II GSK 753/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Andrzej Skoczylas sędzia NSA Wojciech Kręcisz sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 5 grudnia 2024 r. sygn. akt II SA/Ol 703/24 w sprawie ze skargi A. M. B. na czynność Prezesa Sądu Rejonowego w Braniewie z dnia [...]sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie informacji o wyniku konkursu na stanowisko referendarza sądowego postanawia: 1. uchylić zaskarżony wyrok, 2. odrzucić skargę, 3. zwrócić A. M. B. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie uiszczony wpis od skargi w wysokości 200 (słownie: dwieście) złotych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 5 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Ol 703/24 oddalił skargę A.B. na pismo Prezesa Sądu Rejonowego w Braniewie z [...] sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu na stanowisko referendarza sądowego w Sądzie Rejonowym w B. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Prezes Sądu Rejonowego w Braniewie [...] sierpnia 2024 r. przedstawił informację o wynikach konkursu na stanowisko referendarza sądowego w Sądzie Rejonowym w B. Konkurs został przeprowadzony w trybie określonym w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 marca 2012 r. w sprawie przeprowadzenia konkursu na stanowisko referendarza sądowego (Dz.U. 2023 poz. 2546; dalej: rozporządzenie MS). Praca konkursowa składała się z dwóch części: testu jednokrotnego wyboru oraz trzech kazusów, których rozwiązanie polegało na opracowaniu projektu postanowienia wraz z uzasadnieniem. Z przebiegu konkursu komisja konkursowa sporządziła szczegółowy protokół, z którego wynikało, że najwyższą liczbę punktów uzyskała M.S., przy czym sporządzono również listę rezerwową kandydatów. Na liście tej, na pierwszej pozycji znalazła się skarżąca A.B.. A.B. wniosła [...] sierpnia 2024 r. skargę na czynność Prezesa Sądu Rejonowego w Braniewie z [...] sierpnia 2024 r. w postaci rozstrzygnięcia konkursu nr [...] na stanowisko referendarza sądowego w Sądzie Rejonowym w B., zarzucając m.in. naruszenie § 7 ust. 3 rozporządzenia MS poprzez udostępnienie części kandydatom Systemu Informacji Prawnej LEX (dalej: SIP LEX), który zawiera oprócz tekstów aktów prawnych także komentarze, orzecznictwo i wzory pism. Skarżąca stwierdziła, że doprowadziło to do dyskryminacji kandydatów oraz naruszenia procedury konkursowej. Ponadto, skarżąca powołała się na naruszenie art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, wskazując na naruszenie zasady zaufania do państwa. W skardze wniosła o stwierdzenie bezskuteczności czynności i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi Prezes Sądu wniósł o oddalenie skargi. Stwierdził, że udostępnione kandydatom materiały obejmowały wyłącznie akty prawne, przy czym zarówno forma papierowa, jak i elektroniczna (SIP LEX) były równorzędnie dostępne dla wszystkich uczestników. Podkreślono, że skarżąca nie wskazała żadnego konkretnego przypadku naruszenia procedury przez któregokolwiek z uczestników. W czasie trwania konkursu żaden z uczestników nie zgłaszał ograniczonego dostępu do stanowisk komputerowych. Uczestniczka postępowania M.S. wniosła o odrzucenie skargi, podnosząc, że nie należy ona do właściwości rzeczowej sądu administracyjnego. Zarzuty skarżącej stanowią krytykę organizacji pracy organu, a nie czynność podlegającą kontroli sądu administracyjnego. Wyraziła także pogląd, że zarzuty sformułowane w skardze wniesionej przez skarżącą, stanowią skargę wniesioną w trybie art. 41a ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych, a organem właściwym do jej rozpatrzenia jest prezes sądu okręgowego. Sąd pierwszej instancji, odnosząc się do kwestii dopuszczalności skargi przytoczył stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyrok WSA w Lublinie z 22 grudnia 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 617/14, wyrok WSA w Białymstoku z 12 października 2023 r., sygn. akt II SA/Bk 593/23, wyrok NSA z 2 sierpnia 2024 r., sygn. akt III OSK 288/24, wyrok WSA w Warszawie z 10 sierpnia 2023 r., sygn. akt VIII SA/Wa 445/23), zgodnie z którym postępowanie konkursowe zmierzające do wyłonienia kandydata na wolne stanowisko referendarza sądowego w sądzie powszechnym jest postępowaniem z zakresu administracji publicznej, a czynności podejmowane w toku konkursu przez prezesa sądu są czynnościami z zakresu administracji publicznej. Podkreśla się, że "powstały w związku z prowadzeniem konkursu stosunek między jego uczestnikami a organem administracji publicznej (prezesem sądu), nie jest oparty na zasadzie równorzędności podmiotów. Poprzez określone w trakcie postępowania konkursowego czynności, jak np. dopuszczenie i niedopuszczenie kandydata do konkursu, ustalenie i ogłoszenie listy kandydatów dopuszczonych do konkursu, zakwalifikowanie kandydata do zatrudnienia na podstawie wyników konkursu, organ administracji dokonuje władczych rozstrzygnięć (czynności). Są one aktami stosowania prawa i kształtują sytuację prawną uczestników konkursu. Akty te są skierowane do zindywidualizowanego podmiotu i wyznaczają określoną sytuację prawną tego podmiotu w zakresie uprawnień wynikających z przepisów prawa (...)." Dlatego też postępowanie konkursowe zakończone ustaleniem jego wyników w sposób prawnie wiążący wpływa na sytuację prawną osób uczestniczących w konkursie. Wywołuje ono skutek, jaki wiąże się z wynikami konkursu i jest to możliwość objęcia określonego stanowiska w sądzie powszechnym, przy czym rekrutacja na te stanowisko odbywa się w sposób sformalizowany. Możliwe jest zatem zaskarżenie do sądu administracyjnego czynności dokonywanych w toku konkursu na wolne stanowisko referendarza sądowego, zaś uprawnionym do wniesienia takiej skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Następnie Sąd stwierdził, że skarżąca, jako kandydatka, która nie została wybrana w wyniku przeprowadzenia konkursu na stanowisko referendarza sądowego miała prawo wnieść skargę do sądu administracyjnego "na czynność Prezesa Sądu polegającą na informacji o wyniku konkursu na stanowisko referendarza sądowego, skoro czynność ta w sposób bezpośredni wpłynęła na jej interes prawny." W ocenie WSA czynność Prezesa Sądu mieści się w zakresie czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.). Sąd pierwszej instancji stwierdził, że uprawnienie do wniesienia skargi na informację o wynikach konkursu nie oznacza jednak, że w ramach tej skargi skarżąca może kwestionować prawidłowość czy też legalność całej procedury konkursowej, bowiem obowiązujące przepisy nie przewidują takiej możliwości. Zaskarżeniu podlegają ściśle określone czynności prezesa sądu podejmowane w ramach procedury konkursowej i od treści obowiązujących przepisów, w szczególności rozporządzenia MS, uzależniona jest ocena legalności tychże czynności. Zdaniem Sądu, skarżąca błędnie określiła, że przedmiotem skargi jest czynność Prezesa Sądu z [...] sierpnia 2024 r. w postacie rozstrzygnięcia konkursu nr [...] na stanowisko referendarza sądowego w Sądzie Rejonowym w B., gdyż czynność ta nie rozstrzygała żadnego konkursu. "Skarżona czynność ma charakter informacyjny stosownie do treści § 12 ust. 1 rozporządzenia MS i polegała na wydaniu komunikatu o wynikach ogłoszonego konkursu na stanowisko referendarza sądowego i musiała zawierać informacje określone w § 12 ust. 2 rozporządzenia MS." W tym kontekście informacja o wynikach konkursu, wydana zgodnie z § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia MS, stanowi czynność materialno-techniczną administracji publicznej, którą sąd administracyjny może kontrolować pod względem legalności. W tym stanie sprawy niezasadny pozostaje, w ocenie WSA, zarzut uczestniczki postępowania, że informacja Prezesa Sądu o wyniku konkursu na stanowisko referendarza sądowego mogła być poddana kontroli w ramach art. 41a ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych, zgodnie z którym organem właściwym do rozpatrzenia skargi na działalność prezesa sądu rejonowego jest prezes sądu okręgowego. W ocenie Sądu pierwszej instancji czynność Prezesa Sądu Rejonowego w Braniewie z [...] sierpnia 2024 r. w postaci informacji o wynikach konkursu na stanowisko referendarza sądowego była prawidłowa i zgodna z prawem. Przebieg konkursu został utrwalony w protokole sporządzonym przez sekretarza komisji konkursowej, a jego treść odpowiadała dyspozycji § 10 ust. 1 rozporządzenia MS. Sąd stwierdził, że wszystkim kandydatom zapewniono równe warunki oraz umożliwiono samodzielną pracę w obecności wszystkich członków komisji, przy czym zapewniono dostęp do tekstów aktów prawnych zarówno w formie papierowej, jak i elektronicznej poprzez System Informacji Prawnej LEX, co nie naruszało § 7 ust. 3 rozporządzenia MS. Ponadto, w ocenie Sądu skarżąca nie wykazała, aby którekolwiek z dopuszczonych w toku konkursu rozwiązań zostało wykorzystane przez uczestników konkursu w sposób niedozwolony, ani aby ograniczono dostęp do aktów prawnych. W konsekwencji, zarzuty dotyczące naruszenia § 7 ust. 3 rozporządzenia MS oraz art. 2 i 7 Konstytucji RP okazały się niezasadne, a czynność Prezesa Sądu była prawidłowa i legalna, co uzasadniało oddalenie skargi. A.B. zaskarżyła opisany wyrok w całości, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie, ewentualnie uchylenia zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznania skargi poprzez uchylenie zaskarżonego pisma Prezesa Sądu Rejonowego w Braniewie z [...]sierpnia 2024 roku nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu na stanowisko referendarza sądowego w Sądzie Rejonowym w B. oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Ponadto skarżąca, na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a., zrzekła się rozprawy. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzuciła naruszenie: 1) prawa materialnego tj. art. 146 § 1 w związku z art. 151 p.p.s.a. w związku z § 7 ust. 3 rozporządzenia MS poprzez jego błędną wykładnię polegającą na bezpodstawnym uznaniu, że udostępnienie w toku konkursu, (rozwiązywania kazusów) przez komisję konkursową jedynie części kandydatom Systemu Informacji Prawnej LEX, który zawiera oprócz tekstów aktów prawnych komentarze, orzecznictwo oraz wzory pism nie stanowi dyskryminacji oraz jest to zgodne z określoną w ww. rozporządzeniu procedurą; 2) prawa materialnego tj. art. 146 § 1 w związku z art. 151 p.p.s.a. w związku z § 7 ust. 3 rozporządzenia MS poprzez jego błędną wykładnię polegającą na bezpodstawnym uznaniu, że nie było w trakcie konkursu takiej sytuacji, aby którykolwiek z kandydatów nie mógł skorzystać z tekstu aktu prawnego udostępnionego w systemie informatycznym; 3) prawa materialnego, tj. art. 2 i art. 7 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię i bezpodstawne przyjęcie, że działania organu polegające na: przeprowadzeniu i rozstrzygnięciu konkursu wbrew procedurom zawartym w rozporządzeniu MS odpowiadają konstytucyjnej definicji "działania przez organ władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa"; 4) przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 2 pkt 4 w związku z art. 146 § 1 p.p.s.a., 151 p.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej czynności Prezesa Sądu, mimo, że zaskarżona czynność organu została dokonana z naruszeniem § 7 ust. 3 rozporządzenia MS, a także art. 2 i 7 Konstytucji RP, co skutkowało nieuzasadnionym oddaleniem skargi, pomimo, że skarżąca wykazała, że konkurs został przeprowadzony niezgodnie z procedurą wskazaną w przepisach rozporządzenia MS, jak również wykazania przez skarżącą, że warunki w jakich konkurs został przeprowadzony dyskryminowały osoby, które nie mogły skorzystać z Systemu Informacji Prawnej LEX; 5) przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy, tj. wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżącą w skardze na czynność organu w sytuacji, w której rozpoznanie tych zarzutów winno skutkować uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonej czynności (względnie stwierdzenia jej bezskuteczności); 6) przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy i dokonanie oceny pod względem zgodności z prawem czynności, która nie była przedmiotem zaskarżenia, w sytuacji w której prawidłowe określenie przedmiotu winno skutkować uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonej czynności (względnie stwierdzenia jej bezskuteczności); 7) przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. wobec braku jakiegokolwiek ustosunkowania się do zarzutu skargi, które pozwoliłoby dokonać oceny zasadności zapadłego wyroku w zakresie powołanych podstaw zaskarżenia. Kontrola działalności administracji okazała się być w tym zakresie niepełna, gdyż nie wykazano, dlaczego zarzut skarżącej okazał się być bezzasadny. Tego typu naruszenie przepisów postępowania ogranicza również kontrolę instancyjną Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie dając poznać przesłanek, jakimi kierował się Sąd pierwszej instancji przy uznaniu niezasadności podstaw zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 189 p.p.s.a., jeżeli skarga ulegała odrzuceniu albo istniały podstawy do umorzenia postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem uchyla wydane w sprawie orzeczenie oraz odrzuca skargę lub umarza postępowanie. Z powyższego unormowania wynika, że nie tylko wojewódzki sąd administracyjny ma obowiązek badania z urzędu dopuszczalności skargi, lecz także, że obowiązek ten spoczywa na Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w pierwszej kolejności należało odnieść się do kwestii charakteru prawnego czynności Prezesa Sądu polegającej na poinformowaniu o wyniku konkursu na stanowisko referendarza sądowego, a w konsekwencji do istnienia drogi sądowej w sprawie ze skargi na taką czynność. Właściwość sądów administracyjnych jest uregulowana w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.; dalej: p.u.s.a.), ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz w ustawach szczególnych. Zgodnie z art. 1 § 1 p.u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wyznaczona przepisem ustrojowym właściwość sądów administracyjnych została skonkretyzowana w przepisach ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Artykuł 1 p.p.s.a. przewiduje, że ustawa ta normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jej przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Z kolei art. 2 p.p.s.a. ustala właściwość w zakresie rozstrzygania spraw sądowoadministracyjnych, wskazując, że do rozpoznawania tych spraw powołane są sądy administracyjne. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim wymienione, w tym na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (art. 3 § 2 pkt 8) oraz na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 9). Ponadto, zgodnie z treścią art. 3 § 2a p.p.s.a., art. 3 § 3 i art. 4 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak też spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. W przypadku naruszenia przepisów o właściwości sądu administracyjnego postępowanie przed tym sądem dotknięte jest wadą nieważności (art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). W tym miejscu należy zauważyć, że z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. wynika, że akty i czynności podlegają kontroli sądów administracyjnych jeżeli: 1) mają charakter władczy, chociaż nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, 2) są podejmowane w sprawach indywidualnych, 3) mają charakter publicznoprawny, ponieważ tylko w takim zakresie działalność administracji publicznej została poddana kontroli sądów administracyjnych, 4) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego (por. np. J.P. Tarno, W. Chróścielewski, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2011, s. 375; R. Stankiewicz, Inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej jako przedmiot kontroli sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), Przegląd Prawa Publicznego 2010, nr 11, s. 41; postanowienia NSA z 28 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 1756/06 oraz z 30 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 1784/06). Podkreślenia także wymaga, że akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., są podejmowane poza postępowaniem jurysdykcyjnym z właściwą mu formą decyzji lub postanowienia, a zatem odpowiadają one nie formule stosowania prawa, ale wykonywania prawa, a więc formule wykonawczej, która wyraża się w urzeczywistnianiu (realizacji) dyspozycji normy prawnej kreującej konkretny (a więc już istniejący) stosunek administracyjny i wynikające z niego uprawnienie lub obowiązek (por. Z. Kmieciak, Glosa do uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07, Orzecznictwo Sądów Polskich 2008, z. 5, poz. 51, s. 350 – 351; postanowienie składu siedmiu sędziów NSA z 14 stycznia 2009 r., II GPS 7/08.). Uwzględniając cechy charakteryzujące akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., nie ma podstaw do przyjęcia, że informacja prezesa sądu o wyniku konkursu na stanowisko referendarza sądowego posiada te cechy, a co za tym idzie, że odpowiada formule działania, która wymaga istnienia stosunku administracyjnego (wynikającego z niego uprawnienia lub obowiązku), którego źródłem jest wykonywana przez organ administracji norma prawna, kreująca ten stosunek. Sąd pierwszej instancji błędnie zatem uznał, że informacja o wyniku konkursu na stanowisko referendarza sądowego stanowi czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Z przepisów § 7 - § 12 rozporządzenia MS wynika, że regulują one przebieg konkursu, formę jego utrwalenia, a także warunki zakwalifikowania do zatrudnienia na stanowisku referendarza sądowego. Komisja konkursowa oblicza liczbę punktów uzyskanych przez poszczególnych kandydatów i wskazuje kandydata, który uzyskał najwyższą liczbę punktów, czyli kandydata do zatrudnienia na stanowisku referendarza sądowego. Można zatem przyjąć, że kandydat który uzyskał najwyższą liczbę punktów jest potencjalną stroną stosunku pracy, nie jest natomiast stroną istniejącego stosunku administracyjnego, którego źródłem jest wykonywana przez prezesa sądu norma prawna kreująca ten stosunek. Informacja prezesa sądu o wynikach konkursu nie jest ukierunkowana na wywołanie skutków prawnych wobec uczestników konkursu i sama w sobie nie zmienia ich sytuacji prawnej. Stanowi ona w istocie realizację obowiązku prezesa sądu określonego w § 12 ust. 1 rozporządzenia MS - podanie do publicznej wiadomości (w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie sądu oraz w Biuletynie Informacji Publicznej), wyników konkursu tj. ustalone przez komisję konkursową liczby punktów uzyskanych przez poszczególnych kandydatów. Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, zaskarżona czynność ma wyłącznie charakter informacyjny, a zatem nie jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a co za tym idzie, że nie podlega ona kontroli sądu administracyjnego. Sąd pierwszej instancji błędnie uznał, że informacja o wyniku konkursu na stanowisko referendarza sądowego stanowi czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W piśmiennictwie zasadnie wskazuje się, że niedopuszczalność skargi z powodu braku właściwości sądu administracyjnego ma miejsce wówczas, gdy skarga: 1) dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądu administracyjnego (art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 p.p.s.a.); albo 2) została wniesiona w sprawie wyłączonej z zakresu właściwości tego sądu (art. 5 p.p.s.a.); albo 3) została wniesiona w sprawie podlegającej kognicji sądu powszechnego (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2010, s. 190). Naczelny Sąd Administracyjny mając powyższe na uwadze uchylił zaskarżony wyrok i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odrzucił skargę.