II GSK 1925/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia del. WSA Marek Krawczak (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Dorota Onyśk po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. Sp. z o. o. w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 2518/24 w sprawie ze skargi K. Sp. z o. o. w M. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 20 czerwca 2024 r. nr 378/DRI/24 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od K. Sp. z o. o. w M. na rzecz Ministra Rozwoju i Technologii 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 lutego 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 2518/24, oddalił skargę K. Sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 20 czerwca 2024 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej. Sąd I instancji w podstawie prawnej wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935), dalej jako: "p.p.s.a.". Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpiła K. Sp. z o.o. z siedzibą w M. zaskarżając powyższy wyrok w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie w całości decyzji Ministra Rozwoju i Technologii nr 378/DRI/24 z dnia 20 czerwca 2024 r. wydanej w sprawie DRI-VI.025.1.17.2024 oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Rozwoju i Technologii nr 271/DRI/24 z dnia 19 kwietnia 2024 r. w przedmiocie umorzenia w całości postępowania w sprawie zmiany zezwolenia nr 20/ARP/97 z dnia 1 kwietnia 1997 r., zasądzenie od Ministra Rozwoju i Technologii na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego; względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sadowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; w obu przypadkach - zasądzenie od Ministra Rozwoju i Technologii na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. Naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) tj.: 1. art. 16 ust. 9 ustawy z 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (dalej: "u.s.s.e.") w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2000 r., art. 1 pkt 13 oraz art. 5 ust. 1 ustawy z 16 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw dalej: ("Ustawa zmieniająca z 2000 r."), art. 19 ust. 1 u.s.s.e. w brzmieniu nadanym Ustawą zmieniającą z 2000 r. oraz art. 6 ust. 1 i ust. 4 ustawy z 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz zmianie niektórych ustaw (dalej: "Ustawa zmieniająca z 2003 r.") - poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na nieuwzględnieniu okoliczności, że wskutek zmian legislacyjnych dotyczących ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz konwersji zezwolenia nr 20/ARP/97 z dnia 1 kwietnia 1997 r. (dalej: "Zezwolenie") na prowadzenie działalności na obszarze Specjalnej Strefy Ekonomicznej E. dokonanej na podstawie art. 6 ust. 1 Ustawy zmieniającej z 2003 r., do sytuacji Skarżącej spółki mają w pełni zastosowanie przepisy ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych obowiązujące po 1 maja 2004 r., w tym także w zakresie terminu obowiązywania zezwolenia - podczas gdy prawidłowa wykładnia prowadziłaby do uznania, że wskutek dokonanej konwersji wydane Skarżącej Zezwolenie obowiązuje w terminie wynikającym z art. 19 ust. 1 u.s.s.e. w brzmieniu nadanym Ustawą zmieniającą z 2003 r., tj. do końca okresu, na jaki ustanowiona została specjalna strefa ekonomiczna; - a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i uznanie, zezwolenie nr 20/ARP/97 z dnia 1 kwietnia 1997 r. wygasło 6 października 2015 r.; II. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. - polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, gdy w postępowaniu przed organem doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 155, art. 154 § 2 w zw. z art. 155 i art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego dalej: "k.p.a.") polegającego na wydaniu postanowienia w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany Zezwolenia, podczas gdy w sprawie powinna zostać wydana decyzja rozstrzygająca co do istoty; 2. art. 105 § 1 k.p.a. polegającego na umorzeniu postępowania w sprawie zmiany Zezwolenia jako bezprzedmiotowego, podczas gdy zezwolenie obowiązuje do końca ustanowienia Specjalnej Strefy Ekonomicznej E., tj. do 31 grudnia 2026 r., w związku z czym w sprawie powinna zostać wydana decyzja rozstrzygająca sprawę co do istoty; 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji - polegające na sporządzeniu uzasadnienia wyroku w sposób powodujący, że orzeczenie nie poddaje się kontroli instancyjnej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Rozwoju i Technologii wniósł o oddalenie skargi oraz zasądzenie od skarżącej kasacyjnie na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania - określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. - jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami. Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja - będąca przepisem szczególnym - modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a., w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia NSA. W skardze kasacyjnej zgłoszone zostały zarzuty zarówno naruszenia przepisów postępowania, jak i prawa materialnego. W przypadku, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W niniejszej sprawie jednak zarzuty naruszenia przepisów postępowania wiążą się w sposób bezpośredni z zarzutami naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego. Wymagają one zatem łącznego omówienia. Na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wszystkie te elementy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera, w tym podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz szczegółowe wyjaśnienie powodów, dla których Sąd I instancji oddalił skargę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Sądu Wojewódzkiego wyrażone w tym zakresie jest wystarczające i pozwala na poddanie zaskarżonego wyroku kontroli instancyjnej. Natomiast zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować oceny prawnej wojewódzkiego sądu administracyjnego. Ponadto, w świetle uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie oczywiście nie nastąpiło. Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, wskazać należy, że zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisów u.s.s.e., w powiązaniu z przepisami przejściowymi z 2000 i 2003 r., nowelizującymi ustawę o s.s.e. Nie budzi wątpliwości, że pierwotne, wydawane przed 1 stycznia 2001 r. zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w specjalnych strefach ekonomicznych, były wydawane na czas określony - art. 16 ust. 9 u.s.s.e. w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2000 r. Z początkiem 2001 r. wprowadzono nowe brzmienie art. 19 ust. 1 u.s.s.e., z którego wynikało (początkowo z pewnymi zastrzeżeniami), że wygaśnięcie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w SSE następuje z upływem okresu, na jaki została ustanowiona dana strefa. Ustawa zmieniająca z 2000 r., która weszła w życie od 1 stycznia 2001 r. wprowadziła nowe zasady zwolnień z podatku dochodów uzyskanych z działalności prowadzonej w SSE. Na podstawie art. 5 ustawy zmieniającej z 2000 r. utrzymano stary reżim prawny dla przedsiębiorców, którzy uzyskali zezwolenie przed 1 stycznia 2001 r., tym samym gwarantując im zachowanie prawa do zwolnień i preferencji podatkowych z dnia uzyskania zezwolenia. W ten sposób ustawodawca przesądził, że do tych przedsiębiorców zastosowanie mają przepisy obowiązujące do 31 grudnia 2000 r. Ustawodawca, implementując postanowienia Traktatu Akcesyjnego do polskiego prawodawstwa w zakresie pomocy publicznej, dokonał kolejnych zmian, w wyniku których zmieniły się zasady korzystania z pomocy publicznej z tytułu prowadzenia działalności na terenie SSE i zastąpił zwolnienia podatkowe obowiązujące do 31 grudnia 2000 r. limitami określonymi ustawą zmieniającą z 2003 r. wyrażonymi w art. 5 tej ustawy. Od 1 stycznia 2004 r. w odniesieniu do przedsiębiorców, którzy uzyskali zezwolenia przed 1 stycznia 2001 r., wprowadzono szczególne zasady korzystania z pomocy publicznej, przy czym poszczególne rozwiązania były zróżnicowane zależnie do statusu (wielkości) przedsiębiorcy strefowego. Odrębne były regulacje dla podmiotów, które na dzień 1 stycznia 2004 r. były małymi i średnimi przedsiębiorcami, a inne dla dużych przedsiębiorców, w rozumieniu załącznika nr 1 do rozporządzenia nr 70/2001/WE z 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy publicznej dla małych i średnich przedsiębiorców (Dz. Urz. WE L 10 z 13 stycznia 2001 r.). Przyjąć należy, że uchylenie art. 5 ustawy zmieniającej z 2000 r. przez art. 3 ustawy zmieniającej z 2003 r., miało wyłącznie ten skutek, że ustawodawca uchylił przedsiębiorcom zachowanie prawa do zwolnień i preferencji podatkowych z dnia uzyskania zezwolenia (zob. uzasadnienie do projektu ustawy zmieniającej z 2003 r.), o których mowa w art. 12 u.s.s.e. w brzmieniu z dnia 31 grudnia 2000 r. Jednocześnie nowe zasady udzielania zwolnień podatkowych określone zostały na nowo w art. 5 ustawy zmieniającej z 2003 r. Wynikają one bowiem z brzmienia art. 12 u.s.s.e. w stanie prawnym od 1 stycznia 2001 r., który nie miał i nie ma zastosowania do dużych przedsiębiorców, którzy zezwolenie uzyskali przed jego wejściem w życie. Nie można w związku z tym zasadnie twierdzić, że uchylenie art. 3 ustawy zmieniającej z 2000 r., skutkowało z mocy prawa wejściem w nowy reżim prawny, w tym zwłaszcza inny okres obowiązywania zezwolenia, tj. do końca ustanowienia SSE. Z uzasadnienia do projektu ustawy nowelizującej z 2003 r. wynika, że głównym celem nowelizacji ustawy było wprowadzenie dla wszystkich przedsiębiorców posiadających zezwolenia wydane przed dniem 1 stycznia 2001 r. nowych zasad korzystania ze zwolnień z podatku dochodowego od dochodu uzyskanego z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu, zgodnych z warunkami wynegocjowanymi z UE. Nowe pakiety rozwiązań, zgodnie z obowiązującym prawem w zakresie udzielania pomocy publicznej, rekompensują w pewnym stopniu utracone korzyści. Pakiet jest skierowany do przedsiębiorców, którzy do końca 2003 r. zaakceptują nowe warunki korzystania ze zwolnień podatkowych, a więc w przyszłości nie będą dochodzić roszczeń na drodze sądowej. Zaakceptowanie tych nowych rozwiązań powinno nastąpić w przewidzianej prawem formie. Nie następują one, co należy podkreślić, z mocy prawa. W związku z tym dla rozstrzygnięcia zasadniczej dla sprawy kwestii przesądzające znaczenie ma treść art. 6 ustawy zmieniającej z 2003 r., który stanowi o możliwej konwersji zezwolenia. W ust. 1 stanowi on, że przedsiębiorca, który uzyskał zezwolenie przed dniem 1 stycznia 2001 r., może wystąpić z wnioskiem do ministra właściwego do spraw gospodarki o jego zmianę polegającą na zastosowaniu do tego przedsiębiorcy przepisów dotyczących zwolnień podatkowych określonych w art. 5 w miejsce przepisów art. 12 ustawy, o której mowa w art. 1 w brzmieniu z dnia 31 grudnia 2000 r. Według ust. 2 we wniosku o którym mowa w ust. 1 przedsiębiorca może wnosić także o zmianę warunków zezwolenia, w szczególności w zakresie poziomu zatrudnienia i wielkości nakładów inwestycyjnych. Utrwalone w orzecznictwie jest stanowisko, że uzyskanie przez przedsiębiorcę konwersji zezwolenia w trybie art. 6 ustawy nowelizującej z 2003 r. nie uniemożliwia składania przez "starych" przedsiębiorców innych wniosków o zmianę zezwolenia, w trybie wskazanym w art. 16 ust. 4 w związku z art. 19 ust. 4 u.s.s.e. Przyjmuje się bowiem, że w związku z uchyleniem art. 5 ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2000 r. Nr 117, poz. 1228 ze zm.) oraz wobec nieustanowienia przepisów przejściowych w ustawie nowelizującej z 2003 r., brak jest podstaw do ograniczenia zakresu pomocy publicznej przedsiębiorców, którzy rozpoczęli prowadzenie działalności na terenie specjalnych stref przed 1 stycznia 2001 r., przez wykluczenie możliwości zmiany czasowego ograniczenia prowadzenia tej działalności określonego w zezwoleniu (por. wyrok NSA z 14 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 3851/16). Prowadzi to w konsekwencji do jednoznacznego wniosku, że okres obowiązywania zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, stanowiąc integralną część rozstrzygnięcia zawartego w zezwoleniu, podlega zmianie na zasadach ogólnych, a więc w postępowaniu zwyczajnym, w trybie przewidzianym dla wniosku o zmianę zezwolenia, o którym mowa w u.s.s.e. (zob. wyroki NSA z: 8 czerwca 2018 r., sygn. akt II GSK 2238/16; 14 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 3851/16; 22 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 873/11). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą ten pogląd podziela, chybione jest więc stanowisko skarżącej kasacyjnie, że z dniem 1 maja 2004 r. zrównany został status wszystkich beneficjentów zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na termin uzyskania zezwolenia, czy zakres wprowadzonych doń zmian. Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie, o powyższym nie może świadczyć treść art. 19 ust. 1 u.s.s.e., wskazujący że zezwolenia wygasają z dniem ustania funkcjonowania stref. Żaden z przepisów u.s.s.e nie wprowadził z mocy prawa, wydłużenia tzw. "starych" zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej w SSE wydanych przed 1 stycznia 2001 r., a zatem stanowisko strony skarżącej jakoby mocą bezpośredniego działania ustawy uległy wydłużeniu takie zezwolenia do czasu funkcjonowania poszczególnych SSE jest nieprawidłowe. Wskazać należy, że uchylenie lub nowelizacja przepisów, na podstawie których wydano decyzję administracyjną (zezwolenie), co do zasady nie ma bezpośredniego wpływu na prawny byt tej decyzji ani na jej moc wiążącą w czasie (por. T. Woś: Moc wiążąca aktów administracyjnych w czasie, Warszawa 1978, s. 116 i n. oraz powołaną tam literaturę). Owszem, zmiana stanu prawnego może prowadzić do utraty przez decyzję mocy wiążącej i tym samym do zniesienia wynikającej z niej normy indywidualnej lub zmiany aktu i wynikającej z niego normy indywidualnej, ale tylko wtedy, gdy nowe przepisy tak stanowią (por. T. Woś: Moc wiążąca (...), s. 117). Ustawodawca nie może zatem poprzestać na uchyleniu lub zmianie wcześniejszej ustawy, ale musi odnieść się również do wydanych na jej podstawie rozstrzygnięć w sprawach indywidualnych. Zmieniające się prawodawstwo regulujące działalność specjalnych stref ekonomicznych nie zawierało przepisów, które określałyby nowe warunki dla wydanych wcześniej zwolnień w ujęciu czasowym. Nie dokonywało też zmian generalnych w wydanych dotychczas zezwoleniach. Zezwolenia te, o czym już powiedziano, miały formę prawną decyzji administracyjnych. Były zatem aktem administracyjnym, który jednostronnie, działaniem właściwego organu, załatwiał sprawę indywidualną. Kwestię zmiany warunków, w tym dotyczących czasu obowiązywania zwolnień pozostawiono podmiotom zainteresowanym prowadzącym działalność gospodarczą w strefach. Zezwolenie to nie stało się zatem, jak wynika z treści wniosku o zmianę udzielonego zezwolenia, zezwoleniem na czas nieokreślony tylko z tego powodu, że nowe ustawodawstwo przewidziało wydawanie zezwoleń na okres, na jaki została ustanowiona dana SSE. Wskazać przy tym należy na ugruntowaną linię orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaprezentowaną m.in. w wyrokach z dnia 3 sierpnia 2021 r., sygn. akt II GSK 1361/18, z dnia 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 1006/18 czy z dnia 1 czerwca 2021 r., sygn. akt II GSK 1322/18, z której wynika, że przepisy art. 6 ust. 1 i 2 ustawy zmieniającej z 2003 r., nie przewidywały (w postępowaniu prowadzonym na ich podstawie) obowiązku rozstrzygania przez organ administracji z mocy samego prawa o zmianie warunku wyznaczającego okres na jaki udzielono przedsiębiorcy zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, który pierwotnie określony został zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie udzielenia zezwolenia, a więc w stanie prawnym sprzed 1 stycznia 2001 r. Zatem, skoro organy nie miały takiego obowiązku z urzędu, to od treści wniosku konkretnego przedsiębiorcy było uzależnione, czy obejmował on swoją treścią ewentualną zmianę okresu obowiązywania pierwotnie udzielonego zezwolenia. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że udzielone zezwolenie nr 20/ARP/97 na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej "E". wygasało 6 października 2015 r. Bezspornym jest również fakt, że w analizowanym okresie dokonywane były zmiany legislacyjne zarówno na poziomie przepisów ustawowych, jak i wykonawczych. Poza sporem jest także to, że pierwotne zezwolenie z dnia 1 kwietnia 1997 r. wydane na czas określony, uległo zmianie na podstawie decyzji Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 lutego 2004 r. wydanej m.in. na podstawie art. 16 ust. 4 u.s.s.e. w związku z art. 6 ust. 1, 2 i 4 ustawy zmieniającej z 2003 r. oraz decyzji Minister Gospodarki z dnia 4 stycznia 2006 r. Dokonana zmiana nie dotyczyła przedziału czasu, na jaki wydano to zezwolenie. W sprawie nie jest również sporna data wszczęcia postępowania i złożenia przez skarżącą spółkę wniosku o zmianę udzielonego zezwolenia w zakresie czasu jego obowiązywania - 17 sierpnia 2018 r. Za nieusprawiedliwione należy zatem uznać także zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 105 k.p.a. Jak wskazuje art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. O bezprzedmiotowości postępowania można mówić, jeżeli w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego bezzasadne jest dalsze prowadzenie postępowania w związku z brakiem możliwości wydania decyzji pozytywnej lub negatywnej. Chodzi zatem o takie okoliczności, które czynią prawnie niemożliwym wydanie decyzji z uwagi na brak przedmiotu sprawy, w której organ jest władny i zobowiązany rozstrzygnąć na mocy przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Postępowanie wtedy jest/staje się bezprzedmiotowe, gdy brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę co do istoty (zob. wyrok NSA z 12 kwietnia 2022 r., sygn. akt II GSK 258/22). Jeżeli zatem przepis art. 105 § 1 k.p.a. akcentuje znaczenie okoliczności bezprzedmiotowości postępowania, a więc innymi słowy brak jego przedmiotu, co stanowi konsekwencję braku istnienia (odpadnięcia) jednego z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a., co powoduje, że w sposób oczywisty brak jest podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy oraz jej załatwienia w drodze decyzji (zob. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt III SK 20/10 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 1995 r., sygn. akt SA/Łd 2424/94), to nie może i nie powinno budzić żadnych wątpliwości, że w sprawie inicjowanej wnioskiem strony skarżącej o zmianę zezwolenia na prowadzenie działalności w specjalnej trefie ekonomicznej brak było podstaw do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. W rozpatrywanej sprawie nie jest sporne, że zezwolenie na prowadzenie działalności w specjalnej strefie ekonomicznej zostało udzielone stronie skarżącej do dnia 6 października 2015 r., co oznacza, że po tym dniu zezwolenie to wygasało. Nie jest również sporne, że o zmianę wymienionego zezwolenia strona wystąpiła wnioskiem doręczonym właściwemu organowi administracji publicznej w dniu 17 sierpnia 2018 r., a więc - co istotne - już po wygaśnięciu tego zezwolenia, które udzielone zostało do dnia 6 października 2015 r. Uwzględniając znaczenie konsekwencji wynikających z przedstawionego powyżej rozumienia art. 105 § 1 k.p.a., a ponadto podkreślając, że datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej (art. 61 § 3 k.p.a.) trzeba stwierdzić, że skoro zezwolenie, o zmianę którego wystąpiła strona, wygasło wraz z upływem terminu, do którego zostało udzielone (6 października 2015 r.), zaś wniosek z dnia 13 sierpnia 2018 r. o jego zmianę został doręczony organowi administracji publicznej w dniu 17 sierpnia 2018 r., to wobec braku istnienia zezwolenia, które mogłoby stanowić przedmiot postępowania w sprawie jego zmiany, brak było przedmiotu sprawy administracyjnej (art. 1 pkt 1 k.p.a.), a co za tym idzie brak było prawnych i faktycznych podstaw do merytorycznego rozpatrzenia sprawy oraz jej załatwienia w drodze decyzji. Nie sposób jest bowiem zasadnie - przede wszystkim zaś skutecznie - rozstrzygać w przedmiocie zmiany zezwolenia, które już nie istnieje, albowiem wygasło wraz z upływem terminu, do którego zostało udzielone. Tym samym również zarzuty naruszenia 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 155, art. 154 § 2 w zw. z art. 155 i art. 105 § 1 k.p.a. uznać należy za niezasadne. Mając to na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego, które sprowadzają się do wynagrodzenia pełnomocnika procesowego, orzeczono stosownie do art. 204 pkt 1 p.p.s.a.