II GSK 14/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia del. WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.) Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Naczelnej Rady Aptekarskiej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 3019/15 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w B. na uchwałę Naczelnej Rady Aptekarskiej z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie opinii w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 września 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 3019/16 po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na uchwałę Naczelnej Rady Aptekarskiej z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały oraz utrzymaną nią w mocy uchwałę Prezydium Okręgowej Rady Aptekarskiej w [...] z dnia [...] marca 2015 roku nr [...] i zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania. Sąd orzekał w następującym stanie sprawy: Prezydium Naczelnej Rady Aptekarskiej (w skrócie: "Prezydium") uchwałą z [...] czerwca 2015 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 10 i art. 38 ust. 3 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich (Dz.U. z 2014 r., poz. 1429) dalej "ustawa o izbach aptekarskich" oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", a także § 1 pkt 1 lit. b uchwały Naczelnej Rady Aptekarskiej z 3 lutego 2012 r., nr VI/9/2012 w sprawie upoważnienia Prezydium Naczelnej Rady Aptekarskiej do załatwiania spraw w imieniu Naczelnej Rady Aptekarskiej po rozpatrzeniu zażalenia A. sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej: "Spółka" lub "skarżąca") na uchwałę Prezydium Okręgowej Rady Aptekarskiej w [...] z [...] marca 2015 r., nr [...], opiniującej pozytywnie zamiar cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej położonej w B. przy ul. [...] utrzymało w mocy zaskarżoną uchwałę. Uchwałą z [...] marca 2015 r. Prezydium Okręgowej Rady Aptekarskiej w B., po rozpatrzeniu wniosku Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w B. o wydanie opinii w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej położonej w B. przy ul. [...], pozytywnie zaopiniowało zamiar cofnięcia zezwolenia na prowadzenie ww. apteki ogólnodostępnej. Jako podstawę prawną uchwały wskazano art. 29 pkt 5 w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy o izbach aptekarskich i art. 106 k.p.a. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w B. stwierdził dokonanie przez Spółkę sprzedaży produktów leczniczych podmiotowi prowadzącemu hurtownię medyczną, co wskazuje na naruszenie obowiązujących przepisów. Pismem z 21 maja 2015 r. Spółka zaskarżyła powyższą uchwałę, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Przywołaną na wstępie uchwałą z [...] czerwca 2015 r. Prezydium utrzymało w mocy zaskarżoną uchwałę. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Prezydium wskazało, że rozpatrując wniosek Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego o wydanie opinii w sprawach udzielania lub cofania zezwoleń na prowadzenie aptek i hurtowni, okręgowa rada aptekarska zajmuje stanowisko w trybie art. 106 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 7 i art. 29 pkt 1 ustawy o izbach aptekarskich, a postępowanie w przedmiocie wydania opinii jest postępowaniem pomocniczym w stosunku do postępowania w sprawie wydania przez Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego decyzji o udzieleniu lub cofnięciu zezwolenia. Rozpatrując zażalenie, Prezydium stwierdziło, że organ I instancji wyraźnie wskazał aptekę, której dotyczył rozpatrywany wniosek Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego, w związku z czym niezasadny zdaniem Prezydium okazał się zarzut naruszenia art. 107 k.p.a. Organ odwoławczy uznał również ustalenia faktyczne dokonane przez organ inspekcji farmaceutycznej za wystarczające do wykazania, że Spółka naruszyła przepisy Prawa farmaceutycznego i nie znalazło podstaw do kwestionowania ustaleń dokonanych przez Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego. Prezydium wyjaśniło także, że definicja obrotu hurtowego produktami leczniczymi związana jest ściśle z charakterem podmiotów zaopatrywanych w produkty lecznicze i wskazała, iż obrót hurtowy nie może być prowadzony przez apteki ogólnodostępne. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której żądała uchylenia w całości zaskarżonej uchwały i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie art. 103 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (Dz.U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271, z późn. zm.), dalej: "u.p.f." lub "ustawa – Prawo farmaceutyczne", przez uznanie, że wydanie decyzji cofającej zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej bez poprzedzenia tej decyzji wezwaniem do usunięcia stwierdzonych uchybień w zakreślonym terminie jest niezgodne z prawem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że obie podjęte w sprawie uchwały organów samorządu aptekarskiego zostały oparte na niewłaściwej podstawie prawnej. Akty administracyjne, w tym przypadku uchwały, dotknięte taką wadą są nieważne, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 126 k.p.a. Uchwały te zostały wydane w trybie art. 106 § 1 k.p.a., jednakże przepis ten znajduje zastosowanie tylko wówczas, gdy istnieje wyraźna norma prawa materialnego, która uzależnia wydanie decyzji w sprawie administracyjnej od zajęcia stanowiska przez inny organ. W ocenie Sądu I instancji, art. 29 pkt 5 ustawy o izbach aptekarskich, to jedynie norma kompetencyjna, która statuuje ogólne uprawnienie organu samorządu aptekarskiego do wydawania opinii w sprawach udzielania lub cofania zezwoleń na prowadzenie aptek lub hurtowni. Jednakże to ogólne uprawnienie nie stwarza dla organu samorządu aptekarskiego podstawy do działania w trybie art. 106 § 1-6 k.p.a., gdyż tylko przepis będący prawną podstawą cofania zezwoleń na prowadzenie aptek ogólnodostępnych mógłby rodzić po stronie organu administracji publicznej obowiązek uzyskania opinii organu samorządu aptekarskiego przed wydaniem decyzji w tym przedmiocie. Tymczasem z art. 99 ust. 2 u.p.f. nie wynika, by cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki było wprost uzależnione od opinii organu samorządu aptekarskiego. Przepis ten wyraźnie wskazuje, że udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana, cofnięcie lub stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki należy do wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego. Tak więc decyzję w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej podejmuje wojewódzki inspektor farmaceutyczny bez współdziałania z organem samorządu aptekarskiego, jako organu współkompetentnego. Istniejące w ww. ustawie o izbach aptekarskich ogólne uprawnienie organu samorządu aptekarskiego do wydawania opinii w sprawach udzielania lub cofania zezwoleń na prowadzenie aptek lub hurtowni stwarza jedynie kompetencję w tym zakresie, która jednak musiałaby znaleźć swoje potwierdzenie w ww. przepisie ustawy -Prawo farmaceutyczne lub w innych przepisach. Przepisy ustawy - Prawo farmaceutyczne, jak również inne regulacje nie zawierają jednak normy, która wprowadzałaby obowiązek uzyskania opinii organu samorządu aptekarskiego przed wydaniem decyzji, cofającej zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Skoro więc ustawodawca wprost nie uzależnił podejmowanego w tym przedmiocie rozstrzygnięcia od opinii organu samorządu aptekarskiego, to nie można przyjąć, że podstawą takiego współdziałania są jedynie generalne normy kompetencyjne i przepis art. 106 § 1 k.p.a. Normy kompetencyjne wyznaczają tylko uprawnienie organu samorządu aptekarskiego do wydawania opinii w sprawach udzielania lub cofania zezwoleń na prowadzenie aptek lub hurtowni, ale nie stanowią materialnoprawnych podstaw do podejmowania takich opinii i to w trybie współdziałania organów, o którym mowa w art. 106 § 1 kpa. Innymi słowy, to, że ww. ustawa o izbach aptekarskich przewiduje ogólną kompetencję organu samorządu aptekarskiego do podejmowania opinii w sprawach cofania zezwoleń na prowadzenie aptek, nie oznacza, że przepis art. 29 pkt 5 tej ustawy staje się materialnoprawną podstawą, która uzależnia wydanie decyzji od współdziałania organów w ww. trybie. Sąd I instancji przypomniał również, że ww. ustawa o izbach aptekarskich weszła w życie 29 maja 1991 r., natomiast 20 lutego 1992 r. weszła w życie ustawa z dnia 10 października 1991 r. o środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych, aptekach, hurtowniach i Inspekcji Farmaceutycznej (Dz.U. Nr 105, poz. 452, z późn. zm.). Okoliczność ta ma znaczenie prawne o tyle, że na gruncie poprzednio obowiązującego stanu prawnego kwestię zezwoleń na prowadzenie aptek regulował art. 33 ust. 5 ww. ustawy o środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych, aptekach, hurtowniach i Inspekcji Farmaceutycznej, który przewidywał, że udzielenie lub cofnięcie koncesji na prowadzenie apteki lub hurtowni farmaceutycznej wymaga zasięgnięcia opinii samorządu aptekarskiego. W ocenie Sądu przepis ten stanowił materialnoprawną podstawę zobowiązującą do stosowania trybu współdziałania organów na podstawie procedury określonej w art. 106 § 1 k.p.a., gdyż zasięgnięcie opinii organu samorządu aptekarskiego wprowadzało obligatoryjny wymóg w tym zakresie przed wydaniem decyzji o udzieleniu lub cofnięciu koncesji. Tym samym to w poprzednio obowiązującym stanie prawnym na mocy art. 33 ust. 5 ww. ustawy o środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych, aptekach, hurtowniach i Inspekcji Farmaceutycznej istniał obowiązek współdziałania po stronie organu samorządu aptekarskiego w trybie art. 106 § 1 k.p.a., przewidujący wydanie opinii w związku z art. 7 ust. 2 pkt 7 i art. 29 pkt 5 ustawy o izbach aptekarskich w formie uchwały właściwej okręgowej rady aptekarskiej, zaskarżalnej w drodze zażalenia do Naczelnej Rady Aptekarskiej. Obecnie obowiązujący stan prawny nie może być podstawą podejmowania przez organy samorządu aptekarskiego uchwał opiniujących kwestie cofania zezwoleń na prowadzenie aptek ogólnodostępnych w trybie art. 106 § 1 k.p.a. Przepis art. 33 ust. 5 ww. ustawy o środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych, aptekach, hurtowniach i Inspekcji Farmaceutycznej po 1 października 2002 r. nie znalazł bowiem swego "odpowiednika" w Prawie farmaceutycznym (ustawa ta weszła w życie z tym dniem, z wyjątkiem jej art. 4 oraz art. 116, które weszły w życie 31 grudnia 2001 r. – art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo farmaceutyczne, ustawę o wyrobach medycznych oraz ustawę o Urzędzie Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych – Dz.U. Nr 126, poz. 1382), ani też w żadnej innej regulacji, która mogłaby mieć zastosowanie w analizowanym przypadku. Prawo farmaceutyczne nie wróciło do rozwiązania zawartego w poprzedniej ustawie i nie nakłada wprost obowiązku organów Inspekcji Farmaceutycznej w zakresie zasięgnięcia opinii przed wydaniem decyzji o cofnięciu zezwolenia. Nie przewidują takiego trybu zarówno powołany już wcześniej art. 99 ust. 2 ani art. 103 p.f., statuujące zasady wydawania decyzji o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, ani też inne przepisy tej ustawy. Istniejące w art. 29 pkt 5 ustawy o izbach aptekarskich uprawnienie organu samorządu aptekarskiego do wydawania opinii w sprawach udzielania lub cofania zezwoleń na prowadzenie aptek lub hurtowni stwarza jedynie generalną kompetencję w tym zakresie, która jednak musiałaby znaleźć swoje potwierdzenie w przepisach Prawa farmaceutycznego lub w innych regulacjach. Skoro jednak w obowiązującym stanie prawnym brak jest takich materialnoprawnych podstaw zobowiązujących organ Inspekcji Farmaceutycznej do współdziałania z organem samorządu aptekarskiego na podstawie art. 106 § 1 k.p.a., to Prezydium Okręgowej Rady Aptekarskiej w B. w takiej sytuacji nie miało podstaw do podejmowania uchwały opiniującej ten zamiar w trybie art. 106 § 1 k.p.a. Oznacza to, że uchwała Prezydium Okręgowej Rady Aptekarskiej w B. wydana została bez podstawy prawnej i jako taka dotknięta jest wadą nieważności, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 k.p.a. Również uchwała Naczelnej Rady Aptekarskiej dotknięta jest tą samą wadą nieważności, gdyż utrzymuje w mocy nieważną uchwałę organu I instancji. Dlatego też Sąd zdecydował o wyeliminowaniu z obrotu prawnego obu podjętych w sprawie uchwał, stwierdzając ich nieważność. Powyższe stanowisko nie oznacza, aby organ nadzoru farmaceutycznego pozbawiony był możliwości uzyskiwania w prowadzonym postępowaniu opinii i ocen organów samorządu aptekarskiego w sprawach należących do zakresu działania tych organów. W sytuacji braku wyraźnego przepisu prawa uzależniającego wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ może to nastąpić na zasadach ogólnych, nie zaś w trybie art. 106 § 1 i § 5 k.p.a. Z tych względów, uznając skargę za uzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 126 k.p.a., orzekł o stwierdzeniu nieważności zaskarżonych uchwał. W skardze kasacyjnej Naczelna Rada Aptekarska zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, zasądzenie kosztów postępowania i rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi organ zarzucił: I. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię: 1) art. 99 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (t. j. Dz. U. 2008 Nr 45 poz. 271 z późn. zm.) w zw. z art. 106 § 1 i § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (t. j. Dz. U. 2013 poz. 267 z późn. zm.)(dalej k.p.a.), poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że przepis ten nie uzależnia wydania decyzji przez organ nadzoru farmaceutycznego od zajęcia merytorycznego stanowiska przez organy samorządu aptekarskiego w sprawie udzielania bądź cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej łączącego się z zatrudnieniem kierownika apteki; 2) art. 29 pkt 5 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich (t. j. Dz. U. 2014 poz. 1429 z późn. zm.) w zw. z art. 106 § 1 i § 5 k.p.a., - poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że przepis ten stanowi jedynie normę kompetencyjną do opiniowania przez organy samorządu aptekarskiego wniosku o cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. II. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie środków określonych w ustawie pomimo istnienia przesłanek do ich zastosowania; 2) art. 152 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi pomimo braku naruszenia przez Organ prawa materialnego oraz braku naruszenia przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. 3) art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie pomimo braku zaistnienia przyczyn określonych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Mając na uwadze powyższe organ wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie; 2. zasądzenie na rzecz Organu kosztów postępowania według norm przepisanych. 3. na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Argumentację na poparcie podniesionych zarzutów organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Skarżąca nie skorzystała z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych, a istotą tego postępowania jest weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, które oparte zostały na podstawie z pkt 2 art. 174 p.p.s.a. wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem uchwały Naczelnej Rady Aptekarskiej w sprawie opinii w zakresie udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej stwierdził nieważność tej uchwały oraz poprzedzającej ją uchwały Okręgowej Rady Aptekarskiej w B., albowiem – jak wyjaśnił – w obowiązującym stanie prawnych brak jest materialnoprawnych podstaw zobowiązujących organ inspekcji farmaceutycznej do współdziałania z samorządem aptekarskim w trybie art. 106 k.p.a., a skoro wymienione akty podjęte zostały w tym właśnie trybie, to należało uznać, że nastąpiło to bez podstawy prawnej. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty skargi kasacyjnej, których komplementarny charakter uzasadnia, aby rozpoznać je łącznie, nie są zasadne i nie podważają prawidłowości przywołanego stanowiska Sądu I instancji. Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie, w rozpatrywanej sprawie nie doszło naruszenia przepisów art. 29 pkt 5 ustawy o izbach aptekarskich oraz art.99 ust. 2 u.p.f. w związku z art. 106 § 1 i § 5 k.p.a. przez błędną ich wykładnię. W tej mierze, zaaprobować należy bowiem stanowisko Sądu I instancji, z którego wynika, że przywołane przepisy ustawy o izbach aptekarskich mają wyłącznie charakter przepisów kompetencyjnych oraz to, że art. 99 ust. 2 u.p.f. również nie stanowi podstawy prawnej do wydania opinii w trybie art.106 k.p.a. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki. Analiza treści przywołanej regulacji prawnej nie uzasadnia twierdzenia, że na jej gruncie doszło do ustanowienia trybu działania – czy też do jakiegokolwiek nawiązania do niego – o którym mowa w art. 106 § 1 k.p.a., co w kontekście zasady legalizmu działania oraz zakazu domniemywania kompetencji musiałoby wymagać jednoznaczności tej regulacji. Zwłaszcza, gdy podkreślić w tym względzie, że z przywołanego art. 106 § 1 k.p.a. jasno i wyraźnie wynika, iż określony nim tryb współdziałania stosuje się, jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), a decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Tymczasem, nic takiego nie wynika z art. 29 pkt 5 ustawy o izbach aptekarskich, a wniosku przeciwnego nie sposób jest uzasadniać argumentem o wyposażeniu organów samorządu aptekarskiego na gruncie tych przepisów w uprawnienie do formułowania opinii w sprawach udzielania lub cofania zezwoleń na prowadzenie aptek lub hurtowni. Jakkolwiek bowiem faktem jest, że w wymienionych przepisach mowa jest o opinii, to jednak nie sposób jest uznać, że jest to opinia, o której mowa w art. 106 § 1 k.p.a. Dlatego, że nie ma ona znaczenia i waloru prawnego, o którym w tym przepisie mowa, albowiem nie towarzyszą jej określone tym przepisem prawa konsekwencje, a mianowicie uzależnienie od jej wyrażenia – jako stanowiska innego uprawnionego organu – wydania decyzji w sprawie. Znajduje to swoje potwierdzenie również w tym argumencie, że powierzając wojewódzkiemu inspektorowi farmaceutycznemu kompetencje do udzielenia, odmowy, zmiany, cofnięcia lub stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki (art. 99 ust. 2 w związku z art. 37am – art. 37 ap ustawy Prawo farmaceutyczne), ustawodawca w ogóle nie uzależnił ich realizacji – tak, jak miało to miejsce na gruncie poprzednio obowiązującego stanu prawnego, a mianowicie na podstawie art. 33 ust. 5 ustawy o środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych, aptekach, hurtowniach i Inspekcji Farmaceutycznej, która to ustawa została uchylona z dniem 1 października 2002 r. – od współdziałania z innym organem (w tym z organem samorządu aptekarskiego), w tym zwłaszcza w trybie art. 106 § 1 k.p.a. Skoro tak, to za uzasadniony należałoby uznać wniosek, że opinie organu samorządu aptekarskiego, o których mowa art. 7 ust. 2 pkt 7 i art. 29 pkt 5 ustawy o izbach aptekarskich wydawane na wniosek wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego – a więc tak jak w rozpatrywanej sprawie – prowadzącego postępowanie w przedmiocie udzielenia (cofnięcia) zezwolenia na prowadzenie apteki, są stanowiskiem tego organu co do okoliczności przedstawionych we wniosku o ich wydanie i stosownie do art. 75 § 1 k.p.a. stanowią jeden z dowodów w tym postępowaniu, który podlega ocenie na zasadach ogólnych wynikających z art. 7, art. 10, art. 77 § 1 i art. 81 k.p.a., lecz – co należy podkreślić w świetle powyżej przedstawionych argumentów – nie stanowią, w rozumieniu art. 106 § 1 k.p.a., stanowiska innego uprawnionego organu, od wyrażenia którego jest uzależnione wydanie decyzji w sprawie (por. również wyroki NSA z dnia: 13 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 843/16; 11 września 2018 r., sygn. akt II GSK 3914/16). Należało więc stwierdzić, że skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawie art.184 p.p.s.a.