II GSK 1807/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar Protokolant asystent sędziego Małgorzata Krawiec po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2022 r. sygn. akt VIII SA/Wa 320/22 w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia 27 stycznia 2022 r. nr SKO.DP.4114.338.3241.2021 w przedmiocie odmowy wymiany prawa jazdy oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 8 czerwca 2022 r., oddalił skargę M. B. E. A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia 27 stycznia 2022 r., w przedmiocie odmowy wymiany prawa jazdy. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: pismem z dnia 20 sierpnia 2021 r., skarżący złożył do Starostwa Powiatowego w Radomiu wniosek o wymianę syryjskiego prawa jazdy w zakresie kat. B,C,D,C+E,D+E, nr [...], wydanego w dniu 27 kwietnia 2019 r. przez Departament Ruchu Drogowego D., na polskie prawo jazdy. Do wniosku dołączył kserokopię syryjskiego prawa jazdy i wniosek kierowany do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Syryjskiej Republiki Arabskiej o wydanie odpisu syryjskiego prawa jazdy wraz z tłumaczeniem na język polski przez tłumacza przysięgłego. Ambasada Syryjskiej Republiki Arabskiej w Warszawie, w dniu 10 listopada 2021 r. potwierdziła autentyczność przedstawionego do wymiany prawa jazdy. Decyzją z dnia 14 grudnia 2021 r. Starosta Radomski, na podstawie art. 4, art. 14 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2021r. poz. 1212 ze zm., dalej: u.k.p.) oraz § 9 ust. 1 pkt 7, § 10 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. z 2016 r. poz. 231 ze zm., dalej: rozporządzenie z 2016 r.), odmówił wymiany syryjskiego prawa jazdy nr [...], na polski dokument bez przystąpienia do egzaminu państwowego z części teoretycznej w zakresie kat B,C,D,C+E,D+E. Objętą skargą decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Radomiu utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, wskazując, że przedstawione do wymiany prawo jazdy nie jest określone w konwencjach o ruchu drogowym tj.: Konwencji o ruchu drogowym, podpisanej w Genewie dnia 19 września 1949 r. (Dz. U. z 1959 r. nr 54 poz. 321 ) lub konwencji o ruchu drogowym, sporządzonej w Wiedniu dnia 8 listopada 1968 r. (Dz. U. z 1988 r. nr 5 poz. 40). Dodatkowym warunkiem otrzymania polskiego prawa jazdy było złożenie z wynikiem pozytywnym części teoretycznej egzaminu państwowego. Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję stwierdził, że organy słusznie uznały, iż w sprawie nie została spełniona przesłanka wymiany prawa jazdy określona w art. 14 ust. 1 zdanie drugie u.k.p. Prawidłowo uznały, że przedłożony do wymiany syryjski dokument prawa jazdy, pomimo jego autentyczności, nie był zgodny ze wzorem zawartym w Konwencji o ruchu drogowym, sporządzonej w Wiedniu dnia 8 listopada 1968 r.. W ocenie Sądu skarżący zobowiązany był do spełnienia dodatkowego wymogu polegającego na złożeniu z wynikiem pozytywnym części teoretycznej egzaminu państwowego i przedstawienia uwierzytelnionego tłumaczenia dokumentu. Odnosząc się do zarzutów skargi i poniesionej przez stronę zmiany załącznika nr 6 Konwencji o ruchu drogowym, Sąd I instancji wskazał, że w polskim systemie źródeł prawa zmiana ta nie może obowiązywać, gdyż nie została zachowana procedura jej wprowadzenia, co w konsekwencji stanowiło o stosowaniu Konwencji w dotychczasowym brzmieniu. Dlatego też przedstawione przez skarżącego syryjskie prawo jazdy nie było zgodne ze wzorem prawa jazdy określonym załącznikiem nr 6 do Konwencji. Wniesienie o wymianę przedłożonego prawa jazdy bez złożenia przez skarżącego z wynikiem pozytywnym części teoretycznej egzaminu państwowego powodowało, że organy nie mogły wydać innej decyzji niż odmowa dokonania wymiany przedłożonego dokumentu prawa jazdy na polski dokument. Sąd I instancji stwierdził ponadto, że w sprawie nie miała zastosowania powoływana przez skarżącego umowa z dnia 15 kwietnia 1978 r. zawarta między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, a Rządem Arabskiej Republiki Syryjskiej o międzynarodowych przewozach drogowych. Sąd wskazał, że Umowa ta przyznaje przewoźnikom prawo przewozu podróżnych i ładunków między wskazanymi krajami, jak również tranzytem przez ich terytoria i w tym zakresie należało odczytywać jej regulację zawartą w art. 9. W podstawie prawnej wyroku podano art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.). M. B. E. A.K., skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie uchybienia w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w postaci naruszenia art. 4, art. 14 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami w zw. z art. 41 ust. 1 lit. b Konwencji o ruchu drogowym sporządzonej w Wiedniu dnia 8.11.1968 r. i w zw. z art. 2 aneksu 6 tej Konwencji w zw. z art. 6, 7, 8, 77 § 1 kpa oraz art. 80 kpa poprzez wadliwe przyjęcie, że przedstawione prawo jazdy skarżącego nie jest zgodne z postanowieniami załącznika 6 wymienionej Konwencji, albowiem nie zawiera napisu w języku francuskim "Permis de conduire" oraz wpisy zawarte w prawie jazdy nie są wykonane alfabetem łacińskim albo angielską kursywą, w sytuacji gdy przepisy ww. Konwencji, w tym aneks nr 6 z dnia 29.03.2011 r., zostały zmienione, a jedynie ich aktualna treść nie została przetłumaczona przez stronę polską, zaś nowe brzmienie przepisów nie wymaga, aby prawo jazdy krajowe posiadało napis w języku francuskim "Permis de conduire", a samo prawo jazdy może zostać wydane w języku ojczystym, przez co jest ono zgodne z aneksem 6 tej Konwencji; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie uchybienia w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w postaci naruszenia art. 4, art. 14 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami w zw. z § 9 ust. 1 pkt 7, § 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24.02.2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami w związku z art. 7, 8 § 1, 77 § 1, 80 i 104 § 1 kpa w zw. z art. 9 umowy z dnia 15.04.1978 r. między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Arabskiej Republiki Syryjskiej o międzynarodowych przewozach drogowych poprzez odmowę wymiany przedmiotowego syryjskiego prawa jazdy bez przystąpienia do egzaminu państwowego z części teoretycznej w zakresie kat. B, C, D, C+E i D+E, w sytuacji gdy Skarżący posługuje się wyłącznie językiem syryjskim i nie zapewniono mu możliwości zdawania części teoretycznej na prawo jazdy w tym języku wskazując, że istnieje jedynie możliwości zdawania tej części w języku polskim, angielskim i niemieckim, co w sposób nieuprawniony dyskryminuje jego osobę; 3. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 1 pkt a Konwencji o ruchu drogowym sporządzonej w Wiedniu dnia 8.11.1968 r. poprzez jego błędną wykładnię i pominięcie przy ocenie, czy prawo jazdy skarżącego jest zgodne z ww. Konwencją w sytuacji, gdy każde krajowe prawo jazdy, sporządzone w języku narodowym danego kraju lub w jednym z ich języków narodowych, lub jeżeli nie jest sporządzone w takim języku, do którego jest dołączony uwierzytelniony przekład, odpowiada wymogom ww. Konwencji, a skarżący załączył stosowne prawo jazdy krajowe wydane przez Departament Ruchu Drogowego w D. wraz z uwierzytelnionym jego przekładem, przez co spełnił wymogi Konwencji; 4. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1, art. 9, art. 87 ust. 1, art. 91 w zw. z art. 2 i art. 241 Konstytucji RP w zw. z 49 ust. 2 lit. a Konwencji o ruchu drogowym sporządzonej w Wiedniu dnia 8.11.1968 r. w zw. z art. 39 i 40 Konwencji o prawie traktatów sporządzonej w Wiedniu dnia 23.05.1969 r. w zw. z art. 13 ust. 2 pkt 1-3 ustawy o umowach międzynarodowych poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie znowelizowanych przepisów tej Konwencji w niniejszej sprawie, w tym załącznika 6, i wadliwe uznanie, że w polskim systemie źródeł prawa zmiana Konwencji z 2011 r. nie może obowiązywać, bowiem nie została zachowana procedura jej wprowadzenia, w sytuacji gdy znowelizowane przepisy powinny zostać zastosowane w przedmiotowym postępowaniu. Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wniósł również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, za obydwie instancje wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania, która w tej sprawie nie występuje. Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. W analizowanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, wyrok Sądu I instancji, który zaakceptował rozstrzygnięcie organu administracji, odpowiada prawu i dlatego w oparciu o treść art. 184 p.p.s.a. in fine, skargę kasacyjną należało oddalić. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, za organami administracji, że na przeszkodzie w wymianie skarżącemu syryjskiego prawa jazdy na polskie, stoją przepisy Konwencji wiedeńskiej. Zgodnie bowiem z art. 41 ust. 1 Konwencji wiedeńskiej Umawiające się Strony uznają: a) każde krajowe prawo jazdy, sporządzone w ich języku narodowym lub w jednym z ich języków narodowych, a jeżeli nie jest sporządzone w takim języku, to, do którego jest dołączony uwierzytelniony przekład; b) każde krajowe prawo jazdy zgodne z postanowieniami załącznika 6 do niniejszej konwencji oraz c) każde międzynarodowe prawo jazdy zgodne z postanowieniami załącznika 7 do niniejszej konwencji, - jako uprawniające na ich terytoriach do kierowania pojazdem, który należy do kategorii wymienionych w prawie jazdy, pod warunkiem że prawo jazdy jest nadal ważne oraz że zostało wydane przez inną Umawiającą się Stronę lub jeden z jej organów terenowych albo przez stowarzyszenie upoważnione do tego przez tę inną Umawiającą się Stronę lub jeden z jej organów terenowych. Postanowień niniejszego ustępu nie stosuje się do praw jazdy osób uczących się kierowania pojazdami. Stosownie natomiast do art. 41 ust. 6 wskazanej Konwencji - postanowienia niniejszego artykułu nie zobowiązują Umawiających się Stron do: a) uznawania ważności krajowych lub międzynarodowych praw jazdy wydanych na terytorium innej Umawiającej się Strony osobom, których stałe miejsce zamieszkania w tym czasie znajduje się na ich terytoriach lub zostało ono przeniesione na ich terytoria po wystawieniu tych praw jazdy; b) uznawania ważności wyżej wymienionych praw jazdy wydanych kierującym, których stałe miejsce zamieszkania w czasie ich wydawania nie znajdowało się na terytorium, na którym te prawa jazdy zostały wydane, lub których miejsce zamieszkania po wydaniu tych praw jazdy zostało przeniesione na inne terytorium. Rzeczpospolita Polska bez wątpienia jest stroną Konwencji wiedeńskiej. W Dzienniku Ustaw z 1988 r. Nr 5, poz. 41 opublikowane zostało Oświadczenie Rządowe z dnia 7 listopada 1987 r. w sprawie ratyfikacji przez Polską Rzeczpospolitą Ludową Konwencji o ruchu drogowym, sporządzonej w Wiedniu dnia 8 listopada 1968 r. Zgodnie z treścią przywołanego Oświadczenia dnia 23 sierpnia 1984 r. został złożony Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych dokument ratyfikacyjny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej do powyższej konwencji. Zgodnie z art. 47 ust. 2 Konwencji weszła ona w życie w stosunku do Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej dnia 23 sierpnia 1985 r. Przy czym, co należy podkreślić, jako umowa międzynarodowa wiąże ona jedynie jej strony. Syryjska Republika Arabska nie jest stroną Konwencji wiedeńskiej. Nie była ani jej sygnatariuszem, ani jej nie ratyfikowała. Aktualna lista sygnatariuszy i stron Konwencji znajduje się na stronach internetowych Organizacji Narodów Zjednoczonych (https://treaties.un.org). W związku z powyższym do przedmiotowej sprawy w ogóle nie mają zastosowania postanowienia Konwencji o ruchu drogowym sporządzonej w Wiedniu dnia 8 listopada 1968 r. W tym zakresie uzasadnienie wyroku WSA i zaskarżonej do niego decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu jest błędne, bowiem Sąd I instancji za organem odwoławczy przytacza, wykłada i w konsekwencji stosuje przepisy nie mające zastosowania do skarżącego, będącego obywatelem Syrii. Na problem ten zasadnie zwrócił uwagę, choć w odniesieniu do obywatela innego państwa – Algierii - które to państwo także nie jest stroną Konwencji wiedeńskiej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w prawomocnym wyroku z dnia 23 stycznia 2025 r. (sygn. akt III SA/Lu 718/24.) Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami - osoba posiadająca ważne krajowe prawo jazdy wydane za granicą może, na swój wniosek, otrzymać prawo jazdy odpowiedniej kategorii, za opłatą, o której mowa w art. 10 ust. 1, po zwrocie zagranicznego dokumentu organowi wydającemu prawo jazdy. Jeżeli prawo jazdy wydane za granicą nie jest określone w konwencjach o ruchu drogowym, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. a i b tejże ustawy, dodatkowym warunkiem otrzymania polskiego prawa jazdy jest złożenie z wynikiem pozytywnym części teoretycznej egzaminu państwowego i przedstawienie uwierzytelnionego tłumaczenia zagranicznego dokumentu. Warunek ten nie dotyczy krajowego prawa jazdy wydanego w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym. Stosownie natomiast do treści art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. a i b ustawy o kierujących pojazdami dokumentem stwierdzającym posiadanie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdem silnikowym lub zespołem pojazdów składającym się z pojazdu silnikowego i przyczepy lub naczepy jest - wydane za granicą: a) międzynarodowe prawo jazdy, określone w Konwencji o ruchu drogowym, podpisanej w Genewie dnia 19 września 1949 r. (Dz. U. z 1959 r. poz. 321, 322 i 324), dalej jako "Konwencja genewska", b) krajowe lub międzynarodowe prawo jazdy, określone w Konwencji o ruchu drogowym, sporządzonej w Wiedniu dnia 8 listopada 1968 r. (Dz. U. z 1988 r. poz. 40, 41 i 44). Zgodnie z art. 5 ust. 4 wskazanej ustawy prawo jazdy, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. a i b, stwierdza posiadanie uprawnienia do kierowania odpowiednim pojazdem silnikowym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie 6 miesięcy od dnia rozpoczęcia stałego lub czasowego pobytu. Skarżący jest obywatelem Syrii, dlatego też będą miały do niego zastosowanie postanowienia Konwencji o ruchu drogowym, podpisanej w Genewie dnia 19 września 1949 r. Syryjska Republika Arabska przystąpiła do Konwencji genewskiej 11 grudnia maja 1953 r., a Polska 29 października 1958 r. (Oświadczenie Rządowe z dnia 5 maja 1959 r. w sprawie ratyfikacji przez Polskę Konwencji o ruchu drogowym Protokołu w sprawie znaków i sygnałów drogowych, podpisanych w Genewie dnia 19 września 1949 r., oraz Porozumień uzupełniających z 1950 r. i z 1955 r. - Dz. U. z 1959 r., Nr 54, poz. 324). Zgodnie z art. 24 ust. 1 Konwencji genewskiej - każde z Umawiających się Państw udzieli każdemu kierowcy, który znajdzie się na jego terytorium i który spełnia warunki przewidziane w załączniku 8, zezwolenia na prowadzenie na swoich drogach, bez ponownego egzaminu, pojazdów samochodowych, należących do rodzaju lub rodzajów określonych w załączniku 9 i 10, na których prowadzenie po złożeniu dowodu swych kwalifikacji - kierowca uzyskał ważne pozwolenie, wydane przez właściwe władze innego Umawiającego się Państwa lub jednej z jego części składowych lub przez stowarzyszenie upoważnione przez te władze. Jednakże Umawiające się Państwo będzie mogło żądać od kierowcy, który udaje się na jego terytorium, aby posiadał międzynarodowe pozwolenie na prowadzenie pojazdów samochodowych, zgodnie z wzorem umieszczonym w załączniku 10. W szczególności dotyczy to kierowcy przybywającego z kraju, w którym krajowe pozwolenie na prowadzenie pojazdów samochodowych nie jest wymagane lub w którym krajowe pozwolenie na prowadzenie pojazdów samochodowych nie jest zgodne z wzorem zawartym w załączniku 9 (art. 24 ust. 2 Konwencji genewskiej). Jak podkreślono w wyroku WSA w Lublinie z dnia 23 stycznia 2025 r. (sygn. akt III SA/Lu 718/24): "Bez wątpienia w przypadku Państw – Stron Konwencji genewskiej, polski ustawodawca wprowadził ograniczenie wynikające z art. 24 ust. 2 tej Konwencji. Bowiem na terytorium RP dokumentem uprawniającym do kierowania motorowerem, pojazdem silnikowym lub zespołem pojazdów składającym się z pojazdu silnikowego i przyczepy lub naczepy jest wyłącznie międzynarodowe prawo jazdy określone w Konwencji genewskiej. Analogicznie obywatel polski posiadający dokument prawa jazdy wydany w kraju będzie uprawniony do kierowania odpowiednio motorowerem, pojazdem silnikowym lub zespołem pojazdów – jedynie na terytorium Państw - Stron Konwencji wiedeńskiej oraz terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, z wyjątkami niemającymi zastosowania w sprawie (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami). Natomiast międzynarodowe prawo jazdy, wydane w Polsce, potwierdza posiadanie uprawnienia do kierowania odpowiednim pojazdem w ruchu międzynarodowym na terytorium Państw - Stron zarówno Konwencji genewskiej jak i Konwencji wiedeńskiej." (s. 5 uzasadnienia wyroku WSA w Lublinie wskazanego wyżej). Należy zatem przyjąć, iż "krajowe" prawo jazdy wydane w Syryjskiej Republice Arabskiej – nie stanowi dokumentu potwierdzającego uprawnienie do kierowania pojazdami na terytorium Polski. Uprawnienie takie inkorporowane jest wyłącznie w międzynarodowym dokumencie prawa jazdy wydanym przez właściwe władze Syrii. Innymi słowy Polska uznaje za ważne na swoim terytorium wyłącznie międzynarodowe prawo jazdy wydane przez Państwo - Stronę Konwencji genewskiej. W związku z tym, aby obywatel Syrii mógł legalnie kierować w Polsce pojazdem silnikowym musi albo zgodnie z art. 14 ustawy o kierujących pojazdami wymienić swoje międzynarodowe prawo jazdy na dokument polski, albo uzyskać prawo jazdy wydane w Polsce po spełnieniu warunków określonych w art. 11 ustawy, m.in. uzyskać stosowne orzeczenie lekarskie i psychologiczne, odbyć szkolenie i zdać egzamin państwowy. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, co do zasady osoba posiadająca ważne krajowe prawo jazdy wydane za granicą może, na swój wniosek, otrzymać prawo jazdy odpowiedniej kategorii. Przy czym należy podkreślić, że przez "ważne krajowe prawo jazdy wydane za granicą", w tej sprawie, należy rozumieć wyłącznie międzynarodowe prawo jazdy, określone w Konwencji genewskiej. Krajowe prawo jazdy wydane w Syrii nie jest dokumentem, o którym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami. Sformułowanie ważne krajowe prawo jazdy wydane za granicą" nie dotyczy dowolnego krajowego prawa jazdy, ale wyłącznie ważnego, a więc uznawanego za ważne (obowiązujące, wiążące) w świetle art. 4 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami. Innymi słowy wymianie podlegał będzie dokument prawa jazdy wydany za granicą, który jest zgodny z wzorem międzynarodowego pozwolenia na prowadzenie pojazdów samochodowych stanowiącym załącznik nr 10 do Konwencji genewskiej. Jak wynika z treści załącznika nr 10 do Konwencji genewskiej, międzynarodowe pozwolenie na prowadzenie pojazdów samochodowych ma wymiary 105 na 148 mm, okładkę koloru szarego z białymi stronicami. Ponadto stronice 1 i 2 powinny być wypełnione w języku lub językach ojczystych, a ostatnia stronica powinna być wypełniona całkowicie w języku francuskim. Przedłożona do akt sprawy kopia dokumentu syryjskiego prawa jazdy wraz z tłumaczeniem przysięgłym nie jest zgodna z wzorem określonym w załączniku nr 10 do Konwencji genewskiej. Nie jest to międzynarodowe prawo jazdy Mając to na uwadze, należy uzna, iż kontrolowany wyrok WSA w Warszawie – pomimo częściowo błędnego uzasadnienia w istocie zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie. Nie są zatem, z wyżej wskazanych powodów, zasadne zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, zawarte w punkcie 3 i 4 petitum skargi kasacyjnej. Za niezasadne należy uznać także zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art. 9 umowy z dnia 15 kwietnia 1978 r. między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Arabskiej Republiki Syryjskiej o międzynarodowych przewozach drogowych "poprzez odmowę wymiany przedmiotowego syryjskiego prawa jazdy bez przystąpienia do egzaminu państwowego z części teoretycznej w zakresie kat. B, C, D, C+E i D+E, w sytuacji gdy Skarżący posługuje się wyłącznie językiem syryjskim i nie zapewniono mu możliwości zdawania części teoretycznej na prawo jazdy w tym języku wskazując, że istnieje jedynie możliwości zdawania tej części w języku polskim, angielskim i niemieckim, co w sposób nieuprawniony dyskryminuje jego osobę", pomieszczone w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej. Słusznie Sąd I instancji stwierdził, że: "w kontrolowanej sprawie nie ma zastosowania powoływana przez skarżącego umowa z dnia 15 kwietnia 1978 r. między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Arabskiej Republiki Syryjskiej o międzynarodowych przewozach drogowych. Umowa ta przyznaje bowiem przewoźnikom prawo przewozu podróżnych i ładunków między wskazanymi krajami, jak również tranzytem przez ich terytoria i w tym zakresie należy odczytywać jej regulację zawartą w art. 9." (s. 10 zaskarżonego tu wyroku WSA). Mając to na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o treść art. 184 in fine p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.