił, że w sprawie nie wystąpiły konieczne powiązania osobowe lub/ i kapitałowe a związek gospodarczy między spółkami nie jest wystarczający, ponieważ może świadczyć jedyne o współpracy odrębnych, samodzielnych przedsiębiorstw na różnych etapach produkcji i dystrybucji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Mazowiecka Jednostka Wdrażania Projektów Unijnych wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Środek prawny oparto na obydwu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa) zarzucając wyrokowi: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego zawartego w: - art. 2 ust. 1 załącznika nr I do rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 z 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej z 9.8.2008 L 214/3), zwanego dalej "rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 800/2008", które stosuje się w przypadku udzielania małym średnim przedsiębiorstwom pomocy publicznej, poprzez nieuznanie zasady, że jeżeli liczba pracowników przewyższa próg 250 osób w stosunku rocznym, to bez względu na pozostałe kryteria podmiot zalicza się do wyższej grupy wielkościowej, czyli do dużych przedsiębiorstw nieobjętych pomocą unijną w danym programie; - art. 4 ust. 2 załącznika nr I do rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 poprzez uznanie, że obowiązek badania pułapu zatrudnienia lub pułapu finansowego określonego w art. 2 ust. 1 tego załącznika i jego powtarzania się w ciągu dwóch kolejnych okresów obrachunkowych, w celu uznania utraty statusu średniego przedsiębiorstwa, obciąża MJWPU (Instytucję Pośredniczącą II stopnia), a nie wnioskującego o przyznanie dofinansowania; - art. 6 ust. 2 załącznika nr I do rozporządzenia Nr 800/2008, poprzez uznanie za nieudowodnione przez MJWPU powiązań kapitałowych i osobowych pomiędzy firmami I. Sp. z o.o., N. Sp. z o.o. i M. Sp. z o.o., mimo udowodnienia przez MJWPU istnienia tych powiązań; 2. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 i art. 3 ppsa w zw. z art. 1 ustawy z 22 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.; dalej: pusa) poprzez uznanie oceny organu za naruszającą prawo, mimo że ocena ta była zgodna z prawem. Argumenty na poparcie powyższych zarzutów przedstawione zostały w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w której kasator podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ppsa skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy - ppsa, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna została oparta w sprawie na obydwu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 ppsa. W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny dopiero wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania. Dokonując oceny zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 ppsa należy stwierdzić, iż autor środka prawnego zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisu art. 134 § 1 ppsa i art. 3 ppsa w związku z art. 1 pusa, poprzez uznanie oceny organu, jako naruszającej prawo, mimo, że ocena ta była zgodna z prawem. Podkreślić należy, że powołując się na naruszenie wskazanych wyżej przepisów prawa, w ramach określonej podstawy kasacyjnej, kasator winien wykazać, że naruszenie tych przepisów prawa miało istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Zamierzony skutek skarga kasacyjna może bowiem odnieść tylko wówczas, gdy wykazane zostanie takie naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania, któremu można zasadnie przypisać możliwy, istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Oznacza to, że niezależnie od wskazania istoty zarzutu, autor skargi kasacyjnej winien przeprowadzić argumentację, w której wykaże wpływ tego naruszenia na treść orzeczenia oraz wykaże, że wpływ ten mógł być istotny dla zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Niewątpliwie autor skargi kasacyjnej nie wykazał, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc nie wykazał, że między naruszeniem wskazanych wyżej przepisów procesowych, a treścią zaskarżonego wyroku zachodzi związek przyczynowy tego rodzaju, iż ma istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, nie przedstawiając zresztą w tym kierunku szerszej argumentacji w uzasadnieniu środka prawnego. W związku z powyższym przypomnieć należy, że zgodnie z treścią art. 134 ppsa sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jakkolwiek z przywołanego przepisu wynika, że sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, to jednak związany jest granicami danej sprawy, bowiem ustawodawca wprost stanowi, że "sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy". Oznacza to, że sąd nie może uczynić przedmiotem kontroli zgodności z prawem, innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Przywołany przepis wyraźnie i jednoznacznie determinuje więc zakres kognicji sądu administracyjnego. Sąd operuje w granicach sprawy, którą jest sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem, co prowadzi do wniosku, że tym samym wyznacza on przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego oraz jego ramy. Granice kontroli sądowoadministracyjnej wyznaczone zostają więc przez granice sprawy administracyjnej, na którą składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe (v. wyrok NSA z 27 października 2010 r., sygn. akt I OSK 73/10; wyrok NSA z 18 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 854/09; wyrok NSA z 28 września 2010 r., sygn. akt I GSK 1158/09; wyrok NSA z 8 grudnia 2010 r., sygn. akt I GSK 618/09). Innymi słowy, granice rozpoznania wojewódzkiego sądu administracyjnego określa sprawa administracyjna będąca przedmiotem zaskarżenia. Zaskarżenie konkretnej decyzji administracyjnej oznacza, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego staje się ta sama sprawa, która została tą decyzją rozstrzygnięta. Tak więc badając legalność zaskarżonej decyzji sąd administracyjny powraca do materialnego stosunku administracyjnoprawnego, który stanowił przesłankę wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego oraz wydania decyzji. Ze wskazanych wyżej obowiązków Sąd I instancji wywiązał się w sposób prawidłowy, niedający podstaw do skutecznego postawienia zarzutu naruszenia przepisu art. 134 § 1 ppsa. Ponadto podkreślić należy, że przepis art. 1 § 1 i § 2 pusa zawiera normę o charakterze ustrojowym, która określa funkcje sądów administracyjnych wyjaśniając, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która dokonywana jest pod względem zgodności z prawem. Zarzut naruszenia powołanego przepisu prawa mógłby stanowić podstawę skargi kasacyjnej, gdyby sąd administracyjny rozpoznał skargę z uwzględnieniem innych kryteriów, niż zgodność z prawem. Natomiast taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca. Ponadto wskazać należy, że przepis ten nie stanowi podstawy do czynienia zarzutu niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Z kolei przepis art. 3 § 1 ppsa stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Naruszenie art. 3 § 1 ppsa ma miejsce wówczas, gdy sąd rozpoznający sprawę uchyli się od obowiązku wykonania kontroli zaskarżonej decyzji, natomiast okoliczność, że skarżący kasacyjnie nie zgadza się z wynikiem tej kontroli nie stanowi naruszenia tego przepisu prawa. Przechodząc do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 ppsa należy podkreślić, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach:, jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu, dlaczego powinien być zastosowany. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego w zakresie wskazanym w petitum skargi kasacyjnej. W szczególności trafnie zauważa Sąd I instancji, że prawomocnym wyrokiem z 14 stycznia 2014 r., wydanym w sprawie V SA/Wa 2661/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę Mazowieckiej Jednostce Wdrażania Programów Unijnych w W. do ponownego rozpatrzenia protestu. Biorąc pod uwagę treść art. 30e ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, stwierdzić należy, że w sprawie znajduje zastosowania regulacja objęta treścią art.153 ppsa. Zgodnie z art.153 ppsa, ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W orzecznictwie NSA wskazuje się, że pojęcie oceny prawnej dotyczy szeroko pojętej wykładni prawa, która obejmuje różnego rodzaju egzegezy tekstów prawnych, łącznie z regułami walidacyjnymi, reguły wynikania norm prawnych z innych norm prawnych, a także kwestie dotyczące subsumcji oraz wyboru konsekwencji prawnej faktu uznanego za udowodniony. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania w sprawie, natomiast "wskazania" określają sposób postępowania w przyszłości (v. wyrok NSA z 15 stycznia 2014 r., II GSK 1762/12 niepublikowany). W związku z powyższym poza sporem winna pozostawać okoliczność, że organ rozpatrujący ponownie protest był związany oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania, wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z 14 stycznia 2014 r., V SA/Wa 2661/13, a co więcej tą oceną prawną był także związany sąd administracyjny, który wydał zaskarżony wyrok. W tym stanie rzeczy zasadnie Sąd I instancji podniósł, że wykładnia art. 2 ust. 1 załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008, dokonana przez sąd administracyjny w w/w wyroku wskazuje, że dla ustalenia statusu przedsiębiorstwa (małe, średnie) konieczne jest ustalenie poziomu zatrudnienia w danym przedsiębiorstwie oraz wielkość rocznego obrotu lub wielkość całkowitego bilansu rocznego. Trafnie także Sąd I instancji zauważa, że za wiążące należy uznać stanowisko przedstawione w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w W. z 14 stycznia 2014 r., V SA/Wa 2661/13, w zakresie, w jakim wskazuje na konieczność ustalenia pułapów zatrudnienia i pułapów finansowych przy uwzględnieniu treści art. 4 ust. 2 załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) 800/2008. Podkreślić należy, że z treści art. 4 ust. 1 rozporządzenia wynika jednoznacznie, że dane stosowane do określenia liczby pracowników i kwot finansowych to dane odnoszące się do ostatniego zatwierdzonego okresu obrachunkowego, obliczane w skali rocznej i uwzględnia się je począwszy od dnia zamknięcia ksiąg rachunkowych. Natomiast przepis art. 4 ust. 2 rozporządzenia wprost stanowi, że jeżeli w dniu zamknięcia ksiąg rachunkowych dane przedsiębiorstwo stwierdza, że w skali rocznej przekroczyło pułapy zatrudnienia lub pułapy finansowe określone w art. 2, lub spadło poniżej tych pułapów, uzyskanie lub utrata statusu średniego, małego lub mikroprzedsiębiorstwa następuje tylko wówczas, gdy zjawisko to powtórzy się w ciągu dwóch kolejnych okresów obrachunkowych. W ocenie NSA nie jest trafne stanowisko strony wnoszącej skargę kasacyjną dotyczące kwestii określenia przedsiębiorstwa powiązanego. Okoliczność dotycząca tego, czy mamy do czynienia z przedsiębiorstwem samodzielnym w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) 800/2008, czy też przedsiębiorstwo pozostaje w ustawowo określonych relacjach z przedsiębiorstwem powiązanym, ma istotny wpływ na dane dotyczące liczby pracowników, a co za tym idzie na określenie jednej z przesłanek odnoszących się do statusu przedsiębiorstwa. Jak trafnie zauważa Sąd I instancji, podstawą do ustalenia czy mamy do czynienia z przedsiębiorstwem powiązanym winny być przesłanki określone w art. 3 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) 800/2008. Uwzględniając przesłanki określone w powołanym wyżej przepisie należy uznać, że dokonana przez Sąd I instancji ocena daje podstawę do przyjęcia, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie zezwala na przyjęcie, iż skarżąca Spółka jest powiązana z M. spółką z o.o. Sąd I instancji trafnie przyjmuje, że nie zachodzi sytuacja zezwalająca na przyjęcie, iż skarżąca Spółka kontroluje M. spółkę z o.o. Ponadto poza sporem pozostaje okoliczność, że udziałowcami w skarżącej Spółce są inne podmioty niż udziałowcy M. spółki z o.o. W tym stanie rzeczy dane dotyczące liczby pracowników w skarżącej Spółce zostały ustalone w sposób prawidłowy, bez naruszenia zasad określonych w art. 6 ust. 2 załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) 800/2008. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 ppsa orzekł, jak w sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje podstawy w treści art. 204 pkt 2 powołanej wyżej ustawy.