II GSK 1106/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej N. K. na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 listopada 2022 r. sygn. akt III SAB/Kr 52/22 w sprawie ze skargi N. K. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie w przedmiocie bezczynności organu w sprawie rozpoznania wniosku o wydanie decyzji administracyjnej o skierowaniu na kwarantannę postanawia: zawiesić postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Postanowieniem z dnia 7 listopada 2022 r., sygn. akt III SAB/Kr 52/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę N. K. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie w sprawie rozpoznania wniosku o wydanie decyzji administracyjnej o skierowaniu na kwarantannę. Ze skargą kasacyjną od powyższego postanowienia wystąpiła Skarżąca zaskarżając to postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi kasacyjnej, w przypadku uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Skarżąca wniosła także o wystąpienie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego o to, czy przepisy § 4 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. 2021.861) w zakresie w jakim nakładały na osoby fizyczne obowiązek poddania się kwarantannie, był zgodny z przepisami Konstytucji RP, w szczególności art. 2, art. 52 ust. 1 i ust. 3, art. 31 ust. 2 i ust. 3 Konstytucji RP. Skarżąca wniosła także o zasądzenie od Organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według przedłożonego spisu kosztów, a w jego braku, według norm prawem przepisanym. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: 1. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a. art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. 2008 Nr 234, poz. 1570, tj. Dz.U z 2021 r. poz. 2069, dalej – "Ustawa") w związku z § 4 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. 2021.861) – poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie, przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy, w wyniku czego doszło do odrzucenia skargi Skarżącej; b. art. 52 w związku z art. 31 ust. 1 i 3 Konstytucji RP – poprzez ich nieuwzględnienie przy orzekaniu i wydanie w efekcie zaskarżonego postanowienia, 2. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie i odrzucenie skargi, zamiast jej uwzględnienia. Odpowiadając na skargę kasacyjną organ administracji wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zagadnienie wstępne (prejudycjalne) występuje zatem w sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, które występuje w sprawie, może wpływać na wynik toczącego się postępowania, co w rezultacie uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2024 r., sygn. akt II GSK 360/23 Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego następujące zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy konkretyzacja i indywidualizacja obowiązku poddania się kwarantannie, osób o których mowa w art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. 2020, poz. 1845 ze zm.), następuje w formie decyzji administracyjnej, czy też następuje w drodze czynności z zakresu administracji publicznej, o której stanowi art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2023 r., poz. 1634)?". Mając na uwadze, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wydania orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny w zakresie pytania prawnego, zaszła podstawa do zawieszenia postępowania w tej sprawie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.