II GSK 1122/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia del. WSA Monika Krzyżaniak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 4858/23 w sprawie ze skargi J.B. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 16 czerwca 2023 r. nr ZN.WOD.4241.33.2023.2.AA w przedmiocie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 30 listopada 2023 r., sygn. akt. VI SA/Wa 4858/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J.B. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z 16 czerwca 2023 r. nr ZN.WOD.4241.33.2023.2.AA w przedmiocie uchylenia oraz zmiany decyzji ostatecznej. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z 8 października 2021 r. J.B. (dalej: "skarżąca", "strona") zwróciła się do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (GDDKiA) o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki ew. nr [...] położonej w obrębie [...]. Po rozpatrzeniu ww. wniosku GDDKiA wydał decyzję z 8 listopada 2021 r., znak O/BY.Z-3.4241.121.2.2021.BS, na mocy której odmówił udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki ew. nr [...] położonej w miejscowości [...]. Powyższą decyzję zaskarżyła strona, składając w trybie art. 127 § 3 k.p.a. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po przeprowadzeniu ponownego postępowania GDDKiA decyzją z 25 stycznia 2022 r., znak DPZ.WPA-ZOD.4241.181.2021.2.RW, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z 8 listopada 2021 r. Skarżąca nie skorzystała z prawa wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w związku z powyższym ww. decyzja stała się ostateczna i prawomocna. Wnioskiem z 25 października 2022 r. skarżąca, powołując art. 154 k.p.a., zwróciła się do GDDKiA o uchylenie lub zmianę ostatecznej decyzji z 25 stycznia 2022 r., znak DPZ.WPA- ZOD.4241.181.2021.2.RW, utrzymującej w mocy decyzję z 8 listopada 2021 r., znak O/BY.Z-3.4241.121.2.2021.BS wydaną w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...], położonej w miejscowości [...]. Po rozpoznaniu przedmiotowego wniosku, GDDKiA wydał decyzję z 7 marca 2023 r., znak: DPZ.WPA-ZOD.4241.181.2021.2.MŻ, na mocy której odmówił uchylenia oraz zmiany ostatecznej decyzji z 25 stycznia 2022 r., znak DPZ.WPA-ZOD.4241.181.2021.2.RW utrzymującej w mocy decyzję z 8 listopada 2021 r., znak O/BY.Z-3.4241.121.2.2021.BS. Wnioskiem z 23 marca 2023 r. strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z 7 marca 2023 r. Pełnomocnik skarżącej wniósł o: "1. ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia 07.03.2023 r., znak DPZ.WPA-ZOD.4241.181.2021a2.MŻ odmawiającej uchylenia oraz zmiany ostatecznej decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z 25 stycznia 2022 r., znak DPZ.WPA-ZOD.4241.181.2021.2.RW utrzymującej w mocy decyzję z 8 listopada 2021 r., znak O/BY.Z-3.4241.121.2.2021.BS, oraz 2. wydanie decyzji o uchyleniu lub zmianie decyzji ostatecznej, o której mowa w pkt. 1 petitum - to jest uwzględnienie w całości wniosku J.B. z dnia 25.10.2022 r.". Zaskarżoną decyzją GDDKiA utrzymał w mocy własną decyzję z 7 marca 2023 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Generalny Dyrektor wskazał, że poprzedzająca ją decyzja została wydana w jednym z trybów nadzwyczajnych, z uwagi na funkcjonowanie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji GDDKiA z 25 stycznia 2022 r., utrzymującej w mocy własną decyzję z 8 listopada 2021 r., znak O/BY.Z-3.4241.121.2.2021.BS. Generalny Dyrektor zauważył, że stosownie do art. 16 § 1 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Taki przypadek szczególny został uregulowany w art. 154 § 1 k.p.a. Stanowi on, że decyzja ostateczna na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Według argumentacji pełnomocnika strony zawartej we wniosku z 25 października 2022 r. wnioskodawczyni legitymuje się słusznym interesem, bowiem jest właścicielem nieruchomości gruntowej, mającej bezpośredni dostęp do drogi publicznej, lecz nieposiadającej zezwolenia na lokalizację zjazdu do tej nieruchomości. Generalny Dyrektor wskazał, że we wniosku z 25 października 2022 r. pełnomocnik strony oświadczył, iż zaproponowana przez organ w decyzji z 8 listopada 2021 r., jak również w decyzji z 25 stycznia 2022 r., możliwość przebudowy istniejącego zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do sąsiedniej działki nr ew. [...] i dostosowanie parametrów tego zjazdu do obsługi działki ew. nr [...], została przez stronę zainicjowana. W tym celu, z uwagi na brak realnej możliwości dotarcia i porozumienia się z właścicielami sąsiedniej działki ew. nr [...] w kwestii przebudowy zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki ew. nr [...], strona złożyła wniosek o przebudowę ww. zjazdu. Decyzją z 11 maja 2022 r., znak O/BY.Z-3.4241.41.3.2022.BS, postępowanie to zostało umorzone ze względu na stwierdzenie przez organ braku interesu prawnego po stronie wnioskodawczyni (i braku przymiotu strony postępowania). Mając na względzie powyższe rozstrzygnięcie organu, pełnomocnik strony we wniosku z 25 października 2022 r. zauważył, że skarżąca wyczerpała możliwość skomunikowania swojej nieruchomości stanowiącej działkę ew. nr [...] z drogą publiczną, poprzez korzystanie ze zjazdu innego niż wnioskowany do działki stanowiącej jej własność. Odnosząc się do przedmiotowej argumentacji Generalny Dyrektor wskazał, że brak możliwości dotarcia i porozumienia się z właścicielami sąsiedniej działki ew. nr [...] w kwestii przebudowy zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki ew. nr [...], tak by zjazd obsługiwał również działkę ew. nr [...] należącą do strony, nie może być uznane przez organ jako słuszny interes strony rozumiany w oparciu o art. 154 k.p.a. Wobec okoliczności opisanych przez pełnomocnika strony, skarżąca winna wystąpić w postępowaniu przed sądem powszechnym o ustanowienie ograniczonego prawa rzeczowego na podstawie przepisów Kodeks cywilny. W ocenie GDDKiA, w przypadku ustanowienia przez sąd powszechny ograniczonego prawa rzeczowego, określonego w art. 252 k.c., na rzecz skarżącej, strona będzie mieć podstawę do złożenia nowego wniosku o przebudowę zjazdu do działki ew. nr [...], tak by zjazd obsługiwał również jej działkę ew. nr [...] w miejscowości [...], ewentualnie działka ta będzie miała zapewniony pośredni dostęp z drogą krajową, a w przypadku braku ustanowienia służebności drogi koniecznej przez Sąd będzie mogła zwrócić się do zarządcy drogi z nowym wnioskiem z uwagi na zmianę stanu faktycznego i prawnego sprawy. Ustosunkowując się do argumentacji strony w przedmiocie zmiany stanu prawnego (tj. utraty mocy przez rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie), na podstawie którego została wydana ostateczna decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu, GDDKiA zauważył, że w postępowaniu nadzwyczajnym prowadzonym w trybie art. 154 k.p.a. organ ocenia stan faktyczny i prawny aktualny w dacie wydania rozstrzygnięcia z 25 stycznia 2022 r. Powołanie, zarówno w decyzji z 8 listopada 2021 r., jak również w decyzji z 25 stycznia 2022 r., przepisów ówcześnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, było prawidłowe i nie może stanowić argumentu przemawiającego za słusznym interesem strony, jako podstawa do uchylenia lub zmiany ostatecznej decyzji. Zdaniem Generalnego Dyrektora zmiana przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych, które obowiązują od 21 września 2022 r., może stanowić przesłankę do złożenia przez stronę nowego wniosku o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu z ww. drogi krajowej do działki ew. nr [...] położonej w obrębie [...]. Z rozstrzygnięciem GDDKiA nie zgodziła się skarżąca i pismem z 17 lipca 2023 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję z 16 czerwca 2023 r., zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy – a to art. 154 § 1 k.p.a. - poprzez: a) wadliwe przyjęcie przez organ, iż uchyleniu lub zmianie decyzji ostatecznej z 25 stycznia 2022 r., znak DPZ.WPA.-ZOD.4241.181.2021.2.RW utrzymującej w mocy decyzję z 8 listopada 2021 r., znak O/BY.Z- 3.4241.121.2.2021.BS sprzeciwia się słuszny interes strony oraz interes społeczny z uwagi na rzekome zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, która to konkluzja nie zostało oparta na konkretnych okolicznościach odnoszących się do faktycznego położenia nieruchomości skarżącej, podczas gdy w rzeczywistości skarżąca legitymuje się słusznym interesem wyznaczonym przez prawidłową i racjonalną możliwość korzystania z tej działki gruntu jako działki przeznaczonej pod zabudowę jednorodzinną, b) błędną, a zarazem niekonsekwentną interpretację, że przy wydaniu rozstrzygnięcia, którego uchylenia lub zmiany w trybie art. 154 § 1 k.p.a. domagała się skarżąca organ nie posiadał luzu decyzyjnego, a tym samym nie mógł uchylić lub zmienić decyzji w trybie ww. przepisu, bowiem pozytywnemu rozstrzygnięciu w tym przedmiocie sprzeciwiało się uregulowanie z art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych, podczas gdy wcześniej ten sam organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z 25 stycznia 2022 r. jednoznacznie wskazywał - posiłkując się w tym celu nawet orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego - iż przedmiotowe rozstrzygnięcie ma charakter decyzji uznaniowej, co w konsekwencji oznacza, iż organ dysponował uprawnieniem, aby uchylić lub zmienić decyzję ostateczną w trybie w/w art. 154 § 1 k.p.a.; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy – a to art. 107 § 1 pkt. 6 k.p.a. w zw. z art. 7, 8 11 k.p.a. - poprzez skonstruowanie uzasadnienia decyzji w sposób niezrozumiały i logicznie sprzeczny, a przez to niewyjaśnienie toku myślenia organu w sposób uzewnętrzniający rzeczywistą motywację organu, uchybiając w ten sposób przede wszystkim zasadzie praworządności, zaufania do władzy publicznej oraz zasadzie przekonywania. Formułując powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wskazanym na wstępie wyrokiem z 30 listopada 2023 r. WSA w Warszawie oddalił skargę i podkreślił, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się zasadniczo do wykładni art. 154 k.p.a, tj. czy w sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające zmianę lub uchylenie zaskarżonej decyzji, w szczególności czy za pozytywnym rozpatrzeniem wniosku strony przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Sąd I instancji stwierdził, że wniosek o zmianę oraz uchylenie ostatecznej decyzji Generalnego Dyrektora z 25 stycznia 2022 r. skarżąca opiera o okoliczność braku możliwości zorganizowania wjazdu na swoją nieruchomość z działki sąsiedniej oraz potencjalną nieskuteczność wystąpienia z wnioskiem do sądu powszechnego o ustanowienie służebności drogi koniecznej. Ponadto, zdaniem strony, istotną okolicznością przemawiającą za uwzględnieniem wniosku skarżącej jest zmiana stanu prawnego na moment wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z 7 marca 2023 r. Skarżąca powołała się na art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 645 z późn. zm., dalej "u.d.p."), zgodnie z którym ze względu na warunki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane lub zasady wiedzy technicznej w rozumieniu art. 5 ust. 1 tej ustawy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony. WSA nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącej. WSA wskazał, że zastosowanie art. 154 k.p.a. jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych. W sprawie poza sporem jest, że decyzja Generalnego Dyrektora z 22 stycznia 2022 r. jest aktem ostatecznym i prawomocnym bowiem skarżąca nie skorzystała z prawa zaskarżenia jej do sądu administracyjnego. Ponadto rozpoznając wniosek o zmianę oraz uchylenie zaskarżonej decyzji GDDKiA słusznie zauważył, że związany jest stanem faktycznym i prawnym na dzień wydania decyzji ostatecznej. Odnośnie stanu faktycznego, który miałby przemawiać za pozytywnym rozpatrzeniem wniosku WSA zauważył, że w zasadzie nie uległ on zmianie od czasu wydania ostatecznej decyzji. Strona nie uzyskała możliwości organizacji zjazdu na jej działkę z działki sąsiadującej. Nie wystąpiła również do sądu powszechnego o ustanowienie służebności drogi koniecznej. Zdaniem WSA nie jest wystarczające powołanie się przez stronę na fakt, iż skarżąca na skutek decyzji GDDKiA nie może korzystać z własnej nieruchomości, bowiem nie ma zjazdu z drogi publicznej. WSA przypomniał, że przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej mają charakter równoważny – muszą był spełnione łącznie. Tym samym argument skarżącej o braku możliwości korzystania z przysługującego jej prawa własności nie może niejako z automatu uzasadniać spełnienia przesłanki interesu społecznego lub słusznego interesu strony. WSA na marginesie zauważył, że interes społeczny w sprawach jak objętych decyzją ostateczną wymaga, aby zjazd uwzględniał bezpieczeństwo innych użytkowników i uczestników ruchu. Na względy bezpieczeństwa GDDKiA powołał się wydając ostateczną decyzję. Tym samym, o ile zasadne było badanie względów bezpieczeństwa przez organy obu instancji na moment wydawania decyzji w przedmiocie odmowy lokalizacji zjazdu z drogi krajowej nr [...], o tyle w postępowaniu nadzwyczajnym organ bada spełnienie przesłanek z art. 154 k.p.a. Postepowanie nadzwyczajne nie jest kolejna instancją w administracyjnym toku załatwienia sprawy. Sąd również nie podzielił stanowiska strony, że zaistniała zmiana stanu prawnego jest wystarczająca do zastosowania normy z art. 154 k.p.a., bowiem obecnie obowiązującym aktem wykonawczym, do którego odsyła art. 29 ust. 4 u.d.p., jest rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych, które zastąpiło rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. WSA zauważył, iż faktycznie 21 września 2022 r. zostało uchylone rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, a obowiązujące z tą datą stały się przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz. U. poz. 1518). Niemniej jednak, jak wynika z wyżej przytoczonego orzecznictwa zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 154 k.p.a. może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej", przy uwzględnieniu - co należy szczególnie zaakcentować - normy prawa materialnego, w oparciu o którą tę decyzję "pierwotną" wydano. Prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 154 k.p.a. uwarunkowana jest bowiem prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego. Rozpoznając sprawę w trybie postępowania nadzwyczajnego uregulowanego w art. 154 k.p.a. organ nie prowadzi ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, która została rozstrzygnięta decyzją ostateczną, a przedmiotem tego trybu jest wyłącznie ustalenie spełnienia przesłanek dopuszczalności zmiany lub uchylenia decyzji. Mając powyższe na uwadze WSA podzielił stanowisko Generalnego Dyrektora, że z uwagi na zmianę rozporządzenia, o którym mowa w art. 29 ust. 4 u.d.p. strona może zainicjować nowy wniosek o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...]. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła J.B. zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1. art. 145 § 1 pkt. 1 c) p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt. 1 p.s.a. w zw. z 154 k.p.a. - poprzez oddalenie skargi J.B. na decyzję GDDKiA 16 czerwca 2023 r. nr ZN.WOD.4241.33.2023.2.AA wywiedzionej ze względu na wadliwe przyjęcie przez organ, że za zastosowaniem art. 154 k.p.a. w przedmiotowej sprawie nie przemawia słuszny interes strony oraz interes społeczny, wskutek niezweryfikowania przez Sąd o quo legalności ustaleń organu w zakresie niespełnienia przez skarżącą powyższych wymagań mimo, iż muszą być one ustalone w konkretnej sprawie, a zarazem zyskać zindywidualizowaną treść, wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego sprawy; 2. art. 145 § 1 pkt. 1c) p.s.a. w zw. z art. 154 k.p.a. - poprzez oddalenie skargi J.B. na decyzję GDDKiA z 16 czerwca 2023 r. z powodu odmowy zastosowania art. 154 k.p.a. wskutek wadliwego przyjęcia, iż w skoro w niniejszej sprawie nie zachodzi tożsamy stan faktyczny i prawny, który determinuje możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 154 k.p.a. ze względu na zmianę 21 września 2022 r. rozporządzenia wykonawczego, do którego odwołuje się norma z art. 29 ustawy o drogach publicznych - tj. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych derogowało rozporządzenie Ministra Transportu Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r., w oparciu o które wydano decyzję "pierwotną" - to skarżąca powinna zainicjować nowy wniosek o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...], podczas gdy w ocenie skarżącej następcza zmiana przepisów, na podstawie których wydana została decyzja ostateczna nie stanowi przeszkody do jej uchylenia lub zmiany, a nawet winna być brana pod uwagę, jako okoliczność licząca się z punktu widzenia oceny istnienia interesu społecznego lub słusznego interesu strony w uchyleniu lub zmianie decyzji ostatecznej. W związku z powyższym skarżąca wniosła o zmianę w całości zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w Warszawie z 16 czerwca 2023 r., ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, mając na uwadze, że strona wnosząca ten środek odwoławczy zrzekła się rozprawy, natomiast organ nie zażądał jej przeprowadzenia. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Artykuł 176 p.p.s.a. określa elementy składowe skargi kasacyjnej, a zgodnie z § 1 pkt 2 tego przepisu jej obligatoryjnym elementem jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W skardze kasacyjnej podniesiono wyłącznie zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Zważywszy na sposób sformułowania zarzutów w pierwszej kolejności rozważenia wymaga ocena spełnienia przez skargę kasacyjną ustawowych wymogów formalnych. Skarga kasacyjna jest bowiem szczególnym pismem procesowym, tj. wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, co znalazło swój wyraz również w przymusie adwokacko-radcowskim, tj. obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (por. wyrok NSA z dnia 25 sierpnia 2023 r., sygn. akt II GSK 578/20). Przedmiotem zarzutów kasacyjnych mogą być tylko te przepisy, które zastosował Sąd I instancji, lub które powinien był zastosować, lecz je pominął. Skarga kasacyjna winna być bowiem skierowana przeciwko przyjętej w zaskarżonym wyroku podstawie prawnej rozstrzygnięcia. Dodać zatem trzeba, że autor skargi kasacyjnej, konstruując zarzuty w oparciu o przepis art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zobowiązany był na podstawie art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. do wskazania, jaki był związek naruszenia przepisów określonych w skardze kasacyjnej z rozstrzygnięciem. Nie wszystkie bowiem naruszenia przepisów postępowania mogą być skutecznym zarzutem kasacyjnym, ale tylko takie, które miały istotny wpływ na wyrok. Skutecznym zarzutem naruszenia prawa procesowego może być tylko ten, który wskazuje na istnienie istotnego wpływu naruszenia na rozstrzygnięcie sprawy. Wpływ ten w sposób jednoznaczny musi wykazać strona, zaniechanie zaś tego obowiązku powoduje, że niemożliwa staje się merytoryczna ocena zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Celem tego przepisu jest bowiem wykluczenie sytuacji, w której przeprowadzana kontrola instancyjna miałaby w istocie pozorny charakter w tym sensie, że wprawdzie prowadziłaby do usunięcia z obrotu prawnego kwestionowanego aktu, jednak po to tylko, aby powtórzyć określone działania z tym samym co poprzednio wynikiem. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. konieczne jest zatem jednoczesne stwierdzenie, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc wykazanie, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia. Wpływ ten należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania (wyroki m.in. NSA z dnia 23 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 41/17 oraz 14 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 2480/17). Mając na uwadze powyższe, niniejsza skarga kasacyjna wyżej wymienionych wymagań nie spełnia. W rozpoznawanej sprawie oba zarzuty skargi kasacyjnej opierają się na zarzucie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. i art. 154 k.p.a. Przede wszystkim podnieść należy, iż omawiane zarzuty zostały skonstruowane niestarannie, gdyż strona skarżąca kasacyjnie powołuje "art. 145 § 1 pkt 1c) p.p.s.a." w sytuacji, gdy przepis art. 145 p.p.s.a. składa się paragrafów, punktów i liter. Autor skargi kasacyjnej zapewne chciał oprzeć zarzuty na przepisie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., jednak nie jest rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego domyślanie się, który przepis autor skargi kasacyjnej miał na myśli. Podobnie ma się sytuacja, jeżeli chodzi o art. 154 k.p.a., który składa się z paragrafów. Trzeba przypomnieć, że przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd I instancji zarzuca skarga kasacyjna. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065; wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r., II GSK 2019/12, LEX nr 1495144; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2013 r., II OSK 552/12, LEX nr 13562450; wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882; wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11, LEX nr 1244607; wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10, LEX nr 1145608; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2012 r., II OSK 2232/10, LEX nr 1138117; wyrok NSA z dnia 19 października 2022 r., I OSK 1407/19; wyrok NSA z dnia 11 października 2022 r., III OSK 5368/21; wyrok NSA z dnia 8 września 2022 r., II GSK 713/19). Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2014 r., II GSK 1669/12, LEX nr 1450654; wyrok NSA z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809; wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r., II OSK 1977/12, LEX nr 1502246). Treść zarzutów sformułowanych w pkt 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej, jak i uzasadnienie skargi kasacyjnej pozwalają jednak przyjąć, że w istocie zarzuty te odnoszą się do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z przepisem art. 154 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. Odnosząc się zatem do zrekonstruowanych w powyższy sposób zarzutów naruszenia przepisów postępowania należało stwierdzić, że zarzuty te nie mogły być skuteczne w realiach niniejszej sprawy. W zarzucie procesowym, sformułowanym w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, skarżąca przywołała art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. Należy wskazać, że przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. jest przepisem ogólnym o charakterze tylko kompetencyjnym, stanowiącym, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Norma ta określa zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, tj. zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej. Art. 3 p.p.s.a. wskazuje cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji i żadna z jednostek redakcyjnych tego przepisu nie odnosi się, przynajmniej wprost, do obowiązku sądu administracyjnego w zakresie sposobu procedowania przed tym sądem (por. wyrok NSA z 23 listopada 2018 r., I OSK 188/17 i cytowane tam orzecznictwo). W orzecznictwie jednoznacznie podkreśla się, że naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. ma miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie, a okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, nie oznacza naruszenia tego przepisu. Skład orzekający podziela argument, że pomimo ustrojowo-procesowego charakteru art. 3 § 1 p.p.s.a. to jednak z uwagi na fakt, że w wyniku działania danego organu w oparciu o przepisy prawa ustrojowego mogą powstać, ustać lub przekształcić się stosunki prawne, uprawnione jest przyjęcie, że zarzuty naruszenia przepisów ustrojowych mogą być powołane w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., o ile zarzut naruszenia art. 3 p.p.s.a. powiązany jest z innymi przepisami procesowymi (por. postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 2009 r., II OSK 1375/09; wyrok NSA z dnia: 30 maja 2012 r., I GSK 748/11; 8 kwietnia 2008 r., I FSK 277/07; 11 maja 2012 r., I OSK 70/12). Jednocześnie wskazać należy, iż wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżącej, nie może być zaś utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Nie ma bowiem żadnych podstaw do przyjęcia, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonał w niniejszej sprawie takiej kontroli albo, że zastosował środki, których ustawa nie przewiduje, czy też ocenę swoją oparł na innym kryterium niż zgodność zaskarżonej decyzji z prawem. Również zarzut procesowy skargi kasacyjnej zawarty w pkt 1 i 2, wskazujący na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie jest trafny z uwagi na jego wadliwość formalną. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. stanowi o wyniku rozstrzygnięcia w postaci uchylenia decyzji lub postanowienia w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy w sprawie zaskarżony został wyrok oddalający skargę. Podstawą prawną zaskarżonego wyroku był zatem art. 151 p.p.s.a., a nie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie mógł naruszyć art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., ponieważ go nie stosował. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że w ramach podstaw kasacyjnych przewidzianych w art. 174 p.p.s.a. nie jest dopuszczalne konstruowanie zarzutu w formie "niezastosowania" czy też "pominięcia" danego przepisu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 stycznia 2022 r., sygn. akt I OSK 937/21 i powołane tam orzecznictwo). Poza sporem pozostaje również, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie może być samoistną podstawą prawną. Oznacza to, że jeżeli nie został one powiązany z właściwymi przepisami materialnymi lub procesowymi stosowanymi przez organ, to nie mogą być podstawą weryfikacji skarżonego wyroku. W rozpatrywanej sprawie autor skargi kasacyjnej wskazał na powiązanie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. z art. 154 k.p.a. Przepis art. 154 § 1 k.p.a. stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 154 § 1 k.p.a. stanowi jeden z elementów systemu nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że wszystkie nadzwyczajne tryby postępowania administracyjnego oparte są o zasadę niekonkurencyjności, polegającą na tym, że nie mogą być stosowane zamiennie (por. wyroki NSA z dnia 23 listopada 2007 r., I OSK 1529/06; z dnia 5 stycznia 2010 r., sygn. II OSK 18/09). Wskazuje się przy tym, że tryb zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej określony w art. 154 k.p.a. służy do wzruszenia zarówno decyzji administracyjnych prawidłowych, to znaczy wolnych od wad materialnoprawnych i procesowych, jak też w odniesieniu do takich wadliwych decyzji ostatecznych, które są jednak dotknięte wadami innymi niż wady kwalifikowane. Do wzruszenia decyzji dotkniętych wadami kwalifikowanymi służą tryby określone w art. 145 i 156 k.p.a. Natomiast w żadnym przypadku trybu z art. 154 k.p.a. nie można traktować jako służącego do ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej już decyzją ostateczną niejako w kolejnej trzeciej instancji. Przedmiotem postępowania w trym trybie jest, co do zasady, nie owo ponowne rozpatrzenie sprawy, ale byt prawny dotychczasowej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. I OSK 586/06). Istota postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym określonym w art. 154 k.p.a. sprowadza się do zbadania, czy w ustalonych okolicznościach faktycznych i prawnych dotychczasowej decyzji zostały spełnione szczególne przesłanki wymienione w tym przepisie, tzn. czy interes społeczny lub słuszny interes strony przemawia za zmianą lub uchyleniem decyzji. Przedmiotem postępowania w trybie nadzwyczajnym z art. 154 k.p.a. jest, jak już wyżej wyjaśniono, co do zasady nie ponowne rozpatrzenie sprawy, ale byt prawny dotychczasowej decyzji. Zatem decyzja wydana w trybie art. 154 k.p.a. może dotyczyć tylko kwestii rozstrzygniętych decyzją ostateczną, czyli decyzji, której dotyczy postępowanie o zmianę lub uchylenie, a nie kwestii nowych. Przedmiotem postępowania nadzwyczajnego jest analiza prawna zastosowania przepisów materialnoprawnych w kontekście wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 154 k.p.a. Jest przy tym oczywiste, że wydanie decyzji w trybie wynikającym z art. 154 § 1 k.p.a. nie może prowadzić do stanu sprzecznego z prawem. Przesłanki wymienione w art. 154 § 1 k.p.a. podlegają ocenie według zasady z art. 7 k.p.a. Oba rodzaje interesów wskazanych w art. 154 § 1 k.p.a. (słuszny interes strony lub interes społeczny) mają być rozumiane w kategoriach zobiektywizowanych. Organ administracji publicznej jest więc zobowiązany rozważyć okoliczności, które pozwalają ustalić, czy żądanie strony (zmiany lub uchylenia decyzji) jest słuszne i zasługuje na społeczną aprobatę. Przesłanki wymienione w art. 154 § 1 k.p.a. należą do tzw. terminów nieostrych (niedookreślonych), które powinny być skonkretyzowane przez organ administracji publicznej w procesie stosowania prawa. Nie oznacza to jednak obowiązku organu tworzenia definicji tych terminów w konkretnej sprawie, ale oceny ich wystąpienia przez pryzmat okoliczności danej sprawy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że przedmiotem postępowania w trybie z art. 154 § 1 k.p.a. była decyzja ostateczna Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z 25 stycznia 2022 r., znak DPZ.WPA-ZOD.4241.181.2021.2.RW, utrzymująca w mocy decyzję tego organu z 8 listopada 2021 r., znak O/BY.Z-3.4241.121.2.2021.BS wydaną w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...], położonej w miejscowości [...]. Występując z wnioskiem o uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej wnioskodawczyni wskazała, iż legitymuje się słusznym interesem, bowiem jest właścicielem nieruchomości gruntowej, mającej bezpośredni dostęp do drogi publicznej, lecz nieposiadającej zezwolenia na lokalizację zjazdu do tej nieruchomości, ponieważ nie udało jej się porozumieć z właścicielem sąsiedniej nieruchomości w kwestii przebudowy istniejącego zjazdu, a ponadto doszło do zmiany stanu prawnego, tj. utraty mocy przez rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie na podstawie którego wydana została ostateczna decyzja GDDKiA z 25 stycznia 2022 r., co powinno być wzięte pod uwagę jako okoliczność licząca się z punktu widzenia istnienia interesu społecznego lub słusznego interesu strony w uchyleniu lub zmianie decyzji ostatecznej. Uwzględniając powyższe zaznaczyć trzeba, że ocena, czy uzasadniona jest zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 154 § 1 k.p.a. może być dokonywana dopiero wówczas, gdy uprzednio organ dojdzie do przekonania, że nie doszło do zmian w stanie faktycznym i prawnym, który stanowił podstawę jej wydania. Innymi słowy, wydanie pozytywnej decyzji w trybie art. 154 k.p.a. może być uzasadnione wyłącznie wystąpieniem okoliczności "wzmacniających" interes indywidualny strony, przy jednoczesnym braku czynników negatywnie wpływających na interes społeczny. Zmiana okoliczności prawnych lub faktycznych, która nastąpiła ex post względem decyzji ostatecznej, nie może stanowić przesłanki do modyfikacji jej treści w tym trybie, gdyż w istocie przeczyłoby to samej konstrukcji normatywnej powołanego przepisu. Nie służy on bowiem modyfikacji decyzji ostatecznych wskutek późniejszych zmian okoliczności faktycznych i prawnych, które miały bezpośredni wpływ na nadanie decyzji takiej, a nie innej treści. Zmiany tego rodzaju mogą być powiązane ze stroną i kształtować jej interes prawny, nie mogą jednakże "zastępować" stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydawania decyzji. Z całą mocą trzeba podkreślić, że postępowanie administracyjne prowadzone w trybie art. 154 k.p.a. nie jest "ponownym rozpatrzeniem" co do meritum sprawy już zakończonej, a jedynie sprowadza się do oceny, czy z punktu widzenia interesu indywidualnego oraz społecznego zasadnym byłoby odstąpienie od kodeksowej zasady trwałości decyzji administracyjnych. W kontekście poczynionych uwag wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej okazały się być bezpodstawne. Naruszenie przepisów postępowania, którego strona upatrywała w bezzasadnym oddaleniu skargi i nieuwzględnieniu słusznego, w przekonaniu strony skarżącej, interesu strony, jak również uzasadnionego interesu społecznego nie miało bowiem miejsca. Ocena wniosku złożonego w trybie art. 154 k.p.a. po stwierdzeniu, że odpowiada on wymogom formalnym (a więc pochodzi od strony i dotyczy decyzji ostatecznej pozostającej w obrocie prawnym) przebiega dwuetapowo. W pierwszej kolejności organ zobligowany jest ocenić, czy argumenty strony odnośnie zmiany decyzji ostatecznej oraz powołane przez nią okoliczności pozostają bez wpływu na ustalony uprzednio stan faktyczny i prawny. W przypadku odpowiedzi twierdzącej, możliwe jest przejście do kolejnego etapu – a więc wyważenia interesu strony oraz interesu społecznego i wówczas dochodzi do merytorycznej oceny złożonego wniosku. W przypadku odpowiedzi negatywnej i stwierdzeniu, że powodem zmiany decyzji miały być okoliczności nieistniejące w dacie wydawania decyzji lub zmiana stanu prawnego, która nastąpiła ex post - organ zobligowany jest do wydania decyzji odmawiającej zmiany. W realiach rozpoznawanej sprawy prawidłowo Sąd I instancji oraz organ przyjęły, że już wstępna ocena wniosku i związanych z nim okoliczności wykluczała szanse jego uwzględnienia z uwagi na zmianę stanu prawnego po wydaniu decyzji z 25 stycznia 2022 r. Zasadnie organ wskazał w zaskarżonej decyzji, iż uchylenie z dniem 21 września 2022 r. rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie może stanowić wyłącznie przesłankę do złożenia przez skarżącą nowego wniosku o wydane zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki ew. nr [...] położonej w miejscowości [...] w oparciu o przepisy nowego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz. U. z 2022 r., poz. 1518). Stanowisko skarżącej kasacyjnie, iż następcza zmiana przepisów, na podstawie których wydana została decyzja ostateczna nie stanowi przeszkody do jej uchylenia lub zmiany, a nawet winna być brana pod uwagę, jako okoliczność licząca się z punktu widzenia oceny istnienia interesu społecznego lub słusznego interesu strony w uchyleniu lub zmianie decyzji ostatecznej jest całkowicie błędne. Zmiana stanu prawnego wyklucza bowiem wzruszenie decyzji w trybie art. 154 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się ponadto ze stanowiskiem Sądu I instancji oraz organu, iż skarżąca ani we wniosku o uchylenie decyzji ostatecznej w trybie art. 154 k.p.a., ani też w toku prowadzonego przed organem postępowania administracyjnego nie powołała się na żadne takie okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie, iż interes społeczny przemawia za uchyleniem ostatecznej decyzji GDDKiA z 25 stycznia 2022 r. Nie wykazała również, że w sprawie zaistniały okoliczności przemawiające za słusznym interesem strony. Argumenty skarżącej o braku możliwości korzystania z przysługującego jej prawa własności nie mogą automatycznie stanowić uzasadnienia dla spełnienia przesłanki interesu społecznego lub słusznego interesu strony, w sytuacji gdy naczelną zasadą przy wydawaniu decyzji udzielającej zezwolenia na lokalizację zjazdu jest zasada bezpieczeństwa ruchu drogowego. Fakt, że działka przylega do drogi krajowej nie oznacza automatycznie konieczności wybudowania z niej zjazdu do tej drogi. Możliwość ustanowienia zjazdu z drogi publicznej nie jest wprost związana z prawem własności gruntu, lecz stanowi uprawnienie przyznawane w oparciu o zgodę zarządcy drogi wydawaną w formie decyzji administracyjnej. Zarządca drogi rozważając kwestię udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu i działając na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.) zawsze uwzględnia słuszny interes stron, gdy nie jest on sprzeczny z interesem publicznym. W sytuacji natomiast, gdy interes stron i interes publiczny nie są tożsame, przepis art. 7 k.p.a. nakłada na organ obowiązek wyważenia ww. interesów, jednakże nie ustala ich hierarchii, ani zasad rozstrzygania konfliktów między nimi, pozostawiając ocenę konkretnego przypadku organowi administracji. Zasadnie organ wskazał, iż mając na uwadze dokonane ustalenia i wyważając słuszny interes w sprawie, kierując się przy tym zasadami bezstronności, proporcjonalności i równego traktowania, GDDKiA zobowiązany był dać pierwszeństwo ważnemu interesowi społecznemu, którego wyznacznikiem jest bezpieczeństwo ruchu drogowego, nad interesem indywidualnym. Tymczasem strona, mając na względzie zabezpieczenie swojego interesu, w ogóle nie wzięła pod uwagę konsekwencji związanych z faktem, iż wnioskowany zjazd stanowiłby zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, natomiast wpływ projektowanego zjazdu na bezpieczeństwo ruchu drogowego został przez zarządcę drogi szczegółowo uzasadniony w zaskarżonej decyzji, jak również w decyzji z 25 stycznia 2022 r. Reasumując, zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie. Z tych więc powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji