II GSK 1757/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Cezary Kosterna Protokolant Anna Ważbińska-Dudzińska po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 maja 2018 r. sygn. akt III SA/Lu 112/18 w sprawie ze skargi W.C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od W. C. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie 1350 (tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 15 maja 2018 r., sygn. akt III SA/Lu 112/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; powoływanej dalej jako p.p.s.a.), oddalił skargę W.C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia [...] maja 2017 r. w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA złożył W.C., zaskarżając to orzeczenie w całości. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj.: 1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z przepisami art. 7, 8, 75, 77, 80, art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r poz. 267 - dalej: "k.p.a.") mające wpływ na wynik sprawy, poprzez oddalenie skargi pomimo braku rzetelnego rozpatrzenia przez organ całego materiału dowodowego w zakresie wykonywania przewozu drogowego i dokonania przez organy administracji błędnej oceny zebranych dowodów polegającej na uznaniu, że kontrolowany naruszył umowę ATP, w sytuacji gdy organ posiadał wiedzę, że kontrolowana naczepa spełnia wymogi Umowy ATP i posiada wymagany certyfikat ATP; 2) art. 134 p.p.s.a poprzez zaniechanie odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze przez skarżącego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumenty na poparcie postawionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu stwierdził, że decyzja ta nie jest nie zgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie wniesionej na nią skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że według Sądu I instancji, przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne uzasadniały – wobec ich prawidłowości – przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie oceny odnośnie do zaktualizowania się w rozpatrywanej sprawie znamion – przypisanego stronie skarżącej, jako przewoźnikowi – deliktu polegającego na wykonywaniu międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu (l.p. 3.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym), a to wobec stwierdzenia w trakcie kontroli, że międzynarodowy przewóz drogowy towarów był wykonywany bez świadectwa zgodności wymaganego postanowieniami umowy międzynarodowej o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP) – kierujący pojazdem nie okazał bowiem do kontroli aktualnego świadectwa ATP, które zgodnie z pkt 3 dodatku do Załącznika 1 do umowy ATP powinno zawsze pozostawać przy danym środku transportu w celu przedstawienia go na każde żądanie odnośnych jednostek kontrolujących – co w konsekwencji uzasadniało nałożenie na przewoźnika kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł. Zarzuty skargi kasacyjnej wyznaczające, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadniają twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie wyroku Sądu I instancji, której konsekwencją powinno być jego uchylenie. Wyrok ten bowiem odpowiada prawu. Zarzuty skargi kasacyjnej zostały oparte na podstawie z pkt 2 art. 174 p.p.s.a. Ich ocena nie może zatem pomijać znaczenia tej prawnie doniosłej okoliczności, że przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu prawa, należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc, nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego ich naruszenia na wynik sprawy. To zaś oznacza obowiązek wykazania oraz uzasadnienia, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny. Analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej nie udziela odpowiedzi na pytanie, na czym dokładnie – w tym zwłaszcza w świetle przedstawionych wymogów – miałoby polegać zarzucane naruszenie przepisów postępowania w relacji do określonych nimi i adresowanych do wojewódzkiego sądu administracyjnego I instancji wzorców kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także wzorów zachowania adresowanych do sądu, które miałyby zostać naruszone przez ten sąd, a w rezultacie, jaki miałby być wpływ zarzucanych naruszeń na wynik sprawy. Jeżeli tak, to w świetle wszystkich konsekwencji wynikających z zasady dyspozycyjności obowiązującej w postępowaniu przez Naczelnym Sądem Administracyjnym (zob. np. wyroki NSA z dnia: 10 marca 2021 r., sygn. akt II OSK 1492/18; 19 stycznia 2021 r., sygn. akt II OSK 2523/20; 17 grudnia 2020 r., sygn. akt II GSK 832/18; 16 lipca 2020, sygn. akt I GSK 611/20) oraz konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. (zob. w tej mierze również np. wyroki NSA z dnia: 9 czerwca 2021 r., sygn. akt III FSK 3619/21; 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2162/13; 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2084/13; 27 listopada 2014, sygn. akt I FSK 1752/13; 10 października 2014 r., sygn. akt II OSK 793/13; 20 sierpnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2575/13), zarzuty skargi kasacyjnej należało uznać za niezasadne, a co za tym idzie i za nieskuteczne. Nie ma bowiem usprawiedliwionych podstaw, aby twierdzić, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania w sprawie został ustalony – jak zarzuca to skarga kasacyjna w pkt 1 jej petitum – "[...] pomimo braku rzetelnego rozpatrzenia przez Organ całego materiału dowodowego w zakresie wykonywania przewozu drogowego i [...] błędnej oceny zebranych dowodów polegającej na uznaniu, że kontrolowany naruszył umowę ATP w sytuacji, gdy organ posiadał wiedzę iż kontrolowana naczepa spełnia wymogi Umowy ATP i posiada wymagany certyfikat ATP.", co w konsekwencji miałoby – zdaniem strony – uzasadniać zarzut naruszenia przepisów art. 151 w związku z art. 145 § pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 75, art. 77, art. 80 k.p.a., czy też – jak wynika to z uzasadnienia skargi kasacyjnej – również zarzut naruszenia art. 6 k.p.a., czy też świadczyć o naruszeniu standardu należytego uzasadnienia decyzji w zakresie odnoszącym się do wyjaśnienia faktycznych podstaw jej wydania. Przywołanie szeregu przepisów postępowania, których naruszenie strona skarżąca podnosi na gruncie zarzutu z pkt 1 petitum skargi kasacyjnej nie może być uznane za wystarczające, a co za ty idzie skuteczne, jeżeli w relacji do treści tychże przepisów (każdego z nich osobna lub funkcjonalnych i systemowych ich związków), zakresu ich normowania oraz wynikających z nich konsekwencji nie wyjaśnia, na czym miałoby polegać ich naruszenia oraz na czym miałby polegać wpływ tego naruszenia na wynik sprawy, w szczególności w zakresie, w jakim miałoby to dotyczyć stanu faktycznego oraz sposobu jego ustalenia. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej (por. s. 2 – 4) nie wynika bowiem, na czym dokładnie miałaby polegać wadliwość stanu faktycznego przyjętego za podstawę wyrokowania w sprawie, w czym miałby wyrażać się deficyty jego ustaleń, gdy chodzi o istotne w sprawie okoliczności, których brak wyjaśnienia w relacji do przedmiotu rozpatrywanej sprawy miałby nie pozostawać bez wpływu na jej wynik etc., etc., etc. Zwłaszcza gdy podkreślić, że w żadnym stopniu, ani też zakresie podważeniu prawidłowości ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyrokowania w sprawie nie może służyć argumentacja osadzona na gruncie postanowień art. 2 umowy ATP oraz postanowień załącznika nr 1 do tej umowy (zob. s. 3 uzasadnienia skargi kasacyjnej). W odpowiedzi na tą argumentację – i abstrahując już nawet od tego, że zarzut naruszenia prawa materialnego, tak bowiem należałoby rozumieć omawiane stanowisko strony skarżącej, nie może służyć podważaniu prawidłowości ustaleń stanu faktycznego sprawy, co jest to aż nadto jasne i oczywiste – trzeba przede wszystkim podkreślić, że przedmiot postępowania (przedmiot sprawy) determinują normy prawa materialnego (a w relacji do nich normy procesowe pełnią jedynie funkcję instrumentalną), które wyznaczają zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie i koniecznych do przeprowadzenia w nim ustaleń, albowiem to one właśnie stanowią podstawę przyznania uprawnienia, zwolnienia z obowiązku, nałożenia obowiązku, cofnięcia lub uszczuplenia uprawnień, wyznaczając tym samym zbiór koniecznych do załatwienia sprawy prawnie relewantnych faktów. Jeżeli tak, to z punktu widzenia przedmiotu rozpatrywanej sprawy, a co za tym, idzie rekonstrukcji znamion deliktu przypisanego stronie skarżącej – polegającego na wykonywaniu międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu (l.p. 3.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym) – zasadnicze znaczenie miały ustalenia odnoszące się do zachowania (działania) strony skarżącej w relacji do adresowanego do niej – jako przewoźnika wykonującego międzynarodowy przewóz szybko psujących się artykułów żywnościowych – nakazanego wzoru zachowania, który został określony w przywołanej powyżej umowie ATP. Z punktu widzenia oceny odnośnie do uczynienia zadość temu nakazanemu wzorowi zachowania – co wbrew stanowisku strony skarżącej trzeba podkreślić – istotne znaczenie ma również, jeżeli nie przede wszystkim to, aby – jak wynika to z pkt 3 dodatku 1 do załącznika nr 1 do umowy ATP – świadectwo (certyfikat) zgodności lub jego kopia zawsze pozostawało przy danym środku transportu w celu przedstawienia go na każde żądanie odnośnych jednostek kontrolujących. Jeżeli tak, to w wyznaczonym zarzutami skargi kasacyjnej spornym w sprawie zakresie nie sposób jest skutecznie eksponować znaczenia pkt 1 dodatku 1 do załącznika nr 1 przywołanej umowy i wywodzić z niego konsekwencje wskazywane przez stronę, skoro jednocześnie – co w kontekście postanowień art. 2 oraz art. 6 umowy ATP trzeba podkreślić – art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. c) ustawy o transporcie drogowym ustanawia obowiązek posiadania i okazywania przez kierowcę pojazdu samochodowego podczas wykonywania przewozu drogowego rzeczy świadectwa wymaganego zgodnie z umową o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP), sporządzonej w Genewie dnia 1 września 1970 r. Tym samym – co w korespondencji do powyżej przedstawionych uwag trzeba podkreślić – jeżeli przywołana regulacja materialnoprawna (postanowienia umowy ATP oraz ustawa o transporcie drogowym) wyznaczała przedmiot sprawy, zaś z punkt widzenia rekonstrukcji znamion deliktu, o którym mowa w pkt 3.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym oraz oceny odnośnie do ich wypełnienia (zrealizowania) zachowaniem strony skarżącej, a w konsekwencji oceny odnośnie do zasadności jego przypisania przewoźnikowi, zasadnicze znaczenie miało to, czy w środku transportu, którym w dniu 24 stycznia 2017 r. był wykonywany międzynarodowy przewóz szybko psujących się artykułów żywnościowych, znajdowało się aktualne świadectwo (certyfikat) zgodności ATP, w celu przedstawienia go przez kierującego pojazdem na każde żądanie odnośnych jednostek kontrolujących – co stanowi konieczny warunek oceny odnośnie do wykonywania międzynarodowego przewozu towarów zgodnie z przepisami ustawy oraz umową międzynarodową – to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że wskazana okoliczność podlegała i powinna była podlegać ustaleniu w toku prowadzonego postępowania. Tak też się stało. W toku kontroli – co nie jest przecież sporne – stwierdzono, że międzynarodowy przewóz drogowy towarów był wykonywany bez aktualnego świadectwa (certyfikatu) zgodności wymaganego postanowieniami umowy ATP. Podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 24 stycznia 2017 r., kierowca okazał bowiem – czego strona skarżąca nie podważa – świadectwo (certyfikat) ATP nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., ważne do dnia [...] stycznia 2017 r., która to data umieszczona była również na tabliczce naczepy wykorzystywanej do przewozu szybko psujących się artykułów spożywczych. Z punktu widzenia przedmiotu rozpatrywanej sprawy wyznaczonego przywołaną powyżej regulacją materialnoprawną wskazane ustalenie – w tej mierze zasadnicze znaczenie miało zestawienie daty wykonywania przewozu oraz daty ważności okazanego w tracie kontroli świadectwa zgodności w relacji do obowiązku posiadania i obowiązku okazywania aktualnego świadectwa (certyfikatu) zgodności ATP – nie mogło być pominięte. Miało ono prawnie relewantne znaczenie w sprawie oraz – gdy chodzi o ocenę odnośnie do realizacji obowiązku posiadania przez kierującego pojazdem (znajdowania się w środku transportu) aktualnego świadectwa (certyfikatu) zgodności ATP, w celu przedstawienia go przez kierującego pojazdem na każde żądanie odnośnych jednostek kontrolujących – istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. W związku z powyższym nie sposób podważyć zgodności z prawem zaskarżonego wyroku z pozycji argumentu o "[...] braku rzetelnego rozpatrzenia przez Organ całego materiału dowodowego w zakresie wykonywania przewozu drogowego i [...] błędnej oceny zebranych dowodów polegającej na uznaniu, że kontrolowany naruszył umowę ATP w sytuacji, gdy organ posiadał wiedzę iż kontrolowana naczepa spełnia wymogi Umowy ATP i posiada wymagany certyfikat ATP." Zwłaszcza, że zasadności przedstawionych w tej mierze wniosków w żadnym stopniu, ani też zakresie nie podważa okoliczność przesłania przez stronę ważnego do dnia [...] stycznia 2020 r. świadectwa ATP nr [...] r. z dnia [...] stycznia 2017 r., skoro – jak słusznie podkreślił Sąd I instancji (por. s., 6 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) – świadectwo to wraz ze stosowaną tabliczką wysłane zostało do strony przez właściwą instytucję w dniu 26 stycznia 2017 r. (a więc po rozpoczęciu wykonywania przewozu towarów). Wskazana okoliczność nie podważa, ani też nie niweczy ustaleń kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] stycznia 2017 r., a mianowicie, że kierujący pojazdem, którym był wykonywany międzynarodowy przewóz szybko psujących się artykułów żywnościowych nie okazał do kontroli aktualnego świadectwa (certyfikatu) ATP, które powinien był posiadać (powinno ono bowiem zawsze pozostawać przy danym środku transportu), w celu przedstawienia go na każde żądanie odnośnych jednostek kontrolujących, ani też nie podważa zasadności formułowanych na ich podstawie ocen, a mianowicie, że kontrolowany międzynarodowy przewóz drogowy towarów był wykonywany niezgodnie z przepisami ustawy i umową międzynarodową, co w konsekwencji uzasadniało przypisanie stronie skarżącej – jako przewoźnikowi – deliktu, o którym mowa w pkt 3.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (w związku z art. 92a ust. 1 i ust. 6 tej ustawy) oraz nałożenie na nią kary pieniężnej. Z przedstawionych powodów omawiany zarzut kasacyjny należało więc uznać za niezasadny. Skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą nie mógł również odnieść zarzut z pkt 2) petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Przede wszystkim dlatego, że nie został on uzasadniony w sposób, w jaki należałoby tego oczekiwać w świetle art. 174 pkt 2 pkt 176 p.p.s.a., a w tej mierze nie można również tracić z pola widzenia znaczenia konsekwencji wynikających z zasady dyspozycyjności obowiązującej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – o której mowa była na wstępie – które wyrażają się w tym, że Sąd ten nie może domniemywać granic zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, albowiem te wyznaczają zarzuty skargi kasacyjnej, a nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków, uzupełnianie, konkretyzowanie, uściślanie lub interpretowanie niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych, czy też nadawanie im innego znaczenia niż wynika to z ich treści i towarzyszącej im argumentacji, czy też stawianie jakichkolwiek hipotez i snucie domysłów w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych i domniemywanie tym samym intencji wnoszącego skargę kasacyjną (zob. np. wyroki NSA z: 29 października 2020 r. sygn. akt I GSK 285/18; 16 lipca 2020 r. sygn. akt I GSK 611/20; 4 grudnia 2019 r. sygn. II FSK 2031/18; akt 17 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1695/13). Abstrahując już nawet od tego, że wobec treści art. 134 § 1 p.p.s.a.. nie sposób jest upatrywać jego naruszenia w twierdzeniu o "[...] zaniechaniu odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze [...]", jak podniesiono to w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej – mógłby temu bowiem służyć zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. – o zasadności, a co za tym idzie skuteczności zarzutu naruszenia przywołanego przepisu prawa nie sposób jest również wnioskować na podstawie twierdzenia, że "Sąd I instancji [...] powinien poza granicami zarzutów i wniosków skargi zbadać wszelkie wątpliwe kwestie podnoszone przez stronę, czego jednak nie uczynił." Twierdzenie to nie zostało bowiem w ogóle uzasadnione, co powoduje – a ponownie należy w tej mierze podkreślić znaczenie konsekwencji wynikających z zasady dyspozycyjności oraz z art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. – że wobec jego lakoniczności nie sposób jest ustalić, jakiego rodzaju wątpliwe kwestie, czego dotyczące i o jakim znaczeniu w sprawie oraz wpływie na jej wynik miałyby być pominięte i nierozpoznane przez Sąd I instancji, co w konsekwencji miałoby oznaczać, że Sąd ten naruszył art. 134 § 1 p.p.s.a., a przez to ustanowioną na jego gruncie zasadę oficjalności. Deficyty uzasadnienia omawianego zarzutu kasacyjnego powodują, że nie sposób jest więc na podstawie przywołanego twierdzenia strony skarżącej zasadnie wnioskować o tym, że Sąd I instancji, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie wyszedł poza ich granice, mimo że w danej sprawie powinien był to uczynić lub, że rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym), niż sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem lub, że rozpoznał skargę z przekroczeniem granic danej sprawy lub, że nie rozpoznał istoty sprawy, co w sytuacji, gdyby stanowisko strony skarżącej zostało umotywowane w sposób, w jaki wymaga tego art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a., mogłoby stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną (zob. np. wyrok NSA z dnia 13 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 2349/17; wyrok NSA z dnia 3 listopada 2021 r., sygn. akt II OSK 3805/18). Jeżeli przy tym – jak wynika to z art. 134 § 1 p.p.s.a. – granice rozpoznania wojewódzkiego sądu administracyjnego określa sprawa administracyjna będąca przedmiotem zaskarżenia – co innymi słowy oznacza, że sąd ten jest zobowiązany rozpatrzeć sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia jego zgodności z prawem (zob. np. wyrok NSA z dnia 26 maja 1998 r., sygn. akt II SA 915/97) – której treść i zakres wyznaczają normy prawa materialnego determinujące treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie i precyzujące czynności pozwalające zidentyfikować skonkretyzowany w nich stosunek prawny (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2005 r., sygn. akt II GSK 321/07), to w korespondencji do znaczenia argumentów odnoszących się do przedmiotu rozpatrywanej sprawy wyznaczonego przywołaną powyżej regulacją materialnoprawną, zarzut naruszenia przywołanego przepisu prawa trzeba tym bardziej uznać za nieuzasadniony. Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. ----------------------- 2