II GSK 1684/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Dorota Onyśk po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. w D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 kwietnia 2021 r. sygn. akt III SA/Łd 670/20 w sprawie ze skargi P. w D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 26 czerwca 2020 r. nr BP.501.191.2020.1278.LD5.5214 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. w D. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 18 kwietnia 2021 r., sygn. III SA/Łd 670/20, oddalił skargę P.w D. (dalej: Spółka, Skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD) z 26 czerwca 2020 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: W dniu 6 sierpnia 2019 r. w Ł. na DK nr [...] przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu marki D. o nr rej. [...], o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Pojazdem kierował P. K. (dalej: kierowca) i wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy na podstawie zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne nr [...], w imieniu i na rzecz Spółki. Przebieg kontroli utrwalono w protokole kontroli z 6 sierpnia 2019 r. Decyzją Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 20 grudnia 2019 r. nałożono na Spółkę karę pieniężną w wysokości 2.500 zł z uwagi na niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 z późn. zm.; dalej: u.t.d.) za każdy dokument oraz wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf cyfrowy przez kierowcę nieposiadającego własnej, ważnej karty kierowcy, mimo przewożenia odpadów innych niż odpady zwierzęce. Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, GITD zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm.; dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 37, art. 92a ust. 1, art. 92c ust. 1 u.t.d., lp. 1.12, lp. 6.3.1 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 26, art. 29, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.2.02014, str. 1; dalej: rozporządzenie nr 165/2014). Zdaniem GITD w sprawie nie miał zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. i art. 189d k.p.a., gdyż kary pieniężne nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. mają sztywną wysokość, jak i art. 189e oraz art. 189f k.p.a. z uwagi na odrębną regulację art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Odnosząc się do naruszenia polegającego na niewyposażeniu kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. GITD podał, że na podstawie czynności kontrolnych, w tym zeznań kierowcy prawidłowo ustalono, że Spółka nie wyposażyła kierowcy w dokumenty potwierdzające wykonywanie przewozów drogowych wyłączonych spod rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego I Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U.UE.L.2014.60.1 z późn. zm.; dalej: rozporządzenie nr 561/2006), za okres od godz. 06:17 do 14:20 w dniu 5 sierpnia 2019 r., za co w myśl lp. 1.12. zał. nr 3 do u.t.d. nakłada się karę pieniężną 500 zł za każdy dokument. Co do naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf cyfrowy przez kierowcę nieposiadającego własnej, ważnej karty kierowcy sankcjonowanego przez lp. 6.3.1 zał. nr 3 do u.t.d. karą pieniężną 2.000 zł w zw. z art. 2 ust. 2 lit. f, art. 26 ust. 1 i ust. 6, art. 29 ust. 4, ust. 5 i art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014, GITD wyjaśnił, że na podstawie danych cyfrowych z tachografu zamontowanego w pojeździe marki D. wykazano, iż ww. kierowca wykonywał w okresach od godz. 06:17 do godz. 14:20 w dniu 5 sierpnia 2019 oraz od godz. 05:51 do godz. 10:32 w dniu 6 sierpnia 2019 r. przewozy bez zalogowanej karty kierowcy. Na podstawie pisma z P. ustalono, że w/w kierowca nie posiadał w dniu kontroli własnej, ważnej karty kierowcy, co potwierdził zeznaniami. Nie podzielił GITD opinii Spółki, że kierowca nie miał obowiązku rejestrowania czasu pracy, gdyż przewożony ładunek obejmujący odpady kategorii 3 - żywność przeterminowaną, produkty spożywcze oraz odpady kuchenne w rozumieniu art. 10 lit. f i lit. p rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (Dz.U.UE L z 2009 r., poz. 300, s. 1; dalej: rozporządzenie nr 1069/2009) miał być wyłączony z tego obowiązku na podstawie art. 13 ust. 1 lit. n rozporządzenia nr 561/2006, a kontrolowany pojazd służył jedynie do przewozu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego. Z okazanych dokumentów, zdaniem GITD, nie wynikało, aby w dniu kontroli przewożono jedynie produkty pochodzenia zwierzęcego, skoro w dokumencie handlowym wystawionym przez K., zawarto informację o przekazaniu 5 pojemników 240l - BIO zielone o masie 400 kg oraz 1 pojemnik 240l - mięso o wadze 80 kg. Ponadto z dokumentu wystawionego przez Restaurację M. w Ł. także nie wynikało, iż "odpady kuchenne" stanowiły jedynie odpady pochodzenia zwierzęcego. Żywność przeterminowana czy odpady kuchenne nie stanowią bowiem produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, gdyż do tej kategorii należą resztki zwierząt powstałe np. w procesie uboju takie jak chociażby kopyta czy jelita. Organ odwoławczy także zauważył, że zgłoszenie ww. pojazdu marki D. jako pojazdu wykorzystywanego do przewozu produktów pochodzenia zwierzęcego, potwierdzone decyzją Powiatowego Lekarza Weterynarii w R., nie jest równoznaczne, iż pojazd służy jedynie do tego celu. Strona wykonując przewozy wyłączone z obowiązywania przepisów o czasie pracy kierowców musi ściśle stosować obowiązujące przepisy, w tym te dotyczące przewożenia odpadów zwierzęcych. Niedopuszczalne jest przewożenie w takim wypadku innych odpadów, niż pochodzenia zwierzęcego. Ponadto kierowca powinien być wyposażony w dokumenty dotyczące ładunku przewożonego w dniu 5 sierpnia 2019 r., tj. dzień przed kontrolą, zwłaszcza że pojazd konstrukcyjne przystosowany jest do przewożenia różnego rodzaju ładunku. Odnośnie zarzutów Spółki o możliwości zastosowania przepisów egzoneracyjnych, GITD stwierdził, że Strona nie udowodniła, aby dopełniła ciążącego na niej obowiązku i podjęła wszelkie możliwe środki w celu zapobieżenia powstawaniu naruszeń, gdyż z przepisów unijnych (np. art. 10 rozporządzenia nr 561/2006), jak i krajowych (u.t.d.) wynika co do zasady odpowiedzialność przedsiębiorcy transportowego za organizację pracy w swoim przedsiębiorstwie. Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) uznał skargę Spółki na ww. decyzję za niezasadną i skargę oddalił. Podkreślił, że decyzje wydane na podstawie ww. przepisów mają charakter związany, a nie uznaniowy, a odpowiedzialność administracyjna za popełnione naruszenia, określone w u.t.d. i przepisach unijnych, jest oderwana od kwestii winy. W postępowaniu administracyjnym w tego rodzaju sprawach istotne jest przede wszystkim stwierdzenie faktu popełnienia wykroczenia i stwierdzenie odpowiedzialności za ten czyn. W ocenie Sądu stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób kompletny i pozwalał na zastosowanie sankcji administracyjnych przewidzianych ustawą o transporcie drogowym. Z powyższym wyrokiem nie zgodziła się Spółka i wystąpiła ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając orzeczenie to w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła na zasadzie art. 174 pkt 1 i 2) p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: 1. art. 3 pkt 1 oraz art. 10 ust. 1 lit. f) i p) rozporządzenia nr 1069/2009 w zw. z pkt 22 załącznika nr I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy (Dz. U.UE L z 2011 r. poz. 54, s. 1; dalej: rozporządzenie nr 142/2011) w zw. z art. 13 ust. 1 lit. n) rozporządzenia nr 561/2006 poprzez ich błędną wykładnię polegającą na wyłączeniu "odpadów kuchennych gastronomicznych" z zakresu regulacji dot. produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, pomimo że zgodnie z ww. przepisami rozporządzenia nr 1069/2009, odpady te należy sklasyfikować jako produkty pochodzenia zwierzęcego, do transportu których nie stosuje się przepisów ustawy o czasie pracy kierowców; 2. art. 13 ust. 1 lit. n) rozporządzenia nr 561/2006 w zw. z art. 3 pkt 1 oraz art. 10 ust. 1 lit. f) i p) rozporządzenia nr 1069/2009 poprzez błędną interpretację terminu "odpad zwierzęcy" i w konsekwencji wyłączenie spod jego zakresu "odpadów kuchennych - odpadów gastronomicznych" pomimo, że stanowią one uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego kategorii 3 zgodnie z rozporządzeniem nr 1069/2009, w konsekwencji błędne uznanie, że ładunek transportowany na skontrolowanym pojeździe nie stanowił odpadów pochodzenia zwierzęcego; 3. art. 29 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2019 r., poz. 1412) w zw. z art. 13 ust. 1 lit. n) rozporządzenia nr 561/2006 poprzez jego niezastosowanie w realiach sprawy i w konsekwencji błędne uznanie, że Skarżąca dopuściła się naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym; przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 4. art. 7, art. 7a oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, niewyjaśnienie wszystkich istotnych kwestii, dokonanie interpretacji pojęcia "odpad zwierzęcy" z pominięciem definicji produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego zawartej w rozporządzeniu nr 1069/2009 oraz z pominięciem celów ww. aktu prawnego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznana, że transport tych produktów nie podlega wyłączeniu spod zakresu regulacji ustawy o czasie pracy kierowców, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Powołując się na powyższe zarzuty, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Spółka wnosiła o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi; rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania obejmujących reprezentowanie strony przez adwokata, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnosił o oddalenie tego środka, rozpoznanie sprawy na rozprawie, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Obecny na rozprawie przed NSA pełnomocnik skarżącego kasacyjnie organu wnosił i wywodził jak w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna Spółki nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że w myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania z przyczyn określonych w § 2 powołanego artykułu. W rozpoznawanej sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Z tego względu Sąd odwoławczy przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Uwzględniając istotę sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, komplementarny charakter zarzutów kasacyjnych uzasadnia, aby rozpatrzyć je łącznie. W skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego. Nie są trafne sformułowane w pkt 1-3 petitum skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 13 ust. 1 lit. n) rozporządzenia 561/2006 w zw. z art. 3 pkt 1, art. 10 ust. 1 pkt lit. f) i p) rozporządzenia nr 1069/2009 w zw. z pkt 22 zał. nr I do rozporządzenia nr 142/2011 w powiązaniu z art. 29 ustawy o czasie pracy kierowców poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, podnoszące niezasadne i wadliwe przyjęcie przez WSA, że w "odpady kuchenne- odpady gastronomiczne" wyłączone są z zakresu regulacji produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, mimo że są ubocznymi produktami pochodzenia zwierzęcego kategorii 3, a w konsekwencji odpadami pochodzenia zwierzęcego objętymi zakresem pojęcia "odpad zwierzęcy" z art. 13 ust. 1 lit. n) rozporządzenia nr 561/2006, co oznacza, że do transportu odpadów kuchennych- odpadów gastronomicznych nie stosuje się przepisów ustawy o czasie pracy kierowców. Odnosząc się zgłoszonych zarzutów, należy wyjaśnić, że w myśl art. 13 ust. 1 lit. a)-p) rozporządzenia nr 561/2006, o ile nie zagraża to osiągnięciu celów określonych w art. 1 (rozporządzenie ustanawia przepisy dotyczące czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynku kierowców wykonujących przewóz drogowy rzeczy i osób w celu ujednolicenia warunków konkurencji pomiędzy poszczególnymi rodzajami transportu lądowego, zwłaszcza w odniesieniu do sektora transportu drogowego oraz w celu poprawy warunków pracy i bezpieczeństwa drogowego, a także ma na celu przyczynienie się do polepszenia metod monitorowania i egzekwowania przepisów przez Państwa Członkowskie oraz poprawy warunków pracy w transporcie drogowym), każde Państwo Członkowskie może wprowadzić wyjątki od przepisów art. 5-9 i uzależnić te wyjątki od spełnienia indywidualnych warunków na swoim terytorium lub, w porozumieniu z zainteresowanymi Państwami, na terytorium innego Państwa Członkowskiego. Z powyższej regulacji wynika, że prawodawca unijny dopuścił możliwość wprowadzenia przez Państwa Członkowskie wyjątków od art. 5-9 regulujących czas prowadzenia pojazdów, przerwy oraz okresy odpoczynku w odniesieniu do przewozów wykonywanych pojazdami używanymi do przewozów odpadów lub tusz zwierzęcych nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (art. 13 ust.1 lit. n) rozporządzenia nr 561/2006). W prawie polskim takim przepisem wprowadzającym wyjątek jest art. 29 ustawy o czasie pracy kierowców, który w ust. 1 przewiduje, że na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej kategorie pojazdów wymienione w art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006 wyłącza się ze stosowania art. 5-9 tego rozporządzenia. Równocześnie na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy o czasie pracy kierowców wymienione w art. 13 ust. 1 rozporządzenia kategorie pojazdów zostały wyłączone z obowiązku instalowania i użytkowania w pojazdach urządzeń rejestrujących, czyli z obowiązku stosowania przepisów rozporządzenia nr 165/2014. Nie ma racji Spółka, że organy dokonały błędnej, następnie zaakceptowanej przez WSA, wykładni art. 13 ust. 1 lit. n) rozporządzenia nr 561/2006. Jak trafnie stwierdził Sąd I instancji, wyłączenia przewidziane w art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006, jako wyjątki od zasad ogólnych (uregulowanych w art. 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 165/2014, stanowiącego, że tachografy są instalowane i użytkowane w pojazdach zarejestrowanych w państwie członkowskim używanych do przewozu drogowego osób lub rzeczy oraz do których zastosowanie ma rozporządzenie nr 561/2006, przy czym Państwa członkowskie mogą wyłączyć z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia pojazdy wymienione w art. 13 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 561/2006) podlegają wykładni ścisłej (por. wyroki NSA: z 22 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1363/10; 10 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1203/12; 2 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 1276/15; 28 czerwca 2024 r., sygn. akt II GSK 627/21; opublikowane podobnie jak niżej cytowane: orzeczenia.nsa.gov.pl). Wykładnia musi bowiem uwzględniać to, że regulacje art. 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 165/2014 stanowią odstępstwo od reżimu ogólnego. Tymi wyjątkami objąć zatem można jedynie przypadki niezbędne dla zapewnienia ochrony interesów, którą mają gwarantować, czyli jak już wspomniano - ujednolicenie warunków konkurencji w odniesieniu do sektora transportu drogowego (w tym wyeliminowanie rozbieżności mogących zakłócić konkurencję w tej dziedzinie) i poprawę warunków pracy pracowników tego sektora (por. wyrok TSUE z 13 marca 2014 r., C-222/12 A. Karuse AS v. Polistei-ja Piirivalveament; opubl.: Lex nr 1433643). Z przepisu art. 13 ust. 1 lit. n) rozporządzenia nr 561/2006 wynika wprost, że regulacja ta dotyczy tylko pojazdów przeznaczonych do przewozu odpadów zwierzęcych lub tusz zwierzęcych nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi. O ile w treści polskiej wersji tego aktu mowa jest o przewozie odpadów lub tusz zwierzęcych nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, to z wersji angielskiej rozporządzenia (WE) nr 561/2006 wynika, że w omawianym przepisie jest mowa o odpadach zwierzęcych oraz tuszach zwierzęcych nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi. Z kolei przez odpady zwierzęce należy rozumieć tylko i wyłącznie pozostałości zwierzęce, np. po uboju, części zwierząt nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi, jak zasadnie przyjęły organy i Sąd I instancji. W ocenie NSA organy, a za nimi WSA zasadnie nie znaleźli podstaw do klasyfikowania odpadów nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi jako innych odpadów, np. odpadów kuchennych – odpadów gastronomicznych, czy też jako produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, regulowanych przez rozporządzenie nr 1069/2009 i rozporządzenie nr 142/2011. W myśl art. 3 pkt 1 rozporządzenia nr 1069/2009 produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego oznaczają całe zwierzęta martwe lub ich części, produkty pochodzenia zwierzęcego lub inne produkty otrzymane ze zwierząt nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi, w tym komórki jajowe, zarodki i nasienie. W kategorii tej mieszczą się też produkty pochodzenia zwierzęcego, którymi w myśl art. 3 pkt 3 tego aktu są produkty pochodzenia zwierzęcego w rozumieniu pkt 8.1 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 853/2004, czyli: żywność pochodzenia zwierzęcego, w tym miód i krew, żywe małże, żywe szkarłupnie, żywe osłonice i żywe ślimaki morskie przeznaczone do spożycia przez ludzi oraz inne zwierzęta przeznaczone do przygotowania w celu dostarczenia ich w żywej postaci konsumentowi końcowemu. Wobec tego ww. produktów pochodzenia zwierzęcego nie można klasyfikować jako odpadów w rozumieniu art. 13 ust. 1 lit. n) rozporządzenia nr 561/2006 z uwagi na ich przeznaczenie, skoro stanowią żywność w rozumieniu art. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 (art. 3 pkt 24 rozporządzenia nr 1069/2009) i są przeznaczone dla konsumenta końcowego. Również niezasadne było odwoływanie się przez Spółkę do art. 10 ust. 1 lit. f) i p) rozporządzenia nr 1069/2009. W myśl art. 7 ust. 1 tego aktu produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego klasyfikuje się w specjalnych kategoriach odzwierciedlających poziom zagrożenia dla zdrowia ludzi i zwierząt stwarzanego przez takie produkty, zgodnie z wykazami ustanowionymi w art. 8, 9 i 10 W myśl art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009 materiał kategorii 3 obejmuje produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego, w tym: produkty pochodzenia zwierzęcego lub środki spożywcze zawierające produkty pochodzenia zwierzęcego, które już nie nadają się do spożycia przez ludzi z powodów handlowych lub w wyniku problemów powstałych podczas produkcji lub wad w pakowaniu lub innych wad, które nie stanowią żadnego zagrożenia dla zdrowia ludzi i zwierząt (lit. f) czy odpady gastronomiczne, inne niż te, o których mowa w art. 8 lit. f) – lit. p). W powołanym art. 8 lit. f) jest mowa o odpadach gastronomicznych pochodzących ze środków przewozu międzynarodowego. Z kolei w art. 10 ust. 1 lit. f) jest odwołanie do produktów pochodzenia zwierzęcego czyli żywności lub środków spożywczych, czyli produktów, które miały być przeznaczone do spożycia przez ludzi, a pod lit. p) do odpadów gastronomicznych, które zostały zdefiniowane w pkt 22 załącznika nr I do rozporządzenia 142/2011 jako wszystkie odpady żywnościowe, w tym zużyty olej kuchenny pochodzący z restauracji, obiektów gastronomicznych i kuchni, łącznie z kuchniami zbiorowymi i domowymi. W świetle powyższego, aby pojazdy zostały wyłączone ze stosowania art. 5-9 rozporządzenia nr 561/2006 i rozporządzenia nr 145/2014, zgodnie z art. 29 ustawy o czasie pracy kierowców z uwagi na przewóz, o którym mowa w art. 13 ust. 1 lit. n) rozporządzenia nr 561/2006, to w przypadku produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego czy odpadów gastronomicznych, przewożone towary muszą stanowić wyłącznie odpady zwierzęce w rozumieniu art. 13 ust. 1 lit. n) rozporządzenia nr 561/2006 Jak słusznie ustaliły organy na podstawie dokumentów handlowych okazanych przez kierowcę podczas kontroli oraz zeznań kierowcy złożonych podczas kontroli, pojazdem były przewożone produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego, w tym 5 pojemników BIO zielone i 1 pojemnik Mięso oraz odpady kuchenne według art. 10 ust. 1 lit. p) rozporządzenia nr 1069/2009, żywność przeterminowana, czyli towary, których nie można zaklasyfikować jako odpady zwierzęce nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi. Dlatego nietrafny okazał się zarzut postawiony w pkt 4 petitum skargi kasacyjnej naruszenia przepisów art. 7, art. 7a, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z rozporządzeniem nr 1069/2009. Do tego zarzut ten w istocie sprowadzał się do podważania przyjętej przez organy i WSA wykładni pojęcia "odpad zwierzęcy", jakoby dokonanej z pominięciem z pominięciem definicji produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, a następnie niewłaściwego zastosowania tej definicji do kontrolowanego pojazdu, czyli do powtórzenia omówionych zarzutów naruszenia prawa materialnego. Wobec powyższego skargę kasacyjną Spółki na mocy art. 184 p.p.s.a. należało oddalić (pkt 1 sentencji). Koszty postępowania kasacyjnego zasądzono na rzecz GITD od Skarżącej na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 z późn. zm.).