II GSK 1164/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko Sędzia NSA Anna Ostrowska Sędzia del. WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Protokolant asystent sędziego Magdalena Czyżewska po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 kwietnia 2022 r. sygn. akt III SA/Gd 618/21 w sprawie ze skargi R.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 10 maja 2021 r. nr SKO Gd/1314/21 w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 1 kwietnia 2022 r. sygn. III SA/Gd 618/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę R.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 10 maja 2021 r. w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z 11 grudnia 2019 r. Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku wystąpił do Urzędu Miejskiego w Gdyni o skierowanie R.P. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w związku z przekroczeniem limitu punktów karnych i otrzymaniem łącznie 27 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Prezydent Miasta Gdyni decyzją z 28 stycznia 2021 r., na podstawie przepisów art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z 20 marca 2015 r. - o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 541 ze zm., dalej: ustawa zmieniająca), zatrzymał prawo jazdy kategorii: A, B, C i E, nr [...], seria [...], wydane dnia 10 października 2003 r. przez Prezydenta Miasta Gdyni. Ponadto decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Uzasadniając nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności organ wyjaśnił, że w okoliczności sprawy zaistniała przesłanka "niezbędności" natychmiastowego wykonania decyzji dla ochrony wartości wskazanych w tym przepisie, tj. zdrowia lub życia ludzkiego - zarówno kierującego pojazdem, jak i innych uczestników ruchu drogowego. Decyzją z 10 maja 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że przepis art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej wszedł w życie z dniem 18 maja 2015 r. Organ odwołał się do art. 136 ust. 1 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978, dalej: u.k.p.) i wskazał, że Policja może przetwarzać dane zgromadzone w trybie art. 130 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 ze zm., dalej: p.r.d.). Do dnia wydania decyzji komunikat, o którym mowa w cytowanym przepisie nie został ogłoszony, a więc przepisy stanowiące podstawę prawną wydania decyzji mogą być w dalszym ciągu stosowane. Organ wskazał, że pogląd ten jest prezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Podkreślono, że podstawę do zatrzymania skarżącemu prawa jazdy stanowiła informacja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku o łącznej liczbie punktów, które otrzymał on za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Wniosek Komendanta określa 4 przypadki naruszenia przez skarżącego przepisów o ruchu drogowym, za które otrzymał on łącznie 27 punktów. Wszystkie naruszenia miały miejsce w okresie od dnia 6 sierpnia 2019 r. do 6 grudnia 2019 r., czyli w okresie krótszym niż rok. Wykładnia przepisu art. 130 ust. 2 p.r.d. prowadzi do wniosku, że przyznanie więcej niż 24 punktów za wykroczenia drogowe, których dopuścił się kierujący pojazdem w ciągu roku stanowi o spełnieniu przesłanki z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dale:j p.p.s.a.), oddalił skargę. Sąd odwołał się do art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej oraz art. 130 p.r.d. Sąd I instancji wskazał, że przepis art. 130 p.r.d. został uchylony na mocy art. 125 pkt 13 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011 r., poz. 151) z dniem 4 czerwca 2018 r. Jednocześnie w dniu 4 czerwca 2018 r. wszedł w życie przepis art. 16 ustawy z 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 957, dalej: ustawa zmieniająca z 2018r.), wyłączający uchylenie art. 130 p.r.d. przewidziane w art. 124 pkt 13 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Art. 16 ust. 1 ustawy zmieniającej stanowi, że przepis art. 130 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, stosuje się do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa w art. 130 ustawy zmienianej w art. 1. Przepis art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. stanowi, że Minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie. Do dnia orzekania przez organy Minister Cyfryzacji nie określił terminu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzanie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach. Ponadto Sąd I instancji odwołał się do art. 136 ust. 1 u.k.p. i podniósł, że ostatnie wykroczenie skutkujące przekroczeniem 24 punktów karnych według informacji zawartych we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji z 11 grudnia 2019 r. skarżący popełnił w dniu 6 grudnia 2019 r., zatem należy stosować tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. Ponieważ komunikat, o którym mowa w art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw do chwili obecnej nie został wydany, zastosowanie znajduje tryb przewidziany w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej jak i unormowanie art. 130 p.r.d. Zdaniem Sądu I instancji niezasadny jest zarzut nieprawidłowej legislacji. Przepis art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Norma dotycząca zatrzymania prawa jazdy została wprowadzona jednym przypisem, a zakres jego obowiązywania nie był modyfikowany. Sąd I instancji podkreślił, że wyłączenie mocy obowiązującej art. 125 pkt 13 ustawy u.k.p. zostało dokonane jednorazowym zabiegiem ustawodawcy, zabieg taki nie stanowi skomplikowanej konstrukcji prawnej i nie przemawia za uznaniem wadliwości zastosowanego rozwiązania. Za niezasadny WSA uznał zarzut naruszenia unormowań Konstytucji RP – art. 2 oraz art. 7a k.p.a. W ocenie Sądu I instancji zarzuty skarżącego nie sprowadzają się do rezultatów wykładni zastosowanego przepisu, lecz ustalenia jego obowiązywania. Zarzut ten nie zasługiwał zatem na uwzględnienie. Niezależnie od powyższego wskazano, że w sprawie nie zachodzi sytuacja wątpliwości co do obowiązywania norm prawnych. Zastosowanie przepisów prawa umożliwia jednoznaczną ocenę w tym zakresie. WSA wyjaśnił, że przypisywanie punktów karnych w ewidencji prowadzonej na podstawie art. 130 p.r.d. należy do organów Policji. Organy orzekające o zatrzymaniu prawa jazdy nie są uprawnione do weryfikacji prawidłowości ich naliczenia. Starosta (w realiach sprawy Prezydent Miasta), ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc postępowanie w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy, ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Sąd I instancji podkreślił, że okoliczność, że w związku z sygnalizowanymi organowi przez skarżącego wątpliwościami, w dniach 19 listopada i 21 grudnia 2020 r. Prezydent Miasta Gdyni dwukrotnie występował do Komendy Wojewódzkiej Policji w Gdańsku z wnioskami o zajęcie stanowiska w sprawie naliczonych punktów karnych. Organ I instancji dążył więc do wyjaśnienia zaistniałych na tym tle wątpliwości. Natomiast uzyskane w następstwie tych wystąpień ostateczne stanowisko organu Policji było dla organów wiążące. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik skarżącego zaskarżając wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w szczególności stosowanie w sprawie uchylonego art. 16 ustawy z 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw; 2. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w szczególności art. 7, 7a, 77 k.p.a. przez naruszenie zasad praworządności, słusznego interesu obywateli i rozstrzygnięcie na niekorzyść strony, w przypadku gdy są wątpliwości co do prawidłowości obowiązywania normy prawnej, a wątpliwość ta powinna zostać rozstrzygnięta na korzyść strony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia oparte na art. 174 p.p.s.a., determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Granice skargi są więc wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż – z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej – Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 26 września 2000 r. sygn. IV CKN 1518/2000, OSNC 2001/3, poz. 39 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 sierpnia 2004 r., sygn. FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36, wyrok NSA z 12 września 2019 r. sygn. II GSK 634/19, LEX nr 2739689). Skarga kasacyjna została oparta na podstawach kasacyjnych, wymienionych zarówno w art. 174 pkt 1 jak i pkt 2 p.p.s.a., to jest na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszeniu przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W takiej sytuacji, co do zasady, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po ustaleniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania wykładni prawa materialnego oraz subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 r., sygn. FSK 618/04; wyrok NSA z 3 grudnia 2024 r. sygn. II GSK 1000/24, LEX nr 3788107). W skardze kasacyjnej skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 7, 7a, 77 k.p.a., a więc przepisów normujących postępowanie przed organami administracji. Zarzuty nie został skonstruowany prawidłowo, gdyż po pierwsze skarżący nie powiązał naruszonych, jego zdaniem, przepisów procedury administracyjnej z właściwymi przepisami ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jest to o tyle konieczne, że skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym skierowanym przeciwko wyrokowi sądu pierwszej instancji (art. 173 § 1 p.p.s.a.), a wobec tego podniesione w niej zarzuty powinny zostać skierowane pod adresem wojewódzkiego sądu administracyjnego i wykazywać uchybienia w jego argumentacji odnoszącej się do mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, bądź błędnego przeprowadzenie kontroli postępowania przez organy, których działanie lub zaniechanie było przedmiotem zaskarżania. Po drugie, skarżący nie wykazał także wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy, w szczególności, że podniesione uchybienia mogły mieć istotny wpływ na ten wynik. Wykazanie wspomnianego wpływu stanowi istotny element zarzutu naruszenia przepisów postępowania, a jego brak powoduje, że podniesione uchybienie już tylko z tej przyczyny nie może być uznane za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną. Podkreślenia wymaga, że nawet w przypadku gdy sąd pierwszej instancji dopuści się naruszenia przepisów postępowania to naruszenia te, o ile nie zostanie wykazane przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną, że mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie przynoszą oczekiwanego przez stronę rezultatu w postaci uwzględnienia skargi kasacyjnej. Przez istotny wpływ na wynik sprawy należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie orzeczeniem. Wspomniany związek przyczynowy chociaż nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Strona skarżąca powinna więc wykazać, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju, że kształtowały lub współkształtowały treść rozstrzygnięcia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 stycznia 2015 r., sygn. II GSK 2162/13, 13 stycznia 2015 r., sygn. II GSK 2084/13, 10 października 2014r., sygn. II OSK 793/13, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy zaznaczyć, że zarzut naruszenia przepisów postępowania powinien nawiązywać do przepisów regulujących postępowanie przed sądami administracyjnymi, gdyż na podstawie tych przepisów prowadzone jest postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Powiązanie przepisów regulujących postępowanie administracyjne z przepisami procedury sądowoadministracyjnej jest niezbędne do prawidłowego określenia naruszenia jakiego dopuścił się sąd I instancji w procesie kontroli zaskarżonego aktu, gdyż to działanie tego sądu a nie organu administracji publicznej może stać się przyczyną sformułowania zarzutu skargi kasacyjnej. Odstępstwo od tej reguły jest dopuszczalne, ale jedynie wyjątkowo. Naczelny Sąd Administracyjny w pełnym składzie w uzasadnieniu uchwały z 26 października 2009 r. sygn. I OPS 10/09 (publ. ONSAiWSA 2010 r., nr 1, poz. 1) wyjaśnił, że w przypadku gdy wnoszący skargę kasacyjną poprzestanie na wskazaniu podstawy kasacyjnej obejmującej swym zakresem wyłącznie normy wynikające z przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej, dla zachowania rygorów właściwych dla środka odwoławczego, którym jest skarga kasacyjna, niezbędne będzie jeszcze określenie, czy i w jakim stopniu sąd pominął w swojej ocenie przypisywane organowi administracji uchybienie, oraz sprecyzowanie, czy tak pojmowane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podzielając powyższe stanowisko trzeba podkreślić, że strona wnosząca skargę kasacyjną, ograniczając się do wskazania jako naruszonych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, uchyliła się od określenia, czy i w jakim stopniu sąd I instancji pominął w swojej ocenie uchybienia jakich dopuścił się organ administracji oraz jaki miało to wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej nie powołał żadnego przepisu ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i w istocie nie przedstawił uzasadnienia podniesionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Wobec tego nie jest możliwe stwierdzenie, czy nawiązują one do oceny kwestionowanej decyzji przedstawionej w zaskarżonym wyroku. Nie mniej jednak Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że materiał dowodowy został zebrany wyczerpująco, a stan faktyczny ustalony prawidłowo. Na tle pozostałego zarzutu sformułowanego w skardze kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny również zauważa, że nie został prawidłowo skonstruowany, ale poddaje się kontroli. Skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w szczególności stosowanie w sprawie uchylonego art. 16 ustawy zmieniającej z 2018 r. Przed oceną tego zarzutu trzeba wskazać, że skarżący w okresie od 6 sierpnia 2019 r. do 6 grudnia 2019 r. popełnił wykroczenia skutkujące przekroczeniem limitu punktów karnych i otrzymał łącznie 27 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowym, a decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku wydana została 10 maja 2021 r. Odnosząc się do zarzutu uchybienia ww. przepisom, wyjaśnić należy, że w myśl art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej (w brzmieniu obowiązującym w dniu stwierdzonych naruszeń oraz w dniach wydania decyzji obu instancji), do dnia wskazanego w komunikacie, który Minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej, określającego termin wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa rozdziale 15 ustawy zmienianej w art. 5 (u.k.p.), starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 p.r.d. należy nadmienić, że art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej k.k. nadal obowiązuje. Z kolei zgodnie z art. 130 ust. 1 p.r.d. Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji (ust. 1). Natomiast według art. 130 ust. 4 p.r.d. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości, mając na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego, określi, w drodze rozporządzenia: 1) sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego; 2) warunki i sposób prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, oraz tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji; 3) program szkolenia i jednostki upoważnione do prowadzenia szkolenia, o którym mowa w ust. 3; 4) liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia; 5) podmioty uprawnione do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, o której mowa w ust.1. Wskazać należy, że cały art. 130 p.r.d. został uchylony na mocy art. 125 pkt 13 u.k.p. (Dz. U. z 2011 r. nr 30 poz. 151). Jednak na podstawie art. 139 pkt 3 u.k.p., przepis art. 125 pkt 13 tej ustawy wszedł ostatecznie w życie z dniem 4 czerwca 2018 r. (na mocy art. 1 pkt 9 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami oraz niektórych innych ustaw, opubl. Dz. U. poz. 2001), przedłużając do tej daty obowiązywanie art. 130 ust. 1 i ust. 4 p.r.d. Równocześnie na podstawie art. 16 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 957, ustawy zmieniającej z 2018 r.), która weszła w życie 4 czerwca 2018 r. (art. 19), przepis art. 130 p.r.d. w brzmieniu dotychczasowym, stosuje się do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa w art. 130 p.r.d. (ust. 1). Minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie (ust. 2). Ta ostatnia zmiana przedłużyła obowiązywanie art. 130 p.r.d. do 17 września 2022 r., gdyż na mocy art. 14 pkt 2 ustawy z 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy- Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2328), który zgodnie z art. 23 pkt 3 tego aktu wszedł w życie po upływie 9 miesięcy od dnia ogłoszenia (czyli 17 września 2022 r.), został uchylony art. 16 ustawy zmieniającej z 2018 r. Równocześnie w art. 136 ust. 1 u.k.p. przewidziano, że w przypadku gdy naruszenia przepisów ruchu drogowego popełnione przed dniem określonym w komunikacie, o którym mowa w 13 ust. 2 ustawy zmieniającej z 2018 r., skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a w przypadku kierowców, którzy dopuścili się tych naruszeń w okresie jednego roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy - liczby 20 punktów, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. W tym celu Policja może przetwarzać dane zgromadzone w trybie art. 130 p.r.d. Skoro naruszenia skutkujące uzyskaniem 27 punktów karnych nastąpiły w 2019r., a decyzja ostateczna została wydana 10 maja 2021 r., to organy obu instancji prawidłowo wydały decyzje w niniejszej sprawie na podstawie obowiązujących wówczas przepisów: art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej oraz art. 130 p.r.d. (por. wyroki NSA z 10 lipca 2024 r. sygn. II GSK 2442/23; 27 lutego 2024 r., sygn. II GSK 1515/23; 21 czerwca 2023 r., sygn. I OSK 611/20; 19 maja 2023 r., sygn. II GSK 1043/22, z 11 września 2024 r. sygn. II GSK 710/24 publ. jak wyżej). Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut naruszenia art. 16 ustawy zmieniającej z 2018 r. za niezasadny. Uchylenie art. 16 ustawy zmieniającej z 2018 r. nastąpiło na mocy ustawy z 2 grudnia 2021 r., a decyzja ostateczna wydana została 10 maja 2021 r. Ponadto zaznaczyć należy, że tego rodzaju technika legislacyjna zastosowana przez ustawodawcę nie narusza konstytucyjnych standardów stanowienia prawa. Organ I instancji miał nie tylko prawo, ale i obowiązek wydać na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Jak słusznie wskazały organy, decyzja taka ma charakter związany, a organom nie przysługuje w tym zakresie uznanie. Jeżeli zatem w sprawie wystąpi przesłanka wskazana w tym przepisie, organ miał obowiązek wydać decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. W podsumowaniu przedstawionych argumentów należało więc stwierdzić, że zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. Ze wskazanych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga kasacyjna jest niezasadna i stosownie do art. 184 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.