II GSK 1214/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Jacek Czaja (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 lutego 2018 r. sygn. akt III SA/Po 315/16 w sprawie ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 25 stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z 28 lutego 2018 r., sygn. akt III SA/Po 315/16, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z 25 stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów oraz unieważnienia uprawnienia nr PWR/D/0026. Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. Decyzją z 6 lipca 2015 r. Starosta Wrzesiński, działając na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r., poz. 450; dalej: p.r.d.), art. 104 i 107 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 735; dalej: k.p.a.), cofnął skarżącemu Z. S. uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów oraz orzekł o unieważnieniu wydanego uprawnienia nr PWR/D/0026. W uzasadnieniu decyzji Starosta Wrzesiński wskazał, że 29 kwietnia 2015 r. do urzędu wpłynął prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Gnieźnie, II Wydziału Karnego z 23 czerwca 2014 r., sygn. akt II K 757/13 orzekający, że skarżący działając jako diagnosta poświadczył nieprawdę o sprawności pojazdu w dowodzie rejestracyjnym, podczas gdy takiego badania nie przeprowadził. W oparciu o powyższe Sąd Rejonowy w Gnieźnie orzekł środek karny w postaci zakazu wykonywania czynności wynikających z uprawnień diagnosty nr PWR/D/0026, na okres 1 roku. Decyzją z 25 stycznia 2016 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej cofnięcia uprawnień diagnoście oraz uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej unieważnienia wydanych uprawnień nr PWR/D/0026 i w tym zakresie umorzyło postępowanie. Organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie nieprawidłowości w badaniu technicznym zostały ujawnione w postępowaniu karnym, zakończonym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Gnieźnie. W ocenie organu bezspornym pozostawał fakt, że skarżący dopuścił się czynu, o którym mowa w art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. Organ odwoławczy podkreślił, że nie ma znaczenia sposób ujawnienia nieprawidłowości w pracy diagnosty. Wskazano, że skarżący wystawił dokument potwierdzający przeprowadzenie badań, pomimo że badań tych nie przeprowadził. Ustalone w postępowaniu karnym okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują na naruszenie przez skarżącego obowiązków diagnosty poprzez dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, co wyczerpuje przesłankę z art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. Oddalając skargę WSA wskazał, że w sprawie podstawę wszczęcia postępowania administracyjnego oraz ustaleń faktycznych stanowił prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Gnieźnie, II Wydziału Karnego z 23 czerwca 2014 r., sygn. akt II K 757/13, w którym Z. S. został uznany winnym popełnienia czynu stanowiącego przestępstwo z art. 271 § 1 k.k., gdyż jako diagnosta poświadczył nieprawdę o sprawności pojazdu w dowodzie rejestracyjnym, podczas gdy badania nie przeprowadził, wydając zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu. WSA uznał, że spełniona została przesłanka art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d., co musiało powodować cofnięcie skarżącemu uprawnień diagnosty. WSA wyjaśnił, że ustalenia, co do faktów prawomocnego wyroku sądu karnego, nie mogą być przedmiotem postępowania dowodowego w sprawie administracyjnej i są wiążące dla organu administracji publicznej, nie podlegają weryfikacji (por. wyrok NSA z 30 listopada 2011 r., sygn. akt II GSK 1227/10). Ponadto zgodnie z art. 11 p.p.s.a. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego, co do popełnienia przestępstwa, wiążą sąd administracyjny. Dlatego dowód w postaci odpisu prawomocnego wyroku sądu karnego powinien stanowić podstawę ustaleń faktycznych poczynionych przez organy w niniejszej sprawie i wobec tego organ nie naruszył art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a.. W ocenie WSA, sprawa została rozpatrzona wnikliwie i wszechstronnie, na podstawie całości materiału dowodowego, a wszelkie okoliczności faktyczne sprawy oraz motywy prawne, wraz z powołaniem właściwych przepisów prawa zostały przedstawione w uzasadnieniu decyzji. Biorąc pod uwagę jednolite orzecznictwo NSA, sąd pierwszej instancji wskazał, że prawomocne orzeczenie sądu karnego, na podstawie którego skazano skarżącego za przestępstwo fałszu intelektualnego, jest wystarczającym dowodem na okoliczność spełnienia przesłanek cofnięcia diagnoście uprawnień (art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d.) WSA podkreślił, że co do przepisu art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. wielokrotnie w orzecznictwie sądowym podkreślano, że przepis ten nie narusza ani konstytucyjnej zasady proporcjonalności ani zasady państwa prawnego (m.in. wyroki NSA: z 25 maja 2015 r., sygn. akt II GSK 1213/14; z 30 lipca 2015 r., sygn. akt II GSK 1231/14; z 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II GSK 928/13; z 17 grudnia 2013 r., II GSK 1460/12), a sąd pierwszej instancji poglądy te w pełni podziela. Przepis art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d., stanowiący podstawę cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty, ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że stwierdzenie uchybienia polegającego na wydaniu przez diagnostę zaświadczenia lub dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami skutkuje zastosowaniem przewidzianej w nim sankcji. Ta odpowiedzialność administracyjna w postaci cofnięcia uprawnień jest niezależna od odpowiedzialności karnoprawnej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący i zaskarżając to orzeczenie w całości, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono: I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie: a) art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że przepis ten stanowi w niniejszym przypadku podstawę do cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów; b) art. 2 Konstytucji, tj. zasady demokratycznego państwa prawnego i zasady "Ne bis in idem", tj. zakazu podwójnego karania tej samej osoby za popełnienie tego samego czynu w związku z art. 84 ust. 4 p.r.d. w związku z art. 180 kodeksu karnego wykonawczego (zwanego dalej k.k.w.) poprzez bezprawne wydłużanie sankcji dla obywatela w wyniku opieszałości działania organów państwowych; c) art. 2 Konstytucji, tj. zasady demokratycznego państwa prawnego i zasady "Ne bis in idem", tj. zakazu podwójnego karania tej samej osoby za popełnienie tego samego czynu, w wyniku czego Sąd błędnie uznał, że organy administracji działające w mniejszej sprawie (Starosta Wrzesiński oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu) właściwie zastosowały sankcje przewidziane art 84 ust. 3 pkt 2 w związku z art. 84 ust 4 p.r.d. z pominięciem konstytucyjnych zasad państwa prawa oraz proporcjonalności; d) art. 32 Konstytucji w związku z art. 180 k.k.w. i art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. poprzez uzależnienie odpowiedzialności administracyjnej diagnosty od orzeczenia w postępowaniu karnym środka karnego w postaci zakazu wykonywania zawodu z pominięciem konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec prawa e) art. 11 p.p.s.a. w związku z art. 180 k.k.w. i art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. w związku z art. 32 Konstytucji poprzez błędne przyjęcie, iż każdy prawomocny wyrok karny skazujący statuuje na organie administracji obowiązek cofnięcia uprawnień wobec diagnosty, podczas gdy należy różnicować sytuację diagnostów z orzeczeniem środka karnego zakazu wykonywania zawodu i bez orzeczenia środka karnego, co w konsekwencji narusza zasadę równego traktowania obywateli wobec prawa II. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a., 77 k.p.a. poprzez wyrokowanie Sądu w oparciu o stan faktyczny sprawy, który nie został wyjaśniony przez organy administracji, w tym z pominięciem całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, co w efekcie doprowadziło do błędnego zastosowania środka w postaci oddalenia skargi, zamiast zastosowania środka w postaci uchylenia decyzji organu II instancji; b) art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a. art. 145 § 1 pkt 1 litera "c" i art. 151 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że w stanie faktycznym sprawy przepis art. 11 p.p.s.a. zwalnia organy administracji z prowadzenia postępowania dowodowego, którego celem byłoby ustalenie okoliczności zmierzających do zastosowania, bądź braku zastosowania wobec skarżącego sankcji wynikającej z przepisu art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d., co w efekcie doprowadziło do błędnego zastosowania środka w postaci oddalenia skargi, zamiast zastosowania środka w postaci uchylenia decyzji organu II instancji; c) art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku w związku z art. 80 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na przyjęcie ustaleń, które statuują wydanie wyroku oddalającego skargę d) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe nieodniesienie się do wszystkich zarzutów skargi; e) art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez brak przeprowadzenia przez Sąd uzupełniającego postępowania dowodowego oraz brak wyjaśnienia przyczyn jego niepodjęcia; f) art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 10 k.p.a. poprzez wyrokowanie Sądu z naruszeniem naczelnej zasady postępowania administracyjnego, tj. zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu przed wydaniem decyzji administracyjnej; g) art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku art. 35 k.p.a. i art. 36 k.p.a. poprzez przedłużanie postępowania oraz brak poinformowania strony o przedłużeniu terminu rozpatrzenia sprawy, w efekcie czego wydano wyrok o pozostaniu w mocy decyzji naruszającej prawa skarżącego w zakresie długości odbywania kary; h) rażące naruszenie interesu prawnego polegające na ograniczeniu skarżącemu wolności wykonywania zawodu diagnosty samochodowego pomimo, że skarżący w toku wykonywane wieloletniej pracy - z wyłączeniem przypadku będącego przedmiotem mniejszego postępowania, stanowiącego incydentalne i jednorazowe zdarzenie w trakcie wieloletniej kariery zawodowej - wzorowo i skrupulatnie realizował swoje obowiązki, nie dopuszczając się uchybień, czy też nieprawidłowości w zakresie dokonywania przeglądów technicznych pojazdów. Ponadto w skardze kasacyjnej wniesiono o: - przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów stanowiących załączniki do niniejszego pisma oraz z dokumentów wymienionych w treści uzasadnienia skargi (załączonych do akt sprawy, tj. protokół kontroli TDT na OSKP Nekla w dniu 15.03.2013r., protokół kontroli TDT na OSKP Nekla w dniu 28.03.2014r., protokół kontroli TDT na OSKP Nekla w dniu 15.05.2015r.), - zawieszenie postępowania w sprawie i wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego na podstawie art. 193 Konstytucji z pytaniem prawnym w przedmiocie zgodności art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. z Konstytucją i po uzyskaniu stanowiska TK uchylenie zaskarżonego orzeczenia, - względnie, na podstawie art. 269 § 1 p.p.s.a. w związku z przytoczoną w uzasadnieniu argumentacją, mając na uwadze występujące rozbieżności w orzecznictwie, o rozważenie możliwości przedstawienia zagadnienia prawnego interpretacji przepisu art. 84 ust 3 p.r.d. do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów sformułowanych w jej petitum. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jest niezasadna. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też nie zachodzą przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając niniejszą sprawę, związany był granicami skargi kasacyjnej. W myśl art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach: naruszenia prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.); naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Wskazanie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako właściwe określenie przepisów, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, ma w postępowaniu przed NSA istotne znaczenie, wobec odpowiednio ukształtowanego modelu kontroli instancyjnej rozstrzygnięć sądu pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę jedynie w granicach podniesionych zarzutów (art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a.), nie zaś w pełnym zakresie, co należy do obowiązków sądu pierwszej instancji (zob. uchwała NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09). Najdalej idącymi zarzutami są te, które powiązano z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. – punkty II. a, c-d, f-g petitum skargi kasacyjnej, do których należy odnieść się w pierwszej kolejności oraz łącznie, z uwagi na ich charakter. Zagadnienie przesłanek naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. od dawna nie budzi kontrowersji w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który uznaje, że zarzut naruszenia tego przepisu może być – co do zasady – skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w art. 141 § 4 p.p.s.a., a nadto, gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania i na jakich podstawach (zob. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Przyjmuje się także, że takie naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. musi być na tyle istotne, żeby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. rozstrzygając niniejszą sprawę, gdyż uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie niezbędne elementy konstrukcyjne określone w tym przepisie, umożliwiając stronom i NSA kontrolę tego rozstrzygnięcia. WSA wprost wskazał, że podstawą oddalenia skargi był art. 151 p.p.s.a., wyjaśniając przy tym, że organ nie naruszył prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, a ustalenia te nie budzą wątpliwości w świetle logicznej i właściwie umotywowanej argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Nie ma więc wątpliwości, że ocena trafności stanowiska merytorycznego, przyjętego przez WSA w zaskarżonym wyroku jest w pełni możliwa – właśnie z uwagi na spełnienie wymogów określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. Zupełnie innym zagadnieniem jest wynik oceny merytorycznej zaskarżonego wyroku, będący rezultatem rozstrzygnięcia zarzutów skargi kasacyjnej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Przechodząc do dalszej kwestii związanej z zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. – w zakresie przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej, jako inne powiązane wzorce normatywne – podkreślić należy, że w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., nie jest możliwe skuteczne podważenie stanu faktycznego przyjętego przez sąd pierwszej instancji, jak też zakwestionowanie prawidłowości wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Co więcej, nawet wadliwość argumentacji sądu nie stanowi o naruszeniu tego przepisu, a taki kierunek argumentacji przyjęto w analizowanej skardze kasacyjnej, co nie mogło odnieść zamierzonego skutku (podobnie w wyrokach NSA: z 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 3218/19, z 11 marca 2020 r., sygn. akt I GSK 175/18, z 17 grudnia 2019 r., sygn. akt I FSK 1789/17) W zakresie zarzutu skargi kasacyjnej, że sąd pierwszej instancji nie odniósł się do wszystkich zarzutów skargi, wskazać trzeba, że uzasadnienie wyroku nie musi zawierać drobiazgowego odniesienia się do wszelkich tez i zarzutów strony, gdyż istotne jest rozważenie tych, które mogą mieć znaczenie w sprawie (zob.: wyrok NSA z 7 listopada 2019 r., sygn. akt II FSK 3919/17). Z obowiązku tego WSA w pełni się wywiązał, nie pomijając żadnego z istotnych zarzutów skargi, odnosząc się także do zarzutu naruszenia art. 2 i 32 Konstytucji – jakkolwiek lakonicznie, to w wystarczającym zakresie, skoro stwierdził także, że podziela w tej części poglądy przywołane we wskazanych w uzasadnieniu orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego. Istota i charakter pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej uzasadnia ich łączne rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd pierwszej instancji rozstrzygając sprawę, zaaprobował w całości ustalenia organów administracji, oparte na prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego w Gnieźnie z 23 czerwca 2014 r. (sygn. akt II K 757/13), uznającym skarżącego winnym popełnienia przestępstwa z art. 271 § 1 kodeksu karnego, za poświadczenie nieprawdy co do okoliczności mającej znaczenie prawne, to jest przeprowadzenia badania technicznego samochodu, podczas gdy takiego badania nie przeprowadził. Autorka skargi kasacyjnej nie kwestionuje wskazanej wyżej okoliczności – prawomocnego wyroku – uznając jednak, że pozbawiono skarżącego uprawnień jedynie w oparciu o treść wyroku skazującego Sądu Rejonowego w Gnieźnie, a nie w oparciu o przesłanki określone w art 84 ust 3 ustawy ujawnione w wyniku kontroli organu. Ponadto, jak zauważono w skardze kasacyjnej: "Zdarzenie miało miejsce w związku z chęcią niesienia pomocy osobie duchownej, za namową tejże osoby duchownej i miało charakter incydentalny, tj. jednorazowy", a co więcej, WSA w tym zakresie naruszył także art. 11 p.p.s.a. w związku z art. 180 k.k.w. i art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. w związku z art 32 Konstytucji poprzez błędne przyjęcie, że każdy prawomocny wyrok karny skazujący łączy się z obowiązkiem cofnięcia uprawnień diagnosty, "podczas gdy należy różnicować sytuację diagnostów z orzeczeniem środka karnego zakazu wykonywania zawodu i bez orzeczenia środka karnego, co w konsekwencji narusza zasadę równego traktowania obywateli wobec prawa". Autorka skargi kasacyjnej, z tych między innymi względów, wniosła o wystąpienie przez NSA, na podstawie art. 269 § 1 p.p.s.a. o ponowne przedstawienie do rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego objętego uchwałą NSA z 12 marca 2012r. (II GPS 2/11), która "kategorycznie zaprzecza poprzednio wypracowanej racjonalnej linii orzeczniczej", a wiadomym jest, że "sytuacje życiowe nie zawsze są jednoznaczne, a uchwala ta jest wysoce krzywdząca zarówno wobec braku gradacji kary wobec diagnostów." Należy więc stwierdzić, że w skardze kasacyjnej zakwestionowano legalność obu decyzji oraz prawidłowość rozstrzygnięcie WSA, podnosząc, że stwierdzenie uchybienia skarżącego nie nastąpiło w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83b ust. 2 p.r.d., a nadto, że WSA naruszył art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d., poprzez jego zastosowanie pomimo niezgodności z art. 2 i art. 32 Konstytucji. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty te są bezzasadne. Trafnie WSA przyjął, że wszczęcie z urzędu postępowania w przedmiocie cofnięcia diagnoście uprawnień za niezgodne z prawem działanie, może nastąpić także na skutek uzyskania informacji o takim działaniu na podstawie wyroku skazującego diagnostę za poświadczenie nieprawdy co do przeprowadzonego badania technicznego pojazdu, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Odpowiedzialność administracyjna diagnosty – cofnięcie stosownych uprawnień – jest przy tym niezależna od odpowiedzialności karnej, a więc wskazany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji na skutek złamania przez organy zakazu podwójnego karania, nie mógł być uznany za trafny, gdyż przedmiotem obu wskazanych postępowań jest odpowiedzialność diagnosty oparta na odmiennych podstawach materialnoprawnych, w różnych prawnych reżimach odpowiedzialności, które nie wykluczają się wzajemnie (por. wyroki NSA: z 28 sierpnia 2014 r., II GSK 928/13; z 24 stycznia 2013 r., II GSK 2040/11, z 14 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 928/11, z 17 grudnia 2013 r., II GSK 1460/12; z 12 sierpnia 2015 r. II GSK 1571/14). Prawomocne skazanie więc skarżącego Z. S. za przestępstwo z art. 271 § 1 kodeksu karnego, nie stało na przeszkodzie wszczęciu i prowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów. Stwierdzić należy, że w świetle powołanej wyżej uchwały NSA z 12 marca 2012 r. (sygn. akt II GPS 2/11) zarzuty co do sposobu gromadzenia materiału dowodowego, w tym nieprzeprowadzenia dowodów z protokołów kontroli, wskazanych w skardze, są całkowicie nieuzasadnione. Prawidłowo WSA uznał, że właściwą podstawą dokonanych przez organy ustaleń faktycznych były ustalenia wynikające z prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Gnieźnie z 23 czerwca 2014 r. (sygn. akt II K 757/13), uznającego skarżącego winnym popełnienia przestępstwa z art. 271 § 1 kodeksu karnego. W ocenie NSA trafnie sąd pierwszej instancji stwierdził, że organy nie naruszyły przepisów postępowania, a mianowicie art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a., a sprawa została rozpatrzona wnikliwie i wszechstronnie, na podstawie całości materiału dowodowego. Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, określonym w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził bowiem istnienia przesłanek do zakwestionowania zgodności art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. z wskazanymi przez stronę wzorcami konstytucyjnymi, a więc i obalenia domniemania zgodności tego przepisu z Konstytucją. Z tego też względu nie wystąpiła także potrzeba ponownego rozpoznania zagadnienia prawnego – w trybie art. 269 § 1 p.p.s.a. – rozstrzygniętego już uchwałą NSA z 12 marca 2012 r. (sygn. akt II GPS 2/11), którą Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.