II GSK 191/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej sprawy o sprostowanie oczywistej omyłki w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2023 r., sygn. akt II GSK 191/20 w sprawie ze skargi kasacyjnej Stowarzyszenia "Z. Z." w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 238/19 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia "Z. Z." w L. na postanowienie Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 16 listopada 2018 r., nr GIF-P-L-0740/21-2/EF/17 w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu jako strony postępowania administracyjnego i jako organizacji społecznej na prawach strony w sprawie prowadzenia reklamy apteki ogólnodostępnej postanawia: sprostować z urzędu oczywistą omyłkę w sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2023 r., sygn. akt II GSK 191/20 w ten sposób, że w wierszu dziesiątym od dołu w miejsce słów "W. P." wpisać słowa "Stowarzyszenia "Z. Zd." w L.".

Stosownie do art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259; zwanej dalej: p.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. O sprostowaniu sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 p.p.s.a.). Z kolei na mocy art. 193 p.p.s.a. wspomniane przepisy mają zastosowanie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W wyniku oczywistej omyłki, w sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 kwietnia 2023 r., oddalającego skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 sierpnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 238/19, wadliwie określono skarżącego. Skarżącym było "Stowarzyszenia "Z. Z." w L.", a nie, jak omyłkowo wskazano w sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, "W. P.". Powyższe stanowi oczywistą omyłkę w rozumieniu art. 156 § 1 p.p.s.a., która wymagała sprostowania. Z tego względu, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.