II GSK 1931/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia NSA Janusz Zajda Sędzia del. WSA Inga Gołowska Protokolant Marta Podoba po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. J. W. P. U. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 13 czerwca 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 1130/14 w sprawie ze skargi I. Spółki z o.o. w W. na informację zawartą w piśmie M. J. W. P. U. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. J. W. P. U. na rzecz I. Spółki z o.o. w W. 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 13 czerwca 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 1130/14, po rozpoznaniu skargi I. Sp. z o.o. w W. na informację zawartą w piśmie M. J. W. P. U. z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej, stwierdził, że ocena projektu została dokonana w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez M. J. W. P. U. oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej spółki zwrot kosztów postępowania sądowego. I Z uzasadnienia wy roku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. I. Sp. z o.o. w W. złożyła wniosek o dofinansowanie realizacji projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa M. 2007 - 2013 (RPO WM) Działania 1.5 "Rozwój Przedsiębiorczości" pt. "Uruchomienie laboratorium E. do kreacji i produkcji wysokoskoncentrowanych aromatów dla przemysłu spożywczego". M. J. W. P. Unijnych w W. (dalej jako: MJWPU) pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. poinformowała spółkę, że jej wniosek przeszedł pomyślnie etap oceny merytorycznej, przeprowadzonej w wyniku pozytywnego rozstrzygnięcia protestu. Pismem z [...] października 2013 r. MJWPU poinformowała spółkę o odstąpieniu od dalszego procedowania z jej dokumentacją oraz podpisania umowy o dofinansowanie dla inwestycji z działania 1.5 Rozwój przedsiębiorczości o nr [...]. Organ stwierdził, że przedstawiony przez wnioskodawcę status przedsiębiorstwa został określony w sposób niewłaściwy, a sam przedsiębiorca nie może być traktowany jako podmiot należący do sektora MSP. Organ wskazał ponadto, że w rozpoznawanej sprawie występują powiązania kapitałowe, gdyż skarżąca spółka I. posiada 50% udziałów w N. Sp. z o.o. Drugie 50% udziałów we wskazanej spółce posiada M. Sp. z o.o. N. N. Sp. z o.o. posiada 100% udziałów w zagranicznej spółce M. B.. W projekcie występują również powiązania osobowe, gdyż prezesem skarżącej jest P. M., wiceprezesem T. K.. Obaj członkowie zarządu są także jedynymi udziałowcami Spółki i mogą samodzielnie reprezentować firmę. Jednocześnie T. K. jest Prezesem w N. Sp. z o.o. W obu spółkach każdy z członków zarządu może reprezentować spółkę samodzielnie. Dodatkowo zdaniem MJWPU T. K. została udzielona p roku ra samoistna w M. Sp. z o.o. Organ podniósł, że wskazane przedsiębiorstwa działają na wspólnym rynku zajmującym się produkcją maszyn i urządzeń dla przemysłu mięsnego, wobec czego uznano skarżącą spółkę za powiązaną z N. Sp. z o.o. zarówno kapitałowo, jak i osobowo. W związku z powyższym MJWPU stwierdziła, że w celu ustalenia właściwych danych dla przedsiębiorstwa N., konieczne jest wliczenie danych przedsiębiorstwa M. Sp. z o.o., w którym wskazany podmiot jest 50 % udziałowcem. Ponadto w ocenie organu, pomimo powiązań kapitałowych i osobowych w sprawie występują powiązania gospodarcze. Zdaniem MJWPU, rodzaj powiązań pomiędzy wymienionymi przedsiębiorstwami umożliwia im wzajemną współpracę, ustalanie wspólnej strategii, wspólnych rynków zbytu, wzajemne udzielanie sobie pożyczek, zawieranie korzystnych dla danego przedsiębiorstwa umów. W ocenie organu, wnioskodawca przy określaniu wielkości przedsiębiorstwa przyjął wybiórczą metodologię uwzględniania powiązań pomiędzy przedsiębiorstwami, która miała na celu zachowanie statusu MSP. Organ uznał, że istnieje tożsamość gospodarcza pomiędzy opisywanymi podmiotami, które jako jeden "organizm" budują swoją pozycję rynkową w oparciu o kompleksowe produkty na rynku maszyn i urządzeń do przemysłu mięsnego. Organ wskazał, że M. Sp. z o.o. uzyskała dofinansowanie na projekty inwestycyjne w ramach działania III.2 w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla woj. ł.. Deklarowany w projektach status firmy to średnie przedsiębiorstwo (minimalne średnioroczne zatrudnienie powyżej 50 RJR). Dlatego też, jego zdaniem do poziomu zatrudnienia wskazanego w oświadczeniu skarżącej przedstawionym we wniosku o dofinansowanie ([...] osób w 2010 r. oraz [...] w 2011 r.) należało uwzględnić także dane M. Sp. z o.o. i w konsekwencji wskazać, że wnioskodawca jest dużym przedsiębiorstwem zatrudniającym łącznie powyżej [...] osób. Pismem z [...] listopada 2013 r. MJWPU poinformowała wnioskodawcę o nieuwzględnieniu protestu. Organ podtrzymał dotychczasowe argumenty wskazujące, że strona nie może być traktowana jako podmiot należący do sektora MSP. I. Sp. z o.o. w W. wniosła na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., domagając się przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.; powoływanej dalej jako: u.z.p.p.r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia [...] stycznia 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 2660/13, stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę M. Jednostce Wdrażania Programów Unijnych w W. do ponownego rozpatrzenia protestu. W uzasadnieniu wy roku Sąd wskazał, iż zgodnie z treścią art. 30b ust. 10 u.z.p.p.r., w rozpatrywaniu protestu nie mogą brać udziału osoby, które były zaangażowane w przygotowanie projektu lub w jego ocenę. Tryb postępowania w niniejszej sprawie naruszał tę zasadę. Zastrzeżenia wzbudziło w szczególności dokonanie oceny formalnej wniosku przez M. F. oraz rozpoznanie przez niego środka odwoławczego w postaci protestu od tej oceny. Zdaniem Sądu, zaistniała sytuacja mogła rodzić wątpliwości co do pełnego obiektywizmu przy rozpatrywaniu środka odwoławczego od oceny z [...] października 2013 r. W ocenie WSA, również samo rozpatrzenie protestu było wadliwe i naruszało art. 30b ust. 9 pkt 1 u.z.p.p.r. oraz § 12 ust. 1 pkt 1 Procedury odwoławczej. Uzasadnienie pisma o negatywnym rozpatrzeniu protestu z [...] listopada 2013r. było lakoniczne i nie odnosiło się wprost do przedstawionej przez stronę argumentacji zawartej w proteście. Sąd wskazał, że organ winien szczegółowo wyjaśnić charakter powiązań łączących M. Sp. z o.o. i N. sp. z o.o. na bazie rozporządzenia nr 800/2008, tj. wskazać czy powiązania pomiędzy tymi spółkami mają charakter osobowy, czy też kapitałowy. Ponadto organ winien wykazać, że skarżąca nie jest przedsiębiorstwem średnim tylko dużym. Zdaniem Sądu, w piśmie z [...] listopada 2013 r. organ w sposób bardzo szczątkowy wskazał na określone powiązania, myląc powiązania osobowe z powiązaniami kapitałowymi i nie odniósł tych powiązań do M. Sp. z o.o., tylko do N. Sp. z o.o. Wskutek powyższego orzeczenia MJWPU pismem z [...] lutego 2014 r. zwróciła się do wnioskodawcy o dostarczenie danych firmy M. Sp. z o.o. w zakresie zatrudnienia, obrotu i bilansu za okres od 2011 r. do 2013 r. Skarżąca spółka w piśmie z dnia [...] marca 2014 r. stwierdziła, iż nie dysponuje informacjami dot. spółki M. w zakresie zatrudnienia, obrotu i bilansu za okres od 2011 r. do 2013 r. Wyjaśniła ponadto, że spółki I. i M. są jedynie kontrahentami, zaś podmiotem łączącym obie spółki jest N. Sp. z o.o., w której po 50% udziałów ma spółka I. i M. – obie spółki są jedynymi wspólnikami N.. Po ponownym rozpatrzeniu protestu z dnia [...] października 2013r. od pisma MJWPU z dnia [...] października 2013 r. organ skierował do skarżącej pismo z dnia [...] kwietnia 2014r., nr [...], informujące o nieuwzględnieniu protestu. W uzasadnieniu podniesiono, że wnioskodawca posiada zarówno powiązania kapitałowe jak i osobowe z N. Sp. z o.o., a także powiązania gospodarcze z M. Sp. z o.o., co szczegółowo zostało wyjaśnione w piśmie z dnia [...] października 2013 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. złożyła I. Sp. z o.o., wnosząc o jej uwzględnienie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r., względnie o stwierdzenie przeprowadzenia oceny w sposób naruszający prawo zgodnie z art. 30i pkt 2 u.z.p.p.r. w razie ziszczenia się przesłanek tam wskazanych. W odpowiedzi na skargę MJWPU wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko oraz ponownie akcentując, że skarżąca spółka nie kwalifikuje się do otrzymania pomocy unijnej, z uwagi na niemieszczenie się w kategorii małych i średnich przedsiębiorstw, do których pomoc z danego konkursu była kierowana. Wyrokiem z dnia [...] czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stwierdził, że ocena projektu została dokonana w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez M. J. W. P. U. oraz orzekł w zakresie kosztów postępowania sądowego. Sąd I instancji w uzasadnieniu podniósł, że MJWPU rozstrzygnęła protest z naruszeniem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.). W wy roku z [...] stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyraził bowiem pogląd, że z treści informacji rozpatrującej protest nie wynika wprost, jaki charakter mają powiązania między skarżąca, a M. Sp. z o.o. Sąd wskazał, że skarżąca do statusu przedsiębiorstwa zaliczyła cały skład osobowy spółki N. Sp. o.o. mimo, że posiada 50% udziałów, a nie zaliczyła w żadnej wielkości udziałów w przedsiębiorstwie M. Sp. z o.o. Sama zatem wskazała na istnienie powiązań między nią a N. Sp. z o.o. WSA nakazał organowi wykazanie powiązań pomiędzy skarżącą a M. Sp. z o.o., a także szczegółowe wyjaśnienie charakteru powiązań łączących te spółki na bazie rozporządzenia nr 800/2008, tj. ustalenie czy mają one charakter osobowy, czy też kapitałowy. W wyroku tym Sąd nakazał również organowi wykazanie, że skarżąca nie jest przedsiębiorstwem średnim tylko dużym, bowiem w dacie orzekania nie można było stwierdzić, iż jej stan osobowy wraz z M. Sp. z o.o. przekroczył [...] osób. Sąd zauważył, że w rozpatrzeniu protestu organ wskazał, że skarżąca obliczając pułap zatrudnienia winna wliczyć 100% danych własnej firmy, 100% danych N. Sp. z o.o. oraz 50% danych firmy M. Sp. o.o. Z akt sprawy wynika zaś, że skarżąca wraz ze spółkami powiązanymi (w tym N. Sp. z o.o.) posiadała w 2010 r. pułap zatrudnienia w wysokości [...] osób, a w 2011 r. – [...] osób. W ocenie WSA, ponieważ spółka M. posiada co najmniej [...] osób (rocznych jednostek roboczych – art. 5 ust. 1 załącznika I do rozporządzenia nr 800/2008), doliczenie 50% tego stanu osobowego nie spowoduje, że skarżąca stanie się spółką dużą w rozumieniu przepisów (stan osobowy nie przekroczy wówczas [...] osób i będzie liczył w 2011 r. [...] osoby). Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 załącznika I do rozporządzenia nr 800/2008, do kategorii mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw ("MŚP") należą przedsiębiorstwa, które zatrudniają mniej niż [...] pracowników, i których roczny obrót nie przekracza 50 milionów EUR a/lub całkowity bilans roczny nie przekracza 43 milionów EUR. Z kolei z treści art. 2 pkt 8 rozporządzenia nr 800/2008 wynika, że dużym przedsiębiorcą jest przedsiębiorstwo niespełniające kryteriów, o których mowa w załączniku I. Zdaniem Sądu, organ oprócz ustalenia stanu zatrudnienia winien również ustalić, że obrót w przedsiębiorstwach powiązanych przekracza 50 milionów EUR a/lub bilans roczny przekracza 43 milionów EUR. Sąd wskazał ponadto, że dane stosowane do określania liczby pracowników i kwot finansowych to dane odnoszące się do ostatniego zatwierdzonego okresu obrachunkowego i obliczane w skali rocznej. Uwzględnia się je począwszy od dnia zamknięcia ksiąg rachunkowych, a kwota wybrana jako obrót obliczana jest z pominięciem podatku VAT i innych podatków pośrednich. Jeżeli zaś w dniu zamknięcia ksiąg rachunkowych przedsiębiorstwo stwierdza, że w skali rocznej przekroczyło pułapy zatrudnienia lub pułapy finansowe określone w art. 2, lub spadło poniżej tych pułapów, uzyskanie lub utrata statusu średniego, małego lub mikroprzedsiębiorstwa następuje tylko wówczas, gdy zjawisko to powtórzy się w ciągu dwóch kolejnych okresów obrachunkowych (art. 4 "Dane stosowane do określenia pułapu zatrudnienia i pułapu finansowego oraz okresy referencyjne"). W ocenie Sądu, M.J.W.P.U. nie wyjaśniła powiązań I. ze spółką M.. W zaskarżonym piśmie organ podał, że są to powiązania zarówno kapitałowe, jak i osobowe, jednakże wykazane zostały jedynie powiązania skarżącej ze spółką N.. WSA podkreślił, że z treści art. 3 ust. 3 Załącznika I do rozporządzenia 800/2008 wynika, iż najważniejszym kryterium dla uznania, że ma miejsce powiązanie przedsiębiorstw jest stwierdzenie, że przedsiębiorstwo jest kontrolowane przez inne przedsiębiorstwo, bądź przedsiębiorstwa są kontrolowane przez te same osoby. Wiąże się to z koniecznością zbadania struktury ich własności. Zdaniem Sądu I instancji, nie można stwierdzić, że skarżąca jest powiązana z M. Sp. z o.o., bowiem nie jest kontrolowana przez tę spółkę, ani przez osoby fizyczne będące jej akcjonariuszami. Również skarżąca nie kontroluje spółki M., zaś udziałowcami I. są inne osoby niż udziałowcy M.. WSA stwierdził, że niewystarczające są powiązania gospodarcze pomiędzy przedsiębiorstwami, konieczne jest bowiem wystąpienie także powiązań osobowych lub/i kapitałowych. Na obecnym etapie takie powiązania nie zostały zaś wykazane. Przedstawione przez organ związki gospodarcze świadczyć mogą jedynie o współpracy samodzielnych przedsiębiorstw na różnych etapach produkcji i dystrybucji. Jednakże współpraca gospodarcza bez powiązań kapitałowo - osobowych, nie czyni z odrębnych podmiotów gospodarczych przedsiębiorstw powiązanych w rozumieniu Załącznika I. WSA podniósł, że organ zignorował dokonaną w wy roku z dnia [...] stycznia 2014 r. wykładnię art. 2 ust. 1 Załącznika I, gdzie wskazano, że samo przekroczenie poziomu zatrudnienia nie jest wystarczające do uznania przedsiębiorstwa za duże. Konieczne jest także spełnienie drugiego warunku, tj. roczny obrót nie może przekraczać 50 milionów EUR a/lub całkowity bilans roczny nie przekraczać 43 milionów EUR. Stanowisko organu, że decydujące znaczenie ma pułap zatrudnienia, jest sprzeczne z wykładnią gramatyczną powołanego przepisu oraz narusza art. 153 p.p.s.a. II Skargę kasacyjną złożyła M. J. W. P. U., zaskarżając powyższy wyrok w całości. Wniosła o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji; uchylenie zaskarżonego wy roku , rozpoznanie skargi i jej oddalenie, gdyby Naczelny Sąd Administracyjny nie doszukał się naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodziło jedynie naruszenie prawa materialnego; zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa prawnego według norm przypisanych. Organ wnoszący skargę kasacyjną zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego zawartego w art. 2 ust. 1 załącznika nr I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r., uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz.Urz UE z 09.08.2008 L 214/3), które stosuje się w przypadku udzielania małym średnim przedsiębiorstwom pomocy publicznej, poprzez nieuznanie zasady, że jeżeli liczba pracowników przewyższa próg [...] osób w stosunku rocznym, to bez względu na pozostałe kryteria podmiot zalicza się do wyższej grupy wielkościowej, czyli do dużych przedsiębiorstw nieobjetych pomocą unijną w danym programie; 2. przepisów prawa materialnego zawartego w art. 4 ust. 2 załącznika nr I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008, poprzez uznanie, że obowiązek badania pułapu zatrudnienia lub pułapu finansowego określonego w art. 2 ust. 1 tego załącznika i jego powtarzania się w ciągu dwóch kolejnych okresów obrachunkowych, w celu uznania utraty statusu średniego przedsiębiorstwa, obciąża M.J.W.P.U. (I. P. II stopnia), a nie wnioskującego o przyznanie dofinansowania; 3. przepisów prawa materialnego zawartego w art. 6 ust. 2 załącznika nr I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008, poprzez uznanie za nieudowodnione przez M.J.W.P.U. powiązań kapitałowych i osobowych pomiędzy firmami I. Sp. z o.o., N. Sp. z o.o. i M. Sp. z o.o., mimo udowodnienia przez M.J.W.P.U. istnienia tych powiązań; 4. przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 i art. 3 p.p.s.a. w zw. z art. 1 ustawy z dnia 22 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.u.s.a.), poprzez uznanie oceny organu jako naruszającej prawo, mimo że ocena ta była zgodna z prawem. W uzasadnieniu organ wnoszący skargę kasacyjną stwierdził, że wykonując wyrok WSA z dnia 14 stycznia 2014 r., wskazał właściwe wyliczenie wielkości zatrudnienia. Skarżąca posiada zarówno powiązania kapitałowe, jak i osobowe z firmą N. Sp. z o.o., a także powiązania gospodarcze z firma M. Sp. z o.o. Zdaniem kasatora, przy ustalaniu istnienia zależności kapitałowych pomiędzy skarżącą spółką a N. Sp. z o.o., Sąd I instancji nie wziął pod uwagę zależności osobowych, które powodują, że oba przedsiębiorstwa są podmiotami powiązanymi. Obie firmy działają bowiem na wspólnych rynkach, a ponadto są również powiązane osobowo. I. Sp. z o.o. ma prawo wywierać dominujący wpływ na spółkę N., a zatem dochodzi do spełnienia przesłanki uzasadniającej określenie obu spółek jako przedsiębiorstw powiązanych, zgodnie z treścią art. 3 ust. 3 lit. c) załącznika nr I do rozporządzenia KE 800/2008. Organ wnoszący skargę kasacyjną podkreślił, że przekroczenie poziomu zatrudnienia nie wymaga już dalszego badania statusu przedsiębiorstwa, tj. przedsiębiorstwo zatrudniające [...] osób ([...] RJR) niezależnie od danych finansowych będzie zawsze klasyfikowane jako przedsiębiorstwo duże. Nie ma zatem konieczności badania osiąganych przez nie wyników finansowych. M.J.W.P.U. podniosła, iż pomimo, że do stwierdzenia powiązania, a tym samym wyliczenia wielkości przedsiębiorstwa wnioskodawcy według wskazanego modelu wystarczą omówione zależności kapitałowo – osobowe, organ zwracał także uwagę na występowanie innych związków pomiędzy spółką wnioskodawcy a spółkami N. i M., tj. na zależności o charakterze gospodarczym, czego nie wziął pod uwagę Sąd I instancji. I. Sp. z o.o. wniosła odpowiedź na skargę kasacyjną, domagając się jej oddalenia w całości z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt. 1 i pkt. 2 p.p.s.a. W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wy roku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania. Przechodząc do oceny zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. należy stwierdzić, iż kasator zarzuca Sądowi I instancji naruszenie przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 3 p.p.s.a. w związku z art. 1 p.u.s.a. poprzez uznanie oceny organu jako naruszającej prawo mimo, że ocena ta była zgodna z prawem. Podkreślić więc należy, że powołując się na naruszenie wskazanych wyżej przepisów prawa, w ramach określonej wyżej podstawy kasacyjnej, kasator winien wykazać, że naruszenie tych przepisów prawa miało istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Przypomnieć bowiem należy, że zamierzony skutek skarga kasacyjna może odnieść tylko wówczas, gdy wykazane zostanie takie naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania, któremu można zasadnie przypisać możliwy istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Oznacza to, że niezależnie od wskazania istoty zarzutu, autor skargi kasacyjnej winien przeprowadzić argumentację, w której wykaże wpływ tego naruszenia na treść orzeczenia oraz wykaże, że wpływ ten mógł być istotny dla zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Niewątpliwie autor skargi kasacyjnej nie wykazał, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc nie wykazał, że między naruszeniem wskazanych wyżej przepisów procesowych, a treścią zaskarżonego wy roku zachodzi związek przyczynowy tego rodzaju, iż ma istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, nie przeprowadzając zresztą w tym kierunku szerszej argumentacji w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W związku z powyższym przypomnieć należy, że zgodnie z treścią art. 134 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jakkolwiek z przywołanego przepisu wynika, że sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, to jednak związany jest granicami danej sprawy, albowiem ustawodawca wprost stanowi, że "sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy". Oznacza to, że sąd nie może uczynić przedmiotem kontroli zgodności z prawem, innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Przywołany przepis wyraźnie i jednoznacznie determinuje więc zakres kognicji sądu administracyjnego. Sąd operuje bowiem w granicach sprawy, którą jest sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem, co prowadzi do wniosku, że tym samym wyznacza on przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego oraz jego ramy. Granice kontroli sądowoadministracyjnej wyznaczone więc zostają przez granice sprawy administracyjnej, na którą składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe (vide wyrok NSA z 27.10. 2010 r., sygn. akt I OSK 73/10; wyrok NSA z 18.05. 2010 r., sygn. akt II OSK 854/09; wyrok NSA z 28.09. 2010 r., sygn. akt I GSK 1158/09; wyrok NSA z 8.12. 2010 r., sygn. akt I GSK 618/09). Innymi słowy, granice rozpoznania wojewódzkiego sądu administracyjnego określa sprawa administracyjna będąca przedmiotem zaskarżenia. Zaskarżenie konkretnej decyzji administracyjnej oznacza, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego staje się ta sama sprawa, która została tą decyzją rozstrzygnięta. Tak więc badając legalność zaskarżonej decyzji sąd administracyjny powraca do materialnego stosunku administracyjnoprawnego, który stanowił przesłankę wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego oraz wydania decyzji. Ze wskazanych wyżej obowiązków Sąd I instancji wywiązał się w sposób prawidłowy, nie dający podstaw do skutecznego postawienia zarzutu naruszenia przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. Ponadto podkreślić należy, że przepis art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. zawiera normę o charakterze ustrojowym, która określa funkcje sądów administracyjnych wyjaśniając, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która dokonywana jest pod względem zgodności z prawem. Zarzut naruszenia powołanego przepisu prawa mógłby stanowić podstawę skargi kasacyjnej, gdyby sąd administracyjny rozpoznał skargę z uwzględnieniem innych kryteriów niż zgodność z prawem. Natomiast taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca. Ponadto wskazać należy, że przepis ten nie stanowi podstawy do czynienia zarzutu niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Z kolei przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. ma miejsce wówczas, gdy sąd rozpoznający sprawę uchyli się od obowiązku wykonania kontroli zaskarżonej decyzji, natomiast okoliczność, że skarżący kasacyjnie nie zgadza się z wynikiem tej kontroli nie stanowi naruszenia tego przepisu prawa. Przechodząc do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. należy podkreślić, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego w zakresie wskazanym w petitum skargi kasacyjnej. W szczególności trafnie zauważa Sąd I instancji, że prawomocnym wyrokiem z dnia 14 stycznia 2014 roku wydanym w sprawie V SA/Wa 2660/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę M. J. W. P. U. w W. do ponownego rozpatrzenia protestu. Biorąc pod uwagę treść art. 30e ustawy z dnia 6 grudnia 2006 roku o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, stwierdzić należy, że w sprawie znajduje zastosowania regulacja objęta treścią art. 153 p.p.s.a. Przypomnieć więc należy, że przepis art. 153 p.p.s.a. stanowi, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W orzecznictwie NSA wskazuje się, że pojęcie oceny prawnej dotyczy szeroko pojętej wykładni prawa, która obejmuje różnego rodzaju egzegezy tekstów prawnych, łącznie z regułami walidacyjnymi, reguły wynikania norm prawnych z innych norm prawnych, a także kwestie dotyczące subsumcji oraz wyboru konsekwencji prawnej faktu uznanego za udowodniony. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania w sprawie, natomiast "wskazania" określają sposób postępowania w przyszłości (vide wyrok NSA z 15.01.2014 r. II GSK 1762/12 niepublikowany). W związku z powyższym poza sporem winna pozostawać okoliczność, że organ rozpatrujący ponownie protest był związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażoną w wy roku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2014 roku V SA/Wa 2660/13, a co więcej tą oceną prawną był także związany sąd administracyjny, który wydał zaskarżony wyrok. W tym stanie rzeczy zasadnie Sąd I instancji podniósł, że wykładnia art. 2 ust. 1 załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008, dokonana przez sąd administracyjny w/w wy roku wskazuje, że dla ustalenia statusu przedsiębiorstwa (małe, średnie) konieczne jest ustalenie poziomu zatrudnienia w danym przedsiębiorstwie oraz wielkości rocznego obrotu lub wielkości całkowitego bilansu rocznego. Trafnie także Sąd I instancji zauważa, że za wiążące należy uznać stanowisko przedstawione w prawomocnym wy roku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z 14 stycznia 2014 roku V SA/Wa 2660/13, w zakresie w jakim wskazuje na konieczność ustalenia pułapów zatrudnienia i pułapów finansowych przy uwzględnieniu treści art. 4 ust. 2 załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) 800/2008. Podkreślić należy, że z treści art. 4 ust. 1 rozporządzenia wynika jednoznacznie, że dane stosowane do określenia liczby pracowników i kwot finansowych to dane odnoszące się do ostatniego zatwierdzonego okresu obrachunkowego i obliczane w skali rocznej i uwzględnia się je począwszy od dnia zamknięcia ksiąg rachunkowych. Natomiast przepis art. 4 ust. 2 rozporządzenia wprost stanowi, że jeżeli w dniu zamknięcia ksiąg rachunkowych dane przedsiębiorstwo stwierdza, że w skali rocznej przekroczyło pułapy zatrudnienia lub pułapy finansowe określone w art. 2, lub spadło poniżej tych pułapów, uzyskanie lub utrata statusu średniego, małego lub mikroprzedsiębiorstwa następuje tylko wówczas, gdy zjawisko to powtórzy się w ciągu dwóch kolejnych okresów obrachunkowych. W ocenie NSA nie jest trafne stanowisko strony wnoszącej skargę kasacyjną dotyczące kwestii określenia przedsiębiorstwa powiązanego. Okoliczność dotycząca tego czy mamy do czynienia z przedsiębiorstwem samodzielnym w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) 800/2008 czy też przedsiębiorstwo pozostaje w ustawowo określonych relacjach z przedsiębiorstwem powiązanym ma istotny wpływ na dane dotyczące liczby pracowników, a co za tym idzie określenie jednej z przesłanek odnoszących się do statusu przedsiębiorstwa. Jak trafnie zauważa Sąd I instancji podstawą do ustalenia czy mamy do czynienia z przedsiębiorstwem powiązanym winny być przesłanki określone w art. 3 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) 800/2008. Uwzględniając przesłanki określone w powołanym wyżej przepisie prawa należy uznać, że dokonana przez Sąd I instancji ocena daje podstawy do przyjęcia, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie zezwala na przyjęcie, iż skarżąca spółka jest powiązana z M. Spółką z o.o. Trafnie przyjmuje Sąd I instancji, że nie zachodzi sytuacja zezwalająca na przyjęcie, iż skarżąca spółka kontroluje M. Spółkę z o.o. Ponadto poza sporem pozostaje okoliczność, że udziałowcami w skarżącej spółce są inne podmioty niż udziałowcy M. Spółki z o.o. W tym stanie rzeczy dane dotyczące liczby pracowników w skarżącej spółce zostały ustalone w sposób prawidłowy bez naruszenia zasad określonych w art. 6 ust. 2 załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) 800/2008. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wy roku . O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.