II GSK 1781/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 3872/24 w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 27 września 2024 r. nr BP.501.355.2024.2242.KA12.620289 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od K. P. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 6 marca 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 3872/24, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, obecnie Dz.U. z 2026 r., poz. 143, zwanej dalej jako: "p.p.s.a."), oddalił wniesioną przez K. P. skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 27 września 2024 r. (nr BP.501.355.2024.2242.KA12.620289), którą ten organ utrzymał w mocy decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 5 stycznia 2024 r. (nr WITD.DI.0152.XII1319/1/24) o nałożeniu na skarżącego, jako zarządzającego transportem w B. Sp. z o.o. w M., na podstawie art. 92a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2024 r., poz. 728, zwanej dalej jako: "u.t.d.") w zw. z lp. 15.1. załącznika nr 4 do tej ustawy kary pieniężnej w wysokości 200 zł. za wykonywanie przez tę Spółkę przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego, potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wyjaśnił, że skarżący nie kwestionował ustaleń poczynionych 25 października 2023 r. podczas kontroli drogowej pojazdu ciężarowego marki RENAULT o nr rej. [...], którym wykonywany był międzynarodowy transport drogowy w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy B. Sp. z o.o., wskazujących na to, że pojazd nie posiadał aktualnego okresowego badania technicznego dopuszczającego go do ruchu drogowego (ostatnie okresowe badanie techniczne zostało wykonane 27 września 2022 r.) oraz tego, że jako zarządzający transportem nie wywiązał się ze swoich obowiązków. Skarżący podniósł natomiast, że w sprawie powinien znaleźć zastosowanie art. 189f ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 ze zm.; zwanej dalej jako: "k.p.a.") dotyczący odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej oraz wywodził, że nie zbagatelizował tego naruszenia i niezwłocznie po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie wprowadził w przedsiębiorstwie plan naprawczy celem wyeliminowania niebezpieczeństwa powtórzenia się w przyszłości tożsamych lub podobnych naruszeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie podzielił tego zapatrywania skarżącego. Sąd podał, że zasady wyłączające odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego regulują art. 92b oraz art. 92c u.t.d. Z art. 189a § 2 k.p.a. wynika natomiast, że uregulowanie w przepisach odrębnych zagadnień wymienionych w tym przepisie, a więc dotyczących: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej, jest wystarczające dla przyjęcia, że przepisy działu IVA k.p.a. dotyczące administracyjnych kar pieniężnych nie mają zastosowania i nie jest przy tym konieczne, aby przepisy odrębne regulowały te zagadnienia w zakresie, w jakim są one uregulowane w przepisach działu l\/A k.p.a. W konkluzji stwierdził, że stosowanie art. 92b i art. 93 u.t.d. w praktycznym wymiarze ma w istocie ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w zw. z art. 189f k.p.a. Skarżący w wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej zakwestionował go w całości i wniósł o jego uchylenie w całości oraz uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania administracyjnego, ewentualnie uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji i zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. W skardze kasacyjnej wnoszący tę skargę zawarł oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił temu wyrokowi: I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez przeprowadzenie niepełnej kontroli legalności decyzji administracyjnej i niedostrzeżenie przez Sąd I instancji naruszenia przez organy przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 189a § 1 k.p.a., art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. a contrario oraz art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez nierozważenie zastosowania do kary pieniężnej przewidzianej w ustawie o transporcie drogowym przepisów k.p.a. dotyczących administracyjnych kar pieniężnych (dział I\/a), które regulują zasady nakładania kar (w tym odstąpienie od ukarania) i powinny znaleźć zastosowanie do kar nakładanych na podstawie ustawy u.t.d., a zostały przez organy pominięte pomimo, że kary pieniężne w ustawie u.t.d. zostały uregulowane w sposób częściowy, nieuwzględniający jednak wszystkich kwestii wymienionych w art. 189a § 2 pkt 1-6 k.p.a., przez co konieczne jest w przypadku przepisów u.t.d. odwołanie się do uregulowań działu IVa k.p.a.; b) art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 8 § 1 k.p.a. poprzez nierozważenie odstąpienia od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu w sytuacji, gdy waga zarzucanego stronie naruszenia była znikoma, strona zaprzestała naruszania prawa a kara w wysokości 200 zł za zarzucone naruszenie w okolicznościach, w jakich do niego miało dojść i jego wagi jawi się jako nieproporcjonalna; c) art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 189a § 1 k.p.a., art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. a contrario poprzez mylenie przez WSA okoliczności wyłączających odpowiedzialność określonych w art. 92c ust. 1 u.t.d. z przesłankami odstąpienia od nałożenia kary określonymi wyłącznie w k.p.a., w sytuacji gdy jedne wyłączają przypisanie odpowiedzialności (u.t.d.), a drugie pomimo jej przypisania łagodzą jej charakter poprzez odstąpienie od nałożenia kary (k.p.a.); II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: a) niewłaściwe zastosowanie art. 189a § 1 k.p.a., art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. a contrario, art. 189e k.p.a. oraz art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niezastosowanie do kary pieniężnej przewidzianej w ustawie o transporcie drogowym przepisów k.p.a. dotyczących administracyjnych kar pieniężnych (dział I\/a), które regulują zasady nakładania kar (w tym odstąpienie od ukarania) i powinny znaleźć zastosowanie do kar nakładanych na podstawie ustawy u.t.d., a zostały przez organy pominięte pomimo, że kary pieniężne w ustawie u.t.d. zostały uregulowane w sposób częściowy, nieuwzględniający jednak wszystkich kwestii wymienionych w art. 189a § 2 pkt 1-6 k.p.a., przez co koniecznym jest w przypadku przepisów u.t.d. odwołanie się do uregulowań działu IVa k.p.a.; b) niewłaściwe zastosowanie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 8 § 1 k.p.a. poprzez zaakceptowanie nieodstąpienia od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu w sytuacji, gdy waga zarzucanego stronie naruszenia była znikoma, strona zaprzestała naruszania prawa, a kara w wysokości 200,00 zł za zarzucone naruszenie w okolicznościach w jakich do niego miało dojść i jego wagi jawi się jako nieproporcjonalna; c) błędną wykładnię art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 92c ust. 1 pkt 1-3 u.t.d. poprzez uznanie, że instytucja uregulowana w art. 92c ust. 1 u.t.d. jest tożsama z kodeksową instytucją odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, co miałoby zdaniem sądu uzasadniać niezastosowanie przepisu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w postępowaniu prowadzonym na podstawie u.t.d., pomimo że zakres normowania przepisów k.p.a. i u.t.d. jest odmienny, a odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu nie należy utożsamiać z umorzeniem (ewentualnie niewszczynaniem) postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej (por. uchwała NSA III OPS 1/21). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przedstawił argumentację na poparcie zasadności sformułowanych zarzutów. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego, a także rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlegała oddaleniu. Na wstępie należy wyjaśnić, że Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., jest związany podstawami i wnioskami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają wskazane w skardze kasacyjnej naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego albo procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny bierze jednak pod uwagę z urzędu przesłanki nieważności postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.), uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia (art. 186 p.p.s.a.) oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., Sąd nie stwierdził też zaistnienia podstaw do zastosowania art. 186 i art. 189 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach, wyznaczonych przez stronę skarżącą poprzez sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty. Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji GITD w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie zasad i warunków przewozu drogowego stwierdził, że decyzja ta nie narusza prawa. Według WSA w Warszawie, wbrew zapatrywaniu skarżącego, organy nie były zobowiązane rozważyć, czy nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., który nakazuje organowi administracji publicznej wydanie decyzji o odstąpieniu od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa, z uwagi na istnienie regulacji szczególnych w u.t.d. (art. 92b i art. 93 tej ustawy). Wnoszący skargę kasacyjną argumentował natomiast, że w sprawie powinny znaleźć zastosowanie przepisy działu IVa k.p.a., ponieważ u.t.d. nie zawiera kompleksowej regulacji dotyczącej zasad nakładania kar, odstępowania od nich i miarkowania. Odwołując się do uzasadnienia uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 9 czerwca 2022 r., sygn. akt III OPS 1/21, dotyczącej dopuszczalności stosowania art. 189f k.p.a. w postępowaniach administracyjnych w przedmiocie nałożenia administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w przepisach Rozdziału 4d ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 888 ze zm.), podniósł, że z uzasadnienia projektu ustawy zmieniającej k.p.a., dokonanej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935) wynika, że intencją prawodawcy było, aby przepisy działu IVa k.p.a. miały charakter ogólny i subsydiarny względem obowiązujących regulacji, które dotyczą administracyjnych kar pieniężnych. Miały one stanowić uzupełnienie zidentyfikowanych niedostatków, a zatem także braków (luk) w ustawach prawa administracyjnego materialnego. Rozstrzygające znaczenie na etapie oceny, czy dany przepis odrębny wyłącza zastosowanie regulacji kodeksowej, należy przypisać istocie instytucji nim unormowanej. Ustalenia zatem wymaga, czy pozakodeksowa instytucja jest tożsama z tą określoną w wyliczeniu z art. 189a § 2 k.p.a. Skarżący odwołując się do tej uchwały wywiódł ponadto, że odstąpienie od ukarania (art. 189f k.p.a.) nie jest równoznaczne z umorzeniem postępowania w przedmiocie nałożenia kary (art. 92c u.t.d.), lecz jest wyrazem darowania kary na skutek uprzedniego ustalenia, że doszło do naruszenia prawa i jednocześnie stwierdzenia, że ukaranie sprawcy jest niecelowe. W konsekwencji stwierdził, że art. 92c u.t.d. "nie jest zbieżny" z art. 189f k.p.a., a w związku z tym ten ostatni przepis "może stanowić uzupełnienie regulacji wskazanych w art. 92c ustawy o transporcie drogowym". NSA nie podziela tego stanowiska skarżącego, a zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej co do naruszenia w tej sprawie art. 189a § 1, art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. a contrario oraz art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. uznaje za nieusprawiedliwione. Według art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a., w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się. Niewątpliwie zakres zastosowania przepisów Działu IVa k.p.a. wyznacza przede wszystkim art. 189a § 1 tej ustawy, zgodnie z którym w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu. Z § 2 wskazanego przepisu wynika natomiast, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów wymienionego działu w tym zakresie nie stosuje się. Trzeba zauważyć, że powołany przez autora skargi kasacyjnej art. 92c ust. 1 u.t.d., ani żaden inny przepis tej ustawy, nie posługują się pojęciem odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Według art. 92c ust. 1 u.t.d, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Z kolei w art. 92c ust. 1a u.t.d. ustanowiono odesłanie, zgodnie z którym przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2 (m.in. zarządzający transportem). Treść tych przepisów zarówno w zakresie przesłanek zastosowania, jak i skutków proceduralnych (zaniechanie wszczęcia postępowania lub jego umorzenie) wskazuje, że w istocie chodzi o zaniechanie nakładania kary pieniężnej ze względu na szczególne okoliczności, podobnie jak ma to miejsce w przypadku art. 189f § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu w przypadku zaistnienia wskazanych w tym przepisie okoliczności. Nieposłużenie się w art. 92c ust. 1 u.t.d. zwrotem "odstąpienie od nałożenia kary", co zdaje się być istotnym argumentem strony skarżącej kasacyjnie przemawiającym za odmiennością relacji pomiędzy art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. niczego w sprawie nie zmienia. Konsekwencją zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. jest to, że w sytuacji zaistnienia naruszenia penalizowanego administracyjną karą pieniężną oraz wystąpienia jednej z określonych nim przesłanek wyłączenia odpowiedzialności, na podmiot odpowiedzialny nie zostanie nałożona kara pieniężna, albowiem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia tej kary, a wszczęte umarza się. Nie jest trafne twierdzenie, że czym innym jest odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i udzielenie pouczenia, a czym innym umorzenie postępowania bądź jego niewszczynanie. W jednym i w drugim przypadku warunkiem zastosowania tych instytucji jest uprzednie ustalenie, że do czynu penalizowanego administracyjną karą pieniężną doszło (zob. np. wyroki NSA z: 9 stycznia 2024 r., sygn. akt II GSK 732/23, 16 października 2024 r., sygn. akt II GSK 988/24, 15 lipca 2025 r., sygn. akt II GSK 2665/24, 25 marca 2026 r., sygn. akt II GSK 1609/25). Podzielić zatem należy prezentowane w orzecznictwie stanowisko, że stosowanie art. 92c u.t.d. w praktycznym wymiarze ma w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa, kara ta nie jest nakładana. Jak już podniesiono, dla przyjęcia, że przepisy działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania istotne znaczenie ma uregulowanie zagadnienia, o którym mowa w art. 189a § 2 k.p.a. w przepisach odrębnych (wyroki NSA z 12 lutego 2025 r., sygn. akt II GSK 1777/21 i 22 maja 2025 r., sygn. akt II GSK 2451/21). Nie jest przy tym konieczne, aby przepisy odrębne regulowały te zagadnienia w zakresie, w jakim są one uregulowane w przepisach Działu IVa k.p.a., a mianowicie, aby zakres normowania przepisów odrębnych pokrywał się z zakresem normowania określonym w przepisach wymienionego działu, co oznacza, że jeżeli zakres normowania zagadnienia prawnego określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach Działu IVa lub przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny, to dany przepis Działu IVa nie ma zastosowania (por. A. Wróbel, art. 189a k.p.a., t. 7, [w:] Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, LEX/el. 2021, wyroki NSA z: 28 września 2021 r. sygn. akt II GSK 717/21, 19 października 2023 r., sygn. akt II GSK 938/20; 9 stycznia 2024 r., sygn. akt II GSK 732/23, 16 października 2024 r., sygn. akt II GSK 988/24). W konsekwencji w takich sprawach, jak rozpatrywana art. 189f ust. 1 pkt 1 i 2 k.p.a. nie ma zastosowania, z uwagi na normę kolizyjną określoną w art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a., stanowiącą, że w przypadkach uregulowanych w przepisach odrębnych dotyczących m. in. odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, przepisów działu IVa k.p.a. w tym zakresie nie stosuje się. Takim przepisem odrębnym jest art. 92b i art. 92c u.t.d. mimo, że jest w nich mowa o niewszczynaniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, bądź - jeżeli zostało ono wszczęte - jego umorzeniu. Na gruncie u.t.d. stanowią one regulację szczególną względem art. 189f k.p.a., którego wykładnia oparta wyłącznie na literalnym brzmieniu wypaczałaby sens regulacji powołanych przepisów u.t.d. (zob. również wyroki NSA z: 25 czerwca 2025 r., sygn. akt II GSK 147/25, 26 czerwca 2025 r., sygn. akt II GSK 2710/21 i 28 sierpnia 2025 r., sygn. akt II GSK 162/25). Nawiązując zaś do powołanej w skardze kasacyjnej uchwały Naczelnego Sadu Administracyjnego z 9 czerwca 2022 r. sygn. akt III OPS 1/21 zwrócić trzeba uwagę, że została ona podjęta na gruncie relacji pomiędzy przepisami ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminie, regulującymi wymierzenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów tej ustawy, a przepisem art. 189f k.p.a., a więc w istocie tezy tego orzeczenia nie mogły stanowić wzorca normatywnego w niniejszej sprawie, w której przepisy ustawy o transporcie drogowym zawierają odrębną regulację wyłączającą stosowanie działu IVa k.p.a. w omówionym zakresie. Z tych wszystkich względów nie można również podzielić stanowiska strony o naruszeniu art. 189e k.p.a , podobnie jak o naruszeniu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji i art. 8 § 1 k.p.a. oraz art. 6 i art. 7 k.p.a. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 118). NSA rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 powołanej ustawy procesowej, ponieważ skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a organ nie zażądał jej przeprowadzenia.