II GSK 1805/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant Klaudia Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 maja 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 15/18 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. M. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 1350 (tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

I Wyrokiem z dnia 8 maja 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 15/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej jako: "p.p.s.a.") oddalił skargę M. M. (dalej jako: "skarżący") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2017 r. w przedmiocie kary pieniężnej. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy. W dniu 25 października 2016 r. na Lotnisku [...] w W. przeprowadzono kontrole drogową pojazdu marki Renault o numerze rejestracyjnym[...], którym kierował skarżący. W chwili zatrzymania do kontroli kierowca przewoził pasażera z A. J. na Lotnisko [...] w W. Usługa została zamówiona telefonicznie, została uiszczona opłata za realizację usługi przewozu. Wobec powyższego, w dniu [...] lutego 2017 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nakładającą na stronę karę pieniężną w wysokości 16.000 zł. Skarżący złożył odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, na skutek którego Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] maja 2017 r. uchylił decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego i przekazał sprawę do ponownego rozstrzygnięcia. Po ponownym rozstrzygnięciu sprawy, w dniu [...] lipca 2017 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za naruszenie lp. 1.1 i lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2014 r. poz. 1414 ze zm., dalej jako: "u.t.d."), Na skutek odwołania skarżącego, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2017 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2017 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez stronę przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania uprawnień na wykonywanie transportu drogowego osób. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynikało, że w dniu kontroli drogowej skarżący wykonywał przewóz osób. W chwili zatrzymania do kontroli w pojeździe znajdował się pasażer, który korzystał z usługi przewozu wykonywanej przez skarżącego. Skarżący przewoził pasażera z Al. Jerozolimskich na Lotnisko [...] w W. Pasażer przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że usługę przewozu osób zamówił przez telefon. Za zrealizowany przejazd pasażer uiścił opłatę. Zdaniem organu ustalenia te potwierdzały zatem, że w przedmiotowej sprawie miało miejsce zrealizowanie odpłatnej usługi przewozu osób. Organ odwoławczy wyjaśnił, że obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 u.t.d., nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została przez podmiot zgłoszona jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że w dniu kontroli skarżący nie posiadał uprawnień do wykonywania transportu drogowego osób. Ponadto w ocenie organu odwoławczego przewóz wykonywany przez stronę skarżącą w dniu kontroli nie spełnił także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Kontrolowany pojazd jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie wynikało z protokołu kontroli drogowej. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d.- przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem pojazd skarżącego tego warunku nie spełniał. Ponadto przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy, ani opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu, co jednoznacznie wynikało z protokołu przesłuchania świadka. Organ odwoławczy zaznaczył również, że protokół kontroli drogowej został podpisany przez osobę prowadzającą kontrolę. Natomiast brak podpisu osoby poddawanej kontroli na protokole kontroli drogowej został opisany adnotacją: "odmówił podpisania bez podania przyczyny". Główny Inspektor Transportu Drogowego dodał także, że toku postępowania administracyjnego strona nie składała wniosków o przeprowadzenie dodatkowych dowodów, ani też nie przedstawiła dowodów podważających ustalenia protokołu kontroli drogowej, czy podważających zeznania świadka, podczas gdy strona dysponowała możliwością aktywnego uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym. Tym samym nie doszło do naruszenia art. 68 k.p.a. w zw. z art. 74 u.t.d. Na powyższą decyzję organu odwoławczego skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd pierwszej instancji skargę oddalił. W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo uznały, że przedmiotowy przewóz stanowił przewóz okazjonalny. Jak wynika z ustalonego przez organy stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie przewóz został wykonany w celach zarobkowych, na telefoniczne zamówienie klienta, samochodem osobowym, który nie był oznakowany jako taksówka. Dlatego organy prawidłowo uznały, że w sprawie nie miał miejsca przewóz taksówką, jak również niezarobkowy przewóz grzecznościowy. Skarżący nie spełnił wymogów wynikających z art. 18 ust. 4a oraz ust. 4b pkt 2 u.t.d., ponieważ samochód osobowy, którym dokonano przewozu pasażerów nie spełniał kryteriów konstrukcyjnych przewidzianych w art. 18 ust. 4a u.t.d., nie był bowiem przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Okoliczność tę potwierdził bowiem sam skarżący w swoich pismach kierowanych do organu w toku postępowania. Skarżący nie posiadał wymaganej na podstawie art. 5b ust. 1 pkt 1 lub pkt 2 u.t.d., licencji na dokonywanie przewozu okazjonalnego osób. W ocenie Sądu, z przeprowadzonego prawidłowo przez organ postępowanie dowodowego wynikało, że w dniu kontroli skarżący nie posiadał wymaganych uprawnień. Skarżący nie okazał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Także z informacji Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy wynikało, że w dniu kontroli skarżący nie posiadał uprawnień do wykonywania transportu drogowego osób. Sąd potwierdził zatem, że organy obu instancji słusznie wskazały, iż skarżący popełnił dwa naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym wymienione w Ip. 1.1 i Ip. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d., za które każde z osobna ustawodawca uregulował karę administracyjną w wysokości 8.000,00 zł. W sprawie też prawidłowo została nałożona kara w wysokości 10.000,00 zł ponieważ zgodnie z art. 92a ust. 2 u.t.d., suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000,00 zł. Sąd uznał, że ustalenia dokonane przez organy Inspekcji Transportu Drogowego, odpowiadają wymogom postępowania administracyjnego uregulowanego w Kodeksie postępowania administracyjnego, w tym normom wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu, materiał dowodowy, na którym organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie, stanowił wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy. II Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "c" p.p.s.a. w związku z zaakceptowaniem przez Sąd naruszenia przez organ ogólnych zasad tj. art. 6 k.p.a., 7 k.p.a. i 8 k.p.a. polegającego na przeprowadzeniu czynności dowodowych w sposób całkowicie dowolny nie dopełniając wszelkich wymogów nałożonych na organy przez przepisy, takich jak: a. sporządzenie protokołu kontroli wbrew wymogom przepisu 68 k.p.a., b. przeprowadzanie czynności po zakończonej kontroli traktując je jako czynności "w toku kontroli" i tym samym obejście przepisów kpa poprzez powoływanie się na art. 73 ust. 1 pkt 4 u.t.d., i tym samym doprowadzenie do sytuacji, w której skarżący został pozbawiony skutecznej możliwości działania w postępowaniu przez wzgląd na niezgodne z przepisami działania organu; 2. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "c" p.p.s.a. w związku z naruszeniem przez organ art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a. polegającym na: a. dowolnej a nie swobodnej ocenie materiału dowodowego polegającej na zaakceptowaniu dowodów pozyskanych przez organ z naruszeniem przepisów postępowania, b. przyjęciu jako wiarygodny dowodu w postaci protokołu kontroli sporządzonego niezgodnie z przepisami prawa, c. przyjęciu, że "notatka urzędowa" może stanowić wiarygodny dowód w sprawie, w której zgodnie z przepisami prawa administracyjnego powinien zostać sporządzony protokół, d. przyjęcie jako wiarygodnego dowodu w postaci przesłuchania świadka, który nie potrafił odpowiedzieć na kluczowe do ustalenia stanu faktycznego w sprawie pytania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy gdyż organ błędnie ustalił stan faktyczny w sprawie; 3. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "c" p.p.s.a. w związku z naruszeniem przez organ art. 74 u.t.d. w zw. z art. 68 § 1 k.p.a. polegające na sporządzeniu protokołu z kontroli, który nie odpowiada wymogom prawa i nie zawiera wszystkich istotnych elementów. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji co do istoty sprawy oraz zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przypisanych. Jednocześnie, w związku z art. 176 § 2 p.p.s.a., skarżący wniósł o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie. III Główny Inspektor Transportu Drogowego nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną. IV Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest niezasadna i skutkuje oddaleniem. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły uwzględniać jedynie ewentualne naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego i procesowego. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych cech skargi kasacyjnej (art. 176 p.p.s.a.). Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie kasacji ma zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zarzuty niepoparte należytym uzasadnieniem to istotny brak skargi kasacyjnej. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej. Należy jednak przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej. W związku z tym w uzasadnieniu należy odnieść się nie tylko do poglądu przyjętego przez sąd, ale również sprecyzować własne stanowisko wobec zaskarżonego wyroku, czyli wskazać właściwe znaczenie interpretowanego przepisu i właściwą jego subsumcję (por. wyroki NSA z: 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, Nr 3, poz. 36; 9 marca 2005 r., sygn. akt GSK 1423/04, Lex nr 186863; 10 maja 2005 r., sygn. akt FSK 1657/04, Lex nr 238593; 12 października 2005 r., sygn. akt I FSK 155/05, Lex nr 173263; 23 maja 2006 r., sygn. akt II GSK 18/06, Lex nr 236385; 4 października 2006 r., sygn. akt I OSK 459/06, Lex nr 281385). W związku z brakiem zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego sąd odwoławczy może odnieść się do kwestii prawa materialnego tylko w zakresie koniecznym ze względu na podniesione zarzuty procesowe. W konsekwencji Sąd drugiej instancji jest związany, zarówno wykładnią przepisów prawa materialnego poczynioną przez Sąd pierwszej instancji, a zakres tego związania wytycza granice skuteczności wszystkich zarzutów skargi kasacyjnej. Podkreślić jeszcze raz należy, że NSA nie ma uprawnień do precyzowania zarzutów kasacyjnych, czy też konstruowania ich za stronę skarżącą. Tym samym Sąd kasacyjny może dokonać oceny legalności zaskarżonych orzeczeń tylko przez pryzmat postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. (zob. wyrok NSA z 16 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 2999/19, wyrok NSA z 19 lipca 2019 r., sygn. akt I OSK 534/18 oraz wyrok NSA z 7 listopada 2017 r., sygn. akt I GSK 2273/15). W związku z powyższym należy zauważyć, iż WSA słusznie przyznał rację organowi, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w chwili kontroli skarżący kasacyjnie wykonywał usługę okazjonalnego przewozu osób, w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d. Z omawianego przepisu wynika bowiem, że przewozem okazjonalnym jest przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Trafnie również podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, że wykonywanie transportu drogowego, który obejmuje także przewóz okazjonalny, wymaga uzyskania odpowiedniej licencji określonej w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2 u.t.d. Licencja ta nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką (art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d.), a specjalnym rodzajem licencji, jest licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką, której udzielenie wymaga spełnienia przez przedsiębiorcę dodatkowych wymagań określonych w art. 6 u.t.d. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w rozpoznawanej sprawie podziela stanowisko wyrażone przez Sąd pierwszej instancji oraz organy administracji, że w niniejszej sprawie przewóz był przewozem odpłatnym, co wynika wprost z zeznań świadka, będącego pasażerem. Dodać należy, że informację o cenie kursu pasażer otrzymał po zakończeniu przejazdu oraz, że pasażer nie znał kierowcy. Przewóz został wykonany na telefoniczne zamówienie klienta, samochodem osobowym, który nie był oznakowany jako taksówka. W okolicznościach niniejszej sprawy nie ma zatem podstaw do kwestionowania jego zeznań. Następnie wyjaśnić należy, że autor skargi kasacyjnej, jako podstawę kasacji podał naruszenie przepisów procesowych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej poza ogólnymi uwagami odnoszącymi się do przepisów k.p.a., których naruszenie skarżący zarzucił, wskazał, że wadliwość postępowania upatruje w fakcie, iż protokół kontroli nie zawiera dokładnego przebiegu kontroli. Nie została w nim wskazana przyczyna odmowy jego podpisania przez skarżącego. Wskazane braki, zdaniem skarżącego, dyskwalifikują ten protokół, jako dowód w sprawie na podstawie, którego oparte zostały ustalenia faktyczne. Ponadto skarżący podniósł, że organ najpierw sporządził i podpisał protokół, a później przeprowadził czynności procesowe w postaci przesłuchania świadka, które w ocenie organu, jak i WSA były w dalszym ciągu czynnościami "w toku kontroli". W ocenie skarżącego w ten sposób organ niejako obszedł przepisy k.p.a., które wymagałyby powiadomienia skarżącego o planowanym przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania świadka. Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów stwierdzić należy, że nie mają one uzasadnionych podstaw. Stosownie do wymogu postawionego przepisem art. 74 ust. 1 u.t.d. z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół kontroli, który następnie podpisywany jest zarówno przez inspektora jak i kontrolowanego, a odmowa podpisania protokołu przez kontrolowanego musi zostać w protokole odnotowana. (ust. 1 i 2 art. 74 u.t.d.). Natomiast w sytuacji, gdy kontrolowany nie zgadza się z zawartą w protokole treścią winien wnieść zastrzeżenia do protokołu kontroli - art. 74 ust. 4 u.t.d. Jak wynika z przywołanych przepisów treść protokołu kontroli musi odzwierciedlać dokonane w jej toku czynności i ustalenia z uwzględnieniem daty i miejsca przeprowadzenia kontroli oraz oznaczenia danych kierowcy pojazdu i zidentyfikowania podmiotu kontrolowanego. Protokół kontroli skarżącego te spełnia wymogi, zawiera wszystkie wymagane dane. Z treści sporządzonego protokołu kontroli wynika, że w trakcie kontroli stwierdzono, iż skarżący wykonywał transport drogowy baz wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawody przewoźnika drogowego bez wymaganej licencji, co stanowi naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym wymienionych w lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. oraz wykonywał przewóz okazjonalny samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjne określone w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozu, o którym mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d., to jest naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym wymienionych w lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d. Poza sporem pozostaje okoliczność, że do protokołu kontroli skarżący nie wniósł żadnych zastrzeżeń. Natomiast również bezspornym jest, że w protokole kontroli zaznaczono, że skarżący odmówił podpisania protokołu bez podania powodu. Fakt odmowy podpisania protokołu przez skarżącego nie może stanowić podstawy do odmowy uznania procedury kontrolnej za prawidłową. Podkreślić należy, że kontrolowany kierowca ma prawo odmówić podpisania protokołu kontroli, nie jest także zobowiązany do wskazania przyczyny odmowy złożenia podpisu na protokole kontroli. W takim przypadku obowiązkiem kontrolującego, zgodnie z art. 74 ust. 2 u.t.d., jest odnotowanie tego faktu w protokole kontroli i podanie przyczyny. Skoro w rozpoznawanej sprawie skarżący odmówił podania przyczyny odmowy podpisania protokołu kontroli, odnotowanie tego fakty przez kontrolującego w protokole kontroli, wypełnia obowiązek jaki nakłada wyżej wskazany przepis art. 74 ust. 2 u.t.d. Kontrolujący nie miał, bowiem możliwości wskazania jakiejkolwiek innej przyczyny odmowy podpisania protokołu kontroli, zatem zarzut formułowany z tym zakresie uznać należy za nietrafny. Stwierdzić należy, że postępowanie kontrolne jest odrębnym od administracyjnego postępowaniem i przepisy k.p.a. nie mogą mieć do niego zastosowania chyba, że ustawa tak stanowi. Zgodnie z art. 79 k.p.a., strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem (§ 1) oraz ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia (§ 2). Zgodnie zaś z art. 73 ust. 1 pkt 4 u.t.d., w toku kontroli inspektor może m.in. przesłuchiwać świadków i zasięgać opinii biegłych. Przy czym zauważyć należy, że w myśl art. 73 ust. 1a u.t.d. w przypadku, gdy w trakcie kontroli drogowej zostaną stwierdzone naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, przesłuchanie świadka podczas wykonywania tej kontroli może odbywać się bez udziału strony lub osoby przez nią wyznaczonej. Stwierdzić, zatem należy, że art. 73 ust. 1 pkt 4 u.t.d. jest regulacją szczególną wobec art. 79 k.p.a., której przyjęcie było uzasadnione wyjątkowym charakterem postępowania kontrolnego przeprowadzanego przez inspektorów inspekcji transportu drogowego. Kontrola ta wymaga na ogół przesłuchania świadków w jej trakcie, co wyklucza zastosowanie art. 79 k.p.a. Podkreślić trzeba, że dowód z przesłuchania świadka w toku prowadzonej kontroli drogowej, o którym mowa w art. 73 ust. 1a u.t.d., uwarunkowany stwierdzeniem naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, ma na celu ustalenie najbardziej bezpośrednich i aktualnych w chwili kontroli przyczyn bądź okoliczności stwierdzonych naruszeń. Dowód ten uznać należy za najbardziej miarodajny (pewny), co nie oznacza jego bezwzględnej i niepodważalnej mocy. Strona ma, bowiem możliwość jego zwalczenia nie tylko dowodem w postaci ponownego przesłuchania świadka po przeprowadzeniu kontroli drogowej, ale również innymi kontrdowodami wymienionymi w powołanym art. 75 § 1 zdanie drugie k.p.a., a więc dowodami z dokumentów, oględzin czy opinii biegłych. Jednakże w rozpoznawanej sprawie skarżący poza kwestionowaniem prawidłowości sporządzenia protokołu kontroli nie przedstawił żadnych dowodów, które podważyłby wymierzenia mu kary za naruszenie przepisów u.t.d., co także i ten zarzut czyni nieskutecznym. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że kontrolowane przez Sąd pierwszej instancji decyzje zostały wydane w postępowaniu, które zostało przeprowadzone zgodnie ze standardami procedury administracyjnej. Ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego oraz wydanych w tej sprawie decyzji wynika, że zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, których wyjaśnienie było konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego. Ponadto z uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny zaskarżonej decyzji w zakresie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i prawnych. Podnoszone w tym zakresie zarzuty skarżącego kasacyjnie sprowadzają się w istocie rzeczy do prezentowania własnych ocen stanu faktycznego. Nieusprawiedliwione są zatem procesowe zarzuty kasacyjne. WSA, oddalając rozpatrywaną skargę, nie złamał wytykanych mu przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 68 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Reasumując, prawidłowo zebrany materiał dowodowy potwierdził, że skarżący dopuścił się naruszenia dwóch naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym wymienionych w lp. 1.1 i lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d., za które, każde z osobna, ustawodawca uregulował karę administracyjną w wysokości 8.000 zł. Zatem zasadnie na skarżącego została nałożona kara w wysokości 10.000 zł, uwzględniając regulację zawartą w art. 92a ust. 2 u.t.d., zgodnie, z którą suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10 000 zł. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a.