II GSK 1799/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska Sędzia del. WSA Szymon Widłak Protokolant Piotr Mikucki po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 784/15 w sprawie ze skargi J. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od J. Z. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 grudnia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 784/15 oddalił skargę J. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia. W dniu [...] lipca 2014 r. w miejscowości T. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika marki Renault o nr rej. [...] wraz z trzyosiowej naczepy marki S. o nr rej. [...] kierowany przez M. . Kierowca wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem mrożonych owoców i warzyw w kartonowych pudełkach umieszczonych na paletach (ładunek podzielny) w imieniu przedsiębiorcy J. Z. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: J. Z. U.T. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. Stwierdzono, że kontrolowany pojazd członowy poruszając się po drodze krajowej nr [...] w miejscowości T. o dopuszczalnym nacisku osi pojazdu 10 ton, przekroczył dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu. Pojazd zważono dwukrotnie, a za podstawę do przyjęcia wielkości przekroczenia dopuszczalnej normy przyjęto wyniki korzystniejsze dla kontrolowanego. W wyniku pomiarów stwierdzono nacisk na pojedynczej osi napędowej 10,45 t (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę), czyli przekroczenie o 0,45 t, a podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Kontrola drogowa nie wykazała przekroczenia innych dopuszczalnych norm. M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie naruszenia przez skarżącego przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym, a następnie decyzją z dnia [...] września 2014 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5 000 złotych za złotych za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii IV. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 – dalej jako "Kpa"), art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64 c, art. 140 aa ust. 1, 3 pkt 1, 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 2, ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 - zwanej dalej "prd"), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 260 - zwanej dalej "udp"). Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpatrując odwołanie, decyzją z dnia [...] stycznia utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Stwierdził, że skarżący nie dostarczył takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jego odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 prd. Powołał się na obowiązki wykonującego transport drogowy w zakresie dopuszczenia ruchu pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 tejże ustawy, wynikające z art. 41 ust. 1 udp oraz delegację, jaka znalazła się w art. 41 ust. 1 udp. Ustalił, że droga krajowa nr [...] na odcinkach K. (B.) /DROGA [...] / - N. - DROGA [...] – B. – N. – K. /DROGA [...] / została zaliczona do kategorii dróg po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. Tymczasem pojazd członowy należący do skarżącego, poruszając się po drodze krajowej nr [...] w miejscowości T. przekroczył dopuszczalny nacisk 10 ton na pojedynczej osi napędowej pojazdu o 0,45 t. Kontrola drogowa nie wykazała przekroczenia innych dopuszczalnych norm. W tak ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należało nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii IV Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na powyższe rozstrzygnięcie, uznając ją za niezasadną. W ocenie Sądu, organ odwoławczy po dokonaniu analizy treści zezwoleń kategorii od I do VII prawidłowo podzielił stanowisko M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, iż w stanie faktycznym potwierdzonym protokołem kontroli, wykonujący przejazd winien legitymować się zezwoleniem kategorii IV, ponieważ kontrolowany pojazd posiadał parametry przewidziane dla tej kategorii pojazdów, określonej w lp. 4 załącznika nr 1 do ustawy Prawo o ruchu drogowym pt. "Kategorie zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego". Zdaniem WSA, ustalenia faktyczne organu były oparte głównie na protokole kontroli, będącym podstawowym dowodem w sprawie, sporządzonym przez organ kontrolny przy współudziale kontrolowanego kierowcy oraz zeznaniach tego kierowcy - z zapewnieniem możliwości przedstawienia przez niego własnej wersji zdarzeń. Protokół ten jest dokumentem urzędowym. Sąd podkreślił, że ze względu na specyficzny charakter postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary za przejazd nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia, głównym środkiem dowodowym w tym postępowaniu jest proces ważenia pojazdu, którego zasadniczym dowodem jest protokół z przeprowadzonej kontroli ważenia. A zatem na tym etapie postępowania administracyjnego jedynym sposobem obrony swych praw przez stronę jest weryfikacja wyników kontroli, która może nastąpić jedynie przez powtórzenie ważenia. W rozpoznawanej sprawie kierowca skorzystał z tego uprawnienia, złożył wniosek o ponowne ważenie pojazdu "w celu zweryfikowania wyników ważenia", z którego wynikało, że nacisk na pojedynczą oś napędową jest taki sam przy drugim ważeniu jak i przy pierwszym, tj. 10, 75 tony (przed odjęciem 2%). Sąd podkreślił, że kontrolowany kierowca podpisał ww. protokół bez zgłoszenia jakichkolwiek zastrzeżeń, potwierdzając tym samym ustalenia w nim poczynione. Drugim istotnym dowodem były zeznania kontrolowanego kierowcy. W oparciu też o te zeznania organy prawidłowo ustaliły, że miał możliwość zweryfikowania zarówno masy ładunku, jak i sposobu rozmieszczenia towaru na pojeździe, czyli mógł zapobiec przekroczenia dopuszczalnego nacisku na oś napędową. Za nietrafione Sąd I instancji uznał zarzuty skargi dotyczące okoliczności ważenia pojazdu wagami przenośnymi do pomiarów statycznych typu SAW 10C o numerach fabrycznych 932543 i 932530. Nie jest bowiem kwestionowana masa pojazdu, a przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie. Tym bardziej, że skarżący przyznaje w skardze, że "ze świadectwa homologacji typu WE, dopuszczającego wagi SAW 10C na rynek europejski wynika, że urządzenia te przeznaczone są wyłącznie do pomiaru nacisku kół i pojedynczych osi". Oznacza to, że przydatność wag SAW 10 C do pomiaru nacisku kół i pojedynczych osi nie była kwestionowana. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji obu instancji. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: I. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, tj. wadliwe zastosowanie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz naruszenie art. 74 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz: - art. 64 ust. 1, 3 i 4 ustawy prawo o ruchu drogowym poprzez jego błędna wykładnię i uznanie że skarżący winien posiadać zezwolenie kategorii IV, - art. 2 pkt 35a ustawy prawo o ruchu drogowym poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do uznania iż pojazd skarżącego spełniał warunki uznania go za pojazd nienormatywny skoro w postępowaniu nie zostało to udowodnione, - art. 140aa ust. 1-3 oraz art. 140ab ust. 1 pkt 2 ustawy prawo o ruchu drogowym poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie prowadzące do uznania, iż w sprawie zasadnym było nałożenie przez organy kary w wysokości 5.000 zł za brak zezwolenia kategorii IV oraz przyjęcie, iż pojazd skarżącego spełniał warunki na przyjęcie za pojazd nienormatywny - mimo, że okoliczności sprawy i dowody nie wskazują na fakt naruszenia przez skarżącego przepisów w sposób uzasadniający przyjęcie zaistnienia naruszenia i zastosowania kary pieniężnej, - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, przez co została wypełniona dyspozycja art. 174 pkt 1 p.p.s.a.; II. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a poprzez uzasadnienie zaskarżonego wyroku w sposób nieodpowiadający wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. i brak rozpoznania oraz dokonania oceny, a także nieustosunkowanie się do argumentów podnoszonych w skardze dotyczących: - niedopuszczalności ustalania masy całkowitej pojazdu przy zastosowaniu wag wykorzystanych podczas kontroli oraz ustalenia nacisku na oś - z punktu widzenia wydanego dla nich świadectwa homologacji oraz instrukcji producenta oraz zastosowania przez organ wskaźników korygujących wydanych na podstawie wewnętrznych przepisów, b) art. 141 § 4 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym; c) art.. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a., polegające na nie wzięciu pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy w celu stwierdzenia czy naruszono prawo materialne i czy miało ono wpływ na wynik sprawy b) art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nieuchylenie decyzji organów obu instancji pomimo przeprowadzenia ważenia pojazdu w sposób sprzeczny z przyjętymi w tym zakresie zasadami, będącego następstwem - niedostrzeżonego przez Sąd I instancji - naruszenia w toku postępowania przed organem I i II instancji przepisów art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. skutkujących błędnym przyjęciem, iż kierowca otrzymał instrukcje obsługi wag, błędnym przyjęciu, iż obliczona na podstawie procedury waga została obliczona w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami pomimo zastosowania przez organ współczynnika korygującego wartość ważenia niezgodnego z instrukcją wag, c) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. wobec nieprzedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku takich ustaleń i dowodów, jakie mogłyby przemawiać za oddaleniem skargi oraz wobec braku własnych ustaleń i całkowitego oparcia swoich twierdzeń, w zakresie stawianych przez skarżącego zarzutów dotyczących niedopuszczalności stosowania wag wykorzystanych podczas kontroli do ustalania nacisków osi oraz masy całkowitej pojazdu, bez głębszej analizy obowiązujących w tym zakresie przepisów oraz dokumentów, które stanowiły materiał dowodowy w sprawie oraz niewystarczającym wyjaśnieniu zarzutów skarżącego dotyczących zastrzeżeń przedstawionych skarżącego w skardze. Argumentację na poparcie zarzutów skarżący przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd II instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem spełnione zostały warunki do rozpoznania skargi kasacyjnej. Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawa kasacyjnych, zaś osią jej argumentacji stanowią zarzuty proceduralne, gdyż w ocenie skarżącego, nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego spowodowało bezzasadne uznanie, że pojazd skarżącego spełniał warunki uznania go za nienormatywny, co dawało podstawę do nałożenia na niego kary pieniężnej za brak zezwolenia w kategorii IV. Przede wszystkim nie są trafne zarzuty naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Zarzuty te w swojej istocie sprowadzają się do zakwestionowania ustaleń faktycznych odnoszących się do użytych w toku kontroli wag, które zaaprobował Sąd I instancji i w konsekwencji przyjął jako podstawę kontroli wydanych w sprawie rozstrzygnięć organów inspekcji transportu drogowego, nakładających na stronę karę za przejazd pojazdem nienormatywnym. Skarżący podniósł przede wszystkim, że użyte podczas kontroli pojazdu wagi SAW 10C nie powinny być stosowane do wyznaczania masy całkowitej pojazdu, a wynik takiego ważenia (poprzez sumowanie nacisków na osie) może być traktowany wyłącznie jako orientacyjny, wymagający sprawdzenia na innych urządzeniach. Ponadto z dokumentów legalizacyjnych wynika, że maksymalne obciążenie tych wag wynosi 10 ton, a w rozpoznawanej sprawie posłużyły one do stwierdzenia nacisku przekraczającego tę wielkość. Ponadto podczas ważenia zastosowano współczynnik korygujący, wskazany zarządzeniem GITD nr 50/2011, a które nie może być podstawą rozstrzygnięć organu administracji. Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów w pierwszej kolejności należy podkreślić, że w rozpoznawanej sprawie podstawą nałożenia kary pieniężnej było stwierdzenie przekroczenia dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu, nie była zaś kwestionowana masa pojazdu. Odnośnie kwestii wag użytych podczas kontroli do pomiaru nacisku osi napędowej, należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 57 p.r.d. nacisk osi to suma nacisków, jaką na drogę wywierają koła znajdujące się na jednej osi. Nacisk osi napędowej na drogę jest przenoszony na oba koła znajdujące się po obu stronach pojazdu, które podczas ważenia równomiernie najeżdżają na znajdujące się pod nimi przenośne wagi do pomiarów statycznych. Wówczas nacisk osi napędowej pojazdu na drogę rozkłada się zatem na koła znajdujące się na tej osi. W rozpoznawanej sprawie ważenia dokonano przy pomocy pary wag SAW 10C, zaś maksymalne obciążenie każdej z nich wynosiło 10 t, a więc w przypadku użycia tej pary wag maksymalne obciążenie, jakie mogło być wykazane wynosiło 20 t. Wagi posiadały wymagane świadectwa legalizacji, co zresztą nie jest przez stronę kwestionowane, a żadna z tych wag użytych do pomiaru nacisku osi pojazdu nie została poddana naciskowi przekraczającemu 10 ton. W tej sytuacji należy uznać, że Sąd I instancji nie miał podstaw do zakwestionowania procedury ważenia, gdyż pomiaru dokonano za pomocą odpowiednich wag, przy uwzględnieniu 2% na błąd pomiarowy na każdej osi – tj. zgodnie z zaleceniami zarządzenia nr 50/2011 GITD z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie zasad prowadzenia kontroli przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego – do których odwołuje się skarżący. Wprawdzie zarządzenie to nie jest aktem prawa powszechnie obowiązującego i nie może stanowić podstawy nałożenia na obywatela obowiązku, jednak normy w nim zawarte mogą zostać zastosowane na korzyść kontrolowanego podmiotu. Zauważyć należy, że praktyka pomniejszenia przez Inspekcję Transportu Drogowego wyników uzyskanych pomiarów nacisków osi jest de facto działaniem leżącym w interesie podmiotu kontrolowanego, ponieważ może skutkować zmniejszeniem wymiaru kary. Podkreślenia przy tym wymaga, że stosownie do art. 134 § 2 p.p.s.a. sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego. Wobec tego sąd administracyjny nie mógłby zakwestionować wspomnianego ustalenia, gdyż mogłoby to prowadzić do wymierzenia wyższej kary pieniężnej (tak: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2881/14, z dnia 17 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 2327/15, z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 2344/16). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, niezasadne okazały się także pozostałe zarzuty naruszenia przepisów procesowych, tj.: art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 p.p.s.a. Rzeczą Sądu I instancji jest dokonanie kontroli zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia w ramach – granicach – sprawy, co też w niniejszej sprawie niewadliwie uczynił WSA, dokonując trafnej i niewadliwej kontroli sądowoadministracyjnej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2015 r. W konsekwencji brak jest podstaw do stwierdzenia aby w toku orzekania przez Sąd I instancji doszło do naruszenia powołanego art. 134 § 1 p.p.s.a. Nie jest również zasadny zarzut naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Zaskarżony kasacyjnie wyrok Sądu I instancji, w części jego uzasadnienia, nie zawiera wad powodujących uchybienie któremukolwiek z elementów wymienionych w przywołanym przepisie, wobec czego nie ma podstaw stwierdzenia naruszenia tejże normy przepisów procesowych stosowanych przez sądy administracyjne. Nie doszło również do naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 p.p.s.a., gdyż wobec stwierdzenia prawidłowości zaskarżonej decyzji z obowiązującymi przepisami prawa Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 151 ustawy oddalając skargę przy jednoczesnym braku przesłanek do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., na podstawie którego uchyla się decyzję lub postanowienie w całości lub w części w przypadku stwierdzenia innego naruszenia przepisów postępowania jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Za niezasadne należało uznać także zarzuty naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 2 pkt 35a i art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d. przez przyjęcie, że kontrolowany pojazd był pojazdem nienormatywnym, a skarżący powinien posiadać zezwolenie kategorii IV. Z pierwszego z przywołanych przepisów wynika, że pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach Prawa o ruchu drogowym, z kolei zgodnie z treścią art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d., ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ (...). Z treści omawianego zarzutu wynika, że w istocie autor skargi kasacyjnej podważa prawidłowość ich zastosowania w sprawie. Niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego, czyli błąd subsumpcji, to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Prawidłowość zaakceptowanych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie nie została skargą kasacyjną skutecznie podważona. Zdaniem Sądu kasacyjnego ustalenia te są wystarczające dla określenia jego konsekwencji materialnoprawnych przewidzianych cytowanymi przepisami, zaś subsumcja normy prawa materialnego nastąpiła w sposób prawidłowy. Kontrolowany pojazd członowy poruszał się bowiem po odcinku drogi krajowej zaliczającej się do dróg o dopuszczalnym nacisku osi do 10 t. W wyniku przeprowadzonego ważenia stwierdzono przekroczenie nacisku na pojedynczej osi napędowej o 0,45 t, a zatem prawidłowe było przyjęcie, że kierowca powinien legitymować się zezwoleniem kategorii IV, tj. zezwoleniem na przejazd pojazdu nienormatywnego o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. W konsekwencji nałożenie na skarżącego decyzją administracyjną M. WITD, kary w wysokości 5.000 zł, na podstawie przepisów art. 140aa ust. 1, 3 i 4 oraz art. 140ab ust. 1 pkt 2 p.r.d., i w niepodważonym stanie sprawy, należy również uznać za prawidłowe. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł stosownie do art. 204 pkt 1