II GSK 1469/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku S. Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 czerwca 2024 r. nr WITD.DI.0152.W/II0977/19/24 w sprawie ze skargi kasacyjnej S. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 1419/25 w sprawie ze skargi S. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 marca 2025 r. nr BP.502.337.2024.0148.BD2 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia postanawia: oddalić wniosek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 grudnia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 1419/25, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę S. Z. (dalej: Skarżący), na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 6 marca 2025 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Skarżący od powyższego wyroku złożył skargę kasacyjną, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz poprzedzającej ją decyzji Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 20 czerwca 2024 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł. Jako uzasadnienie wniosku Skarżący jedynie zawarł, że wykonanie obu decyzji stwarza realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków finansowych dla funkcjonowania jego przedsiębiorstwa, wymuszając natychmiastową zapłatę kwoty 15.000 zł wraz z narastającymi odsetkami, co bezpośrednio grozi utratą płynności finansowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek Skarżącego o udzielenie ochrony tymczasowej w postępowaniu kasacyjnym podlegał oddaleniu jako oczywiście bezzasadny. Wymaga wyjaśnienia, że zgodnie z art. 140ac ust. 2 w zw. z art. 140ac ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1251; dalej: p.r.d.) decyzja ostateczna o wymierzeniu kary pieniężnej, o której mowa w art. 140aa ust. 1 i 1a p.r.d., podlega wykonaniu po upływie 30 dni od jej doręczenia, chyba że wstrzymano jej wykonanie. Organ kontroli, który wydał decyzję ostateczną, z urzędu wstrzymuje jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie, w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Szczególna regulacja wynikająca z powyższego przepisu wyłącza w tym zakresie stosowanie art. 61 § 3 p.p.s.a. w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym oraz przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Zgodnie bowiem z art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (pkt 1); uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (pkt 2). Ponieważ z akt przedmiotowej sprawy wynika, że skarżony organ postanowieniem z 29 kwietnia 2025 r., na podstawie art. 140ac ust. 2 p.r.d., wstrzymał z urzędu wykonanie zaskarżonej decyzji, dlatego należy uznać, że złożony przez Skarżącego wniosek o udzielenie tymczasowej ochrony w związku z wydaniem przez Sąd I instancji nieprawomocnego wyroku o oddaleniu skargi na powyższą decyzję nie podlega ocenie merytorycznej na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. ze względu na pierwszeństwo stosowania art. 140ac ust. 2 p.r.d. Mając na względzie powyższe przesłanki, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na mocy art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. w zw. z art. 140ac ust. 2 p.r.d., jak w sentencji postanowienia.