II GSK 1935/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku C. Sp. z o.o. w Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej C. Sp. z o.o. w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 4069/24 w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. w Z. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 2 października 2024 r. nr DBR-DBRZ3.8201.7.2024.KP w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na świadczenie usług płatniczych postanawia: oddalić wniosek.

Wyrokiem z 5 marca 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 4069/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę C. Sp. z o.o. w Z. (dalej: Skarżąca, Spółka) na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego (dalej: KNF) z 2 października 2024 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na świadczenie usług płatniczych. Spółka złożyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od powyższego wyroku, w której zawarła także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (pkt 1 wniosków). Oświadczyła w nim, że występuje z żądaniem ze względu na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody Skarżącej w przypadku jej wykonania, jak i ryzyko spowodowania trudnych - lub niemożliwych - do odwrócenia skutków prawnych, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.). Nie zawarła innego uzasadnienia, a jedynie podniosła, że wniosek ten został uzasadniony w odrębnym piśmie złożonym wraz ze skargą do sądu administracyjnego. Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną zajął stanowisko co do wspomnianego żądania Spółki, wnosząc o jego oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek Spółki nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei, w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, ubieganie się o udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji należy wyłącznie do strony postępowania i uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku przez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienia NSA z: 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07; 9 września 2010 r., sygn. akt I OZ 671/10; 12 grudnia 2019 r., sygn. akt II GSK 295/19; opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (B. Dauter (w:) A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 61). Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia ponownego wniosku skarżącej Spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, złożonego na etapie skargi kasacyjnej, ma okoliczność, że w tej kwestii wypowiedział się wcześniej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmawiając postanowieniem z 15 stycznia 2025r., sygn. akt VI SA/Wa 4069/24 wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka zaskarżyła powyższe postanowienie, ale z powodu nieuzupełnienia braków formalnych zażalenia, WSA postanowieniem z 5 sierpnia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 4069/24 odrzucił zażalenie. Spółka nie zaskarżyła tego postanowienia, co doprowadziło do jego uprawomocnienia, a w konsekwencji do uprawomocnienia się wcześniejszego postanowienia z 15 stycznia 2025 r. W tej sytuacji, Naczelny Sąd Administracyjny obecnie rozpoznając ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jest związany granicami oceny takiego wniosku określonymi w art. 61 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd może zmienić lub uchylić postanowienie w sprawie wstrzymania, wydane na podstawie § 2 i 3, w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny będzie uprawniony do zmiany wydanego w niniejszej sprawie prawomocnego postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli w sprawie zmianie uległy okoliczności sprawy (por. postanowienia NSA z: 5 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1473/19; 20 stycznia 2020r., sygn. akt I OSK 3342/19). Przechodząc do oceny wniosku Skarżącej i mając na uwadze powyższe wyjaśnienia, Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że Skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek okoliczności, nie wspominając o nowych, które wykazywałyby zaistnienie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej, opisanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Spółka jedynie odwołała się okoliczności ujętych w piśmie złożonym do Sądu I instancji wraz ze skargą, które zostały ocenione przez WSA w postanowieniu z 15 stycznia 2025 r., którym odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji KNF. Wobec powyższego nie można stwierdzić, że zaistniała zmiana okoliczności w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, będąca warunkiem koniecznym do zmiany lub uchylenia poprzednio wydanego postanowienia w tym zakresie. Nieprzedstawienie przez Skarżącą we wniosku zawartym w skardze kasacyjnej argumentacji, która pozwoliłaby na ocenę czy nastąpiła zmiana okoliczności, a tym samym, czy wystąpiły podstawy do zmiany postanowienia w trybie art. 61 § 4 p.p.s.a., powoduje, że niemożliwe jest uwzględnienie obecnie rozpatrywanego wniosku. Należy także zauważyć, że w zaskarżonej decyzji KNF pouczyła, że zgodnie z art. 69 ust. 2 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych (Dz. U. z 2024r., poz. 30 z późn. zm.) decyzja ta jest natychmiast wykonalna i Spółka do tego zastrzeżenia także nie zajmowała stanowiska. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 4 p.p.s.a. i w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.