II GSK 1099/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Jacek Boratyn Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. E. Sp. z o.o. w E. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 18 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Bk 59/22 w sprawie ze skargi K. E. Sp. z o.o. w E. na uchwałę Rady Gminy Augustów z dnia 10 sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie utworzenia spółki z ograniczoną odpowiedzialnością postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, postanowieniem z dnia 18 marca 2022 r., odrzucił skargę K. E. Sp. z o.o. w E. na uchwałę Rady Gminy Augustów z dnia 10 sierpnia 2021 r., w przedmiocie utworzenia spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz zwrócił stronie uiszczony wpis od skargi w kwocie 300 złotych. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Rada Gminy Augustów, uchwałą nr XXIII/242/2021 z dnia 10 sierpnia 2021 r. w sprawie utworzenia spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, wyraziła zgodę na utworzenie spółki z o.o. pod firmą B.T., której wspólnikami będą: Gmina Augustów, Gmina Bargłów Kościelny, Gmina Goniądz, Gmina Grajewo, Gmina Janów, Gmina Jasionówka, Gmina Jaświły, Gmina Knyszyn, Gmina Korycin, Gmina Krypno, Gmina Lipsk, Gmina Nowinka, Gmina Rajgród, Gmina Sztabin. Pierwsza uchwała podjęta przez RG Augustów w tej sprawie to uchwała nr XXII/235/2021 z dnia 10 czerwca 2021 r., został uchylona mocą § 3 skarżonej uchwały z 10 sierpnia 2021 r. Jak podkreślił Sąd I instancji na s. 1 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia: "Przyczyną uchylenia pierwszej uchwały było wycofanie się przez Gminę Mońki oraz Miasto Grajewo z utworzenia Spółki, stąd też uznać należy, że założenia funkcjonowania Spółki, określone w uzasadnieniu uchylonej uchwały pozostają aktualne i odnoszą się również do Spółki, o której mowa w nowej uchwale." Zgodnie z tymi założeniami przedmiotem działalności spółki będzie wykonywanie zadań własnych gminy o charakterze użyteczności publicznej w zakresie odbierania i transportu odpadów komunalnych. Z założeń uchwały wynika, że tworzona spółka będzie świadczyć usługi zbierania i transportu odpadów komunalnych z terenu gmin, które ją utworzą i na podstawie umowy zawartej zgodnie z "in house". Dla każdej z gmin spółka B.T. przygotuje indywidualną kalkulację kosztów z tzw. "rozsądnym zyskiem", który będzie ustalony przez nowe Zgromadzenie Wspólników. Gminy te nie będą ogłaszać przetargów publicznych zaś nowa spółka nie będzie uczestniczyć w przetargach ogłaszanych przez inne Gminy. Spółka K. E., nie zgadzając się z tą uchwał wniosła na nią skargę podnosząc, że jest podmiotem zajmującym się gospodarką odpadami komunalnymi. Wskazując na wyłączenie możliwości zorganizowania przetargu publicznego na udzielenie zamówienia na świadczenie usług odbioru i transportu odpadów komunalnych w sytuacji, gdy nie uwzględniono podstawowych zasad udzielenia zamówienia publicznego, skarżąca uznała, że skutkiem uchwały będzie wyeliminowanie wszystkich przedsiębiorców poza nowopowstałą spółką B.T., co w konsekwencji pozbawi ją możliwości prowadzenia działalności gospodarczej na znacznym obszarze. Sąd I instancji odrzucając tą skargę stwierdził, że po stronie skarżącej brak jest normy prawnej, z której można by wyprowadzić interes prawny (uprawnienie) do zaskarżenia uchwały i żądania zbadania przez sąd jej legalności. W ocenie Sądu I instancji zaskarżona uchwała - podjęta w sprawie utworzenia przez gminę spółki prawa handlowego, której przedmiot działalności obejmuje zadania własne gminy, a ściślej rzecz ujmując sprawy z zakresu utrzymania czystości i porządku (art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2022 r. poz. 559 ze zm., dalej: u.s.g.)) polegające na odbiorze z jej terenu, jak i z terenu innych gmin będących udziałowcami spółki, odpadów komunalnych, w żaden sposób nie rozstrzyga o powierzeniu tworzonej nią spółce odbioru odpadów komunalnych. Sąd przywołując treść przepisów art. 6c ust. 1 i ust. 2 oraz art. 6d ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 888 ze zm., dalej: u.c.p.g.), stwierdził, że wynika z nich jednoznacznie, iż jedyną dopuszczalną formą powierzenia odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości jest wybranie podmiotu odbierającego te odpady na drodze postępowania o udzielenie zamówienia publicznego. Wobec tego, zdaniem Sądu I instancji, pomimo utworzenia skarżoną uchwałą spółki B.T., spółka ta, na równi z innymi zainteresowanymi podmiotami - stosownie do art. 6d ust. 1 u.c.p.g. – będzie mogła odbierać odpady komunalne i gospodarować nimi, jedynie po przeprowadzonej procedurze zamówień publicznych i na podstawie udzielonego przez organ tej spółce zamówienia publicznego. W takiej sytuacji ochronę prawną przed ewentualnymi, nieuprawnionymi działaniami organu w sprawie z zakresu lub trybu udzielania zamówienia publicznego będzie można uzyskać w oparciu o przepisy prawa o zamówieniach publicznych. Wobec powyższego, Sąd I instancji uznał, że utworzenie przez gminę spółki komunalnej nie narusza interesu prawnego (uprawnienie) skarżącej, jako przedsiębiorcy świadczącego usługi w zakresie odbioru odpadów komunalnych. Sam fakt pojawienia się w przestrzeni gospodarczej podmiotu konkurencyjnego w stosunku do przedsiębiorstwa skarżącej nie narusza jej interesu prawnego, a co najwyżej interes faktyczny, rozumiany jako zwiększenie konkurencji na lokalnym rynku podmiotów zajmujących się gospodarką odpadami komunalnymi i tym samym jako zwiększenie ryzyka utraty ewentualnego zamówienia przez skarżącą. Podsumowując, Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca nie wykazała, iż zaskarżona uchwała narusza jej interes prawny lub uprawnienie, wobec czego wywiedziona w sprawie skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.). K. E. Sp. z o.o. w E., skargą kasacyjną zaskarżyła w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu: I. naruszenie prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a., w szczególności: 1) art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 275) w zw. z art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 162 ze zm.) przez ich niewłaściwe zastosowanie i pominięcie przy ocenie naruszenia interesu prawnego skarżącej kasacyjnie treści uzasadnienia zaskarżonej Uchwały, w którym wprost sformułowano porozumienie zawarte przez wspólników Spółki B.T., eliminujące konkurencję na rynku właściwym przez ograniczenie dostępu do rynku skarżącej oraz innym przedsiębiorcom nieobjętym tym porozumieniem, co doprowadziło WSA do błędnego uznania, że interes skarżącej kasacyjnie nie znajduje oparcia w przepisie prawa materialnego przez co jest jedynie interesem faktycznym; 2) art. 6d ust. 1 u.c.p.g. w zw. z art. 17 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 11 września 2019 r. Prawo zamówień publicznych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1129 ze zm.) w zw. z art. 32 pkt 1 Konstytucji RP przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż dopuszczalne jest udzielenie zamówienia publicznego z pominięciem istotnych zasad udzielania zamówienia publicznego, umożliwiających równy oraz sprawiedliwy udział w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego wszystkim podmiotom spełniającym obiektywne kryteria, co w konsekwencji doprowadziło WSA do stwierdzenia, iż skarżąca nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały w uzasadnieniu której z góry wyłączono wszelkie konkurencyjne tryby udzielenia zamówienia publicznego; 3) art. 2 p.p. w zw. z art. 22 Konstytucji RP w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 6 u.o.k.k. oraz 17 ust. 1 i 2 p.z.p. przez ich błędną wykładnię i uznanie przez WSA, iż dopuszczalne jest ograniczenie wolności gospodarczej w drodze aktu prawnego stanowionego przez jednostkę samorządu terytorialnego, sprzecznego z treścią przepisów rangi ustawowej zapewniających wszystkim podmiotom możliwość wykonywania działalności gospodarczej na równych zasadach, przy spełnieniu obiektywnych przesłanek; II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a mianowicie: 1) art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. przez odrzucenie skargi na Uchwałę z uwagi na brak wykazania przez skarżącą kasacyjnie naruszenia jej interesu prawnego co uniemożliwiło merytoryczne rozpoznanie skargi na Uchwałę w sytuacji gdy skarżąca kasacyjnie wskazała konkretny interes prawny oraz uprawnienia, z przytoczeniem podstaw materialnoprawnych, oraz szczegółowo opisała naruszenie tego interesu przez zapisy zaskarżonej Uchwały; 2) art. 133 § 1 p.p.s.a. przez brak ustosunkowania się przez Sąd I instancji do wszystkich podstaw materialnoprawnych wskazywanych przez skarżącą kasacyjnie jako źródło jej interesu prawnego oraz uprawień naruszanych przez zaskarżoną Uchwałę, a także brak zbadania związku pomiędzy wskazywaną przez skarżącą kasacyjnie sferą jej indywidualnych uprawnień a konkretnie zaskarżoną Uchwałą, co w konsekwencji doprowadziło do odrzucenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny; 3) art. 147 § 1 p.p.s.a. przez niewłaściwe niezastosowanie tego przepisu i w konsekwencji niestwierdzenie nieważności zaskarżonej Uchwały w całości mimo iż została ona podjęta z istotnym naruszeniem wskazanych przez skarżącą kasacyjnie przepisów prawa. Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 183 § 1 Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Przepis ten wyznacza więc podstawową zasadę związania sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej, która jest wysoce sformalizowany środkiem zaskarżenia. Zarówno w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i w doktrynie podkreśla się, że związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wiąże się z koniecznością prawidłowego ich sformułowania w samej skardze kasacyjnej, przez powołanie konkretnych przepisów prawa, którym uchybił wojewódzki sąd administracyjny, uzasadnienia ich naruszenia, a w przypadku zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wskazania, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W analizowanej sprawie spór prawny sprowadza się do tego, czy spółka posiada legitymację skargową do zaskarżenia spornej uchwały, a więc czy prawidłowo wykazała, że uchwała Rady Gminy narusza jej interes prawny lub uprawnienie w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. Zgodnie z tym przepisem ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2022 r. poz. 559 ze zm., dalej jako: "u.s.g."), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Zasadnie Sąd I instancji zaakcentował, iż treść tego przepisu wskazuje, że "przewidziana w nim ochrona prawna przeznaczona jest dla podmiotów, wobec których organy gminy podjęły działania – w formie uchwały lub zarządzenia – będące ingerencją w sferę ich praw lub wolności. Skuteczne złożenie skargi w tym trybie uzależnione zostało w konsekwencji od tego, czy skarżący wykaże naruszenie – poprzez unormowania kwestionowanej uchwały lub zarządzenia – przysługującego mu interesu prawnego lub uprawnienia."(...). Skarga wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, co oznacza, że nawet wywodzona przez skarżącego sprzeczność aktu organu gminy z prawem nie daje uprawnienia do jej wniesienia. Składający skargę musi nie tylko wskazać na normę prawa materialnego, z której wywodzi swój interes prawny, ale również wykazać, że zaskarżony akt organu gminy wpłynął ujemnie na jego prawa chronione normami materialnymi lub uprawnienia z tych norm wynikające. Dopiero ustalenie, że skarżący podmiot posiada w tym względzie legitymację do wniesienia skargi, otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny (por. wyrok NSA z 14 listopada 2017 r., II OSK 457/16; powoływane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl)." (s.4-5 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia WSA). Naczelny Sąd Administracyjny nie po raz pierwszy rozpatruje i rozważa problem prawny jak w analizowanej sprawie. Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2021 r. (sygn. akt II GSK 561/21) NSA orzekł w analogicznej pod względem faktycznym i prawnym sprawie. Skład orzekający NSA w sprawie obecnie rozpatrywanej podziela rozstrzygnięcie i argumenty na jego poparcie zaprezentowane we wskazanym postanowieniu NSA z 15 kwietnia 2021 r. Uzasadniając swój interes prawny, skarżąca kasacyjnie - zarówno w skardze jak i skardze kasacyjnej - argumentowała, że jest podmiotem zajmującym się gospodarką odpadami komunalnymi, wskazując na wyłączenie możliwości zorganizowania przetargu publicznego na udzielenie zamówienia na świadczenie usług odbioru i transportu odpadów komunalnych w sytuacji, gdy nie uwzględniono podstawowych zasad udzielenia zamówienia publicznego, skarżąca uznała, że skutkiem uchwały będzie wyeliminowanie wszystkich przedsiębiorców poza nowopowstałą spółką B.T., co w konsekwencji pozbawi ją możliwości prowadzenia działalności gospodarczej na znacznym obszarze. Jednakże skarżąca nie powołała przy tym jakiegokolwiek przepisu prawa, jaki miałby zapewniać jej ochronę prawną w powyższym zakresie. Tymczasem, jak słusznie wskazał Sąd I instancji, zaskarżona uchwała – podjęta w sprawie utworzenia przez gminę spółki prawa handlowego, której przedmiot działalności obejmuje zadania własne gminy, a ściślej rzecz ujmując sprawy z zakresu utrzymania czystości i porządku (art. 7 ust. 1 pkt 3 u.s.g.) polegające na odbiorze i transporcie z jej terenu (jak i z terenu innych gmin będących udziałowcami spółki) odpadów komunalnych – w żaden sposób nie rozstrzyga o powierzeniu tworzonej nią spółce odbioru odpadków komunalnych. Pomimo więc utworzenia, na podstawie zaskarżonej uchwały, spółki B.T. p. z o.o., spółka ta, na równi z innymi zainteresowanymi podmiotami – stosownie do art. 6d ust. 1 u.c.p.g. – będzie mogła odbierać odpady komunalne i gospodarować nimi, dopiero po przeprowadzonej procedurze zamówień publicznych i na podstawie udzielonego przez organ tej spółce zamówienia publicznego. Zasadnie też Sąd I instancji wskazał, że samo powołanie do życia przez gminę spółki komunalnej nie narusza interesu prawnego skarżącej spółki, jako przedsiębiorcy świadczącego usługi w zakresie odbioru odpadów komunalnych, a co najwyżej interes faktyczny, poprzez zwiększenie konkurencji na lokalnym runku podmiotów zajmujących się gospodarką odpadami komunalnymi. Dodać też należy, że zaskarżona uchwała nie ingeruje w prawny sposób wykonywanej przez skarżącą działalności gospodarczej. Argumentacja strony skarżącej opiera się na interesie ekonomicznym (faktycznym), nie zaś wynikającym z przepisów materialnych prawa powszechnie obowiązującego. Odnosząc się do zarzutów pomieszczonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ich nie podzielił. Żaden ze wskazanych przepisów prawa materialnego (pkt I petitum skargi kasacyjnej) nie może stanowić materialnoprawnej podstawy dla wykazania interesu prawnego skarżącej kasacyjnie spółki w zaskarżeniu uchwały RMG Augustów z dnia 10 sierpnia 2021 (nr XXII/242/2021) w sprawie utworzenia spółki z o.o pod firma B.T.. Sąd I instancji, wbrew twierdzeniom kasatora, nie naruszył wskazanych tam przepisów w sposób opisany w zarzutach skargi kasacyjnej. Postanowienia przedmiotowej uchwały nie ograniczają wolności gospodarczej wynikającej z przepisów Konstytucji RP (art.22 i art. 32 ust. 1 i 2), z przepisów ustawy – Prawo przedsiębiorców (art.2), ani przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 6 ust. 1 pkt 6, który zawiera zakazy zawierania antykonkurencyjnych porozumień poprzez np. ograniczanie dostępu do rynku lub eliminowanie z rynku przedsiębiorców nieobjętych porozumieniem). Także Naczelny Sąd Administracyjny, z wyłuszczonych już powyżej powodów, nie podzielił zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów ustawy – Prawo zamówień publicznych, tj. art. 17 ust. 1 i 2, które wskazują na ogólne zasady udzielania zamówienia. NSA nie podziela także zarzutu skarżącej kasacyjnie spółki odnośnie naruszenia przez Sąd I instancji wskazanego w skardze kasacyjnej przepisu ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, tj. art. 6d ust. 1. Podkreślić trzeba, iż zgodnie z art. 6c ust. 1 u.c.p.g. gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Stosownie zaś do treści art. 6c ust. 2 u.c.p.g. rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. Zgodnie natomiast art. 6d ust. 1 u.c.p.g. wójt, burmistrz lub prezydent miasta jest obowiązany udzielić zamówienia publicznego na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, o których mowa w art. 6c, albo zamówienia publicznego na odbieranie i zagospodarowanie tych odpadów. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta może udzielić zamówienia publicznego w trybie przetargu łącznie na odbieranie odpadów z nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 1 i 2 (ust. 1a art. 6d). Z przywołanych przepisów, a konkretnie z art. 6d ust. 1 u.c.p.g., wynika zatem jednoznacznie, że jedyną dopuszczalną formą powierzenia odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości jest wybranie podmiotu odbierającego te odpady na drodze postępowania o udzielenie zamówienia publicznego. Rację ma Sąd I instancji wskazując, iż: "Pomimo utworzenia skarżoną uchwałą spółki B.T., spółka ta, na równi z innymi zainteresowanymi podmiotami – stosownie do art. 6d ust. 1 u.c.p.g. – będzie mogła odbierać odpady komunalne i gospodarować nimi, jedynie po przeprowadzonej procedurze zamówień publicznych i na podstawie udzielonego przez organ tej spółce zamówienia publicznego. Mając więc na uwadze to, że sposób prowadzenia gospodarki komunalnej w zakresie odbierania i zagospodarowania odpadów komunalnych został bezwzględnie związany z procedurą zamówień publicznych, to każdy podmiot gospodarczy – w tym utworzona w tym celu spółka prawa handlowego (spółka komunalna) – mający na celu realizację powyższych zadań z zakresu gospodarki komunalnej gminy będzie musiał uzyskać zgodę (uprawnienie) na prowadzenie takiej działalności w trybie przepisów o zamówieniach publicznych. W takiej sytuacji ochronę prawną przed ewentualnymi, nieuprawnionymi działaniami organu w sprawie z zakresu lub trybu udzielania zamówienia publicznego – na który to tryb skarżąca zwraca szczególną uwagę – będzie można uzyskać w oparciu o przepisy prawa o zamówieniach publicznych. Nie można tym samym zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że powołanie do życia (utworzenie) przez gminę spółki komunalnej narusza jej interes prawny (uprawnienie), jako przedsiębiorcy świadczącego usługi w zakresie odbioru odpadów komunalnych. Sam fakt pojawienia się w przestrzeni gospodarczej podmiotu konkurencyjnego w stosunku do przedsiębiorstwa skarżącej nie narusza jej interesu prawnego, a co najwyżej interes faktyczny, rozumiany jako zwiększenie konkurencji na lokalnym rynku podmiotów zajmujących się gospodarką odpadami komunalnymi i tym samym jako zwiększenie ryzyka utraty ewentualnego zamówienia przez skarżącą. Skarżąca nie jest bowiem podmiotem legitymującym się prawnie gwarantowanym uprawnieniem do wyłącznego świadczenia na terenie gminy usług w zakresie odbioru i zagospodarowania odpadów komunalnych, które to uprawnienie uniemożliwiałoby utworzenie przez jednostkę samorządu terytorialnego spółki prawa handlowego i powierzenie jej zadań w tym zakresie. Zaskarżona uchwała nie ogranicza prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą ani nie wprowadza żadnej dyskryminacji podmiotów gospodarczych świadczących usługi w zakresie odbioru i zagospodarowania odpadami komunalnymi na terenie ww. gmin, będących udziałowcami tworzonej spółki (nie wprowadza w tym względzie żadnych postanowień monopolizujących lokalny rynek gospodarki odpadami komunalnymi). Uchwała ta jest wyrazem realizacji przewidzianych przez prawo publiczne form wyboru wykonywania przez gminę zadań własnych z zakresu utrzymywania i porządku w gminie (zob. art. 7 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 9 ust. 1 u.s.g., a także art. 2 i art. 4 ust. 1 pkt 1 u.g.k.) (por. postanowienie WSA w Gdańsku z 20 lutego 2020 r., III SA/Gd 120/20)." (s. 6-7 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia WSA). Zatem niewadliwie uznał Sąd I instancji, iż skarżąca spółka nie wykazała, że zaskarżona uchwała narusza jej interes prawny lub uprawnienie, dlatego brak było podstaw do merytorycznego rozpoznania sprawy, czego konsekwencją jest zasadne odrzucenie skargi na przedmiotowa uchwałę przez Sąd I instancji w oparciu o art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), który stanowi, że: "Sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego." Końcowo wskazać trzeba, iż wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie spółki, w analizowanej sprawie, ze wskazanych wyżej powodów, WSA nie naruszył wskazanych w punkcie II petitum skargi kasacyjnej przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., art. 133 p.p.s.a. oraz art. 147 p.p.s.a. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.