II GSK 1878/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku [...] o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 7 maja 2025 r. nr KOA/770/Ru/25 w sprawie ze skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2026 r. sygn. akt VI SA/Wa 2299/25 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 7 maja 2025 r. nr KOA/770/Ru/25 w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia oddalić wniosek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 stycznia 2026 r., sygn. akt VI SA/Wa 2299/25, oddalił skargę [...] (dalej: "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: "organ") z 7 maja 2025 r., nr KOA/770/Ru/25, w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Skarżący wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną, a w piśmie z 27 kwietnia 2026 r. uzupełniającym braki formalne skargi kasacyjnej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu podniósł, że utrzymuje się z prowadzenia pojazdów mechanicznych, pracuje jako zawodowy kierowca – jest to jego jedyne źródło utrzymania. Z otrzymywanego wynagrodzenia za pracę opłaca czynsz za najem mieszkania oraz spłaca w ratach kwotę zadośćuczynienia dla osoby pokrzywdzonej w wypadku drogowym, które to zdarzenie jest bezpośrednią przyczyną wydania zaskarżonej decyzji. Niewstrzymanie wykonania decyzji może doprowadzić do sytuacji, w której skarżący, jak stwierdził, straci wszelkie możliwości zarobkowe, a co za tym idzie, znajdzie się "na ulicy" bez możliwości normalnego życia. Dodatkowo skarżący podniósł, że Sąd Rejonowy w [...] w sprawie o sygn. akt [...]warunkowo umorzył postępowanie, nie orzekając w wyroku okresu obowiązywania cofnięcia uprawnień, co pozwala domniemywać, że nie miał takich intencji, a ponadto takim rozstrzygnięciem spowodował brak możliwości wydania prawidłowej decyzji administracyjnej w tym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podlegał oddaleniu jako pozbawiony uzasadnionych podstaw. Na wstępie należy przypomnieć, że przesłanki materialne przyznania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, określone w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") odwołują się do nadzwyczajnych okoliczności faktycznych związanych z wykonaniem treści zaskarżonego rozstrzygnięcia, które świadczą o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody majątkowej albo niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, albo które realnie mogą spowodować powstanie nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków rozumianych jako takie zmiany w rzeczywistości, które trwale uniemożliwiają przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy albo których zniesienie w celu restytucji stanu poprzedniego byłoby możliwe tylko po podjęciu nadzwyczajnych działań lub dokonaniu niewspółmiernych nakładów sił i środków. Oceniając wniosek skarżącego przez pryzmat ustawowych przesłanek, należy stwierdzić, że skarżący nie dokonał w sposób dostateczny konkretyzacji wniosku poprzez odwołanie się do zindywidualizowanych okoliczności świadczących o zajściu ryzyka, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Odnosząc się do argumentacji zawartej w rozpoznawanym wniosku, sprowadzającej się do twierdzenia, że cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami pozbawi skarżącego stałego źródła utrzymania i możliwości zarobku, należy wskazać na dwie rzeczy. Po pierwsze, niewątpliwie cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami wiąże się z uciążliwościami, w tym niemożnością zarobkowania w charakterze kierowcy, jednakże, co do zasady, są to normalne następstwa utraty uprawnień do kierowania pojazdami, które – same w sobie – nie wypełniają przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 25 stycznia 2019 r., sygn. akt I OZ 1297/18). Po drugie, za spełnienie ustawowej przesłanki wyrządzenia znacznej szkody może zostać uznana okoliczność utraty jedynego źródła utrzymania skarżącego, nie zaś wystąpienie ograniczenia możliwości zarobkowania (por. postanowienie NSA z 19 września 2024 r., sygn. akt II GSK 1747/24). W związku z tym, powołując się na negatywne skutki wykonania decyzji i ich wpływ na sytuację zawodową i finansową, skarżący powinien był uprawdopodobnić te twierdzenia, w szczególności poprzez załączenie stosownych dokumentów. Utrata uprawnień do kierowania pojazdami nie musi bowiem każdorazowo pociągać za sobą całkowitego pozbawienia możliwości zarobkowania. Jak wskazuje się w orzecznictwie, nie istnieje bezpośredni związek pomiędzy utratą uprawnień do kierowania pojazdami a pozbawieniem możliwości zarobkowania w ogóle (por. postanowienie NSA z 27 lutego 2025 r., sygn. akt II GSK 247/25). Należy także zauważyć, że decyzja o cofnięciu skarżącemu kasacyjnie uprawnień do kierowania pojazdami zmierza do zagwarantowania bezpieczeństwa ruchu drogowego. O ile zatem ingeruje ona w sferę subiektywnych praw skarżącego kasacyjnie, o tyle czyni to mając na względzie ważny interes publiczny. Wstrzymanie wykonania takiej decyzji powinno być zatem uzasadnione wyjątkowymi okolicznościami. Przyjęcie odmiennego stanowiska podważałoby istotę i cel instytucji cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Tymczasem skarżący takich okoliczności nie wskazał. Końcowo zauważyć należy, że zawarta w uzasadnieniu wniosku argumentacja ukierunkowana na podważenie zaskarżonej decyzji nie mogła odnieść skutku w niniejszym, incydentalnym postępowaniu. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wydanej w składzie siedmiu sędziów uchwale z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, ustawodawca nie wiąże – choćby w najmniejszym stopniu – wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. ----------------------- 2