II GSK 1763/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia NSA Henryka Lewandowska- Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Boratyn Protokolant asystent sędziego Agata Skorupska po rozpoznaniu w dniu 28 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 1772/20 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 4 czerwca 2020 r., nr BP.5530.57.2020.0949.BTM.5242 w przedmiocie stwierdzenia utraty dobrej reputacji przewoźnika drogowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. M. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 stycznia 2021r., sygn. akt VI SA/Wa 1772/20 oddalił skargę M. M. (dalej: Strona, Przedsiębiorca, Skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD) z 4 czerwca 2020 r. w przedmiocie stwierdzenia utraty dobrej reputacji. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Na podstawie danych zawartych w ewidencji naruszeń Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego (KREPTD) organ ustalił, że 5 czerwca 2019 r. Strona popełniła 2 najpoważniejsze naruszenia (NN): - naruszenie określone w grupie 5 pkt 2 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 polegające na nieutrzymaniu pojazdu w stanie zapewniającym bezpieczeństwo i w stanie zdatności do ruchu drogowego powodujące bardzo poważną usterkę układu hamulcowego, podłączeń układu kierowniczego, kół/opon, zawieszenia lub podwozia lub innego wyposażenia mogącą spowodować bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego prowadzące do podjęcia decyzji o unieruchomieniu pojazdu; - naruszenie określone w grupie 2 pkt 10 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 polegające na fałszowaniu, ukrywaniu, likwidowaniu i niszczeniu danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych i wczytanych z tachografu lub z karty kierowcy, za które nałożono na nią kary zakazu ostatecznymi decyzjami z 5 czerwca 2019 r., co potwierdzają komunikaty ERRU - powiadomienia o naruszeniu, przesłane zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 2016/480. Strona posiada zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego (licencję nr TU-006435) na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy wydane 30 marca 2004 r. przez Ministra Infrastruktury. W odpowiedzi na zawiadomienie GITD o wszczęciu postępowania Strona wyjaśniła, że naruszenia będące powodem wszczęcia postępowania dotyczyły usterek opon skontrolowanych pojazdów i usterki tachografu. Kierujący pojazdem nie wymienił uszkodzonej opony za co został obciążony kosztami ich wymiany. Usterka tachografu była natomiast następstwem działania poprzedniego właściciela pojazdu. Strona dołączyła oświadczenie o swoim członkostwie w Z. (dalej: Zrzeszenie Przewoźników) oraz wykaz operacji transportowych wykonanych w okresie od czerwca do września 2019 r. i wykaz kierowców zatrudnionych w tym okresie. Decyzją z 5 marca 2020 r. GITD stwierdził utratę dobrej reputacji przez Przedsiębiorcę. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy wskutek wniosku Strony o ponowne rozpatrzenie sprawy, GITD na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256; dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. d), art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. a) i lit. b) oraz ust. 4, art. 7d ust. 5 pkt 1, art. 94b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 z późn. zm.; dalej: u.t.d.), art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L.2009.300.51 z późn. zm.; dalej: rozporządzenie 1071/2009), art. 1 załącznika I rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8.; dalej rozporządzenie 2016/403), utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję. Organ podał, że przed dniem wszczęcia postępowania, tj. przed 11 września 2019 r., do licencji nr TU-006435 zgłoszonych było 8 pojazdów, w okresie od czerwca 2019 r. do sierpnia 2019 r. Strona zatrudniała 9 kierowców i wykonała 116 operacji transportowych. Zatrudnieni przez Przedsiębiorcę kierowcy byli informowani o karach finansowych za nieprzestrzeganie zasad czasu pracy oraz stanu technicznego włącznie z wypowiedzeniem umowy o pracę. Skarżąca cieszy się pozytywną opinią Z. Według prognozy na 2020 r. w powiecie bielskim (powinno być: bialskim) oraz w powiatach ościennych województwa małopolskiego zawód kierowcy samochodu ciężarowego i kierowcy ciągnika siodłowego uznany był za zawód deficytowy, co potwierdzał Barometr zawodów (https://barometrzaowdow.pl/) prowadzony przez Wojewódzki Urząd Pracy w Krakowie w ramach ogólnopolskiego badania: Barometr zawodów realizowanego na zlecenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. Ponadto w ostatnich 2 latach przed wszczęciem postępowania na Stronę zostały nałożone jeszcze inne niż wynikające z decyzji wydanych 5 czerwca 2019 r. sankcje za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Według rejestru KREPTD, oprócz ww. naruszeń w dniu 31 sierpnia 2019 r. w Wielkiej Brytanii Skarżąca popełniła jeszcze jedno najpoważniejsze naruszenie określone w grupie 5 pkt 2 załącznika I do rozporządzenia 2016/403, co oznacza popełnienie w okresie ostatnich dwóch lat przed wydaniem decyzji trzech naruszeń klasyfikowanych jako NN. Za prawidłowe uznał GITD odebranie Stronie dobrej reputacji jako proporcjonalnej reakcji na stwierdzone naruszenia. Przy liczbie zatrudnionych kierowców (9) i liczbie operacji transportowych (119), ilość popełnionych naruszeń - 3 będących najpoważniejszymi naruszeniami (NN), stanowiła znaczną liczbę, zwłaszcza że art. 7d ust. 1 u.t.d. zobowiązuje organ do wszczęcia postępowania dotyczącego badania dobrej reputacji w przypadku stwierdzenia popełnienia przez przedsiębiorcę tylko 1 najpoważniejszego naruszenia. Zatem w sytuacji popełnienia 3 najpoważniejszych naruszeń, utratę dobrej reputacji należało potraktować jako proporcjonalną reakcję za ich popełnienie. Co do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w opinii GITD, postępowanie zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, działalność w zakresie transportu drogowego jest działalnością wymagającą posiadania określonych kompetencji i spełniania określonych warunków. Stwierdzenie utraty dobrej reputacji nie jest sankcją, lecz oceną spełniania warunków do wykonywania zawodu przewoźnika drogowego. Odnośnie do usunięcia przez Stronę usterek pojazdów, zwiększenia kontroli stanu technicznego pojazdów oraz wyciągnięcia konsekwencji wobec kierowców za popełnione naruszenia, zdaniem GITD, bez wskazania, na czym polegały podjęte działania i jakie były skutki tych działań, wyjaśnienia Strony należało uznać za zbyt ogólnikowe i niepoparte żadnymi dowodami. Nie wykazała Strona, aby wprowadziła w swoim przedsiębiorstwie rozwiązania, które zapobiegałyby popełnianiu naruszeń przepisów określających obowiązki lub warunki przewozu drogowego. Co do wartości dowodu z opinii Z., GITD podał, że uwzględnił ja, z tym że wobec braku uzasadnienia, nie może mieć istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Nie wiadomo bowiem, czym kierowała się organizacja wydając tę opinię, a tym samym określić, jak przynależność Strony do tej organizacji wpływa na prowadzoną przez nią działalność w zakresie transportu drogowego. Z kolei co do zarzutu niepełnej oceny interesu społecznego w kontynuacji działalności gospodarczej przez Skarżącą, GITD za prawidłowe uznał, że z punktu widzenia interesu społecznego istotniejszym jest niedopuszczenie do dalszego naruszania przez nią obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy o transporcie drogowym. Utrata dochodu przez Stronę i jej rodzinę nie może stanowić realnej przeciwwagi z punktu widzenia podstawowych zasad współżycia społecznego. Każdy przedsiębiorca, w tym także Strona, podejmując się wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego musi dołożyć wszelkich starań, aby tę działalność wykonywać bez narażenia na zagrożenie życia i zdrowia innych uczestników ruchu drogowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając skargę Przedsiębiorcy, na ww. decyzję, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a) oddalił skargę. Podał, że przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja GITD o stwierdzeniu utraty przez Stronę dobrej reputacji wobec ustalenia, że 5 czerwca 2019 r. popełniła 2 najpoważniejsze naruszenia (NN), za które ostatecznymi decyzjami z 5 czerwca 2019 r. nałożono na nią kary zakazu, a nadto w toku postępowania 31 sierpnia 2019r. w Wielkiej Brytanii popełniła jeszcze jedno najpoważniejsze naruszenie (NN) określone w grupie 5 pkt 2 załącznika I do rozporządzenia 2016/403, tj. naruszenie polegające na nieutrzymaniu pojazdu w stanie zapewniającym bezpieczeństwo i w stanie zdatności do ruchu drogowego powodujące bardzo poważną usterkę układu hamulcowego, podłączeń układu kierowniczego, kół/opon, zawieszenia lub podwozia lub innego wyposażenia mogącą spowodować bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego prowadzące do podjęcia decyzji o unieruchomieniu pojazdu. W ocenie WSA, Skarżąca nie kwestionowała popełnienia powyższych naruszeń, ale nie zgadzała się z ich oceną przeprowadzoną przez organ z uwzględnieniem tych naruszeń, jak i pozostałych kryteriów, jakie organ winien wziąć pod uwagę przy wydaniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem WSA, w myśl art. 4 pkt 22 lit. d) u.t.d., użyte w ustawie określenie "obowiązki lub warunki przewozu drogowego" oznacza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia 1071/2009. Sąd uznał, że organ prowadząc postępowanie nie naruszył przepisów postępowania: art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. ani wskazanych w skardze przepisów ustawy o transporcie drogowym. Organ uwzględnił wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne, czemu dał wyraz w jej uzasadnieniu, prawidłowo ocenił materiał dowodowy, który przemawiał za przyjęciem utraty przez stronę dobrej reputacji jako proporcjonalnej reakcji za nałożenie na nią sankcji w drodze decyzji administracyjnej. Nie dopatrzył się WSA w czynnościach organu naruszenia art. 7d ust. 1 u.t.d. w zw. z art. 6 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009. Sąd też dodał, że nieuwzględnienie wszystkich wniosków dowodowych Strony nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, albowiem organ dysponował wystarczającym materiałem dowodowym do wydania zaskarżonej decyzji. Z wyrokiem nie zgodziła się Strona i zaskarżyła go w całości. Zarzuciła ww. orzeczeniu: 1. w granicach wskazanych w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. obrazę prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj.: 1.1. art. 3 ust 1 lit b) oraz art. 6 ust 3 rozporządzenia 1071/2009 w zw. z art. 7d ust 6 oraz art. 7e pkt 5 i art. 82g u.t.d. poprzez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji, że wszystkie naruszenia stwierdzone w Wielkiej Brytanii, za które zostały nałożone na przewoźnika kary i które stanowiły podstawę wydania decyzji o utracie dobrej reputacji, zostały objęte środkiem rehabilitacyjnym, o którym mowa w art. 6 ust 3 rozporządzenia 1071/2009 zanim decyzja stała się prawomocna, a zatem decyzja o utracie dobrej reputacji powinna zostać uchylona, a postępowanie umorzone jako bezprzedmiotowe (por. wyrok II SA/Sz 346/20); 1.2. art. 1 ust. 2 i art. 16 ust. 1 i art. 18 ust. 3 rozporządzenia 1071/2009 i art. 82g ust. 4 pkt 2 u.t.d. poprzez wydanie decyzji stwierdzającej utratę dobrej reputacji za naruszenia popełnione w Wielkiej Brytanii, w sytuacji, gdy w chwili wydania wyroku przez Sąd I instancji Wielka Brytania nie była członkiem Unii Europejskiej, a zatem naruszenia popełnione na jej terytorium nie powinny stanowić podstawy zabrania dobrej reputacji przewoźnikowi z kraju będącego członkiem Unii; 1.3. art. 7d ust. 5 pkt 1 i 2 u.t.d. w zw. z art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 i ust. 2 lit. a) załącznika IV rozporządzenia 1071/2009 poprzez wydanie decyzji stwierdzającej utratę dobrej reputacji bez dostatecznej ocena wszystkich okoliczności które powinny zostać wzięte przez Organ i Sąd I instancji pod uwagę, w tym również z urzędu, a których ocena powinna prowadzić do wniosku, że utrata dobrej reputacji będzie stanowić nieproporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia, a zatem uzasadnione jest wydanie decyzji stwierdzającej, że dobra reputacja pozostaje nienaruszona; 1.4. art. 7d ust. 4 u.t.d. w zw. z art. 6 ust. 2 lit. a rozporządzenia 1071/2009 poprzez nieuwzględnienie przez Organ i Sąd I instancji wszystkich okoliczności istotnych dla postępowania w przedmiocie oceny dobrej reputacji, które chociaż nie zostały wprost wskazane w art. 7d ust. 4 u.t.d., to z uwagi na otwarty katalog tych okoliczności (na co wskazuje sformułowanie "w szczególności") powinny zostać uwzględnione; 1.5. art. 7d ust. 4 u.t.d. w zw. z art. 6 ust. 2 lit. a rozporządzenia 1071/2009 poprzez brak pogłębionej oceny proporcjonalności zastosowanej sankcji w postaci stwierdzenia utraty dobrej reputacji względem wagi stwierdzonych naruszeń, czasu jaki upłynął od ich popełnienia, podjętych działań naprawczych i innych okoliczności mających znaczenie dla oceny, czy sankcja w postaci stwierdzenia utraty dobrej reputacji jest proporcjonalna; 2. w granicach wskazanych w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez petryfikowanie naruszenia przez Organy art. 8 § 1 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 i 4 k.p.a. i art. 80 k.p.a. i wyrażonej w tych przepisach zasady swobodnej oceny dowodów, obowiązku Organu przeprowadzenia z urzędu dowodów również na korzyść strony, obowiązku wzięcia przez Organ pod uwagę faktów powszechnie znanych oraz faktów znanych organowi z urzędu w ten sposób, że Organ nie zebrał w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy, nie wziął pod uwagę z urzędu istotnych okoliczności mających wpływ na ocenę tego czy zabranie dobrej reputacji nie będzie stanowiło nieproporcjonalnej reakcji za popełnione naruszenia, w szczególności nie uwzględnienie przez Organ stanu pandemii jej wpływu na prowadzenie działalności gospodarczej. W oparciu o powyższe zarzuty Skarżąca kasacyjnie wnosiła o: uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz obu decyzji GITD i umorzenie postępowania w całości, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania; zasądzenie od Organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w wysokości według norm przepisanych oraz kwoty 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, a w piśmie z 7 lipca 2021 r. oświadczyła, że zrzeka się rozprawy. Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu. Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnosił o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zażądał przeprowadzenia rozprawy. Obecny na rozprawie pełnomocnik wnosił o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie od Strony zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna Strony nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji GITD w przedmiocie stwierdzenia utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego – Stronę prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą: M.- w związku z najpoważniejszymi naruszeniami (NN): dwoma popełnionymi 5 czerwca 2019 r., za które nałożono kary zakazu, przy uwzględnieniu kolejnego popełnionego 31 sierpnia 2019 r., a wszystkie popełnione na terenie Wielkiej Brytanii, ocenił, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne, uznane za prawidłowe, uzasadniały przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w sprawie, a w konsekwencji zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie oceny co do zaktualizowania się przesłanek wydania decyzji, o której mowa wart. 7d ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. c) u.t.d. Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, zdaniem NSA, nie uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie. Odnosząc się do zarzutu zgłoszonego w pkt I.ppkt 1 petitum skargi kasacyjnej, naruszenia przez WSA art. 3 ust. 1 lit. b) oraz art. 6 ust. 3 rozporządzenia 1071/2009 w zw. z art. 7d ust. 6 oraz art. 7e pkt 5 i art. 82g u.t.d., który miał nie dostrzec, że wszystkie naruszenia stanowiące podstawę decyzji o utracie dobrej reputacji, zostały objęte środkiem rehabilitacyjnym, zanim decyzja o utracie dobrej reputacji stała się prawomocna, ze stanowiskiem Skarżącej kasacyjnie nie można się zgodzić. W myśl art. 6 ust. 3 rozporządzenia 1071/2009 wymóg określony w art. 3 ust. 1 lit. b) (cieszenie się dobrą reputacją przez przedsiębiorcę wykonującego zawód przewoźnika drogowego) nie jest spełniony do czasu zastosowania środka rehabilitacyjnego lub innych środków o skutku równoważnym na podstawie odpowiednich przepisów krajowych. Zapis ten znajduje odzwierciedlenie w treści art. 7d ust. 6 pkt 1 u.t.d., odwołującego się do art. 7e u.t.d., w którym określono środki rehabilitacyjne, a w pkt 5 stwierdza się, że przez środki rehabilitacyjne, o których mowa w art. 6 ust. 3 rozporządzenia 1071/2009, należy rozumieć, m.in. upływ roku od dnia orzeczenia lub nałożenia prawomocnie kary w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym za naruszenia określone w załączniku I do rozporządzenia 2016/403. Należy zauważyć, że za dwa najpoważniejsze naruszenia (NN) zostały ostatecznymi decyzjami zastosowane zakazy w dniu 5 czerwca 2019r. (bezsporne), a decyzja ostateczna o utracie reputacji przez Stronę została wydana przez GITD w dniu 4 czerwca 2020 r. Skarżąca nie podważała powołanych okoliczności. Zatem kontrolowana przez WSA, skarżonym wyrokiem, decyzja GITD została wydana przed upływem roku od wydania (5 czerwca 2019 r.) ostatecznych decyzji nakładających zakazy na Stronę za ww. najpoważniejsze naruszenia (NN) i ich wykonania. Stanowisko to jest zgodne z art. 94b u.t.d., w myśl którego nałożoną karę pieniężną za najpoważniejsze naruszenie określone w załączniku IV do rozporządzenia 1071/2009 lub poważne naruszenie określone w załączniku I rozporządzenia (UE) 2016/403 uważa się za niebyłą po upływie roku od dnia wykonania decyzji administracyjnej o jej nałożeniu. W niniejszej sprawie okres jednego roku nie upłynął, więc nie było podstaw do zastosowania środka rehabilitacyjnego (por. wyroki NSA z: 13 lutego 2025 r., sygn. akt II GSK 905/24; 13 grudnia 2022 r. sygn. akt II GSK 522/22; opublikowane, podobnie jak niże powoływane: orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie można także pominąć art. 16 § 1 k.p.a., według którego decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne, a ich uchylenie lub zmiana, stwierdzenie nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. W nieuprawniony sposób Strona skutki dotyczące wykonania decyzji wiąże z jej prawomocnością, skoro nawet wniesienie skargi na decyzję ostateczną do sądu administracyjnego nie uchyla wspomnianego skutku (art. 16 § 2, § 3 k.p.a.), a decyzja ta podlega wykonaniu (art. 61 § 1 p.p.s.a.). Dodać należy, że powoływany przez Stronę wyrok WSA w Szczecinie o sygn. akt II SA/Sz 346/20 odnosił się do odmiennego stanu faktycznego, gdy wydanie decyzji o utracie dobrej reputacji nie mogło nastąpić, skoro nastąpiło zatarcie skazania, które miało być podstawą rozstrzygnięcia administracyjnego. Również okoliczność, że najpoważniejsze naruszenia miały miejsce na terenie Wielkiej Brytanii, nie miało wpływu na wynik sprawy, gdyż Wielka Brytania do 31 stycznia 2020 r. była członkiem Unii Europejskiej (bezsporne). Naruszenia będące podstawą wszczęcia postępowania w sprawie utraty dobrej reputacji (wszczętego także w okresie, gdy Wielka Brytania była członkiem UE) wystąpiły w okresie członkostwa tego Państwa w UE. Przepis art. 1 st. 2 rozporządzenia 1071/2009 stanowił, że akt ten ma zastosowanie do wszystkich przedsiębiorców, którzy mają siedzibę we Wspólnocie i wykonują zawód przewoźnika drogowego. I przedsiębiorcy ci muszą spełniać wymóg m.in. cieszenia się dobrą reputacją (art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1071/2009). W omawianym okresie miał zastosowanie także art. 16 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009, nakazujący w celu wprowadzenia w życie tego aktu, w szczególności jego art. 11-14 i 26, aby każde państwo członkowskie prowadziło krajowy rejestr elektroniczny przedsiębiorców transportu drogowego, którzy od wyznaczonego przez to państwo właściwego organu uzyskali zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego; przetwarzanie danych, które zawiera rejestr, podlega kontroli wyznaczonego w tym celu organu publicznego; odpowiednie dane znajdujące się w krajowym rejestrze elektronicznym są dostępne dla wszystkich właściwych organów danego państwa członkowskiego. Natomiast art. 18 ust. 3 ww. rozporządzenia wprowadził obowiązek, aby właściwe organy państw członkowskich wymieniały informacje na temat wyroków skazujących i sankcji związanych z poważnymi naruszeniami, o których mowa w art. 6 ust. 2 i aby państwo członkowskie, które otrzymuje powiadomienie o określonym w art. 6 ust. 2 poważnym naruszeniu, którego skutkiem było wydanie wyroku skazującego lub nałożenie sankcji w innym państwie członkowskim w ciągu ostatnich dwóch lat, wpisywało to zgłoszone naruszenie do swojego krajowego rejestru elektronicznego. W wykonaniu ww. obowiązków nałożonych na Państwa członkowskie utworzono Krajowy Rejestr Elektroniczny Przedsiębiorców Transportu Drogowego, który zawiera ewidencje: m.in. poważnych naruszeń, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1071/2009 (por. art. 82g ust. 4 pkt 2 u.t.d.). Zresztą dane wprowadzone do ww. Rejestru przez uprawnione brytyjskie organy, będące realizacją opisanych wyżej obowiązków, były podstawą do wszczęcia kontrolowanego postępowania (bezsporne, por. zawiadomienie GITD z 11 września 2019 r. o wszczęciu z urzędu postępowania w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji, w aktach adm.). Wobec powyższego zarzuty postawione w pkt 1.1. oraz pkt 1.2. skargi były nieuzasadnione. Co do pozostałych zarzutów (pkt 1.3. - 1.5., pkt 2.petitum skargi kasacyjnej) skupiających na ocenie przesłanek, które należy uwzględnić przy badaniu dobrej reputacji przewoźnika (art. 7d ust. 4 u.t.d. w zw. z art. 6 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1071/2009) oraz rozważeniu czy utrata dobrej reputacji będzie stanowiła proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia (art. 7d ust. 5 pkt 1 i pkt 2 u.t.d.), a także przy ocenie prawidłowości postępowania, które doprowadziło do wydania przez GITD decyzji stwierdzających utratę dobrej reputacji przez Stronę i kontroli ich przeprowadzonej przez WSA, a podnoszących naruszenie art. 8 § 1, art. 11, art. 77 §1 i 4 , art. 80 k.p.a., ocena ich zasadności, z uwagi na komplementarny charakter zarzutów uzasadnia, aby rozpoznać je łącznie. Wymaga przypomnienia, że materialnoprawną podstawą wydania decyzji kontrolowanej przez Sąd I instancji był art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. c) w związku z ust. 5 pkt 1 u.t.d. w związku z art. 6 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1071/2009, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania skarżonych decyzji. Z przywołanych przepisów ustawy - art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. c) u.t.d.- wynika, że uprawniony organ administracji publicznej wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego, jeżeli wobec przewoźnika drogowego orzeczono lub nałożono prawomocnie karę w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym za naruszenie, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia 2016/403 zostało zakwalifikowane jako: – najpoważniejsze naruszenie, – poważne naruszenie lub bardzo poważne naruszenie, jeżeli częstotliwość występowania naruszeń, zgodnie z załącznikiem II do tego rozporządzenia, wymaga oceny dobrej reputacji, po przeprowadzeniu którego wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji, w przypadku uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia (art. 7d ust. 5 pkt 1u.t.d.). Z kolei z art. 6 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1071/2009 w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie wynika natomiast, że do celów ust. 1 akapit trzeci lit. b (będących jednym z warunków spełniania wymogu dobrej reputacji), jeśli przedsiębiorca transportowy został w jednym lub kilku państwach członkowskich, skazany za popełnienie poważnego przestępstwa lub nałożono na niego sankcje za jedno z najpoważniejszych naruszeń przepisów wspólnotowych, wymienionych w załączniku IV, właściwy organ państwa członkowskiego, w którym przedsiębiorca ma siedzibę, przeprowadza w odpowiedni i terminowy sposób należycie zakończone postępowanie administracyjne obejmujące w odpowiednich przypadkach kontrolę w lokalach danego przedsiębiorstwa. W ramach postępowania ustala się, czy w określonym przypadku i w danych okolicznościach utrata dobrej reputacji stanowiłaby nieproporcjonalną reakcję. Każde takie ustalenie musi być należycie umotywowane i uzasadnione. Jeśli właściwy organ uzna, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła nieproporcjonalną reakcję, może zdecydować, że dobra reputacja pozostanie nienaruszona. W takim przypadku uzasadnienie zostaje zapisane w rejestrze krajowym. Liczba takich decyzji zamieszczana jest w sprawozdaniu, o którym mowa w art. 26 ust. 1. Jeśli właściwy organ uzna, że utrata dobrej reputacji nie będzie stanowiła nieproporcjonalnej reakcji, wyrok skazujący lub nałożona sankcja skutkują utratą dobrej reputacji. W załączniku nr IV do rozporządzenia 1071/2009, obejmującym najpoważniejsze naruszenia dla celów art. 6 ust. 2 tego aktu, wyszczególniono w pkt 2 - korzystanie z nielegalnego urządzenia, które może zmieniać zapisy w urządzeniach rejestrujących lub ograniczniku prędkości, lub fałszowanie wykresów lub danych pobranych z tachografu lub karty kierowcy, a w pkt 3. - kierowanie pojazdem z poważnym uszkodzeniem między innymi układu hamulcowego, kierowniczego, kół/opon, zawieszenia lub podwozia, które mogłoby stanowić bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa drogowego prowadzące do podjęcia decyzji o unieruchomieniu pojazdu. Z kolei na mocy załącznika I do rozporządzenia 2016/403 obejmującego kategoryzację poważnych naruszeń (kategorie i rodzaje poważnych naruszeń przepisów UE w komercyjnym transporcie drogowym, podzielone na trzy kategorie wagi naruszeń według stwarzanego przez nie ryzyka śmierci lub ciężkich obrażeń bądź zakłócenia konkurencji na rynku transportu drogowego) przypisano poziom NN (najpoważniejsze naruszenia): naruszeniu polegającemu na nieutrzymaniu pojazdu w stanie zapewniającym bezpieczeństwo i w stanie zdatności do ruchu drogowego powodujące bardzo poważną usterkę układu hamulcowego, podłączeń układu kierowniczego, kół/opon, zawieszenia lub podwozia lub innego wyposażenia mogącą spowodować bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego prowadzące do podjęcia decyzji o unieruchomieniu pojazdu (grupa 5 pkt 2), jak i naruszeniu polegającemu na fałszowaniu, ukrywaniu, likwidowaniu i niszczeniu danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych i wczytanych z tachografu lub z karty kierowcy (grupa 2 pkt 10). W rozpatrywanej sprawie nie została zakwestionowana okoliczność, że zaktualizowały się określone w art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. c) u.t.d. przesłanki wszczęcia postępowania administracyjnego w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego, co wynika z wpisów z KREPTD (art. 82h ust. 2, ust. 5, ust. 6 u.t.d.), wprowadzonych przez organ brytyjski, że w dniu 5 czerwca 2019 r. wydano wobec Strony w Wielkiej Brytanii dwie ostateczne decyzje o zakazie, wskutek stwierdzenia najpoważniejszych naruszeń (NN): naruszenie określone w grupie 5 pkt 2 załącznika I do rozporządzenia 2016/403 polegające na nieutrzymaniu pojazdu w stanie zapewniającym bezpieczeństwo i w stanie zdatności do ruchu drogowego powodujące bardzo poważną usterkę układu hamulcowego, podłączeń układu kierowniczego, kół/opon, zawieszenia lub podwozia lub innego wyposażenia mogącą spowodować bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego prowadzące do podjęcia decyzji o unieruchomieniu pojazdu oraz naruszenie określone w grupie 2 pkt 10 załącznika I do rozporządzenia nr 2016/403, polegające na fałszowaniu, ukrywaniu, likwidowaniu i niszczeniu danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych i wczytanych z tachografu lub z karty kierowcy. Podkreślając, że przedmiot postępowania (przedmiot sprawy) determinują normy prawa materialnego, które wyznaczają zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie i koniecznych do przeprowadzenia w nim ustaleń, wyznaczając tym samym zbiór koniecznych do załatwienia sprawy prawnie relewantnych faktów - albowiem to one stanowią podstawę zwolnienia z obowiązku, czy też przyznania uprawnienia, nałożenia obowiązku, cofnięcia lub uszczuplenia uprawnień - za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że zakres postępowania wyjaśniającego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji wyznaczały przywołane powyżej przepisy prawa. Dlatego odnosząc się do, skierowanego wobec faktycznych podstaw wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, zarzutu z pkt 2. petitum skargi kasacyjnej, trzeba stwierdzić, że podnoszone na jego gruncie naruszenie przepisów postępowania nie podważa oceny Sądu I instancji co do prawidłowości przeprowadzonych w rozpatrywanej sprawie ustaleń. Zatem za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1 i 4, art. 80 k.p.a. Wskazane, jako naruszone w ramach omawianego zarzutu, wzorce kontroli oparte na uregulowaniach k.p.a. określają: art. 7 - określa zasadę prawdy obiektywnej, zgodnie z którą w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny oraz słuszny interes obywateli; art. 8 § 1 ustanawia zasadę prowadzenia postępowania przez organ w sposób mający budzić do nich zaufanie obywateli; art. 11 nakłada na organy administracji publicznej powinność wyjaśniania stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu; art. 77 § 1 k.p.a. - nakłada na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy i przeprowadzenia w tym celu wszelkich niezbędnych dowodów, łącznie z uwzględnieniem faktów powszechnie znanych i znanych organowi z urzędu (art. 77 § 4 k.p.a.), czy art. 80 k.p.a., który nakazuje, aby organ ocenił na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przywołanie w petitum skargi kasacyjnej przepisy postępowania bez precyzyjnego wyjaśnienia relacji do ich normatywnej treści, na czym miałoby polegać ich naruszenie, nie uzasadnia ani nie uprawdopodabnia twierdzenia o wadliwości ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Nie ulega wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie organ stosował przepisy k.p.a. Na organie ciążył zatem obowiązek wszechstronnego i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W doktrynie i judykaturze przyjmuje się, że w postępowaniu administracyjnym, w tym szczególności w sprawach sankcji administracyjnych, to na organie spoczywa ciężar dowodu. Tak ukształtowana zasada ciężaru dowodu nie ma zastosowania w pełni w tych przypadkach, w których możliwości poczynienia ustaleń przez organ są ograniczone, zwłaszcza, gdy wykazanie określonych faktów pozostaje w interesie strony (por. wyroki NSA z: 15 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 603/16, 10 października 2007 r., sygn. akt II GSK 172/07, 17 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 273/10; 10 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1677/10). Należy podkreślić, że organ, jak i Sąd I instancji wzięły pod uwagę twierdzenia Skarżącej. Jednak fakt, że okoliczności te nie zostały ocenione tak, jak życzyłaby sobie tego Strona, nie oznaczał, że nie zostały one wzięte pod uwagę w ustalanym stanie faktycznym, tyle że pozostały one bez wpływu na subsumcję zachowania Strony pod normę prawną wyrażoną w art. 7d ust. 5 pkt 1 u.t.d. Zgodnie z art. 7d ust. 4 u.t.d. przy dokonywaniu oceny dobrej reputacji, organ bierze pod uwagę w szczególności: 1) czy liczba stwierdzonych naruszeń jest nieznaczna w stosunku do liczby kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorcę bądź będących w jego dyspozycji oraz skali prowadzonych operacji transportowych; 2) czy istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w tym czy w przedsiębiorstwie podjęto działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożono procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego; 3) interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, w szczególności jeżeli cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego spowodowałoby w znaczący sposób wzrost poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie; 4) opinię polskiej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającej przewoźników drogowych, działającej od co najmniej 3 lat, której przedsiębiorca jest członkiem. W zakresie kryterium określonego w art. 7d ust. 4 pkt 1 u.t.d. z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynikało, że organ wziął pod uwagę dane przedstawione prez Stronę: liczbę kierowców zatrudnionych przez Przedsiębiorcę (9) oraz skalę prowadzonych operacji transportowych (116 w okresie czerwiec- sierpień 2019 r.). Organ uznał, że liczba stwierdzonych naruszeń (dwa najpoważniejsze naruszenia i kolejne najpoważniejsze naruszenie popełnione przed wszczęciem postępowania w niniejszej sprawie, bo 31 sierpnia 2019 r., obejmujące ponownie naruszenie określone w grupie 5 pkt 2 załącznika I do rozporządzenia 2016/403), w stosunku do liczby operacji transportowych i zatrudnionych kierowców jest znaczna (por. wyroki NSA z: 3 lipca 2025 r., sygn. akt II GSK 1750/21 i II GSK 2179/24; w sprawie II GSK 522/2/22). Organ ocenił również, korzystając z informacji urzędu pracy (Barometr zawodów - https://barometrzawodów.pl/- prowadzony przez WUP w Krakowie), istnienie interesu społecznego w kontynuacji działalności gospodarczej przez Stronę, w tym konsekwencje cofnięcia Skarżącej zezwolenia dla wykonywania tej działalności, gdy idzie o poziom bezrobocia. Nie budziło wątpliwości, że dołączone do akt dane dotyczyły powiatu bialskiego w województwie lubelskim (k-36 akt adm.), gdzie Strona ma siedzibę firmy, a co zostało wyjaśnione przez WSA. Określenie przez GITD, że dane dotyczyły powiatu bielskiego, nie miało wpływu na wynik sprawy, jak zaznaczył WSA, szczególnie że dowód znajdujący się w aktach dotyczył powiatu bialskiego z województwa lubelskiego. W powiecie tym zawód kierowcy samochodów ciężarowych i ciągników siodłowych jest zawodem deficytowym. Tak rozumiana przesłanka interesu społecznego nie przemawiała za kontynuowaniem działalności przez Przedsiębiorcę (art. 7d ust. 4 pkt 3 u.t.d.). Nie zmieniała tego stanowiska podnoszona dopiero w skardze kasacyjnej okoliczność wystąpienia pandemii i jej skutków. Przede wszystkim należy zauważyć, że wszystkie trzy naruszenia zaklasyfikowane jako NN miały miejsce w 2019 r., czyli kilka miesięcy przez ogłoszeniem pandemii Covid-19. Również pierwsza decyzja GITD została także wydana przed ogłoszeniem pandemii. Natomiast Strona, składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, już w trakcie pandemii, w ogóle nie wspomniała o wpływie ograniczeń wynikających z tego stanu na warunki funkcjonowania przedsiębiorstwa. Również w skardze do WSA Strona nie zgłaszała tej kwestii. Z kolei przedstawione przez Skarżącą pismo Z. w Polsce wydane 16 października 2019 r. zawierało stwierdzenie o pozytywnej opinii o Stronie jako przedsiębiorcy, bez uzasadnienia tej opinii, zważywszy że zostało przedstawione w postępowaniu dotyczącym utraty dobrej reputacji, a Skarżąca, zgodnie z wymogiem ustawowym, aby ubiegać się o opinię, powinna być członkiem tego Zrzeszenia od co najmniej 3 lat (art. 7d ust. 4 pkt 4 u.t.d.). Dokonanym przez GITD ustaleniom co do braku bezwzględnych wskazań do kontynuacji działalności gospodarczej przez Stronę z punktu widzenia interesu społecznego oraz interesu przedsiębiorców – członków Zrzeszenia, nie przeciwstawiła Strona dowodów, które pozwoliłyby organowi i Sąd I instancji przyjąć, że istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie Skarżącej, w tym czy w przedsiębiorstwie podjęto działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożono procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego (art. 7d ust. 4 pkt 2 u.t.d.). Złożone zostały przez Stronę oświadczenia bez jednoznacznego wskazania, na czym polegały podjęte przez nią działania służące zapobieganiu popełniania przez kierowców naruszeń, ani jakie były skutki tych działań. Wyjaśnienia Skarżącej składane w toku postępowania ograniczające się do stwierdzenia, że usunięto usterki stwierdzone podczas kontroli przeprowadzonych w Wielkiej Brytanii oraz wyciągnięto konsekwencje wobec kierowców, którzy dopuścili do powstania naruszeń nie dają podstawy do stwierdzenia, czy Strona faktycznie wprowadziła w swoim przedsiębiorstwie rozwiązania, które zapobiegałyby popełnianiu naruszeń przepisów określających obowiązki lub warunki przewozu drogowego. Wątpliwości powyższe uzasadniało kolejne naruszenie stwierdzone 31 sierpnia 2019 r. w Wielkiej Brytanii, kiedy to stwierdzono u Strony najpoważniejsze naruszenie z grupy 5 pkt 2 załącznika I do rozporządzenia 2016/40, przecież wykryte ponad 2 miesiące wcześniej (5 czerwca 2019 r.) w innym pojeździe. Takie zachowanie Strony potwierdza brak efektywnego wdrożenia zmian organizacyjnych w jej przedsiębiorstwie w celu uniknięcia stanowiących zagrożenie dla życia i bezpieczeństwa naruszeń oraz nieskuteczność wcześniej nałożonych sankcji. Z kolei naruszenie określone w grupie 2 pkt 10 załącznika I do rozporządzenia 2016/403, stanowiące jedno z z naruszeń decydujących o stwierdzeniu przez organ utratę przez Stronę dobrej reputacji nie wystąpiło tylko raz, ale zdarzyło się również wcześniej w innym pojeździe, jak wynika z danych KREPTD. W sprawie zebrany materiał dowodowy wskazuje, że Skarżąca jest odpowiedzialna za popełnienie naruszeń, a w jej działaniach zasadnie organ nie dostrzegł widocznej poprawy w prowadzeniu przedsiębiorstwa, co implikowało orzeczenie o utracie dobrej reputacji. Widoczna poprawa w działalności przedsiębiorstwa stanowi bowiem konieczny element w przypadku orzeczenia przez organ o nienaruszeniu dobrej reputacji. Przestrzeganie reguł w zakresie bezpieczeństwa pojazdu, dopuszczenia go do ruchu, w tym dbania o sprawność techniczną, należy do podstawowych obowiązków przedsiębiorcy prowadzącego działalność transportową, nie wspominając o fałszowaniu danych rejestrowanych, co ma niebagatelny wpływ na stan kierowców, którzy ukrywają rzeczywistą liczbę godzin spędzanych w pracy, co się dzieje kosztem ich wypoczynku, czyli z naruszeniem kolejnych zakazów związanych z wykonywaniem transportu. Organ podczas prowadzonego postępowania zgromadził dowody, na podstawie których dokonano oceny, czy orzeczenie o utracie dobrej reputacji stanowiłoby nieproporcjonalną reakcję na naruszenia, jakich dopuścił się przedsiębiorca. Podzielić należy ocenę Sądu I instancji, że podniesione przez Skarżącą argumenty co do utraty płynności finansowej Przedsiębiorcy, brak możliwości regulowania bieżących zobowiązań, konieczność zerwania umów z kontrahentami i brak możliwości regulowania zobowiązań alimentacyjnych pracowników wskazują na interes indywidualny, który - z powołanych względów - w okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie mógł być uznany za nadrzędny względem szeroko rozumianej ochrony bezpieczeństwa w transporcie drogowym. Dlatego w interesie społecznym jest stwierdzenie, że utrata dobrej reputacji przez Przedsiębiorcę stanowi proporcjonalną reakcję na naruszenia, których dopuściła się Strona. W rekapitulacji należało więc stwierdzić, że skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem stawiane w niej zarzuty nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 204 pkt 1 oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023r., poz. 1935 z późn. zm.), zasądzając od Skarżącej kasacyjnie na rzecz GITD kwotę 360 zł. ----------------------- 12