II GSK 1369/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku A. w R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie pkt. 2 w sprawie ze skargi kasacyjnej A. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 lutego 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 911/24 w sprawie ze skargi A. w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 7 października 2024 r. nr SKO.4141.217.2024 w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie pkt. 2.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej nazywany: "Sądem pierwszej instancji", "WSA w Łodzi") wyrokiem z 27 lutego 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 911/24, oddalił skargę A. w R. (dalej nazywana: "skarżącą", "Spółką") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 7 października 2024 r. w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Skargę kasacyjną od ww. wyroku wniosła skarżąca, w której zawarła m.in. wniosek - na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi - w zakresie jej pkt. 2, tj. w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na skarżącą za zajęcie pasa drogowego drogi publicznej ul. W. w L. o powierzchni 11 m2, bez zezwolenia zarządcy drogi, w okresie od 27 października 2023 r. do 9 listopada 2023 r., w wysokości 9.240,00 zł. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła argumentację na poparcie postawionych zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego. Nie przedstawiono jednak żadnej argumentacji w zakresie zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024, poz. 935, zwana dalej: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony, jak i wyliczenie spodziewanych negatywnych skutków. Nie można uznać za wystarczające jedynie złożenie wniosku, ani również przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (za: postanowienie NSA z 17 listopada 2010 r. sygn. akt II OZ 1124/10, postanowienie NSA z 9 września 2010 r., sygn. akt I OZ 671/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie, należy zauważyć, że wobec braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności rolą Sądu nie jest działanie za stronę i poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń skarżącej. To na niej spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tj. wykazania, że zaskarżona czynność w razie wykonania mogłaby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (za: postanowienie NSA z 6 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 116/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie jej pkt. 2. nie zawierał żadnego uzasadnienia, jak i nie przedstawiono w nim żadnej argumentacji uprawdopodobniającej, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Tymczasem aby zbadać, czy rzeczywiście w stosunku do Spółki zachodzi niebezpieczeństwo ziszczenia się tych przesłanek, konieczne jest odniesienie wysokości zobowiązania, jakie nałożono na Spółkę w drodze nałożonej kary pieniężnej do jej sytuacji finansowej. Bez porównania tych dwóch wartości nie jest możliwe zweryfikowanie twierdzenia zawartego we wniosku o ewentualnych trudnych do odwrócenia skutkach czy zagrożeniu wyrządzeniem znacznej szkody. Skarżąca nie wykazała swojej aktualnej sytuacji materialnej, nie przedłożyła żadnych dokumentów, a zatem dokonanie ustalenia jaki konkretnie wpływ mogłoby wywrzeć wykonanie pkt. 2 zaskarżonej decyzji okazało się niemożliwe. Brak wykazania należycie uprawdopodobnionych okoliczności przemawiających za spełnieniem ustawowych przesłanek do zastosowania ochrony tymczasowej stoi na przeszkodzie pozytywnemu rozpatrzeniu złożonego wniosku. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.