II GSK 1578/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia del. WSA Jacek Czaja Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. Sp. z o.o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2018 r.; sygn. akt VI SA/Wa 2059/17 w sprawie ze skargi "A." Sp. z o.o. w Ł. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 19 maja 2017 r., nr Sp. 293.2016 w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. Sp. z o.o. w P. na rzecz "B" Sp. z o.o. w Ł. 600 (sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 marca 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 2059/17, po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. w Ł. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2017 r. w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy, uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej koszty postępowania. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy: W dniu [...] lipca 2016 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek B. sp. z o. o. z siedzibą w Ł. o unieważnienie ww. prawa ochronnego na znak towarowy "BOATEX Targi Sprzętu Pływającego i Sportów Wodnych" o numerze [...]. Powyższe prawo ochronne udzielone zostało na rzecz A .sp. z o. o. z siedzibą w P., a znak towarowy przeznaczony został do oznaczania następujących usług zawartych w klasach: 35 i 41 Międzynarodowej Klasyfikacji Towarów i Usług (zwanej dalej: klasyfikacją nicejską): organizowanie i obsługa imprez targowych i wystawienniczych w celach handlowych i reklamowych, doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej, usługi marketingowe, usługi reklamowe, przygotowywanie, publikowanie, dystrybucja, uaktualnianie materiałów reklamowych takich jak: katalogi targowe, plakaty, druki, prospekty, broszury, gadżety, materiały promocyjne, pomoc w prowadzeniu negocjacji i zawieraniu transakcji handlowych, pośrednictwo handlowe, wynajem powierzchni na cele reklamowe, wynajem powierzchni wystawienniczych, dekoracja stoisk wystawienniczych, wypożyczanie urządzeń i wyposażenia biurowego, badanie rynku i opinii publicznej, pozyskiwanie, gromadzenie i udostępnianie informacji, doradztwo specjalistyczne w zakresie reklamy; organizowanie i obsługa wystaw oraz targów związanych z kulturą, edukacją lub rozrywką, organizowanie i obsługa konferencji, szkoleń, kongresów, sympozjów, konkursów, usługi wydawnicze. Wnioskodawca jako podstawę prawną wniosku wskazał art. 1321 ust. 2 pkt 1-3 oraz arL 1321 ust. 1 pkt 1 i 3 w związku z art. 164 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1615, dalej p.w.p.) oraz art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. oraz art. 129 ust. 1 pkt 6 i 12 (Dz. U. z 2015 r., poz. 1410) w związku z art. 315 ustawy p.w.p. Kolejnym pismem sprecyzował podstawy prawne wniosku o unieważnienie. Mianowicie wskazał: art. 129 ust 1 pkt 2 p.w.p., art. 131 ust. 1 pkt 2, art. 131 ust 1 pkt 3, art. 131 ust. 2 pkt 1 oraz art. 132 ust 2 pkt 2 p.w.p. Podniósł, że jest uprawniony do prawa ochronnego na znak towarowy BOATSHOW o numerze [...], przeznaczonego do oznaczania usług z klas: 35, 39, 41, 42, 43 i 44 klasyfikacji nicejskiej. W ocenie wnioskodawcy sporny znak towarowy zawiera dwa dominujące elementy, a mianowicie wyraz BOATEX oraz stylizowaną żaglówkę, które są podobne do znaku towarowego chronionego na jego rzecz z wcześniejszym pierwszeństwem. W jego ocenie znak towarowy BOATSHOW, używany nieprzerwanie od roku 1998 w różnych regionach kraju Podniósł, jest ponadprzeciętnie rozpoznawalny, jako przeznaczony nie tylko dla prezentacji łodzi i żaglówek, ale także świadczonych usług. Znak ten kojarzony jest z jego działalnością, polegająca na organizowaniu spotkań żeglarskich o charakterze targowym oraz działaniach edukacyjno-handlowych, towarzyszącym targom, a jego działania marketingowe i promocja targów trwa od 18 lat. Jego zdaniem, zgłoszenie spornego znaku towarowego miało na celu wykorzystanie znajomości znaku wcześniejszego oraz uzyskanie nienależnych korzyści majątkowych. Uprawniony do prawa ochronnego na sporny znak towarowy wniósł o oddalenie wniosku o unieważnienie stwierdzając, że nie istnieje ryzyko skojarzenia porównywanych znaków towarowych, a zarzut naruszenia praw osób trzecich jest bezpodstawny. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2017 r. Urząd Patentowy oddalił wniosek A. sp. z o.o. z siedzibą w Ł. o unieważnienie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "BOATEX Targi Sprzętu Pływającego i Sportów Wodnych" o numerze [...]. Organ nie podzielił stanowiska wnioskodawcy o zgłoszeniu spornego znaku towarowego z naruszeniem przywołanych przepisów tj. art. 129 ust. 1 pkt 2 p.w.p. w związku z art. 129 ust. 2 pkt 2, art. 131 ust. 1 pkt 2, art. 131 ust. 1 pkt 3, art. 131 ust. 2 pkt 1 oraz art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. W ocenie UP za bezpodstawne należy uznać twierdzenie, że sporny znak towarowy nie posiada zdolności odróżniającej z uwagi na jego informacyjny charakter. Zdaniem organu znak ten jest znakiem fantazyjnym dla usług wyznaczających granice jego ochrony. Decyduje o tym jego wieloelementowość w konkretnym układzie graficznym oraz dominujący element słowny BOATEX. Element ten ma charakter fantazyjny, gdyż nie posiada żadnego znaczenia. Nawet, jeśli wyraz BOATEX powstał na bazie angielskiego wyrazu "boat", to dodanie do niego sylaby "ex" tworzy nowy, nieoczywisty wyraz, nie wskazujący wprost na żadną z cech oferowanych usług. Porównywane w niniejszej sprawie znaki towarowe, będące znakami wieloelementowymi (słowno-graficznymi), składają się z elementów o różnej sile wyróżniania i przykuwania uwagi. Niewątpliwie w znakach tych istotną rolę odgrywają elementy słowne: BOATEX i BOATSHOW. Elementy te są odpowiednio wyeksponowane poprzez użycie relatywnie dużej czcionki i pozwalają na łatwe zapamiętanie przez przeciętnego odbiorcę treści oznaczeń jako znaki: BOATEX i BOATSHOW. Porównywane znaki towarowe BOATEX i BOATSHOW różnią się w zakresie elementów słownych sylabami "ex" oraz "show", które na płaszczyznach: wizualnej i fonetycznej nie mają cech wspólnych. W konsekwencji wyrazy te nie są podobne na powyższych płaszczyznach ich postrzegania. Organ zwrócił uwagę, że elementy graficzne przedstawiają dwie różne stylizacje łodzi, artystycznie nie nawiązujące do siebie. Analiza przeciwstawionych oznaczeń według ich cech wspólnych, według Urzędu Patentowego, dowodzi braku możliwości pomylenia znaków. Wskazuje na to zastosowanie różnych elementów słownych oraz graficznych, różnicujące te znaki w sposób dostateczny. UP stwierdził, że wnioskodawca nie wykazał, że znak towarowy został zgłoszony w złej wierze, a co za tym idzie, że zgłoszeniu towarzyszyły inne intencje, niż chęć używania własnego, odrębnego od innych i niepodobnego znaku towarowego. Bez znaczenia dla oceny zarzutu zgłoszenia znaku towarowego w złej wierze pozostaje również umowa zawarta przez uprawnionego z Okręgowym Związkiem Żeglarskim, w której Związek zobowiązał się do nie popierania innych organizatorów, a mimo to, jak stwierdził wnioskodawca, rok później dokonał tego - uczestniczył we wspólnych targach z wnioskodawcą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem uwzględnił skargę na powyższe rozstrzygnięcie. Sąd I instancji wskazał, że organ, rozpatrując sprawę w ramach sprecyzowanych przez wnioskodawcę ostatecznie w piśmie (bez daty, wpływ do UP: 25 stycznia 2017 r.) przesłanek stanowiących podstawy prawne wniosku o unieważnienie, wyeksponował zarzut naruszenia przez sporną rejestrację przepisu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., zgodnie z którym nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego lub zgłoszonego w celu uzyskania prawa ochronnego (o ile na znak taki zostanie udzielone prawo ochronne) z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. WSA podkreślił, że w świetle brzmienia przepisu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. nie ulega wątpliwości, że o tym, czy w konkretnym przypadku mogłoby dojść do kolizji praw z rejestracji, rozstrzyga się na podstawie kryterium niebezpieczeństwa wprowadzenia w błąd odbiorców, co do pochodzenia towarów/usług, do oznaczania których przeznaczony został sporny znak towarowy. W sprawach, w których powstaje problematyka podobieństwa przeciwstawionych znaków towarowych - należy przyjąć, że jest ono wypadkową dwóch - ściśle ze sobą powiązanych - elementów: po pierwsze podobieństwa (jednorodzajowości) towarów/usług, dla których znaki są zgłaszane, zarejestrowane lub używane, a po drugie - podobieństwa oznaczeń. Oba te czynniki wyznaczają zakres ochrony znaku towarowego. W ocenie Sądu I instancji Urząd Patentowy RP zobowiązany był ocenić w toku postępowania kwestię podobieństwa towarów/ usług - do oznaczania, których przeznaczone zostały przeciwstawione oznaczenia, podobieństwo samych oznaczeń, a na koniec istnienie ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów/usług oznaczonych spornym znakiem towarowym. Ponadto, organ powinien zbadać, czy nie występują inne okoliczności wpływające na zmniejszenie lub też zwiększenie ryzyka konfuzji. Zdaniem Sądu, dokonując analizy porównawczej pomiędzy spornym znakiem a oznaczeniami mu w toku postepowania przeciwstawionymi, niezasadnie poprzestał na stwierdzeniu, iż końcówki oznaczeń ("SHOW" oraz "EX") przy zbieżnym elemencie początkowym ("BOAT") w zestawieniu z elementami graficznymi dostatecznie je różnicują. Sąd podkreślił, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, znajdującym oparcie w doktrynie prawa, podobieństwo znaków ocenia się według podobnych cech znaków, które przesądzają o występującym podobieństwie w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p. Z powyższego obowiązku - w ocenie Sądu - organ wywiązał się nienależycie. Przede wszystkim, dokonując analizy porównawczej znaków, w sposób niewłaściwy zastosował podstawowe zasady dokonywania oceny ich formy przedstawieniowej: zasadę nakazującą rozpatrywanie znaku jako całości oraz zasadę dokonywania oceny podobieństwa oznaczeń pod kątem ogólnego wrażenia, jakie wywołuję na odbiorcy przy szczególnym uwzględnieniu ich elementów zbieżnych. Zdaniem Sądu, organ niezasadnie przyjął, iż elementy graficzne (żagle, grafika czcionek, kolorystyka) odróżniają znaki w taki sposób, że wyłączają możliwość pomyłki po stronie odpowiednio uważnego odbiorcy sygnowanych w ten sposób znaków. Zdaniem Sądu, trudno podzielić pogląd organu w tym względzie, że "przedstawione tam stylizacje są jedynie graficznym przedstawieniem łodzi (żaglówek), a więc odwołują się wprost do słownego elementu "boat"". Organ wywodzi z tego, że rola tego elementu stanowi dopełnienie znaku towarowego jako całości i z uwagi na rozmiar nie będzie pomijany przez przeciętnego odbiorcę. Element ten, zdaniem organu, różnicuje znaki, albowiem inny jest w jego ocenie zarys łodzi oraz kierunek żagli w poszczególnych znakach. WSA podkreślił, że w rozpoznawana sprawa dotyczy znaku słowno-graficznego, a zadaniem organu było dokonanie takiej jego analizy pod kątem jego podobieństwa ze znakiem przeciwstawionym, które obejmowałoby z ocenę podobieństwa każdego z elementów, nie tracąc jednak z pola widzenia odbioru znaku jako całości. Zdaniem Sądu, wywody organu dotyczące charakteru elementów graficznych, eliminujących pomyłkę u potencjalnych, nawet rozważnych odbiorców, jest nieuprawnione. Okoliczność, iż sporny znak powtarza w pewnym sensie element grafiki zastosowanym w znaku chronionym z wcześniejszym pierwszeństwem, potęguje, a nie osłabia możliwość zajścia omyłki. Należy bowiem przyjąć, iż u odbiorcy znak towarowy pozostawia w miarę niedokładny obraz. Co więcej, do rzadkości należy sytuacja, w której odbiorca ma możność dostrzeżenia obydwu znaków równocześnie. W związku z tym, Sąd doszedł do przekonania, iż wskazywanie przez organ na takie niuanse, jak kierunek wydęcia żagla, nieco odmienne symboliczne przedstawienie wizerunku żaglówki - nie zasługują na akceptację, jako nie mogące mieć istotnego znaczenia dla odróżniania towarów w ten sposób sygnowanych. W ocenie Sądu organ przekroczył zasady oceny znaków, co mogło mieć istotny wpływ na ocenę pozostałych przesłanek wskazywanych jako podstawy unieważnienia znaku spornego, przede wszystkim złej wiary zgłaszającego. Zauważył, że badania faktycznych przesłanek w zakresie tej podstawy prawnej organ nie dokończył, akcentując brak mylącego podobieństwa znaków. Wskazał jednak na bezsporne fakty - takie, jak łącząca strony w przeszłości umowa o współpracę. Uznając zatem wywody Urzędu Patentowego co do wskazanej kwestii za nieprawidłowe, gdyż naruszające zasady dokonywania oceny znaków w sposób mogący mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, Sąd stwierdził wydanie decyzji z istotnym naruszeniem art. 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka A.. Sp. z o.o. w P., zaskarżając go w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, tj.: I. art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 1960 Nr 30, poz. 168, t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.; "k.p.a."), poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że Organ, badając podobieństwo znaku Skarżącego kasacyjnie ("BOATEX Targi Sprzętu Pływającego i Sportów Wodnych" - [...];) oraz znaku Skarżącego ("BOATSHOW" - [...];) na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. nie przeprowadził tej analizy w sposób prawidłowy, w szczególności z uwagi na: i. poprzestanie przy analizie porównawczej Znaków na stwierdzeniu, iż końcówki ich oznaczeń w zestawieniu z elementami graficznymi dostatecznie je różnicują - podczas gdy Organ w treści uzasadnienia Decyzji Organu uwzględnił w sposób prawidłowy również szereg innych elementów Znaków, decydujących o tym, że Znaki różnią się od siebie w sposób uniemożliwiający wystąpienie ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd; ii. nieprzeprowadzenie szczególnie wnikliwej analizy podobieństwa Znaków w kontekście jednorodzajowości towarów (usług) dla których są one przeznaczone - podczas gdy Organ w treści uzasadnienia Decyzji Organu w sposób wyraźny uwzględnił konieczność przeprowadzenia szczególnie wnikliwej analizy podobieństwa Znaków w takiej sytuacji, a któremu to wymogowi Organ sprostał wydając Decyzję Organu, co znalazło również szczegółowe odzwierciedlenie w sposobie (zakresie), w jakim Decyzji Organu i jej uzasadnienie zostały sformułowane; iii. dokonanie oceny podobieństwa Znaków z uwzględnieniem występujących pomiędzy nimi różnic, a nie ich (ogólnych) cech wspólnych, w szczególności poprzez niezastosowanie w toku analizy zasady nakazującej rozpatrywanie znaku jako całości oraz zasady dokonywania oceny podobieństwa oznaczeń pod kątem ogólnego wrażenia, jakie wywołują one na odbiorcy przy szczególnym uwzględnieniu ich elementów zbieżnych - podczas gdy Organ w treści uzasadnienia Decyzji Organu w sposób wyraźny przedstawił przyjętą i prawidłową metodę oceny podobieństwa Znaków, uwzględniającą również różnice występujące w poszczególnych elementach Znaków, mające wpływ na ich całościowy odbiór; iv. uznanie, że Znaki mają charakter słabo odróżniający w wyniku błędnego przyjęcia, że element "boat" nawiązuje do tematyki, wokół której oscylują sygnowane nimi towary i usługi (związek elementów oznaczenia z towarami i usługami) - podczas gdy Organ w treści uzasadnienia Decyzji Organu w sposób wyraźny wskazał, że ograniczoną zdolność odróżniającą Znaków wiąże on z logicznym związkiem elementu słownego "boat" z elementem graficznym (łódki), które to elementy stanowią swoje dopełnienie (związek elementu oznaczenia z innym jego elementem), która to ocena przeprowadzana jest niezależnie od oceny zdolności odróżniającej z odwołaniem do zasobu towarów i usług znaku, co miało istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., gdyż dotyczyło kluczowego dla niniejszej sprawy zagadnienia proceduralnego, tj. zasad dokonywania oceny podobieństwa Znaków, które wpływa w dalszej kolejności na prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego (art. 132 ust. 2 pkt. 2 p.w.p.), a ostatecznie na rozstrzygnięcie o braku podobieństwa spornych Znaków; II. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez: i. ograniczenie treści uzasadnienia Zaskarżonego wyroku do przytoczenia ogólnych wytycznych dotyczących dokonywania oceny podobieństwa znaków płynących z doktryny i orzecznictwa, bez jednoczesnego wyjaśnienia, na czym polegały poszczególne naruszenia, których rzekomo miał dopuścić się Organ w toku dokonywania tej oceny w niniejszej sprawie, które to wyjaśnienia zastąpione zostały ogólnymi i nieprecyzyjnymi uwagami o wadliwości postępowania Organu, ii. zawarcie w treści uzasadnienia fragmentów wewnętrznie ze sobą sprzecznych, tj. w szczególności fragmentu zarzucającego Organowi poprzestanie podczas oceny podobieństwa Znaków na stwierdzeniu, że końcówki ich oznaczeń ("SHOW" oraz "EX") w zestawieniu z elementami graficznymi dostatecznie różnicują Znaki (str. 26 uzasadnienia Zaskarżonego wyroku), podczas gdy powyższe w sposób oczywisty nie znajduje odzwierciedlenia w treści uzasadnienia Decyzji Organu oraz pozostałych fragmentach uzasadnienia Zaskarżonego wyroku, na których odniesiono się do pozostałych elementów analizy przeprowadzonej przez Organ (str. 9-20 oraz 26-29 uzasadnienia Zaskarżonego wyroku), co miało istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., gdyż nie pozwala na poznanie motywów, jakimi kierował się WSA przy wydawaniu Zaskarżonego wyroku. W związku z powyższym wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi Skarżącego na decyzję Urzędu Patentowego z dnia 19 maja 2017 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie na rzecz Skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. Skarżący kasacyjnie wniósł również o przeprowadzenie rozprawy. W piśmie z 17 października 2018 r. Urząd Patentowy podzielił stanowisko wyrażone w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż podniesione w niej zarzuty są nieusprawiedliwione. Zgodnie z przepisem art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie występuje. Skarżąca kasacyjnie spółka zarzuciła Sądowi I iInstancji naruszenie wyłącznie przepisów postępowania wskazanych w skardze kasacyjnej w zakresie ustalonego stanu faktycznego i sporządzonego uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Rozpoczynając rozważania w odniesieniu do zarzutu przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. należy stwierdzić, że przepis ten może zostać naruszony, gdy uzasadnienie wyroku nie spełnia wymogów przewidzianych w tym przepisie i nie zawiera wszystkich elementów, a mianowicie przedstawienia stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, także w przypadku ponownego rozpoznania przez organ wskazania co do dalszego postępowania. Zaskarżony wyrok zawiera uzasadnienie wyposażone we wszystkie wyżej opisane elementy, jest ono prawidłowe i zrozumiałe, i w żadnym stopniu nie narusza przepisu art. 141 § p.p.s.a. Przede wszystkim uzasadnienie to nie zawiera wzajemnie sprzecznych stwierdzeń, a omówienie poszczególnych zarzutów skargi i wskazań co dalszego postępowania są wystarczająco jasne i zrozumiałe. Zdaniem Naczelnego Sadu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku, wbrew twierdzeniu strony skarżącej kasacyjnie, pozwala na poznanie motywów, jakimi kierował się Sąd I instancji przy wydawaniu zaskarżonego wyroku, w szczególności odnośnie ustalonego stanu faktycznego w zakresie niepodobieństw porównywanych oznaczeń i ryzyka wprowadzenia w błąd odbiorców oraz złej wiary w zgłoszeniu spornego znaku towarowego. Ustalenia organu w powyższym zakresie zawarte w kwestionowanej decyzji Urzędu Patentowego mogły wzbudzić uzasadnione wątpliwości Sądu I Instancji, który przekonywująco wyjaśnił, dlaczego nie podzielił w pełni argumentów organu. Sąd I Instancji wskazał w sposób bardzo szczegółowy, jak w świetle bogatego orzecznictwa sądów administracyjnych i doktryny prowadzone powinno być postępowanie dowodowe i analiza porównawcza oraz ocena podobieństwa porównywanych znaków towarowych w świetle art. 132 ust. 2 pkt. 2 p.w.p. Przede wszystkim zwrócił uwagę na ogólne wrażenie całościowo postrzeganego oznaczenia stanowiącego znak towarowy w aspekcie ryzyka wprowadzenia w błąd odbiorcy znaku towarowego. Organ winien również dążyć do pogłębionego wyjaśnienia zarzutu złej wiary po stronie uprawnionego ze spornego znaku towarowego w jego zgłoszeniu, z powodu relacji, jakie łączyły strony przed zarejestrowaniem tego znaku i znajomości wcześniejszego znaku wnioskodawcy spółki B. Sąd I Instancji wskazując na istotne naruszenie przez organ w zaskarżonej decyzji przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, nie naruszył przepisu art. 145 § 1 pkt,1 lit.c/ p.p.s.a. Niedomagania porównywania konkurujących oznaczeń omówione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w szczególności ocena całościowego wrażenia u odbiorców, podobieństwa koncepcyjnego porównywanych znaków towarowych, mogącego wywołać ryzyko wprowadzenia w błąd, stanowiły między innymi podstawę do zastosowania przez Sąd I instancji przepisu art. 145 § 1 pkt.1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. Skoro zarzuty procesowe skargi względem zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego okazały się usprawiedliwione to Sąd I Instancji prawidłowo uchylił tę decyzję UP i przekazał wskazania co do dalszego postępowania zgodnie z przepisem art. 153 p.p.s.a. Niewątpliwie koniecznym będzie przeprowadzenie ponownie przez organ postępowania polegającego na porównywaniu cech podobnych oznaczeń w odniesieniu do tożsamych usług i ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd oraz pogłębionej analizy zarzutu złej wiary postawiony przez wnioskodawcę. Z tych wszystkich powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, nie uwzględnił skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 p.p.s.a.