II GSK 1594/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń Protokolant Małgorzata Harasiewicz po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 2227/17 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie umieszczenia w ewidencji obszarów, obiektów i urządzeń podlegających obowiązkowej ochronie oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 lutego 2020r., sygn. akt VI SA/Wa 2227/17, oddalił skargę H.K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. H.K. - przedsiębiorca - [...] "[...]" - na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23, ze zm.; dalej: k.p.a.) - wystąpił do Wojewody M. z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego prawomocną decyzją tego organu z dnia [...] lipca 2014 r. w sprawie umieszczenia obiektu "[...]" [...], nr [...] - należącego do firmy H.K., zlokalizowanego na terenie firmy S.D. Sp. z o.o., spółka jawna, przy ul. Ch. 1 w O., w polu nr [...] ograniczonym ulicami nr [...] i [...] oraz drogami [...] i [...] oraz budynkami [...], [...], [...] w "Ewidencji obszarów, obiektów i urządzeń podlegających obowiązkowej ochronie na terenie województwa M. pod pozycją nr [...]. Wniosek ten rozpoznano w odrębnym postępowaniu. Wnioskiem z [...] czerwca 2016 r., uzupełnionym [...] lipca 2016 r. H.K. domagał się też uchylenia powyższej decyzji na podstawie art. 154 k.p.a. Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. Wojewoda M. - na podstawie art. 155 k.p.a. w związku z art. 5 ust. 6 i art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tekst jedn. Dz.U z 2016 r., poz. 1432) – odmówił uchylenia decyzji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że postępowanie nie mogło się toczyć w trybie art. 154 k.p.a., gdyż nie można się zgodzić z wnioskodawcą, że wskazana decyzja z [...] lipca 2014 r. jest decyzją, na mocy której żadna ze stron nie nabyła praw. Organ wskazał, że wydając decyzję z [...] lipca 2014 r. zbadano spełnienie przesłanek z art. 5 ustawy o ochronie osób i mienia. W toku postępowania o uchylenie powyższej decyzji organ wystąpił o wydanie opinii do M. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, Prezydenta Miasta O., Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w O. i M. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej. Żaden z organów nie wyraził pozytywnej opinii w zakresie możliwości uchylenia decyzji, wskazanej we wniosku. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 5 ust. 6 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia w związku z art. 155, art. 127 § 2 oraz art. 17 pkt 2 k.p.a. Organ drugiej instancji rozpoznając sprawę wskazał, że przeprowadził dodatkowe czynności wyjaśniające, w wyniku których ustalił, że M. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej zakończył postępowanie wszczęte na podstawie art. 264d ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 519, ze zm.) i decyzją z dnia [...] maja 2017 r. ustalił grupę zakładów, to jest S.D. Sp. z o.o. Sp. j., [...] S.A. oraz [...] [...] H.K. Zakład Nr [...] w O. - których zlokalizowanie względem siebie może zwiększyć prawdopodobieństwo wystąpienia awarii przemysłowej lub pogłębić jej skutki /efekt domina/. Zakłady działające pod nazwą [...] S.A oraz [...] [...], Zakład nr [...] w O. magazynują oraz przetwarzają w swym procesie technologicznym znaczne ilości substancji niebezpiecznych w rozumieniu zapisu art. 3 pkt 37 ustawy Prawo o ochronie środowiska. Ponadto zakłady te prowadzą swą działalność na terenie wewnętrznym kompleksu przemysłowego S.D. Sp. z o. o. Sp. j. - zakładu dużego ryzyka wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Organ odwoławczy w rozstrzygnięciu decyzji przywołując treść art. 155 k.p.a., wskazał, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie została spełniona przesłanka w postaci istnienia interesu społecznego lub słusznego interesu strony, które przemawiają za zmianą decyzji ostatecznej. Wniosek choć zgodny z prawem nie pozostaje w zgodzie z zasadami współżycia społecznego i tym samym nie jest społecznie akceptowalny i nie powinien uzyskać wsparcia ze strony państwa. Za taką oceną przemawiał fakt, że jak to zostało bezsprzecznie ustalone, na terenie obiektu, na którym działalność prowadzi skarżący magazynowane i wykorzystywane są w procesie produkcyjnym substancje niebezpieczne, co w konsekwencji spowodowało uznanie wymienionego zakładu za tzw. zakład mogący być potencjalnym sprawcą poważnej awarii przemysłowej. Przemawia za tym również, fakt, iż jak wynika z ustaleń M. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej możliwość objęcia obiektu "[...]" [...] - Zakład Produkcyjny nr [...] tzw. efektem domina ze względu na lokalizację wymienionego zakładu względem kompleksu przemysłowego S.D. Sp. z o. o. Sp. j., będącego zakładem dużego ryzyka wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. W ocenie organu drugiej instancji rzeczony obiekt powinien zatem pozostać w "Ewidencji obszarów, obiektów i urządzeń podlegających obowiązkowej ochronie na terenie województwa M.". Wojewódzki Sąd Administracyjny powołanym na wstępie wyrokiem - oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1432 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) - stwierdził, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. art. 7, 8, 77, 80, 107 § 1 pkt 3, § 3, 154 § 1 i 155 k.p.a. Sąd pierwszej instancji przytoczył treść art. 155 k.p.a. i wskazał, że aby mogło dość do wzruszenia decyzji muszą zajść określone tym przepisem przesłanki. Zdaniem Sądu – wobec ustaleń organów, co do okoliczności uzasadniających zasadność podlegania przedsiębiorstwa skarżącego obowiązkowej ochronie w świetle przepisów art. 5 ust. 1 i 2 pkt 3b ustawy o ochronie osób i mienia – zasadnie przyjęto, że nie została spełniona przesłanka prawna w postaci interesu społecznego, przemawiającego za uchyleniem decyzji z [...] lipca 2014 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł H.K., zaskarżając orzeczenie w całości, zarzucił: Na postawie art. 174 pkt 2) w zw. z art. 176 § 1 pkt 2) p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ drugiej instancji: art. 155 k.p.a. w zw. z art, 154 § 2 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, m.in. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz zaniechanie wykładni i interpretacji klauzul generalnych "interesu społecznego" oraz "słusznego interesu strony" na gruncie przedmiotowej sprawy, a w konsekwencji brak wyjaśnienia treści znaczeniowej tych klauzul i nadania im zindywidualizowanej treści, a w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, iż nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające uchylenie decyzji ostatecznej Wojewody M. z dnia [...] lipca 2014 r.; 2. art. 7 k.p.a.,77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, m. in. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący z uwzględnieniem słusznego interesu strony oraz naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów poprzez: a. dokonanie ustaleń stanu faktycznego w oparciu o okoliczności powstałe po wydaniu decyzji ostatecznej Wojewody M. z dnia [...] lipca 2014 r.; b. dowolne przyjęcie, iż nie występuje słuszny interes strony oraz interes społeczny uzasadniające uchylenie decyzji ostatecznej Wojewody M. z dnia [...] lipca 2014 r. - a w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, iż nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające uchylenie decyzji ostatecznej Wojewody M. z dnia [...] lipca 2014 r.; 3. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2021, poz. 137, dalej: p.u.s.a.) i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak [...], mimo naruszenia przez organ przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Mając na względzie powołane zarzuty, na podstawie art. 176 § 1 pkt 3) w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Nadto, na podstawie art. 200 p.p.s.a., wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm obowiązujących, nie wyłączając opłaty od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Jednocześnie na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. wniósł o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim należy podkreślić, że zgodnie z art.183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Ponieważ z akt rozpoznawanej sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 p.p.s.a., kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku sprowadzała się do oceny czy narusza on przepisy wskazane w podstawach kasacyjnych i ich uzasadnieniu. Sposób sformułowania podstaw kasacyjnych w rozpoznawanej sprawie uzasadnia przytoczenie podstawowych zasad, rządzących postępowaniem kasacyjnym. Otóż, konsekwencją zasady związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej jest wymóg prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem strony skarżącej kasacyjnie, uchybił Sąd pierwszej instancji i uzasadnienia zarzutu ich naruszenia. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej. W uzasadnieniu zarzutu błędnej wykładni należy przeprowadzić wywód prawny na temat naruszonego przepisu ze stanowiskiem, jak należy ten przepis wykładać i dlaczego dokonana w zaskarżonym wyroku jego interpretacja jest błędna. Uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie polega zaś na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej. W przypadku zarzutu niewłaściwego zastosowania wskazanego przepisu prawa materialnego, uzasadnieniem jest wyjaśnienie dlaczego przyjęty za podstawę prawną zaskarżonego wyroku przepis nie ma związku z ustalonym stanem faktycznym i jaki inny przepis powinien być w sprawie zastosowany. Zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - jak wynika to wprost z treści art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - wymaga wykazania, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze skład orzekający uznał, że przede wszystkim na uwzględnienie nie zasługuje - sformułowany jako odrębna podstawa kasacyjna - zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. p.u.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organ art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Skład orzekający podziela bowiem ugruntowany w orzecznictwie pogląd, że pierwszy z powołanych przepisów (tj. art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a.) mógłby stanowić podstawę kasacyjną jedynie w drodze wyjątku, np. gdy sąd odmówił rozpoznania skargi, mimo prawidłowości jej wniesienia, czy też orzekał w sprawie, która nie podlega rozpoznaniu przez sądy administracyjne albo rozpoznając prawidłowo wniesioną skargę, dokonał kontroli w sprawie w oparciu o inne kryterium niż kryterium legalności (por. np. wyrok NSA z dnia 15 lipca 2021 r. II GSK 1385/18). Taki stan rzeczy w rozpoznawanej sprawie miejsca nie miał. Z kolei przepisom art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. art. 151 p.p.s.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - które wskazują możliwe sposoby rozstrzygnięć - przypisuje się charakter tzw. przepisów wynikowych. Przepisy takie nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ naruszenie tych przepisów prawa jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom. Tak więc strona skarżąca kasacyjnie, zarzucając uchybienie tym przepisom prawa, zobowiązana jest powiązać taki zarzut z naruszeniem konkretnych przepisów prawa procesowego i/lub materialnego, którym uchybił Sąd pierwszej instancji w toku rozpatrywania sprawy, oraz wykazać związek naruszenia z wynikiem sprawy. Brak takich powiązań w rozpoznawanej skardze kasacyjnej oznacza nieskuteczność zarzutu naruszenia ww. przepisów. (por. np. wyroki NSA: z dnia 8 lipca 2021 r., III OSK 3591/21, z dnia 8 grudnia 2017 r., II GSK 2547/17). Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. należy wskazać, że niewątpliwie w świetle powołanych przepisów na organie spoczywa obowiązek podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7) oraz obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1) a ocena dowodów czy dana okoliczność została udowodniona dokonywana jest w granicach prawem przewidzianej swobody (art. 80 k.p.a.). Skarga kasacyjna - mimo wskazania w omawianym zarzucie na niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego oraz naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów - nie wyjaśnia jednak jakich dowodów nie zebrano, których nie rozpatrzono wyczerpująco czy w sposób dowolny. Dla poparcia stanowiska, że w sprawie wadliwie wzięto pod uwagę nowe okoliczności, powstałe po wydaniu decyzji, o uchylenie której wniesiono, skarżący kasacyjnie odwołał się do poglądów judykatury. Istotnie, w uzasadnieniu powołanego w sprawie wyroku z 28 marca 2013r., II OSK 2325/11, Naczelny Sąd Administracyjny zawarł stwierdzenie, że zmiana decyzji ostatecznej na podstawie art. 155 k.p.a. może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej" przy uwzględnieniu normy prawa materialnego, w oparciu o którą tę decyzję "pierwotną" wydano. Zdaniem składu orzekającego NSA stwierdzeniu temu - wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie - nie można przypisać charakteru tezy ogólnej, podważającej możliwość wzięcia pod uwagę w postępowaniu wszczętym w trybie art. 155 k.p.a. nowych okoliczności. Wręcz przeciwnie, należy wyjaśnić, że w powoływanej sprawie II OSK 2325/11 (w przedmiocie dotacji) właśnie zaistnieniem nowych okoliczności (po wydaniu decyzji odmownej z uwagi na brak środków finansowych środki te zwiększono) uzasadniano spełnienie przesłanki interesu społecznego lub słusznego interesu strony jako przesłanki zmiany decyzji. Odrębną kwestia jest stan faktyczny i prawny wzięty pod uwagę przy merytorycznej zmianie decyzji. Wobec powyższego brak podstaw by organowi zarzucić, że badał okoliczności, które rzutowały na ocenę czy w interesie społecznym lub słusznym interesie strony leży uchylenie bądź zmiana "pierwotnej" decyzji. Fakt zaś, że te badane okoliczności, zdaniem organu, nie potwierdziły spełnienia przesłanek zastosowania art. 155 k.p.a. nie znaczy, że nie mogły być przedmiotem oceny. W podstawie prawnej z punktu 1.2) skargi kasacyjnej wskazano też na naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. – zgodnie z którym organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. W skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia tego przepisu nie uzasadniono. Brak jakiejkolwiek argumentacji mającej wykazywać zasadność zarzutu, stanowi tymczasem istotną wadę konstrukcyjną skargi kasacyjnej i powoduje, że zarzut nie poddaje się kontroli. Z treści zarzutu naruszenia prawa materialnego, sformułowanego w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, wynika, że skarżący kasacyjnie kwestionuje prawidłowość zastosowania art. 155 k.p.a. Jak wskazano na wstępie, niewłaściwe zastosowanie przepisu to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Zatem wskazaniem na niewłaściwe zastosowanie przepisu nie można zarzucać niedokonania jego wykładni. Uznać należy, że interpretacja przepisu stanowi wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, które powinno zostać przedstawione w uzasadnieniu wyroku. Zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Sądowi pierwszej instancji jednak nie postawiono. Zgodnie z art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Nie powinno ulegać kwestii, że przedmiotem postępowania wszczętego w trybie nadzwyczajnym w celu zmiany lub uchylenia decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. jest ustalenie istnienia przesłanek zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej, a więc jest to nowy przedmiot sprawy w stosunku do tego, którego dotyczyło postępowanie prowadzone wcześniej w trybie zwykłym. Zmiana lub uchylenie decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. nie może przy tym prowadzić do wydania aktu administracyjnego niezgodnego z obowiązującym prawem. Ocena prawidłowość zastosowania art. 155 k.p.a. wymaga zbadania, czy spełnione są określone tym przepisem przesłanki. Trzeba zatem stwierdzić, że poza sporem zgłoszony w sprawie wniosek dotyczył decyzji ostatecznej, na mocy której strona nabyła prawo (decyzja nakładająca obowiązek uznawana jest za decyzję, z której strona nabywa prawo), oczywiste jest, że domagając się uchylenia decyzji strona wyraża na to zgodę, brak przy tym przepisów szczególnych sprzeciwiających się temu. W kwestii przesłanki interesu społecznego lub słusznego interesu strony należy zaś wskazać, że tego typu sformułowania normatywne zaliczyć należy do zwrotów niedookreślonych, nieostrych. Ratio umieszczenia takich zwrotów w treści przepisu stanowi to, aby miał on zakres możliwy do wypełnienia tylko ad casum. Subsumcja należy do sfery stosowania prawa, ukonkretnienia znaczenia przepisu przez uwzględnienie stanu faktycznego, nie zaś odczytywanie znaczenia tekstu in abstracto. Przyjąć trzeba więc, że w przypadku unormowań zawierających takie zwroty dekodowanie "normy jednostkowego zastosowania", odnoszącego się do konkretnego stanu faktycznego oznacza stosowanie prawa. (v. "Interpretacja a subsumcja zwrotów niedookreślonych i nieostrych" E. Łętowska; Państwo o Prawo, 7-8/2011). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w skardze kasacyjnej brak argumentów, które pozwalałyby uznać, że zaistniała przesłanka - konieczna do spełnienia celem uchylenia ostatecznej decyzji - w postaci interesu społecznego lub słusznego interesu stron. Sąd pierwszej instancji nie miał podstaw by kwestionować stanowisko organu – odwołujące się do orzecznictwa - że słuszny interes strony to nie interes uzyskania rozstrzygnięcia zgodnego z wolą strony, ale interes zgodny z prawem i zasadami współżycia społecznego, a modyfikacja stosunku administracyjnego musi być społecznie akceptowalna i godna wsparcia ze strony Państwa. Trudno przyjąć, że taka sytuacja ma miejsce, w przypadku gdy stan rzeczy określony art. 5 ust. 2 pkt 3b ustawy o ochronie osób i mienia trwa. Wobec ustalenia, że na terenie obiektu, na którym działalność prowadzi skarżący kasacyjnie, magazynowane i wykorzystywane są w procesie produkcyjnym substancje niebezpieczne (co skutkowało uznaniem wymienionego zakładu za tzw. zakład mogący być potencjalnym sprawcą poważnej awarii przemysłowej) brak argumentów, że interes społeczny przemawia za uchyleniem wskazanej decyzji. Tym bardziej, że - wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie - zasadnie wzięto pod uwagę, że ze względu na lokalizację wymienionego zakładu względem kompleksu przemysłowego S.D. Sp. z o. o. Sp. j. - będącego zakładem dużego ryzyka wystąpienia poważnej awarii przemysłowej - możliwe jest objęcie wskazanego obiektu [...] "efektem domina". Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna - nie mając usprawiedliwionych podstaw - podlegała oddaleniu. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.