II GSK 1524/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar (spr.) Protokolant asystent sędziego Małgorzata Krawiec po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 2684/21 w sprawie ze skargi W. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2021 r. nr KOA/2593/Ru/21 w przedmiocie zobowiązania do zapłaty kwoty tytułem kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od W. Z. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie 675 (sześćset siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 kwietnia 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 2684/21, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tj: Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a."), oddalił skargę W. Z. (dalej: "skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2021 r. w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdu. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy. Starosta Pruszkowski (dalej także jako "organ pierwszej instancji"), decyzją z 29 kwietnia 2021 r., na podstawie art. 130a ust. 6 i 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tj.: Dz.U. z 2021 r. poz. 450 ze zm. dalej także jako "p.r.d."), nałożył na skarżącą obowiązek zapłaty kwoty 3164 zł, tytułem kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia i przechowywaniem pojazdu marki B. [...] o numerze rejestracyjnym [...]. W uzasadnieniu swej decyzji, organ pierwszej instancji podniósł, że w dniu 25 października 2020 r. funkcjonariusz Komendy Powiatowej Policji w Pruszkowie wydał dyspozycję usunięcia pojazdu B [...] o numerze rejestracyjnym [...]. W związku z powyższym pojazd został odholowany na wyznaczony przez Starostę Pruszkowskiego odpłatny, strzeżony parking dla pojazdów usuniętych z dróg powiatu pruszkowskiego. Z kolei w dniu 20 stycznia 2021 r. pojazd został odebrany z parkingu przez właściciela: W. Z., która została poinformowana o obowiązku uiszczenia opłaty za usunięcie i przechowywanie pojazdu, który wynika bezpośrednio z przepisów prawa - art. 130a ust. 10h ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Tym samym Starosta Pruszkowski uznał, że w świetle powyższych przepisów, koszty w kwocie 3164 zł obciążają osobę, która w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu B. [...] o numerze rejestracyjnym [...], była jego właścicielem lub dysponentem. Skarżąca w odwołaniu od ww. decyzji Starosty Pruszkowskiego z dnia 29 kwietnia 2021 r., zarzuciła błędne ustalenie, że to ona jest właścicielem pojazdu, podczas gdy tylko odebrała samochód. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z 31 sierpnia 2021 r. nr KOA/2593/Ru/21, działając na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. SKO podkreśliło, że skoro przepis art. 130a ust. 10h p.r.d. odnosi obowiązek pokrycia kosztów usunięcia pojazdu do właściciela oraz do osoby, we władaniu której znajdował się pojazd, to należało uznać za stronę przedmiotowego postępowania właściciela pojazdu oraz osobę dysponującą nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego. Tymczasem z informacji ujętych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców wynika, że pojazd marki B. o nr rejestracyjnym [...] nie figuruje jako zarejestrowany w Polsce, a w dyspozycji usunięcia pojazdu nr [...] r. z dnia 25 października 2020 r. wskazano, że pojazd odebrano od skarżącej. Wobec tego, skoro w chwili usunięcia pojazd marki B. znajdował się we władaniu skarżącej tj. osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, to osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h p.r.d. Wobec tego uprawnione jest żądanie od skarżącej pokrycia całości kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdu marki B. o nr rejestracyjnym [...]. Dlatego też SKO uznało, że decyzja Starosty Pruszkowskiego jest prawidłowa i odpowiada przepisom prawa. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę skarżącej, uznał że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd pierwszej instancji uznał, że stan faktyczny w sprawie został ustalony przez organy prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Wskazał, że z treści wydanej w dniu 25 października 2020 r. przez funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w Pruszkowie, dyspozycji usunięcia pojazdu B. [...] o numerze rejestracyjnym [...] (nr [...] r.), jasno wynika, że jej podstawą było zaistnienie przesłanki ujętej w art. 130a ust. 1 pkt 6 p.r.d. (kierowania pojazdem przez osobę nieposiadającą uprawnienia do kierowania pojazdami albo której zatrzymano prawo jazdy i nie ma możliwości zabezpieczenia pojazdu przez przekazanie go osobie znajdującej się w nim i posiadającej uprawnienie do kierowania tym pojazdem) a pojazd odebrano od skarżącej. Ponadto pojazd został odholowany na wyznaczony przez Starostę Pruszkowskiego odpłatny, strzeżony parking dla pojazdów usuniętych z dróg powiatu pruszkowskiego. Pojazd został przy tym odebrany ze wspomnianego parkingu przez skarżącą w dniu 20 stycznia 2021 roku (p. "Potwierdzenie wydania pojazdu nr [...]"). Tym samym, z powyższego wynika, że wystąpiły przesłanki do wydania decyzji w oparciu o art. 130a ust. 10h p.r.d. Odnosząc się do zarzutów skargi, wskazujących że skarżąca nie jest i nie była właścicielem pojazdu, sąd pierwszej instancji stwierdził, że orzekając w oparciu o art. 130a ust. 10h p.r.d. organy, miały na uwadze, iż prowadzone postępowanie nie pozwoliło na ustalenie właściciela pojazdu. Z danych pozyskanych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców dotyczących pojazdu B. [...] o numerze rejestracyjnym [...], wynikało, że pojazd ten nie figuruje jako zarejestrowany w Polsce i pomimo, że w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców znajduje się informacja o poddaniu ww. pojazdu badaniu technicznemu w dniu 8 października 2020 roku, to jednakże brak jest danych o jego właścicielu. Jednocześnie w dyspozycji usunięcia pojazdu B. [...] o numerze rejestracyjnym [...], wprost wskazano, że pojazd odebrano właśnie od skarżącej, co oznacza, że była ona w dniu 25 października 2020 r. dysponentem pojazdu B. [...]. Co istotne, na żadnym etapie postępowania skarżąca nie wskazała właściciela wspomnianego pojazdu. Wobec takich okoliczności prawidłowo - zdaniem sądu pierwszej instancji - uwzględniono w sprawie art. 130a ust. 10i p.r.d., w myśl którego jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h. Stosując ten przepis prawidłowo zaś wywiedziono o możliwości skierowania decyzji zobowiązującej wyłącznie do skarżącej jako władającej pojazdem w dacie wystąpienia zdarzenia, w związku z którym pojazd ten następnie został objęty dyspozycją usunięcia z drogi. Przepis ten nakazuje pociągnąć do współodpowiedzialności za koszty spowodowane koniecznością usunięcia pojazdu z drogi (powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do jego odbioru), osobę, w której władaniu znajdował się faktycznie pojazd w czasie wystąpienia zdarzenia uzasadniającego jego usunięcie. Z tego też powodu sąd pierwszej instancji nie stwierdził, aby w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania poprzez poczynienie niepełnych ustaleń faktycznych, czy też naruszenia przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 130a ust. 10h i 10i p.r.d. poprzez ich wadliwą interpretację i zastosowanie. Zdaniem sądu pierwszej instancji, organy obu instancji prawidłowo uznały, że art. 10h p.r.d. nakazuje pociągnięcie do współodpowiedzialności za koszty zabezpieczenia i usunięcia pojazdu z drogi tej osoby, w której władaniu faktycznie znajdował się pojazd w momencie, gdy wystąpiło zdarzenie, wskutek którego nastąpiło jego usunięcie. Art. 10h p.r.d. w żaden sposób nie wskazuje, że sposób władania powinien być w jakiś sposób sformalizowany tak aby odpowiadać jednej z form własności znanej z K.c. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że to skarżąca władała faktycznie pojazdem B. [...] w dniu 25 października 2020 r., i spowodowała zdarzenie powodujące konieczność usunięcia pojazdu. W takiej sytuacji zgodnie z dyspozycją art. 10h p.r.d ponosi ona solidarną odpowiedzialność wraz z nieustalonym właścicielem pojazdu za koszty jego zabezpieczenia i usunięcia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca, zaskarżając powyższy wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co dotyczy: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w zw. z art. 1 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a, poprzez brak należytej kontroli postępowania administracyjnego skutkujący oddaleniem skargi i nieuchyleniem decyzji organów obu instancji, pomimo iż decyzje te zostały wydane z naruszeniem: - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegającym na ustaleniu, iż organy administracji publicznej wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy w sposób pozwalający na ustalenie zasadności obu rozstrzygnięć, z pominięciem argumentów strony zawartych w odwołaniu, wskazujących, iż odwołująca nie znała danych właściciela pojazdu, który został zatrzymany, skutkujących błędnym ustaleniem stanu faktycznego sprawy; 2. art. 133 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 1 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia w trakcie rozprawy administracyjnej okoliczności miarodajnych dla rozstrzygnięć obu instancji skutkujących uchyleniem decyzji o ustaleniu wysokości kosztów związanych z usunięciem i przechowaniem pojazdu; 3. art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez wadliwą konstrukcję uzasadnienia wyroku, polegającą na wybiórczym przedstawieniu stanu sprawy i niedoniesieniu się przez sąd do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze i do całości zebranego materiału dowodowego, co uniemożliwia kontrolę instancyjną wyroku. Wskazując na powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz kosztów opłaty od udzielonego pełnomocnictwa. Skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Organ nie skorzystał z możliwości złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40). Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Skarga kasacyjna skarżącej została oparta wyłącznie na podstawie kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. czyli naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z zarzutów skargi kasacyjnej wynika, że zasadniczy spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska sądu pierwszej instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Kolegium z 31 sierpnia 2021 r. w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdu uznał, że nie narusza ona prawa. Zdaniem skarżącej, sąd pierwszej instancji błędnie oddalił jej skargę, nie dostrzegając że zaskarżona decyzja Kolegium została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności odnośnie właściciela pojazdu marki B., zaniechanie podczas rozprawy administracyjnej wyjaśnienia miarodajnych okoliczności sprawy oraz błędne sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku, polegające na wybiórczym przedstawieniu stanu sprawy, nie odniesieniu się przez sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi, co uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesione zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. W tym miejscu zaznaczyć należy, że art. 174 pkt 2 p.p.s.a. stawia wymóg wykazania, że zarzucane uchybienie przepisom postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną jest zatem obowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że miały wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, ponieważ gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu pierwszej instancji mógłby być inny. Nie wystarczy przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób, a także uzasadnienie wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim za niezasadne należało uznać zarzut podniesiony w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej – naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że ustawodawca w art. 141 § 4 p.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia wyroku, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39). W rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z żadnym z tych przypadków. Obowiązek odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów skargi oznacza obowiązek rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej w granicach wyznaczonych tymi zarzutami, ale nie oznacza obowiązku wyraźnego odniesienia się do każdego zarzutu skargi. Wbrew stanowisku skarżącej uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera wybiórczego przedstawienia stanu sprawy, bowiem sąd pierwszej instancji wskazał, że główna oś sporu w sprawie dotyczyła tego, że skarżąca nie była i nie jest właścicielem pojazdu marki B. [...] oraz wyjaśnił z jakich przyczyn uznaje, że zaskarżone decyzje nie naruszają prawa. To, że skarżąca nie podziela stanowiska sądu pierwszej instancji nie oznacza jeszcze, że uzasadnienie wyroku nie odpowiada kryteriom opisanym w art. 141 § 4 p.p.s.a. Przyjąć zatem należało, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku poddaje się kontroli instancyjnej. Skarżąca zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. powiązała z art. 133 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżąca kasacyjnie zarzuca sądowi orzekanie na podstawie niekompletnych akt sprawy, bowiem w nich organy nie ustosunkowały się do wszystkich argumentów skarżącej. Wskazać należy, że orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jej wydania. Naruszenie określonej w art. 133 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy mogłoby stanowić podstawę kasacyjną np. w sytuacji oddalenia skargi mimo niekompletnych akt sprawy, pominięcia istotnej części tych akt, czy oparcia orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2010 r. sygn. akt I FSK 497/09). Żadna z wyżej wymienionych sytuacji w tej sprawie nie zaistniała. Zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego w sprawie stanu faktycznego ani zwalczaniu wniosków, jakie zostały wyprowadzone z materiału aktowego, o ile sąd nie wykroczył poza akta sprawy, czego w rozpoznawanej sprawie nie można sądowi pierwszej instancji zarzucić. Niezasadne jest również zarzut podniesiony w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej - naruszenia wskazanych przepisów p.p.s.a. w powiązaniu z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., bowiem powyższy zarzut nie podważył ustalonego przez organy a zaakceptowanego przez sąd pierwszej instancji stanu faktycznego w sprawie. Przepis art. 7 k.p.a. określa zasadę prawdy obiektywnej, zgodnie z którą w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny oraz słuszny interes obywateli. Dopełniający tę regulację art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy i przeprowadzenia w tym celu wszelkich niezbędnych dowodów. Art. 107 § 3 k.p.a. przewiduje zaś, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Z kolei przewidziana w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów wyraża postulat, by organ przy ustalaniu prawdy na podstawie materiału dowodowego nie był skrępowany żadnymi przepisami co do wartości poszczególnych rodzajów dowodów i mógł swobodnie, tj. zgodnie z własną oceną wyników postępowania dowodowego w danej sprawie, ustalić stan faktyczny. Wniosek o faktach powinien być oparty na dowodach zgromadzonych przez organ administracji, a rozpatrzenie dowodów powinno dotyczyć całokształtu materiału dowodowego. Ocena dowodów musi być umotywowana i powinna prezentować całokształt materiału dowodowego bez uszczerbku dla równej – co do zasady – mocy wszystkich środków dowodowych. Ocena dowodów powinna być dokonana z zachowaniem reguł logicznego rozumowania, zgodnie ze wskazaniami wiedzy powszechnej i doświadczenia życiowego (por. W. Chróścielewski, Z. Kmieciak (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, WKP 2019, komentarz do art. 80, teza 1). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do obciążenia skarżącej kosztami usunięcia i przechowywania pojazdu marki B.. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został prawidłowo oceniony przez organy administracji, przy uwzględnieniu stanowiska skarżącej zaprezentowanego w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Wbrew stanowisku skarżącej, sąd administracyjny nie jest od ustalania stanu faktycznego w sprawie, w tym kto jest właścicielem zatrzymanego pojazdu, a jedynie ocenia czy ustalony przez organy stan faktyczny był wystarczający do wydania decyzji o takiej a nie innej treści. Z akt sprawy w sposób niesporny wynika, że pojazd marki B. został odebrany od skarżącej w dniu 25 października 2020 r. oraz został jej wydany w dniu 20 stycznia 2021 r. Nie budzi zatem wątpliwości, że pojazd ten był we władaniu skarżącej na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, a skoro nie udało się ustalić właściciela pojazdu, również skarżąca nie wskazała kto nim jest, organy miały podstawę materialnoprawną w postaci art. 130a ust. 10i p.r.d. aby zobowiązać skarżącą do pokrycia kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem tegoż pojazdu. Z kolei za nieskuteczny należało ocenić zarzut podniesiony w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej. Skarżąca zarzuciła naruszenie art.133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie ustalenia miarodajnych okoliczności sprawy w trakcie rozprawy administracyjnej. Wskazać należy, że żaden z przytoczonych przez skarżącą przepisów p.p.s.a. jak i żaden inny przepis tej ustawy nie reguluje i nie dopuszcza możliwości przeprowadzenia rozprawy administracyjnej przez sąd administracyjny. Rozprawę administracyjną, w określonych sytuacjach, zgodnie z przepisami rozdziału 5 działu II k.p.a. (art. 89-96 k.p.a.) może przeprowadzić organ odwoławczy. Autor skargi kasacyjnej błędnie utożsamia rozprawę przeprowadzoną przed sądem z rozprawą administracyjną, co zważywszy na fakt, że skarga kasacyjna jest środkiem prawnym o wysoce sformalizowanym charakterze, objętym m.in. z tego względu tzw. przymusem radcowsko-adwokackim (art. 175 § 1 p.p.s.a.) i mając na uwadze związanie granicami skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny, uniemożliwiający temu sądowi zastępowanie strony i precyzowanie czy też uzupełnianie przytoczonych podstaw kasacyjnych, wskazany zarzut należało uznać za nieskuteczny. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa procesowego nie zasługują na uwzględnienie, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Skarga kasacyjna podlegała zatem oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit a i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz.U. z 2026 r., poz. 118 ze zm.), na które złożyło się wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika organu za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.