II GSK 1560/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 11 maja 2023 r. sygn. akt I SA/Ke 149/23 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od J. S. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 11 maja 2023 r., sygn. I SA/Ke 149/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach (dalej WSA w Kielcach), po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. S. (dalej zwanego skarżącym lub stroną) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (GITD) z dnia [...] stycznia 2023 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej, oddalił przedmiotową skargę. W stanie faktycznym sprawy w dniu [...] września 2021 r. w P. T. przy ul. R., na wysokości ul. L., w ciągu drogi krajowej [...], zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z 3-osiowego ciągnika samochodowego marki Volvo o nr rej. [...] i 3-osiowej naczepy marki Broshuis o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował T. P., który wykonywał przewóz drogowy z ładunkiem belki betonowej T27 (ładunek niepodzielny) w imieniu skarżącego. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane w protokole kontroli drogowej nr [...] z [...] września 2021 r. Kierowca okazał do kontroli zezwolenie kategorii IV, nr [...], na przejazd pojazdu nienormatywnego na okres 6 miesięcy od 31 marca 2021 r. do 30 września 2021 r., który spełnia wymagania w zakresie wymiarów, masy nacisków osi, określone w pozycji nr 4 tabeli. Strona przesłała dodatkowo trzy zezwolenia kategorii IV na przejazd pojazdu nienormatywnego. Nadto skarżący przesłał zezwolenie kategorii V nr [...], na jednokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego, wydane 9 września 2021 r., a więc już po kontroli drogowej. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego stwierdzono naruszenie dopuszczalnej normy: długość pojazdu członowego z ładunkiem 31,3 m (bez odjęcia 1 % błędu wynikającego z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu) - przekroczenie o 14,8 m (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 88,69 %). Łódzki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (ŁWITD) decyzją z [...] grudnia 2021 r., nr [...], nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5 000 zł. GITD decyzją z [...] stycznia 2023 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania skarżącego utrzymał w mocy decyzję ŁWITD. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na treść art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 pkt 1 i pkt 2 , a także art. 92c ust. 1 i art. 4 pkt 15 i pkt 22 lit. l ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 2201, zwana dalej "u.t.d."). Organ powołał również przepisy ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 988 - zwanej dalej "P.r.d.") tj. art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 140aa ust. 1 P.r.d. Zauważył także, że stosownie do treści § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r., poz. 2022 ze zm., zwanego rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych), długość pojazdu nie może przekraczać w przypadku pojazdu członowego 16,50 m, z zastrzeżeniem ust. 16 (zgodnie z ust. 16, wymiary, o których mowa w ust. 1 pkt 4 i ust. 6, mogą być przekroczone o 0,15 m w przypadku pojazdu członowego lub naczepy przewożących jeden lub więcej załadowanych lub niezaładowanych kontenerów lub wymiennych nadwozi, o maksymalnej długości całkowitej wynoszącej do 45 stóp (13,72 m), w operacjach transportu intermodalnego). Organ II instancji stwierdził, że w świetle lp. 4 załącznika nr 1 do P.r.d., ujawniona podczas kontroli długość pojazdu członowego z ładunkiem wynosiła 31,3 m, a zatem przekraczała dopuszczalną wartość 30 m dla zezwolenia kategorii IV. Zgodnie z art. 64ea P.r.d., w przypadku wykonywania przejazdu pojazdem nienormatywnym na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, kategorii innej niż wymagana albo na podstawie zezwolenia kategorii V z przekroczonymi parametrami technicznymi pojazdu lub zespołu pojazdów wskazanymi w tym zezwoleniu, przejazd pojazdu nienormatywnego uznaje się za wykonywany bez zezwolenia. Dlatego, jak stwierdził organ, kontrolowany przewóz drogowy nie odbywał się zgodnie z okazanym zezwoleniem kategorii IV, a zatem podstawą do wyznaczenia wielkości przekroczenia dopuszczalnej normy były wartości dopuszczalne określone w powszechnie obowiązujących przepisach, tj. 16,50 m w przypadku długości pojazdu członowego. W świetle lp. 4 załącznika nr 1 do P.r.d. organ odwoławczy stwierdził, że ujawniona podczas kontroli długość pojazdu członowego z ładunkiem wynosiła 31,3 m, a zatem przekraczała dopuszczalną wartość 30 m dla zezwolenia kategorii IV. Doszło zatem do naruszenia o którym mowa w lp. 10.3.3 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. dopuszczenia do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów, których dopuszczalna długość została przekroczona od 20%. Organ odwoławczy ponownie podkreślił, że treść art. 189a § 2 pkt 2 K.p.a. (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm.) wprost wyłącza stosowanie całego Działu IVa K.p.a., w sytuacji uregulowania w odrębnych przepisach przesłanek odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia. Takie przesłanki zostały uregulowane zarówno w przepisach P.r.d., tj. w art. 140aa ust. 4 tej ustawy, jak i w przepisach u.t.d. tj. w art. 92b i 92c. Wobec powyższego organ wskazał, że w przypadku stwierdzenia przejazdu pojazdu nienormatywnego bez wymaganego zezwolenia na przejazd oraz z przekroczeniami w zakresie dopuszczalnej masy całkowitej, długości lub szerokości, wykonywanego przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego, wszczyna się dwa, niezależne postępowania administracyjne na podstawie przepisów P.r.d. oraz przepisów u.t.d. Obie sankcje nie są ze sobą tożsame, zarówno ze strony przedmiotowej jak i podmiotowej. Przepisy P.r.d. sankcjonują poruszanie się pojazdu nienormatywnego bez wymaganego zezwolenia lub niezgodnie z warunkami tego zezwolenia. Odpowiedzialność z tytułu tego naruszenia ponoszą podmioty określone w art. 140aa ust. 3 P.r.d. Natomiast przepisy u.t.d. sankcjonują naruszenia określone w załączniku I do rozporządzenia 2016/403, za które odpowiadają wyłącznie przewoźnicy drogowi, wykonujący przejazd w związku z wykonywaniem transportu drogowego na mocy art. 92a ust. 7 pkt 2 u.t.d. Organ nie podzielił stanowiska strony, że wykonując przewóz drogowy trzema pojazdami członowymi, należało stwierdzić, iż wszystkie trzy pojazdy członowe podlegały jednej kontroli. Organ dodał, że nie sposób przyjąć argumentacji skarżącego, zgodnie z którą w przypadku przewozów drogowych wykonywanych przez kilka pojazdów członowych, poruszających się w tzw. kolumnie wystarczył jeden pilot. WSA w Kielcach po rozpoznaniu skargi strony na decyzję GITD z [...] stycznia 2023 r., przedmiotową skargę oddalił. Sąd I instancji stwierdził, że przewóz drogowy, o którym mowa w okolicznościach przedmiotowej sprawy, nie spełniał obowiązków lub warunków wynikających z przepisów P.r.d., tj. wymagań zezwolenia kat. IV. Przekroczenie dopuszczalnego parametru technicznego określonego dla zezwolenia kategorii IV słusznie skutkowało więc uznaniem tego przejazdu przez organy inspekcji transportu drogowego za wykonywany bez zezwolenia (art. 64ea P.r.d.). W konsekwencji prawidłowo organy te uznały, że do oceny, czy przedmiotowy przewóz drogowy wykonywany był z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego (art. 92a ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 22 u.t.d.), konieczne jest odniesienie się do dopuszczalnych maksymalnych parametrów określonych w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych. Zgodnie bowiem z § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych długość pojazdu nie może przekraczać w przypadku pojazdu członowego 16,50 m. Prawidłowo więc ustalono, że doszło do przekroczenia powyższej normy, skoro wyniki przeprowadzonej kontroli wykazały, że: - długość pojazdu członowego z ładunkiem - 31,3 m (po odjęciu 1 % błędu wynikającego z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu) – przekroczenie o 14,8 m dopuszczalnej długości (czyli o 88,69 %). W rezultacie w niniejszej sprawie organy prawidłowo stwierdziły, że doszło do naruszenia, o którym mowa w lp. 10.3.3. załącznika nr 3 do u.t.d. (dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów, których dopuszczalna długość została przekroczona od 20%), a kara pieniężna wynosi 5 000 zł za to naruszenie. WSA w Kielcach stanął na stanowisku, że w niniejszym przypadku wykonywany był krajowy transport drogowy. Transport taki wykonywać może w świetle przywołanych przepisów prawa pojazd jak i zespół pojazdów. Zespół pojazdów składa się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy. Nie stanowi więc zespołu pojazdu kolumna pojazdów, o której mowa w art. 32 ustawy – P.r.d. Zatem nie ma podstaw prawnych, aby ruch trzech zespołów pojazdów poruszających się w dniu kontroli w kolumnie uznać za jeden przewóz drogowy objęty jedną kontrolą drogową w rozumieniu art. 92a ust. 3 u.t.d. W tym aspekcie Sąd dodał, że dopuszczenie możliwości nałożenia na przewoźnika wykonującego transport drogowy z wykorzystaniem kolumny pojazdów (zespołów pojazdów) jednej kary, wśród których wszystkie lub niektóre pojazdy (zespoły pojazdów), poruszałyby się z naruszeniem obowiązków i warunków przewozu drogowego rodziłoby pole do znacznych nadużyć z powodu ograniczeń wysokości kary pieniężnej stwierdzonej w trakcie jednej kontroli drogowej wynikających z art. 92a ust. 3 i 4 u.t.d. WSA w Kielcach nie podzielił również stanowiska skarżącego o naruszeniu wskazanych w zarzutach skargi przepisów prawa krajowego i unijnego, a przez to naruszeniu zasady ne bis in idem, poprzez nałożenie na przewoźnika dwóch kar za to samo naruszenie, tj. na podstawie u.t.d. i na podstawie P.r.d., z tego powodu, że ten sam podmiot nie powinien być karany dwukrotnie za jedno zarzucone zachowanie. Przypisane stronie naruszenia podlegały ocenie na podstawie reżimów dwóch różnych ustaw. Znamiona penalizowanych na gruncie tych aktów prawnych deliktów nie są jednak w sensie prawnym jednorodne. W niniejszej sprawie odpowiedzialność za delikt administracyjny przypisany skarżącemu nie jest tożsama z odpowiedzialnością za delikt usankcjonowany karą pieniężną nałożoną na podstawie P.r.d. Wobec tego nie doszło do naruszenia prawa, jakie zarzucono w skardze. W związku z powyższym Sad uznał, że nie zachodzi w tej sprawie potrzeba skierowania pytania prawnego do TSUE zgodnie z wnioskiem skargi w zakresie dopuszczalności karania przewoźnika na podstawie u.t.d. i P.r.d., gdyż w rozpoznawanej sprawie nie wyłoniły się kwestie, które nie mogłyby być rozstrzygnięte samodzielnie przez sąd, a byłyby niezbędne dla wydania wyroku w tej sprawie WSA w Kielcach nie podzielił również wszystkich zarzutów skarżącego związanych z naruszeniem przez organy orzekające w postępowaniu administracyjnym art. 8, art. 189a § 1 i 2, art. 189f § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. i nieodstąpieniem od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Kielcach z 11 maja 2023 r. wniósł skarżący, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. w granicach wskazanych w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz.329, ze zm., zwanej dalej ,,P.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 P.p.s.a. poprzez przeprowadzenie niepełnej kontroli legalności decyzji administracyjnej i niedostrzeżenie przez Sąd I instancji naruszenia przez organy przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a tym samym petryfikowanie naruszenia przez organy: 1. art. 189f § 1 pkt 2 oraz art. 8 § 1 K.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP, art. 4 ust. 1 Protokołu nr 7 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego 22 listopada 1984 r. w Strasburgu (Dz.U.2003.42.364); art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, otwartego do podpisu w Nowym Jorku 19 grudnia 1966 r. (Dz.U.1977.38.167), art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i wynikającej z tych przepisów zasady ne bis in idem poprzez wszczęcie wobec przewoźnika dwóch postępowań, a następnie nałożenie dwóch kar za to samo zarzucone zachowanie (tożsamość czynu), tj. kary na podstawie art. 92a ust. 1, 7 pkt 2 u.t.d. w zw. z Ip. 10.3.3 zał. nr 3 do u.t.d. oraz kary na podstawie art. 62 ust. 4, art. 64 ust. 1 i 2 i 4b, art. 64c, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1, ust. 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) i ust. 2 P.r.d.; w sytuacji gdy podmiot nie powinien być karany dwukrotnie za jedno i to samo zarzucone zachowanie, która to reguła ma zastosowanie również do sankcji administracyjnych o charakterze prewencyjnym lub represyjnym będących karami pieniężnymi, bowiem postępowanie karne na gruncie konwencyjnym i konstytucyjnym rozumiane jest szerzej niż na gruncie krajowym (patrz wyrok ETPCz w sprawie Engel, skarga nr 5100/71), a tożsamość zachowania należy rozumieć jako jedność czynu (idem), a nie tożsamość ocen prawnych dokonywanych z perspektywy dóbr prawnie chronionych; 2. art. 189a § 1 K.p.a., art. 189a § 2 pkt 2 K.p.a. a contrario oraz art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez nierozważenie zastosowania do kary pieniężnej przewidzianej w u.t.d. przepisów K.p.a. dotyczących administracyjnych kar pieniężnych (dział IVa), które regulują zasady nakładania kar (w tym odstąpienie od ukarania) i powinny znaleźć zastosowanie do kar nakładanych na podstawie ustawy u.t.d., a zostały przez organy pominięte pomimo, że kary pieniężne w ustawie u.t.d. zostały uregulowane w sposób częściowy, nieuwzględniający jednak wszystkich kwestii wymienionych w art. 189a § 2 pkt 1-6 K.p.a., przez co koniecznym jest w przypadku przepisów u.t.d. odwołanie się do uregulowań działu IVa K.p.a. (por. m. in. wyrok VI SA/Wa 2230/22, III SA/Po 145/22), 3. art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez nierozważenie odstąpienia od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu w sytuacji, gdy waga naruszenia była znikoma, strona zaprzestała naruszania prawa a kara w wysokości 5 000 zł za zarzucone naruszenie w okolicznościach, w jakich do niego miało dojść i jego wagi jawi się jako nieproporcjonalna, 4. art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 189a § 1 k.p.a., art. 189a § 2 pkt 2 K.p.a. a contrario poprzez mylenie przez WSA okoliczności wyłączających odpowiedzialność określonych w art. 92c ust. 1 u.t.d. z przesłankami odstąpienia od nałożenia kary określonymi wyłącznie w K.p.a., w sytuacji gdy jedne wyłączają przypisanie odpowiedzialności (u.t.d.), a drugie pomimo jej przypisania łagodzą jej charakter poprzez odstąpienie od nałożenia kary (K.p.a.), 5. art. 189f § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez nierozważenie odstąpienia od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu w sytuacji, gdy za to samo zachowanie została nałożona na stronę administracyjna kara pieniężna przez organ administracji publicznej i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, 6. art. 8 § 1 K.p.a. oraz art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 162, ze zm. zwana dalej Prawem Przedsiębiorców) i wyrażonej w tych przepisach zasady proporcjonalności poprzez nieodstąpienie od nałożenia na stronę kary w sytuacji, gdy w trakcie kontroli ustalono, że długość pojazdu wynosiła 31,3 m, (po korekcie - 30,67 m), a zatem miała zostać przekroczona względem długości dopuszczonej posiadanym przez stronę zezwoleniem kategorii IV o 1,3 m (po korekcie o 0,67 m), a zatem o 4,3 % (po korekcie o 2,2 %), co stanowiło jedyne naruszenie wymiarów względem posiadanego zezwolenia, a tym samym nałożenie surowych kar wynoszących łącznie po kilkadziesiąt tysięcy złotych jest nieproporcjonalnie wysokie w stosunku do zarzuconego naruszenia, 1. art. 7a § 1 K.p.a. oraz art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców w zw. z art. 92a ust. 3 u.t.d. poprzez nierozstrzygnięcie ewentualnych wątpliwości prawnych dotyczących pojęcia "jednej kontroli drogowej" na korzyść strony i w konsekwencji powyższego nałożenie łącznie trzech kar, w sytuacji gdy pojazdy poruszały się w jednej kolumnie, została przeprowadzona jedna kontrola drogowa jednego przedsiębiorcy, a zatem nie powinny zostać nałożone trzy osobne kary, co stanowi nieproporcjonalnie wysoką sankcję; 2. w granicach wskazanych w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj.: 1. art. 62 ust. 4, art. 64 ust. 1 i 2 i 4b, art. 64c, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1, ust. 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) i ust. 2 P.r.d., art. 92a ust. 1 pkt 2, 7 pktj2 u.t.d. w zw. z Ip. 10.3.3 zał. nr 3 do u.t.d. oraz art. 4 ust. 3 i art. 10e Dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym w zw. z Rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego I Rady oraz załącznika nr I pkt. 4 do tego rozporządzenia dotyczącego grupy naruszeń przepisów dyrektywy Rady 96/53/WE (przepisy dotyczące masy i wymiarów) poprzez nałożenie na przewoźnika kary za delikt dotyczący przekroczenia dopuszczalnej masy pojazdu na podstawie P.r.d., w sytuacji gdy na przewoźnika została nałożona kara za to samo naruszenie sklasyfikowane w ustawie o transporcie drogowym (u.t.d.), w sytuacji gdy naruszenia stypizowane w dwóch ustawach (P.r.d. i u.t.d.) dotyczą tego samego zachowania ("idem") i ich wspólnym źródłem jest Dyrektywa Rady 96/53/WE, którą wdraża P.r.d. do której odwołuje się Rozporządzenie Komisji (UE) 2016/403 stanowiące podstawę wprowadzenia w polskim porządku prawnym (w ustawie o transporcie drogowym) deliktów dotyczących mas i wymiarów pojazdów, a jednocześnie przedmiot ochrony obydwóch aktów prawa unijnego jest tożsamy i stanowi go ochrona konkurencji w zakresie działalności transportowej oraz bezpieczeństwo w ruchu drogowym, co naruszyło zasadę ne bis in idem, 2. art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 12 Prawa przedsiębiorców i wyrażonej w tych przepisach zasady proporcjonalności poprzez nieodstąpienie od nałożenia na stronę kary w sytuacji, gdy w trakcie kontroli ustalono, że długość pojazdu wynosiła 31,3 m (po korekcie - 30,67 m), a zatem miała zostać przekroczona względem długości dopuszczonej posiadanym przez stronę zezwoleniem kategorii IV o 1,3 m (po korekcie o 0,67 m), a zatem o 4,3 R/o (po korekcie o 2,2 R/o), co stanowiło jedyne naruszenie wymiarów względem posiadanego zezwolenia, a tym samym nałożenie surowych kar wynoszących łącznie po kilkadziesiąt tysięcy złotych jest nieproporcjonalnie wysokie w stosunku do zarzuconego naruszenia, 3. art. 92c ust. 1 pkt 2 u.t.d. poprzez nieumorzenie postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy za to samo naruszenie ŁWITD wszczął drugie postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej udokumentowane protokołem kontroli z dnia 8 września 2021 r. nr WITD.DI.P.W.V0127/72/21 i decyzją z dnia 28 listopada 2022 r. nr WP.8140.39.2022.002.1557 nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 18 000 zł, 4. art. 189a § 1 k.p.a., art. 189a § 2 pkt 2 K.p.a. a contrario oraz art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez niezastosowanie do kary pieniężnej przewidzianej w u.t.d. przepisów K.p.a. dotyczących administracyjnych kar pieniężnych (dział IVa), które regulują zasady nakładania kar (w tym odstąpienie od ukarania) i powinny znaleźć zastosowanie do kar nakładanych na podstawie ustawy u.t.d., a zostały przez organy pominięte pomimo, że kary pieniężne w ustawie u.t.d. zostały uregulowane w sposób częściowy, nieuwzględniający jednak wszystkich kwestii wymienionych w pkt 1-6 art. 189a § 2 K.p.a., przez co koniecznym jest w przypadku przepisów u.t.d. odwołanie się do uregulowań działu I\/a k.p.a. (por. m. in. wyrok VI SA/Wa 2230/22, III SA/Po 145/22), 5. art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez nieodstąpienie od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu w sytuacji, gdy waga naruszenia była znikoma, strona zaprzestała naruszania prawa a kara w wysokości 5 000 zł za zarzucone naruszenie w okolicznościach w jakich do niego miało dojść i jego wagi jawi się jako nieproporcjonalna, 6. art. 189f § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez nieodstąpienie od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu w sytuacji, gdy za to samo zachowanie została nałożona na stronę administracyjna kara pieniężna przez organ administracji publicznej i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. 3. w granicach art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię: 1. art. 92a ust. 3 u.t.d. poprzez błędną wykładnię pojęcia "jednej kontroli drogowej" i w konsekwencji powyższego nałożenie łącznie trzech kar, w sytuacji gdy pojazdy poruszały się w jednej kolumnie, została przeprowadzona jedna kontrola drogowa jednego przedsiębiorcy, a zatem nie powinny zostać nałożone trzy osobne kary, co stanowi nieproporcjonalnie wysoką sankcję, 2. art. 189a § 2 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 92c ust. 1 u.t.d. poprzez uznanie, że instytucja uregulowana w art. 92c ust. 1 u.t.d. jest tożsama z kodeksową instytucją odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, co miałoby zdaniem sądu uzasadniać niezastosowanie przepisu art. 189f § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. w postępowaniu prowadzonym na podstawie u.t.d., pomimo że zakres normowania przepisów K.p.a. i u.t.d. jest odmienny, a odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu nie należy utożsamiać z umorzeniem (ewentualnie niewszczynaniem) postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej (por. uchwała NSA III OPS 1/21). Na tej podstawie skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i poprzedzających go decyzji organów obydwu instancji w całości, a także umorzenie postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I Instancji. Oprócz tego skarżący kasacyjnie wystąpił o zasądzenie od organu na swoja rzecz kosztów postępowania, obejmujących zwrot kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że ze zbiegiem przepisów wiąże się teoria jedności czynów zabronionych, zgodnie z którą liczba czynów zabronionych pod groźbą kary nie może być determinowana liczbą naruszonych przez sprawcę norm sankcjonowanych, gdyż czyn zabroniony pod groźbą kary jest ocenianym czynem (zachowaniem) realnym, a nie oceną tego czynu. Według skarżącego kasacyjnie, w sytuacji gdy przejazd wykonywany jest z ładunkiem (przewóz) wówczas delikt o szerszym zakresie znamion (z u.t.d.) pochłania delikt o węższym zakresie znamion (P.r.d.), bowiem przejazd zawiera się w przewozie, którego elementem jest przejazd. Zdaniem skarżącego kasacyjnie w przedmiotowej sprawie występuje tożsamość (identyczność zachowania) będącego przedmiotem postępowania zakończonego decyzją wydana na podstawie przepisów P.r.d. i postępowania zakończonego decyzją wydana na podstawie u.t.d. W wywodach uzasadnienia skargi stwierdzono również, że przepisy P.r.d. wprost przewidują możliwość poruszania się pojazdów w kolumnie, która jest traktowana jako pewnego rodzaju całość. W konsekwencji w ocenie strony zasadnym byłoby ewentualnie nałożenie jednej kary za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, a nie kilku kar. Skoro nie doszło do nałożenia jednej kary, to sąd administracyjny powinien, w ocenie strony, uchylić tak zapadłą decyzję. Tak się jednak nie stało, a sąd I Instancji niesłusznie zaakceptował postępowanie organów administracji, przeprowadzając nieprawidłową kontrolę legalności zaskarżonej decyzji. Według skarżącego kasacyjnie jedyny zawyżony parametr - długość pojazdu – został przekroczony o (po uwzględnieniu korekty pomiaru wynikającej z właściwego zarządzenia GITD) zaledwie o 67 cm, co stanowi 2,2 % długości pojazdu. Kara za tak nieznaczne naruszenie, zgodnie z Ip. 10.3.2 załącznika nr 3 do u.t.d., wynosi zaledwie 2 000 zł. Jednakże fakt przekroczenia dopuszczalnego wymiaru pociągnął za sobą stwierdzenie przez organy, że przejazd jest wykonywany bez żadnego zezwolenia, tym samym doprowadzając do nałożenia na stronę zdecydowanie większej kary pieniężnej na podstawie u.t.d. Jest to działanie zupełnie nieproporcjonalne. GITD w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Artykuł 176 P.p.s.a. określa elementy składowe skargi kasacyjnej, a zgodnie z § 1 pkt 2 tego przepisu jej obligatoryjnym elementem jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji (por. postanowienia NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04, wszystkie dost. w CBOiS - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, w postaci dopuszczenia się błędu wykładni, w kontekście wyżej przedstawionych wymogów wskazać należy, że na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, które jego zdaniem zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, a także podania na czym polegała ich błędna wykładnia oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia konkretnej regulacji (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). Innymi słowy skarżący kasacyjnie, formułując tego rodzaju zarzut, nie może się jedynie ograniczyć do wskazania przepisu, który został według niego błędnie zinterpretowany, ale winien również podać jak dany przepis winien być prawidłowo wykładany. Tak samo w przypadku zarzucenia naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, zarzut skargi kasacyjnej winien zawierać jednoznaczne stwierdzenie na czym miał polegać w konkretnym przypadku błąd subsumpcji. W przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, podkreślić należy, że prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił sąd I instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może więc ograniczyć się tylko do wskazania, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy, tj. treścią zapadłego orzeczenia. W niniejszym przypadku, w którym brak jest podstaw do stwierdzenia wystąpienia przesłanek nieważności, enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., skarżący kasacyjnie podniósł zarzuty, które według jego deklaracji, opierają się zarówno na podstawach wymienionych w art. 174 pkt 1, jak i pkt 2 P.p.s.a. Jeżeli chodzi o zarzuty, które mają dotyczyć naruszenia przepisów postepowania, mającego wpływ na wynik sprawy (zarzuty z pkt 1), to w tym zakresie skarżący kasacyjnie generalnie zarzucił Sądowi I instancji przeprowadzenie niepełnej kontroli zaskarżonej decyzji, a w ramach tego liczne uchybienia, które miały sprowadzać się do naruszenia przepisów K.p.a., w tym głównie regulacji Działu IVa tej ustawy, dotyczącego nakładania kar administracyjnych, a także Konstytucji RP, Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych oraz Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. W związku z tym stwierdzić należy, że wszystkie zarzuty, określone przez skarżącego kasacyjnie jako procesowe, które ze względu na ich komplementarny charakter zostały łącznie rozpoznane, odnoszą się w istocie nie do naruszenia przepisów prawa procesowego, ale regulacji materialnoprawnych. Taki charakter mają bowiem przepisy K.p.a. dotyczące nakładania kar administracyjnych, jak również przepisy umów międzynarodowych, o których mowa w zarzucie nr 1.1.1. Zauważyć też należy, że zdecydowana większość tych zarzutów została powtórzona w ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego, poprzez jego wadliwe zastosowanie, zawartych w pkt 2.1 - 2.6. W tej sytuacji merytoryczne odniesienie się do podnoszonych w ich ramach twierdzeń nastąpi w ramach rozważań dotyczących zarzutów naruszenia prawa materialnego. Tak więc, jak to wyżej stwierdzono procesowy aspekt sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów w istocie nie występuje, gdyż istota zarzutów tego rodzaju sprowadza się do wytknięcia Sądowi I instancji uchybienia regulacjom materialnoprawnym. Z tego już tylko względu zarzuty tego rodzaju, jako wadliwie sformułowane, nie mogły zostać uwzględnione. Przechodząc do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, zawartych w pkt 2.1 – 2.6 stwierdzić należy, że nie znajdują uzasadnionych podstaw. Zarzuty te także, z uwagi na swój komplementarny charakter, zostaną łącznie ocenione. I tak w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że nie sposób zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, że zostały na niego nałożone dwie kary za to samo naruszenie, tj. jedna na podstawie przepisów u.t.d., druga zaś P.r.d. Nie można bowiem zarzucić WSA błędu w przyjęciu, że nałożenie administracyjnej kary pieniężnej za ujawnione w trakcie kontroli naruszenie, polegające na braku (nieokazaniu) ważnego w dacie kontroli zezwolenia odpowiedniej kategorii, przekroczenie dopuszczalnej długości pojazdu na podstawie u.t.d. oraz odrębnie na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 2 P.r.d., stanowiło dopuszczalny przepisami prawa zbieg odpowiedzialności administracyjnej i nie naruszało zakazu podwójnego karania za to samo zachowanie. Podkreślenia bowiem wymaga, że jakkolwiek stany faktyczne spraw, w których nałożono na skarżącego kasacyjnie kary pieniężne były bardzo zbliżone, to jednak przypisane mu naruszenia podlegały ocenie na podstawie reżimów dwóch różnych ustaw, które znamiona penalizowanych na ich gruncie deliktów opisują jednak w sposób, który powoduje, że w ich świetle naruszenia te – a innymi słowy mówiąc, zachowania stanowiące źródło tych naruszeń – nie są jednak w sensie prawnym jednorodne. Z tego względu, wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, nie można mówić o tym, że został on dwukrotnie ukarany za to samo zachowanie. W świetle powyższego należy stwierdzić, że odrębne, a co za tym idzie różne zakresy normowania przywołanych powyżej ustaw: u.t.d. i P.r.d., co jasno i wyraźnie wynika z ich zestawienia, prowadzą do wniosku, że ustawy te realizują odmienne cele oraz chronią inne dobra i interesy prawne. W odniesieniu do istoty spornej w sprawie kwestii znajduje to swoje potwierdzenie w tym, że podczas, gdy na gruncie u.t.d. administracyjnej karze pieniężnej podlega wykonywanie przewozu drogowego lub innych czynności związanych z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego – które polega, między innymi, na dopuszczeniu do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów, których dopuszczalne parametry zostały przekroczone, to na gruncie P.r.d., kara pieniężna – której wysokość, jest determinowana kategorią zezwolenia, którym nie legitymuje się podmiot wykonujący przejazd – jest nakładana za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 tej, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia. Co przy tym nie mniej istotne, z punktu widzenia oceny o zaktualizowaniu się danym zachowaniem znamion omawianych deliktów administracyjnych, o ile w odniesieniu do drugiego z nich jest konieczne ustalenie dotyczące istnienia obowiązku posiadania przez podmiot wykonujący przejazd zezwolenia określonej kategorii oraz naruszenia tego obowiązku, to ustalenie to nie jest już jednak konieczne w odniesieniu do pierwszego z nich, gdyż ta okoliczność jest prawnie obojętna dla oceny o ziszczeniu się lub nie znamion tego deliktu. W świetle powyższego za uzasadniony trzeba więc uznać wniosek, że delikt administracyjny przypisany skarżącemu w rozpatrywanej sprawie nie był tożsamy z deliktem przypisanemu mu na podstawie P.r.d. a tym samym nie były również tożsame zachowania, z powodu których każdy z tych deliktów został skarżącemu przypisany. W zakresie braku tożsamości obu deliktów administracyjnych, określonych przepisami u.t.d. i P.r.d., nie zachodzą wątpliwości tego rodzaju, z uwagi na które zachodziłaby konieczność ich rozstrzygania na korzyść strony. Podobnie charakter obu regulacji wyklucza potrzebę występowania z pytaniem prejudycjalnym do TSUE w tym zakresie. Przepisy te są bowiem jednoznaczne. W kwestii zastosowania w sprawie wymierzenia skarżącemu kary, przepisów działu IVa K.p.a., dotyczących kar administracyjnych stwierdzić należy, że przepis § 1 art. 189a K.p.a. nakazuje stosowanie przepisów Działu IVa w sprawach nałożenia lub wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia ulg w jej wykonaniu, z zastrzeżeniem przepisów § 2 i 3, które przewidują wyłączenia stosowania przepisów tego działu w całości lub w pewnym zakresie. Przepisy Działu IVa K.p.a. mogą mieć zatem zastosowanie w całości (§ 1) lub w pewnym zakresie (§ 2) albo nie mieć zastosowania (§ 3)."Przepisy odrębne zwykle regulują jedno lub więcej z zagadnień prawnych określonych w § 2. Uregulowanie w przepisach odrębnych tych zagadnień jest wystarczające dla przyjęcia, że przepisy działu IVa nie mają zastosowania; nie jest natomiast konieczne, aby przepisy odrębne regulowały te zagadnienia w zakresie, w jakim są one uregulowane w przepisach działu IVa. Inaczej mówiąc, nie jest konieczne, aby zakres normowania w przepisach odrębnych pokrywał się z zakresem normowania w przepisach komentowanego działu K.p.a.. Oznacza to, że nawet wtedy, gdy zakres normowania zagadnienia prawnego określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa K.p.a. lub przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny, odnośny przepis działu IVa nie ma zastosowania. Na przykład gdy przepisy odrębne określają tylko jedną z przesłanek wymierzenia kary pieniężnej, o których mowa w art. 189d, lub określają przesłankę inną niż wymieniona w tym przepisie, regulują w ten sposób zagadnienie prawne wymienione w art. 189a § 2 pkt 1, co nie zezwala na stosowanie przepisu art. 189d w zakresie, w jakim określa pozostałe, nieujęte w przepisach odrębnych przesłanki wymierzenia kary. Przepisy odrębne nie mogą zatem w tych przypadkach być uzupełniane ani modyfikowane odnośnymi regulacjami działu IVa. Należy także przyjąć, że relacje między tymi przepisami nie są kwalifikowane według maksymy lex generalis - lex specialis, ponieważ nie chodzi tu o to, czy przepisy działu IVa mają szerszy zakres zastosowania niż odnośne przepisy odrębne, lecz jedynie o to, czy przepisy odrębne regulują w jakiś sposób zagadnienia wymienione w § 2 (por. wyroki NSA: z 17 lipca 2019 r., sygn. II OSK 1774/18, i z 3 grudnia 2019 r., sygn. II OSK 3087/18, dost. w CBOiS – orzeczenia.nsa.gov.pl). W przypadku gdy przepisy odrębne w ogóle nie regulują zagadnienia uregulowanego w § 2, przepisy działu IVa stosuje się wprost w oznaczonym zakresie." (A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do kodeksu postępowania administracyjnego, komentarz do art. 189a, opubl. Lex/el.2024, pkt 7). Uwzględniając treść, zakres, a w tym aspekcie też zakładaną kompletność normowanej Działem IVa K.p.a. regulacji, należy uznać, że została nim objęta całość problematyki związanej z: - wymierzaniem, - nakładaniem (odstąpieniem od nałożenia), - przedawnieniem nakładania i egzekucji, - odsetkami i udzielaniem ulg, odnośnie do administracyjnej kary pieniężnej. Posługując się siatką pojęciową, która została użyta w omawianym Dziale IVa, trzeba zatem przyjąć, że kwestia odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej to niewątpliwie rezygnacja z nałożenia tej kary zarówno w aspekcie odstąpienia od jej wymierzenia w decyzji jak i niewydanie decyzji o karze (rezygnacja z wszczęcia postępowania albo umorzenie już wszczętego w sytuacji, gdy brak jest, zdaniem ustawodawcy, racji do ukarania sprawcy deliktu administracyjnego). Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie, podziela więc wyrażane w orzecznictwie tego Sądu stanowisko, że art. 92c ust. 1 u.t.d. - jako przepis odrębny w relacji do przepisów Działu IVa, reguluje właśnie to zagadnienie, o którym mowa w art. 189a § 2 pkt 2 K.p.a., tj. rezygnacji z wymierzenia administracyjnej kary, mając w praktycznym wymiarze ten sam skutek, który przewidziano w art. 189a § 2 pkt 2 K.p.a., czyli odstąpienie od nałożenia kary. Podzielenie stanowiska skarżącego kasacyjnie odnośnie stosowanie do administracyjnych kar pieniężnych, wymierzanych w sprawach toczących się na gruncie u.t.d., zarówno art. 92c ust. 1 tej ustawy (niewszczynanie postępowania lub jego umarzanie w przypadku stwierdzenia okoliczności tam przewidzianych) oraz art. 189a § 2 pkt 2 w zw. z art. 189f § 1 i 2 K.p.a. (odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenie pouczenia) oznaczałoby uchybienie treści reguły kolizyjnej o której mowa w art. 189a § 2 K.p.a. i nierespektowanie tego, że zagadnienie którego dotyczy art. 189a § 2 pkt 2 K.p.a. zostało odmiennie, z uwzględnieniem specyfiki regulacji, unormowane w przepisach odrębnych tj. przepisach rozdziału 11 u.t.d. Z tych też względów, podzielając stanowisko zajęte w sprawie przez WSA, nie można zgodzić się ze skarżącą, że należało rozważyć zastosowanie w sprawie tego ostatniego przepisu w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. Na marginesie niniejszych rozważań dodać także należy, że skarżący kasacyjnie nie wyjaśnił z uwagi na jakie okoliczności, waga stwierdzonego w jego przypadku naruszenia miałaby być znikoma. Ograniczył się on bowiem w tym względzie do ogólników, nie wyjaśniając istoty swojego stanowiska w tym względzie. Nie można zgodzić się także z jego stwierdzeniami, odnośnie zaprzestania przez niego naruszenia, za które została na niego nałożona kara. Uchybienie w tym zakresie zostało bowiem stwierdzone konkretnego dnia, podczas przeprowadzonej kontroli, tak więc nie sposób jest przyjąć, że strona ex post mogła odstąpić od wytkniętych jej naruszeń. Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 12 Prawa przedsiębiorców, poprzez uchybienie zasadzie proporcjonalności to stwierdzić należy, że również w tym wypadku brak jest podstaw do podzielenia stanowiska skarżącego kasacyjnie. W tym względzie należy bowiem zaznaczyć, że w orzecznictwie podkreśla się, że nie ma możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego (taką postać naruszenia prawa materialnego w tym wypadku zarzucono) w sytuacji, gdy nie zakwestionowano równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie. Wynika to bowiem z okoliczności, że błędne zastosowanie (niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też dowiedzenia ich wadliwości (M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 174; wyroki NSA z 5 września 2014 r., sygn. I OSK 1119/13; z 15 czerwca 2021 r., sygn. III OSK 181/21, oba dost. w CBOiS). W niniejszym przypadku skarżący kasacyjnie zarzucił niewłaściwe zastosowanie wymienionych przez siebie regulacji materialnopranych wskazując, że w jego przypadku długość pojazdu miała zostać przekroczona jedynie nieznacznie, tj. po korekcie o 2,2 %. Jak jednak ustalono w sprawie, które to ustalenia nie zostały podważone, w przypadku skarżącego długość zespołu pojazdów została przekroczona o 14,8 m (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 88,69 %). Wynikało to z tego, ze stwierdzoną długość zespołu pojazdów odniesiono nie do dopuszczalnej długości zespołu pojazdów nienormatywnych, poruszających się po drogach publicznych, na podstawie zezwolenia kat. IV, które w tym wypadku było niewystarczające, ale wymogów wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów. Dodać także należy, na co słusznie zwrócił organ, że wykonywanie zgodnie z art. 64ea P.r.d., w przypadku wykonywania przejazdu pojazdem nienormatywnym na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, kategorii innej niż wymagana albo na podstawie zezwolenia kategorii V z przekroczonymi parametrami technicznymi pojazdu lub zespołu pojazdów wskazanymi w tym zezwoleniu, przejazd pojazdu nienormatywnego uznaje się za wykonywany bez zezwolenia. Tak więc twierdzenia przedmiotowego zarzutu nie opierają się na rzeczywistych podstawach faktycznych, gdyż przekroczenie długości pojazdu w jego przypadku, w świetle poczynionych ustaleń oraz wniosków płynących z art. 64ea P.r.d., znacząco przekraczało podawane przez skarżącego kasacyjnie wartości. Mając więc na względzie powyższe nie sposób jest zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, że w jego przypadku doszło do naruszenia zasady proporcjonalności. Również uzasadnionych podstaw nie znajdują oba zarzuty skargi kasacyjnej, oznaczone numerami odpowiednio: 3.1 i 3.2. W pierwszym z tych zarzutów skarżący kasacyjnie podniósł, że WSA w Kielcach dopuścił się błędnej wykładni art. 92a ust. 3 u.t.d., w zakresie pojęcia jednaj kontroli drogowej, sytuacji gdy pojazdy poruszały się w jednej kolumnie, w efekcie czego doszło do nałożenia trzech odrębnych kar, a nie jednej. Odnosząc się do tych stwierdzeń nie sposób uznać ich zasadności. Przede wszystkim bowiem brak jest podstaw do przyjęcia, co sugeruje skarżący kasacyjnie, że z omawianego przepisu wynika, iż ustawodawca kategorycznie przyjął zaistnienie jednej kontroli w przypadku pojazdów poruszających się w kolumnie, obejmującej wszystkie z nich. Przepis art. 92a ust. 3 u.t.d. w ogóle nie odnosi się przy tym do sposobu kontrolowania, czy też traktowania naruszeń przepisów, w przypadku pojazdów poruszających się w jednej kolumnie. W żadnym razie nie nakazuje także przyjęcia, że wszystko to się odbywa w ramach jednej kontroli. Poza tym kwestia pojazdów poruszających się w kolumnie została unormowana w art. 32 P.r.d., który to przepis skarżący kasacyjnie całkowicie pominął w treści omawianego zarzutu. Nie sposób jest więc podzielić poglądów skarżącego, odnośnie dopuszczenia się przez Sąd błędu wykładni art. 92a ust. 3 u.t.d., zwłaszcza w postaci jaką on wskazał. Jeżeli chodzi zaś o zarzut oznaczony pkt 3.2 skargi kasacyjnej to jego niezasadność wynika z faktu wykluczenia stosowania na gruncie przepisów o karach z u.t.d. regulacji działu IVa K.p.a., o czym wyżej mowa. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, jeżeli chodzi o kwestię odstąpienia od wymierzenia kary, zakres regulacji przepisów u.t.d. nie jest istotowo odmienny od tego z K.p.a. Przeciwnych wniosków, sugerowanych przez skarżącego kasacyjnie, nie sposób też wyprowadzić z treści przywołanej w zarzucie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego III OPS 1/21, która nie odnosi się do problematyki nakładania kar w transporcie drogowym. Na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit a i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącego kasacyjnie na rzecz GITD kwotę 450 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Kwota ta obejmuje zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną.