II GSK 1163/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko Sędzia NSA Anna Ostrowska Sędzia del. WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Protokolant asystent sędziego Magdalena Czyżewska po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 kwietnia 2022 r. sygn. akt III SA/Gd 617/21 w sprawie ze skargi R.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 10 maja 2021 r. nr SKO Gd/1313/21 w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 1 kwietnia 2022 r. sygn. III SA/Gd 617/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę R.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 10 maja 2021 r. w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z 11 grudnia 2019 r. Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku wystąpił do Urzędu Miejskiego w Gdyni o skierowanie R.P. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w związku z przekroczeniem limitu punktów karnych i otrzymaniem łącznie 27 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Decyzją z 28 stycznia 2021 r., na podstawie przepisów art. 49 ust. 1 pkt 2 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1268 ze zm. dalej: u.k.p.) oraz art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 110, dalej: p.r.d.) Prezydent Miasta Gdyni skierował skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. W wyniku rozpoznania odwołania, zaskarżoną decyzją z 10 maja 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwołał się do art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d., Organ odwoławczy wyjaśnił, że z wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku wynika, że skarżący w okresie od 6 sierpnia 2019 r. do 6 grudnia 2019 r. popełnił 4 wykroczenia skutkujące przypisaniem mu łącznie 27 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Spełniona została zatem przesłanka, o jakiej mowa w § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia i punkty otrzymane przez skarżącego się we wskazanym okresie nie mogą zostać usunięte. Skarżący tych ustaleń w żaden sposób nie podważył, albowiem nie wykazał, aby którykolwiek wpis do ewidencji został z niej usunięty lub nie istniał. Organ wskazał, że wykładnia przepisu art. 130 ust. 2 p.r.d. prowadzi do wniosku, że przyznanie więcej niż 24 punktów za wykroczenia drogowe, których dopuścił się kierujący pojazdem w ciągu roku stanowi o spełnieniu przesłanki z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. Aby mogło dojść do usunięcia punktów karnych z ewidencji musi upłynąć rok bez naruszenia przez kierowcę przepisów ruchu drogowego, za które przypisana liczba punktów przekroczyłaby łącznie 24 punkty, a rok ten należy liczyć pomiędzy kolejnymi wykroczeniami. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę. Sąd odwołał się do art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy z 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 957, dalej ustawa zmieniająca), który reguluje kwestię kierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że przepis ten znajdował w sprawie zastosowanie. Norma art. 125 pkt 10 lit. g ustawy u.k.p. przewidywała uchylenie z dniem 4 czerwca 2018 r. obowiązywania art. 114 p.r.d. Jednak w art. 14 ust. 1 ustawy zmieniającej przewidziano, że do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa- 100aq, m.in. przepisu art. 125 pkt 10 lit. g ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, nie stosuje się. Ustawa z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw weszła w życie z dniem 4 czerwca 2018 r., a więc z dniem, w którym miało dojść do utraty mocy obowiązującej art. 114 p.r.d. Sąd I instancji wskazał, że w myśl art. 14 ust. 2 ustawy zmieniającej, minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie. Komunikat, o którym mowa w art. 14 ust. 2 wymienionej ustawy zmieniającej nie został ogłoszony, co potwierdza słuszność zajętego przez organy stanowiska, że w okresie popełniania naruszeń skutkujących uzyskaniem wskazanej liczby punktów karnych przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b nadal obowiązywał. W ocenie Sądu I instancji zarzut skargi dotyczący błędnego zastosowania art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. nie zasługiwał na uwzględnienie. Mimo uchylenia tego przepisu przewidzianego na dzień 4 czerwca 2018 r., jego obowiązywanie zostało przez ustawodawcę aktem prawnym rangi ustawy przywrócone - przed upływem okresu w jakim miało dojść do uchylenia mocy obowiązującej tego przepisu. Do czasu wydania komunikatu określającego termin wdrożenia nowych rozwiązań technicznych przepis ten nadal obowiązuje i musi być stosowany przez zobowiązane do tego zgodnie z art. 6 k.p.a. (zasada praworządności) organy administracji publicznej. Podobnie Sąd I instancji powyższą argumentację odniósł do podniesionego w skardze zarzutu błędnego zastosowania 130 p.r.d. Przepis ten do czasu wydania komunikatu określającego termin wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzanie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie danych na nowych zasadach, z uwagi na brzmienie art. 16 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw oraz art. 136 ust. 1 u.k.p. nadal obowiązuje i winien być przez organy stosowany. Sąd I instancji odwołał się do treści art. 130 ust. 1 p.r.d. i wskazał, że Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów karnych. Cytowany art. 130 p.r.d. został uchylony na mocy art. 125 pkt 13 u.k.p. z dniem 4 czerwca 2018 r. (Dz. U. z 2011 r., poz. 151). Jednocześnie w dniu 4 czerwca 2018 r. wszedł w życie przepis art. 16 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 957), wyłączający uchylenie art. 130 p.r.d. przewidziane w art. 124 pkt 13 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Art. 16 ust. 1 ustawy zmieniającej stanowi, że przepis art. 130 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, stosuje się do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa w art. 130 ustawy zmienianej w art. 1. Przepis art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. stanowi, że Minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie. WSA wskazał, że do dnia orzekania przez organy Minister Cyfryzacji nie określił terminu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzanie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach. Ponadto Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 136 ust. 1 u.k.p. w przypadku gdy naruszenia przepisów ruchu drogowego popełnione przed dniem określonym w komunikacie, o którym mowa w art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 957), skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a w przypadku kierowców, którzy dopuścili się tych naruszeń w okresie jednego roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy - liczby 20 punktów, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. W tym celu Policja może przetwarzać dane zgromadzone w trybie art. 130 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Ostatnie wykroczenie skutkujące przekroczeniem 24 punktów karnych skarżący popełnił w dniu 6 grudnia 2019 r., zatem Sąd I instancji uznał, że należy stosować tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. Komunikat, o którym mowa w art. 16 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw do chwili obecnej nie został wydany i nie doszło do wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa w art. 130 ustawy. Przepis art. 130 p.r.d. znajdował zatem w sprawie zastosowanie. Zdaniem Sądu I instancji podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia zasad prawidłowej legislacji nie uzasadnia uchylenia zaskarżonej decyzji. Kwestionowany przez skarżącego skutek w postaci niestosowania przepisów uchylających zastosowaną w sprawie normę prawną zawieszony został do czasu spełnienia skonkretyzowanego i realnego warunku. W ocenie WSA, uzależnienie utraty mocy obowiązującej przez przepis prawa od wystąpienia określonego warunku nie stanowi naruszenia zasad techniki prawodawczej, które uzasadniałoby odstąpienie od stosowania wprowadzonej regulacji. Wprowadzony warunek jest możliwy do spełnienia i przez ustawodawcę planowany. Unormowanie przewidziane przez ustawodawcę obowiązuje tak długo jak długo przewidziany warunek nie nastąpi. Przepis art. 125 pkt 10 lit. g u.k.p. uchylający art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. uzyska moc obowiązującą z momentem wydania komunikatu określającego termin wdrożenia nowych rozwiązań technicznych. Wskazano, że wyłączenie mocy obowiązującej art. 125 pkt 10 lit. g u.k.p. zostało dokonane jednorazowym zabiegiem ustawodawcy, zabieg taki nie stanowi skomplikowanej konstrukcji prawnej i nie przemawia za uznaniem wadliwości zastosowanego rozwiązania. Analogicznie, zdaniem Sądu I instancji, ocenić należy zastosowany przez ustawodawcę sposób zachowania mocy obowiązującej art. 130 p.r.d. Za niezasadny Sąd I instancji uznał zarzut naruszenia unormowań Konstytucji RP – art. 2 oraz art. 7a k.p.a. W ocenie WSA zarzuty skarżącego nie sprowadzają się do rezultatów wykładni zastosowanego przepisu, lecz ustalenia jego obowiązywania. Zarzut ten nie zasługiwał zatem na uwzględnienie. Niezależnie od powyższego wskazano, że w sprawie nie zachodzi sytuacja wątpliwości co do obowiązywania norm prawnych. Zastosowanie przepisów prawa umożliwia jednoznaczną ocenę w tym zakresie. Sąd podkreślił, że przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. znajdował zatem w sprawie zastosowanie. Zgodnie z jego treścią w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 p.r.d. Sąd I instancji wskazał, że skarżącemu przysługiwało natomiast uprawnienie do weryfikacji naliczonych punktów karnych w drodze skargi do sądu administracyjnego na czynność materialnotechniczną, jaką jest przypisanie kierowcy punktów karnych w ewidencji prowadzonej przez Policję na podstawie art. 130 ust. 1 p.r.d. Zdaniem Sądu, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrały niezbędny materiał dowodowy. Organy prawidłowo także zastosowały przepisy prawa materialnego, stanowiące podstawę prawną wydanych decyzji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik R.P. zaskarżając wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w szczególności art. 7, 7a, 77, 80 k.p.a. przez naruszenie zasad praworządności, słusznego interesu obywateli i rozstrzygnięcie na niekorzyść strony, a przede wszystkim nieuwzględnienie faktu, że skarżący po zdaniu państwowego egzaminu teoretycznego w dniu 4 lipca 2021 r. przystąpił do egzaminu państwowego praktycznego i otrzymał wynik pozytywny co oznacza, że decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji prawa jazdy ABCE nie powinna zostać w tym kształcie w obrocie prawnym; 2. błędne zastosowanie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz 130 p.r.d. Pełnomocnik wskazał, że nie można uznać, że zastosowanie w sprawie ma uchylony przepis, który jednak stosuje się nadal. Jest to wadliwość legislacyjna, niezgodna z zasadami budowania aktów prawnych i powoduje niepewność co do stosowania prawa. Konstrukcja, w której stosuje się uchylony przepis skutkuje naruszeniem zasad prawidłowej legislacji a w konsekwencji wprowadzaniem obywateli w błąd co do ich sytuacji prawnej i zastawianiem na nich przez prawodawcę swoistych pułapek. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia oparte na art. 174 p.p.s.a., determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Granice skargi są więc wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż – z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej – Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 26 września 2000 r. sygn. IV CKN 1518/2000, OSNC 2001/3, poz. 39 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 sierpnia 2004 r., sygn. FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36, wyrok NSA z 12 września 2019 r. sygn. II GSK 634/19, LEX nr 2739689). Skarga kasacyjna została oparta na podstawach kasacyjnych, wymienionych zarówno w art. 174 pkt 1 jak i pkt 2 p.p.s.a., to jest na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszeniu przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W takiej sytuacji, co do zasady, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po ustaleniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania wykładni prawa materialnego oraz subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 r., sygn. FSK 618/04; wyrok NSA z 3 grudnia 2024 r. sygn. II GSK 1000/24, LEX nr 3788107). W skardze kasacyjnej skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 7, 7a, 77 k.p.a., a więc przepisów normujących postępowanie przed organami administracji. Zarzuty nie został skonstruowany prawidłowo, gdyż po pierwsze skarżący nie powiązał naruszonych, jego zdaniem, przepisów procedury administracyjnej z właściwymi przepisami ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jest to o tyle konieczne, że skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym skierowanym przeciwko wyrokowi sądu pierwszej instancji (art. 173 § 1 p.p.s.a.), a wobec tego podniesione w niej zarzuty powinny zostać skierowane pod adresem wojewódzkiego sądu administracyjnego i wykazywać uchybienia w jego argumentacji odnoszącej się do mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, bądź błędnego przeprowadzenie kontroli postępowania przez organy, których działanie lub zaniechanie było przedmiotem zaskarżania. Po drugie, skarżący nie wykazał także wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy, w szczególności, że podniesione uchybienia mogły mieć istotny wpływ na ten wynik. Wykazanie wspomnianego wpływu stanowi istotny element zarzutu naruszenia przepisów postępowania, a jego brak powoduje, że podniesione uchybienie już tylko z tej przyczyny nie może być uznane za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną. Podkreślenia wymaga, że nawet w przypadku gdy sąd pierwszej instancji dopuści się naruszenia przepisów postępowania to naruszenia te, o ile nie zostanie wykazane przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną, że mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie przynoszą oczekiwanego przez stronę rezultatu w postaci uwzględnienia skargi kasacyjnej. Przez istotny wpływ na wynik sprawy należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie orzeczeniem. Wspomniany związek przyczynowy chociaż nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Strona skarżąca powinna więc wykazać, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju, że kształtowały lub współkształtowały treść rozstrzygnięcia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 stycznia 2015 r., sygn. II GSK 2162/13, 13 stycznia 2015 r., sygn. II GSK 2084/13, 10 października 2014r., sygn. II OSK 793/13, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy zaznaczyć, że zarzut naruszenia przepisów postępowania powinien nawiązywać do przepisów regulujących postępowanie przed sądami administracyjnymi, gdyż na podstawie tych przepisów prowadzone jest postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Powiązanie przepisów regulujących postępowanie administracyjne z przepisami procedury sądowoadministracyjnej jest niezbędne do prawidłowego określenia naruszenia jakiego dopuścił się sąd I instancji w procesie kontroli zaskarżonego aktu, gdyż to działanie tego sądu a nie organu administracji publicznej może stać się przyczyną sformułowania zarzutu skargi kasacyjnej. Odstępstwo od tej reguły jest dopuszczalne, ale jedynie wyjątkowo. Naczelny Sąd Administracyjny w pełnym składzie w uzasadnieniu uchwały z 26 października 2009 r. sygn. I OPS 10/09 (publ. ONSAiWSA 2010 r., nr 1, poz. 1) wyjaśnił, że w przypadku gdy wnoszący skargę kasacyjną poprzestanie na wskazaniu podstawy kasacyjnej obejmującej swym zakresem wyłącznie normy wynikające z przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej, dla zachowania rygorów właściwych dla środka odwoławczego, którym jest skarga kasacyjna, niezbędne będzie jeszcze określenie, czy i w jakim stopniu sąd pominął w swojej ocenie przypisywane organowi administracji uchybienie, oraz sprecyzowanie, czy tak pojmowane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podzielając powyższe stanowisko trzeba podkreślić, że strona wnosząca skargę kasacyjną, ograniczając się do wskazania jako naruszonych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, uchyliła się od określenia, czy i w jakim stopniu Sąd I instancji pominął w swojej ocenie uchybienia jakich dopuścił się organ administracji oraz jaki miało to wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej nie powołał żadnego przepisu ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i w istocie nie przedstawił uzasadnienia podniesionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Wobec tego nie jest możliwe stwierdzenie, czy nawiązują one do oceny kwestionowanej decyzji przedstawionej w zaskarżonym wyroku. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zarzut nieuwzględnienia faktu, iż skarżący przystąpił do egzaminu państwowego na prawo jazdy jest niezasadny również z tego względu, że skarżący przystąpił do teoretycznego egzaminu państwowego 4 lipca 2021 r., natomiast zaskarżona decyzja wydana została przez organ 10 maja 2021 r. Na tle pozostałego zarzutu sformułowanego w skardze kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny również zauważa, że nie został prawidłowo skonstruowany, ale poddaje się kontroli. Skarżący kasacyjnie zarzucił błędne zastosowanie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 130 p.r.d. Na wstępie trzeba wskazać, że art. 114 p.r.d. został uchylony przez art. 125 pkt 10 lit. g) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2011 r., Nr 30, poz. 151) z dniem 19 stycznia 2013 r., z tym, że w zakresie ust. 1 pkt 1 lit. b został uchylony z dniem 4 czerwca 2018 r. Niemniej z dniem tym weszła w życie również nowelizacja dokonana ustawą z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 957, ustawy zmieniającej), a zgodnie z art. 14 ust. 1 tej ustawy do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, nie stosuje się m.in. art. 125 pkt 10 lit. g) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Stosownie do ust. 2 ww. art. 14, Minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie. Komunikat, o którym mowa w art. 14 ust. 2 ww. ustawy zmieniającej został ogłoszony w dniu 22 lutego 2019 r.; zatem w dacie orzekania przez organy (10 maja 2021 r. – decyzja organu odwoławczego)w niniejszej sprawie przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, którego uchylenie mocy obowiązywania ustawą zmieniającą z dnia 9 maja 2018 r., a właściwie - którego stosowanie zostało wydłużone w czasie (tj. do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ww. art. 14 ust. 1 przywołanej ustawy zmieniającej), mógł stanowić podstawę prawną wydanych decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 130 ust. 1 p.r.d. wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2015 r., poz. 541, dalej jako: "ustawa zmieniająca z 2015 r."), w brzmieniu obowiązującym w dniu stwierdzonych naruszeń oraz w dniach wydania decyzji obu instancji, do dnia wskazanego w komunikacie, który minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej, określającego termin wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa rozdziale 15 ustawy zmienianej w art. 5, starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 4. W myśl art. 130 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji (ust. 1). Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości, mając na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego, określi, w drodze rozporządzenia: 1) sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego; 2) warunki i sposób prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, oraz tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji; 3) program szkolenia i jednostki upoważnione do prowadzenia szkolenia, o którym mowa w ust. 3; 4) liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia; 5) podmioty uprawnione do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, o której mowa w ust.1 (ust. 4). Wskazać należy, że art. 130 ust. 1 i ust. 4 p.r.d. został uchylony mocą art. 125 pkt 13 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978 ze zm.). Jednak na podstawie art. 139 pkt 3 tej ustawy, art. 125 pkt 13 tej ustawy wszedł w życie z dniem 4 czerwca 2018 r. przedłużając do tej daty obowiązywanie art. 130 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, a ponadto, na podstawie art. 16 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 957, dalej: "ustawy zmieniającej), która weszła w życie 4 czerwca 2018 r., przepis art. 130 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, stosuje się do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa w art. 130 ustawy zmienianej w art. 1 (ust. 1). Minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie (ust. 2). Ta ostatnia zmiana przedłużyła obowiązywanie art. 130 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym do dnia stwierdzonych naruszeń oraz dnia wydania decyzji obu instancji, do tego bowiem momentu Minister właściwy do spraw informatyzacji nie ogłosił w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikatu określającego termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w art. 16 ust. 1 ustawy zmieniającej. Oznacza to, że organy obu instancji prawidłowo wydały decyzje w niniejszej sprawie na podstawie obowiązujących przepisów: art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej z 2015 r. oraz art. 130 p.r.d. (por. wyrok NSA z 27 lutego 2024 r. sygn. II GSK 1515/23, publ. jak wyżej). Ponadto zaznaczyć trzeba, że tego rodzaju technika legislacyjna zastosowana przez ustawodawcę nie narusza konstytucyjnych standardów stanowienia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że ustalony przez organy i zaakceptowany przez Sąd I instancji stan faktyczny jest w zasadzie bezsporny. Skarżący w okresie od 6 sierpnia 2019 r. do 6 grudnia 2019 r. przekroczył liczbę 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego (łącznie 27 punktów). Dane te przekazano organowi I instancji we wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający sprawę podziela ugruntowany w orzecznictwie pogląd, że decyzja wydawana w tym trybie jest decyzją o charakterze związanym, a organ prowadzący postępowanie nie ma uprawnień do samodzielnej weryfikacji przypisanej kierowcy liczby punktów. Komunikat, o którym mowa w art. 16 ustawy zmieniającej z 2018 r. nie został wydany i nie doszło do wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa w art. 130 p.r.d. Wyłączenie mocy obowiązującej art. 125 pkt 10 lit. b u.k.p., który uchylił art. 114 pkt 1 lit. b p.r.d., zacznie obowiązywać dopiero z dniem wydania komunikatu określającego termin wdrożenia nowych rozwiązań technicznych. W tej sytuacji zasadnie organy skierowały skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. W podsumowaniu przedstawionych argumentów należało więc stwierdzić, że zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. Ze wskazanych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga kasacyjna jest niezasadna i stosownie do art. 184 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.