II GSK 1058/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Ostrowska (spr.) Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic Protokolant asystent sędziego Magdalena Czyżewska po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 1459/20 w sprawie ze skargi D.P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 28 maja 2020 r. nr EA-I-287/109/20 w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od D.P. na rzecz Komendanta Głównego Policji 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

I Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 czerwca 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 1459/20, oddalił skargę D.P. (dalej: skarżący) na decyzję Komendant Głównego Policji z dnia 28 maja 2020 r., nr EA I-287/109/20, w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Sąd I instancji orzekał w następujących okolicznościach sprawy: Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi (dalej: Komendant Wojewódzki, organ I instancji) decyzją z dnia 6 maja 2019 r., nr WA-L-633/1250/00/19, skreślił skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Po rozpatrzeniu odwołania, Komendant Główny Policji (dalej: Komendant Główny, KGP, organ odwoławczy) decyzją z dnia 4 lipca 2019 r., nr EA I-522/451/19, uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując, że organ I instancji wydał decyzję przed upływem zakreślonego terminu do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, czym naruszył gwarancje procesowe strony. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi decyzją z dnia 8 stycznia 2020 r., nr WA-L-633/1250/00/20, skreślił skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. W uzasadnieniu wyjaśniono, że Komendant uzyskał informację z Sądu Rejonowego [...], że wydany w dniu 5 września 2019 r. wyrok nakazowy wobec skarżącego stracił moc, w związku z wniesionym sprzeciwem, co oznacza, że dalsze postępowanie karne prowadzone jest w trybie zwykłym. Ponadto organ wskazał, że wpłynął do niego akt oskarżenia wobec skarżącego o czyn określony w art. 267 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (obecnie: Dz. U. z 2025 r. poz. 383; dalej: k.k.) i art. 45 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o usługach detektywistycznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 129 ze zm.; dalej: ustawa o usługach detektywistycznych). Po rozpatrzeniu odwołania, Komendant Główny Policji decyzją z dnia 28 maja 2020 r., nr EA I-287/109/20, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256; dalej: k.p.a.) oraz art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2018 r. poz. 2142 ze zm.; dalej: ustawa o ochronie osób i mienia, u.o.m.) utrzymał w mocy decyzję Komendant Wojewódzkiego z dnia 8 stycznia 2020 r. II Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę zauważył, że w dacie wydania decyzji organu odwoławczego w stosunku do skarżącego toczyły się dwa postępowania o podobne czyny, tj. z art. 267 § 3 k.k. i art. 45 ustawy o usługach detektywistycznych. Wobec tego Sąd stwierdził, iż treść art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia jednoznacznie wskazuje na to, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy organ pozbawiony był luzu decyzyjnego. W sytuacji kiedy organ zostaje poinformowany, że wobec pracownika ochrony zostaje wszczęte postępowanie karne o przestępstwo umyślne, organ zobligowany jest bowiem do skreślenia go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Tym samym Sąd I instancji nie zgodził się z twierdzeniami skarżącego dotyczącymi tego, że samo wszczęcie postępowania o przestępstwo umyślne nie przesądza o konieczności podjęcia decyzji o skreśleniu go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Ponadto w ocenie Sądu I instancji, w niniejszej sprawie organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, zgodnie z regułami wynikającymi z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Jako podstawę prawną wyroku Sąd wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.). III Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu I instancji zaskarżając go w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Jednocześnie skarżący wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnie lub niewłaściwe zastosowanie, tj.: art. 42 ust. 3 Konstytucji i zawartej w nim zasady domniemania niewinności, polegające na uznaniu, iż dopuszczalne jest oraz zgodne z konstytucyjną zasadą domniemania niewinności, zastosowanie wobec osoby, która nie została skazana prawomocnym wyrokiem karnym nieodwracalnej sankcji w postaci skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, niezależnie od wyniku postępowania karnego; II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit c i art. 151 p.p.s.a. poprzez niewzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i w konsekwencji przyjęcie, iż: skarżący, bezprawnie zainstalował w cudzym pojeździe urządzenie służące do pozyskiwania informacji o trasie i tym samym o miejscu przebywania danej osoby. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów przedstawiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. IV W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego stosownie do obowiązujących w tym zakresie norm V Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Granice skargi są wyznaczone przez zawarte w niej podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne niż podane przez skarżącego naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, prawidłowe (tzn. jasne i niebudzące wątpliwości) sformułowanie zarzutów kasacyjnych jest warunkiem niezbędnym dla uznania, że zarzut jest usprawiedliwiony. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych oznacza obowiązek wnoszącego skargę kasacyjną powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem autora skargi kasacyjnej uchybił sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu oraz uzasadnienia ich naruszenia. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenia przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez sąd, z podaniem jednostki redakcyjnej (numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu). Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Sformułowanie zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa materialnego zawsze powinno łączyć się z wykazaniem na czym polegało wadliwe odczytanie przez sąd pierwszej instancji znaczenia treści przepisu, a następnie konieczne jest podanie właściwego, zdaniem skarżącego, rozumienia naruszonego przepisu. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumpcji). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej ma za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych (por. wyroki NSA z: 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; 9 marca 2005 r., sygn. akt GSK 1423/04; 10 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1657/04; 12 października 2005 r., sygn. akt I FSK 155/05; 23 maja 2006 r., sygn. akt II GSK 18/06; 4 października 2006 r., sygn. akt I OSK 459/06). Rozpoznawana skarga kasacyjna nie spełnia powyższych wymogów, zawierając wady zarówno w zakresie sformułowania zarzutów, jak i ich uzasadnienia. Sąd II instancji nie może domniemywać kierunków i zakresu weryfikacji wyroku Sądu I instancji, jeżeli wprost nie wynika to z treści skargi kasacyjnej. Wprawdzie wadliwość rozpoznawanej skargi kasacyjnej nie daje podstaw do odrzucenia tego środka prawnego, gdyż możliwa była rekonstrukcja przez Naczelny Sąd Administracyjny treści zarzutów na podstawie skonfrontowania ich treści z treścią uzasadnienia skargi kasacyjnej (por. uchwałę NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA nr 1/2010, poz. 1), ale brak precyzyjnie wskazanych podstaw kasacyjnych oraz niepełność uzasadnienia w zakresie wyjaśnienia istoty podnoszonych naruszeń, spowodowały znaczne ograniczenie zakresu kontroli zaskarżonego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skarżący kasacyjnie w pkt I petitum skargi kasacyjnej sformułował zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.: art. 42 ust. 3 Konstytucji i zawartej w nim zasady domniemania niewinności, polegające na uznaniu, iż dopuszczalne jest oraz zgodne z konstytucyjną zasadą domniemania niewinności, zastosowanie wobec osoby, która nie została skazana prawomocnym wyrokiem karnym nieodwracalnej sankcji w postaci skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, niezależnie od wyniku postępowania karnego. Odnosząc się do tak postawionego zarzutu należy w pierwszej kolejności stwierdzić jego niezasadność w zakresie w jakim wskazuje on na dokonanie błędnej wykładni art. 42 ust. 3 Konstytucji przez Sąd I instancji. Powodem tego jest brak odniesienia się przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do przywołanego w zarzucie przepisu Konstytucji i tym samym brak dokonania w zaskarżonym wyroku wykładni wyrażonej w art. 42 ust. 3 Konstytucji zasady domniemania niewinności. Niemniej jednak Naczelny Sąd Administracyjny mając na uwadze uchwałę NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, a także istotę sporu prawnego rozpatrywanej sprawy i zwięzłe uzasadnienie skargi kasacyjnej dostrzega, iż skarżący dąży w istocie do podważenia oceny Sądu I instancji, zgodnie z którą w sytuacji, gdy wobec pracownika ochrony zostaje wszczęte postępowanie karne o przestępstwo umyślne, organ zobligowany jest do skreślenia go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. W konsekwencji z pkt I petitum skargi kasacyjnej zdaje się wynikać zarzut naruszenia art. 42 ust. 3 Konstytucji i wyrażonej w niej zasady domniemania niewinności w opisanych powyżej okolicznościach sprawy. Dokonując oceny tak zrekonstruowanego zarzutu skargi kasacyjnej należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, iż wykładnia przepisu art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia stanowiącego materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji była już przedmiotem wielu wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego, które wskazują na ukształtowane i jednolite stanowisko, zarówno w sprawie interpretacji zawartej w tym przepisie normy prawnej, jak i co do zgodności tej regulacji z Konstytucją (por. wyroki NSA z: 8 listopada 2023 r., sygn. akt II GSK 2170/22; 11 października 2023 r., sygn. akt II GSK 856/20; 11 lipca 2023 r., sygn. akt II GSK 528/20; 26 maja 2023 r., sygn. akt II GSK 391/20; 30 marca 2023 r., sygn. akt II GSK 1483/19; 19 stycznia 2022 r., sygn. akt II GSK 2447/21; 16 maja 2019 r., sygn. akt II GSK 741/17; 6 lutego 2019 r., sygn. akt II GSK 5434/16; 17 stycznia 2019 r., sygn. akt II GSK 4618/16; 7 grudnia 2018 r., sygn. akt II GSK 4594/16). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę w pełni podziela przedstawioną w wymienionych judykatach argumentację. Stosownie do art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób, pracownika ochrony skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, w przypadku gdy pracownik ochrony fizycznej został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo. Przepis ten formułuje dwie niezależne od siebie przesłanki skreślenia pracownika z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej: 1) skazanie pracownika prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego; 2) wszczęcie w stosunku do pracownika postępowania karnego o przestępstwo umyślne. Spełnienie jednej z nich rodzi po stronie organu obowiązek rozstrzygnięcia sprawy wyłącznie poprzez skreślenie danej osoby z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Właściwy organ nie ma zatem – w tak ukształtowanym stanie prawnym – możliwości wyboru rozstrzygnięcia w tym zakresie. Przepis art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia zawiera więc normatywną konstrukcję tzw. związania administracyjnego, której obowiązywanie nie daje organom Policji żadnej możliwości odstąpienia od wykonania jego dyspozycji w razie stwierdzenia spełnienia określonych w nim przesłanek. Instytucja związania administracyjnego nie jest - co do zasady - sprzeczna z zasadami postępowania administracyjnego, jak też nie jest niedopuszczalna w świetle Konstytucji RP. Odnosząc się zatem do sformułowanego w pkt I petitum skargi kasacyjnej zarzutu dotyczącego zasady domniemania niewinności należy zauważyć, że art. 42 ust. 3 Konstytucji RP stanowi, że każdego uznaje się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego przyjmuje się, że konstytucyjna zasada domniemania niewinności ma przede wszystkim charakter gwarancyjny w stosunku do podejrzanego lub oskarżonego w toku procesu karnego, jej zakres zastosowania może być jednak rozszerzony także na inne postępowania represyjne (zob. wyroki TK w sprawach: sygn. K 22/01, z 23 października 2001 r., OTK ZU nr 7/2001, poz. 215 i sygn. SK 17/00, z 11 września 2001 r., OTK ZU nr 6/2001, poz. 165). Konstytucyjna zasada domniemania niewinności jest rozumiana jako wykluczająca uznanie winy i odpowiedzialności karnej bez postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem karnym, lecz nie wyłącza jakichkolwiek konsekwencji prawnych oddziałujących na sytuację podejrzanego lub oskarżonego - powiązanych z samym faktem toczącego się postępowania karnego (zob. wyrok TK z 19 października 2004 r., sygn. K 1/04, OTK ZU nr 9/A/2004, poz. 93). Podkreślić należy, że domniemanie niewinności, jako zasada procesu karnego, nie rozciąga się na postępowania, których celem nie jest zastosowanie sankcji karnej. Konstytucyjna gwarancja domniemania niewinności nie znajduje więc zastosowania w postępowaniach administracyjnych prowadzonych w sprawach o skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Zauważyć także trzeba, że rozciągnięcie stosowania zasady domniemania niewinności na wspomniane postępowania - w drodze wykładni prokonstytucyjnej - także nie jest dopuszczalne. Uniemożliwiłoby to realizację celów ustawy o ochronie osób i mienia, wyłączając skuteczny mechanizm sprawowanie kontroli nad działalnością gospodarczą regulowaną przepisami tej ustawy, podlegającą, z uwagi na ważny interes publiczny, nie tylko koncesjonowaniu, ale i innym ograniczeniom. Oczywistym jest, że pracownicy ochrony oraz przedsiębiorcy prowadzący działalność z zakresu ochrony osób i mienia, powinni dawać rękojmię prawidłowego wykonywania obowiązków, choćby z tej racji, że obejmują one działania mające na celu zapewnienie bezpieczeństwa życia, zdrowia i nietykalności osobistej innych osób, jak też działania zapobiegające przestępstwom i wykroczeniom przeciwko mieniu, przy użyciu środków ochrony fizycznej osób i mienia, w tym użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego, a nawet broni palnej. Z tego punktu widzenia nie budzi wątpliwości wprowadzenie specyficznych wymagań odnoszących się do przedstawicieli zawodów objętych regulacjami ustawy o ochronie osób i mienia - zarówno co do ich niekaralności za popełnienie przestępstwa umyślnego (skazanie prawomocnym wyrokiem sądu), jak i nieprowadzenia wobec nich postępowania karnego o takie przestępstwo. Powyższe rozważania, w świetle ustalonego i niepodważanego stanu faktycznego sprawy - wszczęcia przeciwko skarżącemu postępowania karnego i skierowania aktu oskarżenia do sądu powszechnego o czyn z art. 267 § 3 k.k. i art. 45 ustawy o usługach detektywistycznych - zaistniała obligatoryjna przesłanka zastosowania przez organ art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, co niewadliwie skontrolował Sąd I instancji w ramach objętego niniejszą skargą kasacyjną wyroku. Mając na uwadze przedstawione powyżej uwagi wstępne dotyczące sformalizowanego charakteru skargi kasacyjnej i przechodząc do oceny zarzutu naruszenia przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit c i art. 151 p.p.s.a. poprzez niewzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, należy wskazać, że jest on skonstruowany nieprawidłowo. Zauważyć bowiem należy, iż art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. są przepisami tzw. wynikowymi i warunkiem ich zastosowania w ramach kontroli instancyjnej jest spełnienie hipotezy w postaci stwierdzenia, czy niestwierdzenia przez sąd naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Ponadto ich naruszenie jest zawsze następstwem naruszenia innych przepisów, co oznacza, że zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. czy też art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Skarżący kasacyjnie, chcąc powołać się na zarzut naruszenia każdego z tych przepisów, jest zobowiązany bezpośrednio powiązać go z naruszeniem innych konkretnych przepisów, którym – jego zdaniem – uchybił wojewódzki sąd administracyjny (por. np. wyroki NSA z: 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2077/10; 13 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 1387/10; 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 87/10, 27 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 1311/10). W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 151 p.p.s.a. nie powiązał tego zarzutu z naruszeniem innych przepisów. W konsekwencji brak takich powiązań oznacza nieskuteczność zarzutu naruszenia zaskarżonym wyrokiem powołanych wyżej przepisów. Jednocześnie należy wskazać na całkowitą bezzasadność powiązania w ramach omawianego zarzutu skargi kasacyjnej przepisu art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd I instancji nie może bowiem, co do zasady, naruszyć łącznie tych przepisów. Oczywiste to jest w świetle ich treści, która w pierwszym przypadku stanowi o oddaleniu skargi, a w drugim o jej uwzględnieniu. Z logicznego punktu widzenia nie można zatem jednocześnie uwzględnić i oddalić skargi, z uwagi na wewnętrzną sprzeczność takiego stanowiska. Każdy z tych przepisów może być odrębną podstawą skargi kasacyjnej, ale który i w jakim zakresie, to zależy wyłącznie od strony, bowiem ona wyznacza zakres i kierunki postępowania kasacyjnego. Sąd drugiej instancji jest związany stanowiskiem strony i z urzędu nie może dokonywać modyfikacji jej stanowiska. Biorąc powyższe pod uwagę, skarga kasacyjna nie mogła podważyć prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji oceny legalności zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 184 p.p.s.a. należało ją oddalić. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.).