II GSK 1055/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 7 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 2363/20 w sprawie ze skargi A. z siedzibą w N. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wystawienie świadectwa jakości niezgodnego ze stanem faktycznym 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od A. z siedzibą w N. na rzecz Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów 1100 (tysiąc sto) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

I Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 2363/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej jako: "p.p.s.a.") w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w N. (dalej jako: "skarżąca") na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] sierpnia 2020 r. w przedmiocie kary pieniężnej za wystawienie świadectwa jakości niezgodnego ze stanem faktycznym, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia [...] czerwca 2020 r., umorzył postępowanie administracyjne oraz zasądził zwrot kosztów postępowania. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy. W toku przeprowadzonej w dniu 24 lutego 2020 r. kontroli skarżącej w zakresie spełniania przez nią obowiązków określonych w art. 6b i 6c oraz zakazu z art. 7 ust. 7a ustawy z 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (Dz. U. z 2019 r., poz. 660; dalej jako: "ustawa o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw") zbadano w akredytowanym laboratorium próbkę znajdującego się w ofercie skarżącej paliwa stałego - węgla kamiennego, miału. W sprawozdaniu z badania wskazano, że paliwo wprawdzie spełnia wymagania określone w § 2 rozporządzenia Ministra Energii z dnia 27 września 2018 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych (Dz. U. poz. 1890; dalej jako: "rozporządzenie Ministra Energii z 27 września 2018 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych"), ale nie spełnia kryteriów jakościowych, zawartych w dostarczonym przez skarżącą świadectwie jakości (deklarowana wartość opałowa to 23,684 MJ/kg, zaś faktyczna to 22,186 MJ,186 MJ/kg, a podana wartość wilgoci całkowitej 12,6%, zaś faktyczna to 18,3%). Wobec powyższych ustaleń decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. Opolski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 10 000 złotych. Organ uznał, że skarżąca podlega karze pieniężnej, bowiem wprowadzając do obrotu paliwo stałe była obowiązana podać w świadectwie jakości dane zgodne ze stanem faktycznym. W wyniku odwołania decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] sierpnia 2020 r. W uzasadnieniu, organ wskazał, że zostały spełnione przesłanki do nałożenia kary administracyjnej za wystawienie świadectwa jakości niezgodnie ze stanem faktycznym. Zaakcentował, że przedsiębiorca może we własnym zakresie zbadać zakupiony węgiel i nie musi posługiwać się certyfikatem producenta w celu wystawienia świadectwa jakości. Ocenił, że skarżąca nie była zobowiązana do deklarowania w świadectwie jakości parametrów korzystniejszych niźli te, wynikające z przepisów rozporządzenia, ale skoro to uczyniła, musiała liczyć się z odpowiedzialnością za podanie nieprawdziwych danych. Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd pierwszej instancji uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia [...] czerwca 2020 r., umorzył postępowanie administracyjne oraz zasądził zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że pojęcie "wprowadzenia do obrotu" zostało sprecyzowane w art. 2 ust. 1 pkt 14a ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Przepis ten stanowi, że należy je rozumieć jako sprzedaż lub inną formę zbycia paliw stałych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z przeznaczeniem do użycia w gospodarstwie domowym. Sąd wyjaśnił, że w przepisach ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw opowiedziano się za jego szeroką definicją w/w pojęcia, obejmującą nie tylko pierwszą czynność przekazania towaru przez jego wytwórcę bądź importera, ale każde zbycie tego towaru. A zatem – w ocenie Sądu - zasadnie przyjęto w niniejszej sprawie, że skarżąca wprowadzała do obrotu paliwo stałe. Bezspornym w ocenie Sądu pozostało także to, że skarżąca była zobowiązana do świadectwa jakości paliwa stałego (węgla kamiennego w postaci miału), którego sprzedaż prowadzi, a także to, że wskazane w wystawionym świadectwie wartości nie odpowiadały rzeczywistym przymiotom tego paliwa. Deklarowana wartość opałowa na poziomie 23,684 MJ/kg była zawyżona, bo faktyczna to 22,186 MJ,186 MJ/kg, zaś podana w świadectwie wartość wilgoci całkowitej 12,6% była zaniżona, bo w rzeczywistości było to 18,3%. Natomiast – zdaniem Sądu - organ wadliwie przyjął, że fakty te wyczerpywały uregulowane w art. 35a pkt 9 lit. b o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw przesłanki nałożenia kary pieniężnej. Przepis art. 35a pkt 9 lit. b o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw penalizuje wystawienie świadectwa jakości, w którym wartości parametrów paliwa stałego są niezgodne ze stanem faktycznym, ale jednocześnie zastrzega, że zachowaniu temu towarzyszyć ma naruszenie obowiązku. Skoro więc zamieszczona w tym przepisie norma sankcjonująca odwołuje się do obowiązku przedsiębiorcy, należy pod tym pojęciem rozumieć wyłącznie powinność wynikającą z ustawy. Wśród przepisów ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, co zresztą przyznano w zaskarżonej decyzji, brak było możliwości odnalezienia skierowanego wobec przedsiębiorcy nakazu ujawnienia w świadectwie jakości paliwa faktycznych danych produktu. Sąd wyjaśnił, że przedsiębiorca jest bowiem jedynie zobowiązany do wskazania wartości parametrów oraz wymagań jakościowych paliwa stałego, dla którego świadectwo jest wystawiane, a określonych w przepisach rozporządzenia (art. 6c ust. 1 w związku z art. 6d pkt 6 i 7 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw) oraz zamieszczenia oświadczenia, zgodnie z którym paliwo stałe, dla którego jest wystawiane to świadectwo, spełnia wymagania jakościowe określone w przepisach rozporządzenia (art. 6d pkt 8 w/w ustawy). Sąd zaznaczył, że zawierający normę sankcjonowaną art. 6c ust. 1 w/w ustawy obliguje bowiem jedynie do sporządzenia dokumentu potwierdzającego "spełnienie przez paliwo stałe wymagań jakościowych", nie zaś do określenia szczegółowych przymiotów paliwa stałego. Tego rodzaju opis produktu nie jest więc wynikiem realizacji ustawowo określonej powinności, a w konsekwencji, podanie danych niezgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy wymyka się spod regulacji ustawowej. Nałożenie sankcji z powodu wykrytej przez organ rozbieżności pomiędzy danymi wskazanymi w świadectwie jakości a rzeczywistymi cechami paliwa stałego nie znajduje zatem umocowania ustawowego. Wobec czego, w ocenie Sądu, nie można było w przedstawionym stanie faktycznym ukarać skarżącej karą administracyjną przewidzianą w art. 35a pkt 9 lit. b ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. II Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów złożył skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości. I. Skarżący kasacyjnie organ na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przez Sąd pierwszej instancji następujących przepisów prawa materialnego: 1. zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez błędna wykładnie art. 6c ust. 1 w związku z art. 35a pkt 9 lit. b, art. 3 ust. 2, art. 6d pkt 6 i 7, art. 7 ust. 7a pkt 3 i 5 ustawy o systemie monitorowania jakości paliw polegającą na mylnym zrozumieniu treści art. 6c ust. 1 w/w ustawy i wywiedzeniu przez Sąd, że z nazwy dokumentu tamże wskazanej wynika brak normy sankcjonowanej dla art. 35a pkt 9 lit. b w/w ustawy, podczas gdy treść normy sankcjonowanej dla art. 35a pkt 9 lit. b należy wywodzić nie tylko z art. 6c ust. 1 lecz również z art. 6d pkt 6, a także z zakazu wprowadzania do obrotu paliw stałych bez wymaganego świadectwa jakości określonego w art. 7 ust. 7a pkt 5 w/w ustawy. 2. zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez błędna wykładnie art. 6d pkt 6 w związku z art. 6c ust. 1, art. 6d pkt 7, art. 6e, art. 7 ust. 7a pkt 5 oraz w związku z art. 35a pkt 9 lit b ustawy o systemie monitorowania jakości paliw, polegającą na nieprawidłowym odczytaniu normy prawnej zawartej w przepisie art. 6d pkt 6 w/w ustawy i w konsekwencji na przyjęciu przez Sąd, że przepis ten nie nakłada na przedsiębiorcę obowiązku określenia szczegółowych przymiotów paliwa stałego, podczas gdy prawidłowa wykładnia art. 6d pkt 6 w/w ustawy nakazuje wskazanie faktycznych wartości parametrów paliwa stałego w świadectwie jakości w momencie wprowadzania tego paliwa do obrotu. 3. zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez błędna wykładnie art. 35a pkt 9 lit, b w związku z art. 6c ust. 1, art. 6d pkt 6- 7, art. 7 ust. 7a pkt 3 i 5, art. 35d ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie monitorowania jakości paliw polegającą na nieprawidłowym odczytaniu normy prawnej w przepisie art. 35a pkt 9 lit, b w/w ustawy poprzez wadliwe przyjęcie, że brak jest normy sankcjonowanej stanowiącej podstawę do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie obowiązku wystawienia świadectwa jakości, w którym wartości parametrów paliwa stałego powinny być zgodne ze stanem faktycznym, podczas gdy obowiązek wskazania parametrów jakościowych zgodnych ze stanem faktycznym należy wywieść z art. 6c ust. 1, art. 6d pkt 6, art. 7 ust. 7a pkt 5 w/w ustawy. 4. zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 35a pkt 9 lit, b w związku z art. 35d ust. 1 pkt 1 w/w ustawy polegającym na bezzasadnym zarzuceniu błędu subsumcji organom Inspekcji Handlowej i polegającego na przyjęciu, że do ustalonego stanu faktycznego przez organy Inspekcji Handlowej nie ma zastosowania przepis art. 35a pkt 9 lit. b w/w ustawy, co powoduje, że nie można ukarać przedsiębiorcy karą administracyjną w tym przepisie przewidzianą. II. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi skarżący kasacyjnie organ zarzucił naruszenie przez Sąd pierwszej instancji następujących przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 1. zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a, i w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit a) i § 2 pkt 5 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych polegającego na zastosowaniu art. 200 p.p.s.a. i pominięciu przesłanek z art. 205 § 2 p.p.s.a. poprzez zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w postaci wynagrodzenia dla radcy prawnego niewystępującego w sprawie, podczas gdy brak było podstaw do wydania orzeczenia w tym przedmiocie. 2. zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 3 § 2 i art. 134 § 1 p.p.s.a i w związku z art. 35a pkt 9 lit. b ustawy o systemie monitorowania jakości paliw poprzez wydanie orzeczenia i poddanie sądowej kontroli działalności administracji publicznej dyspozycji przepisu art. 35a pkt 9 lit. b w/w ustawy i niepoddanie tej kontroli dyspozycji tego przepisu w powiązaniu z ustalonym przez organy stanem faktycznym sprawy, co skutkowało wydaniem rozstrzygnięcia poza granicami danej sprawy i bezzasadnym zarzuceniem organom błędu subsumcji. Wskazując na powyższe zarzuty autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia przez Sąd w/w wniosków autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a., zrzekał się rozprawy. III Skarżący w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej skargi kasacyjnej, rozpoznanie bez przeprowadzenia rozprawy oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. IV Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna i skutkuje uchyleniem zaskarżonego wyroku oraz oddaleniem skargi. Po pierwsze należy zauważyć, że zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Organ wnoszący skargę kasacyjną złożył oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy, zaś skarżący, w terminie czternastu dni od doręczenia odpisu skargi kasacyjnej, złożył odpowiedź na skargę kasacyjną w której zawarł wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej bez przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Przechodząc do oceny zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej należy podkreślić, że istota sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie dotyczy kwestii prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów stwierdził, że decyzja ta jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji są niezgodne z prawem. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji uznał, iż zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy był wystarczający do uznania, że skarżąca spółka była zobligowana do wystawienia świadectwa jakości paliwa stałego, a także uznał, że wskazane przez skarżącą w wystawionym świadectwie wartości nie odpowiadały rzeczywistym przymiotom paliwa (węgla kamiennego w postaci miału). Jednocześnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że przepisy ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw obligują jedynie do sporządzenia dokumentu potwierdzającego "spełnienie przez paliwo stałe wymagań jakościowych", a nie obligują do szczegółowego określenia przymiotów paliwa stałego. Podanie takich informacji pozostaje poza ustawowo określonymi obowiązkami. W związku z powyższym podkreślić należy, że zarówno z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jak i ze skargi kasacyjnej wynika, że okoliczności faktyczne stanowiące podstawę faktyczną rozstrzygnięcia podjętego w niniejszej sprawie nie budzą wątpliwości i w istocie nie stanowią przedmiotu sporu. Ocenę zasadności zarzutów skargi kasacyjnej opartych na podstawie kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. należy poprzedzić przypomnieniem, że trafnie podnosi się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż ustawowo określonym celem systemu kontrolnego przewidzianego w ustawie o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw jest ograniczanie negatywnych skutków oddziaływania paliw na środowisko oraz zdrowie ludzi (art. 1 ust. 1 tej ustawy). Z tego właśnie względu ustawodawca wprowadził obowiązek wystawiania, przekazywania i przechowywania świadectw jakości paliw stałych, które mają zapewnić realizację prawa konsumenta do informacji w zakresie zastosowanego systemu certyfikacji lub innego dokumentu stanowiącego podstawę do uznania, że określony rodzaj paliwa stałego, dla którego jest wystawiane świadectwo jakości, spełnia wymagania jakościowe, co do wartości parametrów paliwa stałego, dla którego jest wystawiane świadectwo jakości (art. 6d pkt 5-7 tej ustawy). Tak więc penalizacja na gruncie prawa administracyjnego zachowania polegającego na wystawieniu świadectwa jakości, w którym wartości parametrów paliwa stałego są niezgodne z ze stanem faktycznym, została motywowana przez ustawodawcę potrzebą zapewnienia rzetelnej i wyczerpującej informacji nabywców (konsumentów) odnośnie do nabywanego produktu. To zaś, zważywszy na przeznaczenie oraz sposób wykorzystywania wymienionego produktu (cele grzewcze) - było również motywowane potrzebą zapewnienia konsumentom szeroko rozumianego bezpieczeństwa, w tym ochrony życia i zdrowia. Stąd też potrzeba zapewnienia efektywnej ochrony wymienionych wartości oraz dóbr prawnie chronionych powodowała określenie wysokości minimalnej kary pieniężnej za wymienione naruszenie na poziomie 10.000 zł. (vide: wyroki NSA z dnia: 18 sierpnia 2020 r., sygn. akt II GSK 497/20, 3 grudnia 2020 r., sygn. akt II GSK 724/20). Stosownie do treści art. 6c ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw przedsiębiorca w momencie wprowadzenia do obrotu paliwa stałego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. a i b wystawia dokument (świadectwo jakości) potwierdzający spełnienie przez paliwo stałe wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2 ustawy. Treść przepisu wprost wskazuje, że "wymagania jakościowe", które winny zostać wskazane w dokumencie jakim jest "świadectwo jakości" zostały określone w przepisach wydanych na podstawie ustawowej delegacji zawartej w art. 3a ust.2 ustawy. Biorąc pod uwagę przedmiot postępowania administracyjnego za oczywiste trzeba uznać, że determinowany nim zakres koniecznych do ustalenia faktów nie mógł pomijać treści art. 6c oraz art. 6d i art. 6e o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw w związku z art.35a pkt 9 lit. b ustawy, jak również art. 35d ust. 4 tej ustawy. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarżąca spółka, jako przedsiębiorca wprowadzający do obrotu paliwo stałe w postaci węgla kamiennego - miału, miała obowiązek wystawić świadectwo jakości, w którym wartości parametrów paliwa stałego będą zgodne ze stanem faktycznym. Naruszenie tego obowiązku stanowi delikt administracyjny, o którym mowa w art. 35a pkt 9 lit. b ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Poza sporem pozostaje także okoliczność, że wartości parametrów zadeklarowane przez skarżącą spółkę w świadectwie jakości są niezgodne ze stanem faktycznym. Z przeprowadzonych badań laboratoryjnych wynika bowiem, że powyższa okoliczność odnosi się do zadeklarowanego w świadectwie jakości parametru wartości opałowej (deklarowana 23,684 MJ/kg, stwierdzona 22,186 MJ/kg) oraz parametru zawartości wilgoci całkowitej (deklarowana 12,6 %, stwierdzona 18,3%). W tym miejscu należy podkreślić, że w wydanym na podstawie ustawowej delegacji zawartej w art. 3a ust. 2 ustawy, rozporządzeniu Ministra Energii z dnia 27 września 2018 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych wskazuje się, że wymagania jakościowe dla paliw stałych określa załącznik do rozporządzenia (§ 1 rozporządzenia). Natomiast załącznik określając wartości dla konkretnych parametrów paliw stałych wskazuje na wartość minimalną i wartość maksymalną każdego parametru (tak też jest w przypadku paliwa stałego objętego niniejszym postępowaniem). Z kolei treść art. 35a pkt 9 lit. b ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw przewiduje, że karze pieniężnej podlega przedsiębiorca, który wystawia świadectwo jakości określając w nim wartość parametrów paliwa niezgodnie ze stanem faktycznym. Tak więc w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jeżeli wartości parametrów paliwa stałego wprowadzanego do obrotu, które zostaną wskazane w treści świadectwa jakości będą mieściły się w granicach określonych w załączniku do rozporządzenia wykonawczego ale będą niezgodne ze stanem faktycznym, poprzez zawyżenie bądź zniżenie parametrów wskazanych w załączniku w stosunku do rzeczywistego stanu tych parametrów stwierdzonych w kontrolowanym paliwie stałym, to wówczas taka sytuacja będzie uzasadniała stwierdzenie, iż doszło do naruszenia art. 35a pkt 9 lit. b ustawy w związku z art. 6d pkt 6 i pkt 7 ustawy. Przedstawiając powyższą argumentację nie można tracić z pola widzenia i tego, że w oparciu o ustawowo określoną delegację zawartą w art. 6e ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, rozporządzeniem Ministra Energii z dnia 27 września 2018 r. w sprawie wzoru świadectwa jakości paliw stałych (Dz. U. poz. 1892) został określony wzór świadectwa jakości paliw stałych, w którym w rubryce 8 należy przedstawić wartości dopuszczalne minimalne i maksymalne dla konkretnych parametrów (między innymi wartość opałową i zawartość wilgoci całkowitej), które są określone w powołanym wyżej rozporządzeniu w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych, a w rubryce 7 przedsiębiorca ma wskazać wartość parametrów z uwzględnieniem wartości dopuszczalnych określonych w/w rozporządzeniu. Nie oznacza to jednak dowolności w określeniu tych parametrów przez przedsiębiorcę, w tym znaczeniu, że nie wystarczy podać parametry mieszczące się w zakreślonych ramach (minimalne-maksymalne). Koniecznym jest, aby wskazane przez przedsiębiorcę parametry spełniały te wymogi i były zgodne ze stanem faktycznym. Prezentowane stanowisko, jak to już wyżej wskazano, jest uzasadnione potrzebą zapewnienia rzetelnej i wyczerpującej informacji dla nabywców (konsumentów) odnośnie do nabywanego produktu, tak aby pełna informacja odnośnie konkretnego produktu zapewniała konsumentowi rzeczywiste prawo wyboru w zakresie podejmowania decyzji o zakupie. W związku z powyższym, uznając zasadność zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego oraz mając na uwadze konieczność zapewnienia efektywnej ochrony wskazanych wyżej wartości i dóbr należało uchylić zaskarżony wyrok, a wobec wyjaśnienia okoliczności faktycznych stanowiących podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, a tym samym wyjaśnienia istoty sprawy, na podstawie art. 188 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. należało oddalić skargę. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.