II GSK 1763/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 maja 2023 r. sygn. akt III SA/Lu 136/23 w sprawie ze skargi A. Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia [...] lutego 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. Z. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie 675 (sześćset siedemdziesiąt pięć) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 30 maja 2023 r., sygn. III SA/Lu 136/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej WSA w Lublinie), po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. Z. (dalej zwanego skarżącym lub stroną) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia [...] lutego 2023 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, oddalił przedmiotową skargę. W stanie faktycznym sprawy w dniu [...] października 2021 r. na terenie drogowego przejścia granicznego w Koroszczynie funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej przeprowadzili kontrolę wyjeżdżającego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środka przewozowego – pojazdu silnikowego marki Volvo z naczepą marki FAYMONVILLE o numerach rejestracyjnych [...], którym wykonywany był przejazd w ramach międzynarodowego przewozu drogowego na rzecz skarżącego. Przejazd realizowany był bez ładunku. W wyniku przeprowadzonej kontroli parametrów zewnętrznych pojazdu ustalono, że długość pojazdu wynosi 1690 cm, co stanowiło przekroczenie dopuszczalnej wartości wynoszącej 1650 cm o 40 cm, czyli o 2,42 %. Szerokość pojazdu wynosiła 273 cm, co stanowiło przekroczenie dopuszczalnej wartości wynoszącej 255 cm o 18 cm, czyli o 7,06 %. Pozostałe zmierzone parametry zewnętrzne pojazdu nie przekraczały dopuszczalnych wartości. W tych okolicznościach pojazd został uznany za nienormatywny, którym przewóz jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, w tym przypadku kat. II , w świetle regulacji art. 64 i art. 64c ustawy z dnia 29 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1047, ze zm., dalej P.r.d.). Kierowca pojazdu nie posiadał zezwolenia przedmiotowej kategorii. Kierowca posiadał i okazał do kontroli zezwolenie kategorii IV. Kierowca odmówił podpisania protokołu kontroli, gdyż nie zgadzał się z jego ustaleniami. W związku z powyższym Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej, decyzją z dnia [...] października 2022 r., nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5 000 zł, za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii II. Wnosząc odwołanie od przedmiotowej decyzji skarżący stwierdził, że korzystał z ważnego zezwolenia nr 240/LU/2021 i jako ważne i obowiązujące okazał do kontroli drogowej. Zezwolenie obejmowało pojazdy nienormatywne o parametrach, które kontrolowany pojazd spełniał. Nie można wymagać od przedsiębiorcy posiadania odrębnego zezwolenia kat. II na przejazd pojazdu nienormatywnego bez ładunku. Twierdzenie to zostało w opinii skarżącego podzielone przez Departament Transportu Drogowego Ministerstwa Infrastruktury, który w piśmie z dnia 18 października 2022 r. wskazał, że obowiązujące przepisy prawne dotyczące zezwolenia kat. IV upoważniają do poruszania się po drogach zarówno z ładunkiem lub bez ładunku. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie po rozpatrzeniu odwołania skarżącego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego nieuprawnione jest twierdzenie, że posiadane przez skarżącego zezwolenie uprawniało do wykonywania kontrolowanego przejazdu. Podczas kontroli kierowca okazał zezwolenie kategorii IV wydane w dniu 22 września 2021 r., tj. na podstawie przepisów obowiązujących po dniu 13 marca 2021 r., tj. po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 18 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021, poz. 54, dalej zwanej ustawą zmieniającą), a więc zezwolenie niewłaściwej kategorii. Ustawa ta wprowadziła zmiany w zakresie kategorii zezwoleń wydawanych na przejazdy nienormatywne, kategorie I-VII zastąpiono kategoriami l-V (art. 3 pkt 2 lit. b ustawy). W świetle jej unormowań (art. 8 i 12) na dzień kontroli, tj. 14 października 2021 r., przewoźnik mógł wyposażyć kierowcę w zezwolenie kategorii odpowiedniej dla wykonywanego przewozu, wydane przed zmianą P.r.d. tj. przed 13 marca 2021 r. (wtedy odpowiednim byłoby zezwolenie kategorii III), lub w zezwolenie wydane na podstawie przepisów obowiązujących po zmianie ustawy tj. po 13 marca 2021 r.(a więc zezwolenie kategorii II). Organ odwoławczy podkreślił też, że art. 64c P.r.d. w brzmieniu obowiązującym po 13 marca 2021 r. nie zawiera zapisu, na podstawie którego zezwolenie kategorii IV (wydane po dniu 13 marca 2021 r.) uprawniałoby do poruszania się pojazdami i drogami określonymi dla zezwolenia kategorii II. Dalej organ odwoławczy wyjaśniał, iż w świetle art. 64ea P.r.d., zezwolenie kategorii innej niż wymagana nie może stanowić podstawy legalnego poruszania się po drodze publicznej pojazdu nienormatywnego. Ponieważ przedstawione przez kierowcę zezwolenie nie uprawniało do przejazdu kontrolowanym pojazdem nienormatywnym, co jest równoznaczne z brakiem zezwolenia, nałożenie kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia kategorii II określonego przepisami P.r.d. należy uznać za uzasadnione, zaś zarzuty odwołującego w tym zakresie należy uznać za nietrafne. Odnośnie załączonego do odwołania pisma Departamentu Transportu Drogowego Ministerstwa Infrastruktury z dnia 18 października 2022 r. organ odwoławczy wskazał, że nie kwestionuje okazanego do kontroli zezwolenia kategorii IV ze względu na przejazd pojazdu nienormatywnego bez ładunku, lecz z powodu nieodpowiedniej (innej niż wymagana) kategorii zezwolenia. Organ odwoławczy podzielił również stanowisko organu I instancji o braku podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie regulacji art. 140aa ust. 4 P.r.d., ponieważ skarżący nie udowodnił zaistnienia okoliczności uzasadniających zwolnienie przedsiębiorcy od odpowiedzialności. WSA w Lublinie po rozpoznaniu skargi strony na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z 3 lutego 2023 r., przedmiotową skargę oddalił. Sąd zauważył, że wymogi dotyczące dopuszczalnych wymiarów, masy i nacisków osi pojazdu uregulowane zostały w ustawie P.r.d. oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. 2016 r. poz. 2022 z późn. zm., dalej zwanym rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych), wydanym na podstawie delegacji ustawowej z art. 66 ust. 5 P.r.d. Zgodnie z art. 62 ust. 4a pkt 1 P.r.d., długość zespołu 2 pojazdów nie może przekraczać 18,75 m, (...) z wyjątkiem zespołu pojazdów złożonego z pojazdu samochodowego i naczepy, których długość nie może przekraczać 16,5 m. Analogicznie, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, długość pojazdu w przypadku pojazdu członowego nie może przekraczać 16,50 m, z zastrzeżeniem ust. 16. W świetle natomiast regulacji § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, szerokość pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 13, § 45 ust. 3 pkt 1, § 54 ust. 3, nie może przekraczać 2,55 m. W niniejszej sprawie, jak wskazano, przejazd kontrolowanego pojazdu, realizowany był bez ładunku. W wyniku przeprowadzonej kontroli parametrów zewnętrznych pojazdu ustalono, że długość pojazdu wynosi 1 690 cm, co stanowiło przekroczenie dopuszczalnej wartości wynoszącej 1 650 cm o 40 cm, czyli o 2,42 %, a szerokość pojazdu wynosiła 273 cm, co stanowiło przekroczenie dopuszczalnej wartości wynoszącej 255 cm o 18 cm, czyli o 7,06 %. Spór w niniejszej sprawie dotyczy kwestii, czy do wykonywanego w dniu kontroli przejazdu zezwolenie kategorii IV, które kierujący pojazdem posiadał i okazał do kontroli było wystarczające (stanowisko skarżącego), czy też w okolicznościach sprawy wymagane było zezwolenie kategorii II (stanowisko organu). WSA w Lublinie uznał, że wbrew zarzutom podniesionym w skardze stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji pozostaje w zgodzie z przepisami prawa. Przepis art. 64ea P.r.d. stanowi bowiem wyraźny zakaz posługiwania się podczas wykonywania przejazdu pojazdem nienormatywnym zezwoleniem kategorii innej niż wymagana. Zasada wyrażona w tym przepisie obowiązywała już przez zmianą ustawy – P.r.d. dokonaną z dniem 13 marca 2021 r., do której nawiązał organ odwoławczy i obowiązuje nadal. Obowiązywanie wskazanej zasady wzmacnia przytoczony także w zaskarżonej decyzji przepis art. 64c ust. 5 P.r.d. W obecnym brzmieniu przepis ten przewiduje, że zezwolenie kategorii III uprawnia do poruszania się pojazdami i drogami, określonymi dla zezwolenia kategorii II. Treść art. 64c ust. 5 P.r.d. przed zmianą i po zmianie ustawy, a także obowiązujący przez zmianą ust. 6 art. 64c P.r.d. to jedyne wyjątki, w których ustawa dopuszczała lub aktualnie dopuszcza możliwość poruszania się pojazdu nienormatywnego, pojazdami i drogami, na podstawie zezwolenia kategorii innej niż wymagana, a mianowicie określonej kategorii wyższej, w ramach obowiązującej numeracji, w sytuacji, gdy wystarczające jest zezwolenie określonej kategorii niższej. Wskazane wyjątki potwierdzają zatem ogólną regułę wynikającą z art. 64ea P.r.d. Jednocześnie w sprawie nie budzi wątpliwości, że wyjątki te nie odnoszą się do okoliczności sprawy, w której skarżący posiadał wydane po nowelizacji ustawy zezwolenie kategorii IV, które w świetle przytoczonych przepisów art. 64c P.r.d. nie mogło zastąpić zezwolenia kategorii II. O rodzaju odpowiedniej kategorii zezwolenia decydują natomiast wymiary, masa i naciski osi pojazdów nienormatywnych, co wynika z treści art. 64 ust. 3 P.r.d. oraz treści tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do tej ustawy. WSA w Lublinie stwierdził, że w świetle zapisów w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do ustawy P.r.d. błędne jest stanowisko skarżącego, że pojazd członowy poddany kontroli w dniu 14 października 2021 r. miał parametry właściwe dla obu kategorii zezwoleń, to jest zezwolenia kategorii IV oraz zezwolenia kategorii II. Sąd I instancji podkreślił, że w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że przeprowadzona kontrola nie wykazała nienormatywności w zakresie rzeczywistej masy całkowitej skontrolowanego pojazdu, a jedynie w zakresie jego długości i szerokości. Trafnie zwrócono na to uwagę w zaskarżonej decyzji. Przypisanie jako odpowiedniego zezwolenia kategorii IV wymaga zaś ustalenia, że pojazd posiada rzeczywistą masę większą od dopuszczalnej. W konsekwencji zaś uprawnione było uznanie, że zezwolenie kategorii IV, którym dysponował kierujący pojazdem, nie było zezwoleniem odpowiednim w rozumieniu art. 64ust. 1 pkt 1 P.r.d. Jak wyjaśniono zaś już wyżej, poza wyjątkiem przewidzianym w art. 64c ust. 5 P.r.d., posiadanie zezwolenia innej kategorii, także wyższej niż wymagana, oznacza, że podmiot nie legitymuje się zezwoleniem, bowiem art. 64ea P.r.d. wyraźnie wskazuje, że taki przejazd uznaje się za wykonywany bez zezwolenia. WSA w Lublinie uznał również, że organy zasadnie stwierdziły, że w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie 140aa ust. 4 P.r.d. Skarżący, będąc przedsiębiorcą zajmującym się profesjonalnie przewozem ładunków po drogach publicznych, powinien był znać przepisy normujące ruch pojazdów nienormatywnych i zasady przewozu ładunków. Tymczasem nie wykazał on, że dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o braku wpływu na powstanie naruszenia. Odnosząc się do pisma Departamentu Transportu Drogowego Ministerstwa Infrastruktury z dnia 18 października 2022 r. Sąd I instancji stwierdził, że przedmiotowe pismo nie stanowi dowodu podważającego legalność zaskarżonej decyzji. Stwierdzenie zawarte we wskazanym piśmie, że zezwolenie kategorii IV upoważnia do poruszania się po drogach zarówno z ładunkiem lub bez ładunku nie jest równoznaczne z przyjęciem, że zezwolenie kategorii IV uprawnia do poruszania się pojazdami i drogami określonymi dla zezwolenia kategorii II. Skarżący pomija przy tym, że w piśmie tym podkreślono, z odwołaniem się do treści art. 2 pkt 35a i art. 64 P.r.d., że przejazd pojazdu nienormatywnego powinien odbywać się na podstawie obowiązujących przepisów P.r.d. Tym samym skarżący w momencie kontroli przejazdu pojazdu nienormatywnego powinien legitymować się zezwoleniem odpowiedniej kategorii, co w niniejszej sprawie, jak wynika z niepodważonych skutecznie ustaleń organu, nie miało miejsca. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Lublinie z 30 maja 2023 r. wniósł skarżący, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz.329, ze zm., zwanej dalej ,,P.p.s.a.") zarzucił: I. naruszenie przepisów prawa procesowego, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U.z 2022 r., poz. 813, ze zm., dalej zwanej K.p.a.) oraz art. 140aa ust. 1, ust. 2, ust. 3 pkt 1 i art. 140ab ust 1 pkt 2 P.r.d. poprzez jego naruszenie i błędne zastosowanie i oddalenie skargi, co skutkowało utrzymaniem decyzji organu administracji I i II instancji pomimo naruszenia przez organ wydający zaskarżoną decyzję przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego w zakresie w istotny sposób wpływającym na wynik sprawy, w szczególności: poprzez uznanie, iż w przedmiotowej sprawie doszło do zaktualizowania przesłanek pozwalających na nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 5 000 zł z uwagi na wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym o numerach rejestracyjnych L869799/LU1900X bez zezwolenia kategorii II, w przypadku gdy podmiot posiadał zezwolenie kategorii IV, które również uprawniało go do wykonywania takiego przejazdu, co skutkowało niewłaściwym zastosowaniem przez organ administracji przepisów art. 104 K.p.a. oraz art. 140 aa ust. 1, ust. 2, ust. 3 pkt 1 i art. 140 ab ust 1 pkt 2 P.r.d. i w konsekwencji nałożeniem na skarżącego grzywny w wysokości 5 000 zł, II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 140aa ust 1 w zw. z art 64e P.r.d. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że organ administracji w sposób zgodny z przepisami prawa nałożył karę pieniężną w wysokości 5 000 zł w wyniku przyjęcia, że kierowca nie posiadał zezwolenia na przejazd dla zespołu pojazdów, które uprawniałoby go do dokonywania przejazdów pojazdem nienormatywnym tj. zezwolenia kat. II, w przypadku gdy kierowca posiadał zezwolenie do wykonywania przejazdów zespołem pojazdów kat IV, które było odpowiednie do wykonywania przedmiotowego przejazdu. Na tej podstawie skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a także naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że stosownie do art. 8 ustawy o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 54) w przypadku stwierdzenia braku zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego, w odniesieniu do którego nie wszczęto postępowania w sprawie nałożenia kary za brak zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustaw zmienionych w art. 1 i art. 3 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z wyjątkiem art. 140ab ust. 1 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 3, który stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Zatem mając na uwadze powyższe winno się przyjąć; iż przewoźnik drogowy w dniu przeprowadzonej kontroli korzystał z ważnego zezwolenia nr 240/LU/2021 i jako ważne i obowiązujące okazał do kontroli drogowej. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie, w odpowiedzi na skargę kasacyjną, wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Artykuł 176 P.p.s.a. określa elementy składowe skargi kasacyjnej, a zgodnie z § 1 pkt 2 tego przepisu jej obligatoryjnym elementem jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji (por. postanowienia NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04, wszystkie dost. w CBOiS - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, w postaci dopuszczenia się błędu wykładni, w kontekście wyżej przedstawionych wymogów wskazać należy, że na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, które jego zdaniem zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, a także podania na czym polegała ich błędna wykładnia oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia konkretnej regulacji (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). Innymi słowy skarżący kasacyjnie, formułując tego rodzaju zarzut, nie może się jedynie ograniczyć do wskazania przepisu, który został według niego błędnie zinterpretowany, ale winien również podać jak dany przepis winien być prawidłowo wykładany. Tak samo w przypadku zarzucenia naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, zarzut skargi kasacyjnej winien zawierać jednoznaczne stwierdzenie na czym miał polegać w konkretnym przypadku błąd subsumpcji. W przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, podkreślić należy, że prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać nie tylko konkretne regulacje procesowe, którym uchybił sąd I instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może więc ograniczyć się tylko do wskazania, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy, tj. treścią zapadłego orzeczenia. W niniejszym przypadku, w którym brak jest podstaw do stwierdzenia wystąpienia przesłanek nieważności, enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., skarżący kasacyjnie podniósł dwa zarzuty, spośród których jeden dotyczy naruszenia przepisów prawa materialnego, poprzez ich błędne zastosowanie, drugi zaś naruszenia przepisów postępowania. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu, którego podstawę stanowiło stwierdzenie jego autora odnośnie naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania zauważyć przede wszystkim należy, że zarzut ten nie został prawidłowo skonstruowany. Skarżący kasacyjnie w tym bowiem wypadku nominalnie zarzucił WSA w Lublinie błędne zastosowanie wymienionych przez siebie regulacji, wśród których wymienił nie tylko przepisy posiadające stricte procesowy charakter, takie jak art. 104 K.p.a., który określa sposób załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej (w formie decyzji), ale również cały szereg regulacji materialnoprawnych. Do tych ostatnich niewątpliwie zaliczają się wymienione przez skarżącego kasacyjnie: art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1, a także art. 140ab ust. 1 pkt 2 P.r.d. Oprócz tego dodać należy, że błędnego zastosowania przedmiotowych regulacji upatruje on w uznaniu przez Sąd, że w sprawie doszło do zaktualizowania się przesłanek pozwalających na nałożenie na niego kar pieniężnych w sytuacji, w której posiadał on zezwolenie kat. IV na przejazd pojazdem nienormatywnym, a które to uprawniało go do realizowania przejazdu, za który została na niego nałożona kara. Mając na względzie formę i brzmienie przedmiotowego zarzutu stwierdzić więc należy, że poprzez ten zarzut skarżący kasacyjnie, wbrew swoim deklaracjom, w istocie nie kwestionuje prawidłowości zastosowania przepisów prawa procesowego, ale prawa materialnego. W dodatku, w tym drugim względzie, wskazując na to, że zezwolenie kategorii IV uprawniało go do realizowania przejazdu, o którym mowa w okolicznościach przedmiotowej sprawy, nie wskazuje na przepisy, które miałyby uzasadniać tego rodzaju stwierdzenie. Rzeczywiście procesowy aspekt omawianego zarzutu przejawia się jedynie w tym względzie, w którym skarżący kasacyjnie zarzuca naruszenie art. 104 K.p.a. oraz art. 140aa ust. 2 P.r.d., jednakże twierdzenia zarzutu nie przystają w jakikolwiek sposób to tego rodzaju regulacji. Wymienione przepisy odnoszą się bowiem do formy (w drodze decyzji) załatwienia sprawy i właściwości rzeczowej do wydania decyzji, do których to okoliczności skarżący kasacyjnie nie odwołał się w jakikolwiek sposób. Tak więc wadliwy sposób sformułowania przedmiotowego zarzutu przesądza o jego nieskuteczności. Jeżeli chodzi o drugi z zarzutów skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia prawa materialnego, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, to w tym wypadku stwierdzić należy, że zarzut ten nie znajduje uzasadnionych podstaw. W tym wypadku skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji błędne zastosowanie art. 140aa ust. 1 w zw. z art. 64ea P.r.d. w związku z przyjęciem, że kierowca nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym w sytuacji, gdy posiadał on zezwolenie kategorii IV, które uprawniało go do wykonywania przewozu, o którym mowa w okolicznościach przedmiotowej sprawy. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu stwierdzić należy, że nie sposób jest zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, że WSA w Lublinie uchybił art. 140aa ust. 1 w zw. z art. 64ea P.r.d., dokonując wadliwej subsumpcji stanu faktycznego sprawy pod wyinterpretowane z tych przepisów normy prawne przyjmując, że zezwolenie kategorii IV nie uprawniało skarżącego do realizacji przejazdu pojazdem nienormatywnym, za który nałożono na niego karę. Żaden bowiem z wymienionych przez niego przepisów nie odnosi się do tego rodzaju okoliczności. Art. 140aa ust. 1 P.r.d. określa bowiem, w sposób generalny, sankcję za wykonywanie pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, natomiast art. 64ea stanowi, że w przypadku wykonywania przejazdu pojazdem nienormatywnym na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, kategorii innej niż wymagana albo na podstawie zezwolenia kategorii V z przekroczonymi parametrami technicznymi pojazdu lub zespołu pojazdów wskazanymi w tym zezwoleniu, przejazd pojazdu nienormatywnego uznaje się za wykonywany bez zezwolenia. Z obu tych regulacji nie sposób wywieść, że stanowią one podstawę do uznania uprawnienia do wykonywania przewozu, dla którego niezbędne jest legitymowanie się zezwoleniem kategorii II, na podstawie zezwolenia kategorii IV. Już więc tylko z tego względu wykluczone jest przyjęcie, iż Sąd Instancji mógł dopuścić się wadliwego zastosowania art. 140aa ust. 1 w zw. z art. 64ea P.r.d. w sugerowany przez skarżącego kasacyjnie sposób. Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit a i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącego kasacyjnie na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie kwotę 675 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Kwota ta obejmuje zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną.