II GSK 1025/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant Marcin Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 10 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 610/14 w sprawie ze skargi Gminy A. na decyzję Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków finansowych przyznanych w ramach umowy o dofinansowanie projektu 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy; 2. zasądza od Gminy A. na rzecz Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego 3441 (trzy tysiące czterysta czterdzieści jeden) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 10 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 610/14, po rozpoznaniu skargi G. S. K. na decyzję Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie zwrotu dofinansowania, uchylił zaskarżoną decyzję. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., Zarząd Województw Kujawsko-Pomorskiego zobowiązał G. S. K.(skarżąca) - do zwrotu części dofinansowania wykorzystanego z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 885. - zwanej dalej "u.f.p.") przyznanego na podstawie umowy o dofinansowanie nr [...] zawartej w Toruniu w dniu [...] maja 2010 r. na realizację projektu pn. "Przygotowanie terenów pod realizacją II etapu [...]", w wysokości 328.018,03 zł wraz z należnymi odsetkami. Organ wskazał, że postępowaniu przetargowym skarżąca naruszyła przepis art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (j-t. Dz.U. z 2013 r, poz. 907 z późn. zm. - zwanej dalej "p.z.p.") poprzez sformułowanie zbyt nadmiernego wymogu wykazania spełnienia warunku "wiedza i doświadczenie" w odpowiedzi na zapytanie wykonawcy do SIWZ. Zgodnie z odpowiedzią jakiej zamawiający udzielił wykonawcy na zapytanie do SIWZ wykazanie tego warunku zostanie spełnione, jeśli wykonawca przedstawi referencje wystawione dla konsorcjum, którego był członkiem tylko w przypadku, gdy był liderem tego konsorcjum. Skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz umorzenia postępowania w przedmiocie zwrotu dofinansowania. Zarząd Województwa Kujawsko-Pomorskiego decyzją z dnia [...] marca 2014 r., po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylając powyższą decyzję Zarządu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako p.p.s.a.) na wstępie wskazał, że w sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Według regulacji zawartych w powyższej ustawie organami I instancji uprawnionymi do wydawania decyzji w Sygn. akt II GSK 1025/15 przedmiocie zwrotu płatności dokonanych w ramach programów finansowania ze środków europejskich, są instytucje zarządzające będące jednostkami sektora finansów publicznych (art. 61 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 60 pkt 6, art. 2 pkt 5, art. 5, ust 3 pkt 1, pkt 2 i pkt 4 oraz art. 9 pkt 2 u.f.p.). Od decyzji w przedmiocie zwrotu takich środków wydanej w I instancji przez Instytucję Zarządzającą czyli Zarząd Województwa przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do tego samego organu, do którego to wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji (art. 61 ust. 4 i ust. 5 u.f.p.). Zgodnie z art. 67 powyższej ustawy do spraw dotyczących tych należności, nieuregulowanych w ustawie o finansach publicznych, stosuje się wprost przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (teks jedn.; Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej "k.p.a") i odpowiednio przepisy art. 21 do 119 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacji podatkowej (Dz.U. nr 8 poz. 60, ze zm.; dalej "o.p."). Należy przyjąć, że postępowanie przed organami reguluje k.p.a., gdyż przepisy Ordynacji podatkowej nie dotyczą postępowania w ścisłym tego słowa znaczeniu. Sąd I instancji wskazał, że w decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. - jako organ działający w pierwszej instancji - wymieniony został cały Zarząd Województwa Kujawsko-Pomorskiego w składzie: P. C. (marszałek), E. H. (wicemarszałek), D.K. (wicemarszałek), S. K. (członek zarządu), M. K. (członek zarządu), przy czym decyzja ta podpisana została przez marszałka P. C. oraz dwóch członków zarządu tj. S. K. i M. K. W decyzji z dnia [...] marca 2014 r. - po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzeniem sprawy - zostały wymienione jako osoby rozpatrujące wniosek te same osoby, co w przypadku decyzji w I instancji, przy czym decyzję tą podpisały następujące osoby tj. E. H. (wicemarszałek), D. K. (wicemarszałek), S. K. (członek zarządu), M. K. (członek zarządu). Sąd I instancji stwierdził, że ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r., poz. 596 ze zm.) w art. 46 ust. 2a stanowi, że decyzje wydane przez zarząd województwa w sprawach z zakresu administracji publicznej podpisuje marszałek, a w decyzji wymienia się imiona i nazwiska członków zarządu, którzy brali udział w wydaniu decyzji. Skład liczbowy zarządu województwa jest określony przez ustawę o samorządzie województwa i wynosi - zgodnie z art. 31 ust. 2 - pięć osób. W skład zarządu wchodzą marszałek województwa jako jego przewodniczący, wicemarszałek lub 2 wicemarszałków i pozostali członkowie. Na mocy art. 31 ust. 4 ustawy o samorządzie województwa zarząd jako organ kolegialny Sygn. akt II GSK 1025/15 podejmuje uchwały zwykłą większością głosów w obecności, co najmniej połowy ustawowego składu. Unormowania te zostały odwzorowane w treści § 83, 84 i 86 ust. 5 Statutu Województwa Kujawsko-Pomorskiego (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. z 2008 r., Nr 158, poz. 2465). W tym stanie rzeczy, z uwagi na sztywno określony pięcioosobowy skład zarządu, quorum tworzy trzech członków, zwykłą większość głosów dają - w zależności od liczby osób biorących udział w głosowaniu - dwa (przy trzech głosujących) lub trzy (przy większej liczbie głosujących) głosy. Skoro, zatem stosownie treści przepisu art. 207 ust. 12 u.f.p. od decyzji zarządu województwa, działającego jako instytucja zarządzająca, przysługuje stronie prawo do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy to w takiej sytuacji, znajdą zastosowanie przepisy art. 27 § 1 i art. 24 § 1 k.p.a. - dotyczące wyłączenia członka zarządu organu kolegialnego. Osoby wchodzące w skład zarządu województwa nie są wprawdzie pracownikami w rozumieniu powyższego przepisu, ale są członkami organu kolegialnego, do których z mocy art. 27 § 1 k.p.a. ma zastosowanie regulacja art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Wobec tego, zdaniem Sądu I instancji dwaj członkowie Zarządu powinni zostać wyłączeni od udziału w wydaniu decyzji przez Zarząd Województwa w wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdyż brali oni udział w wydaniu decyzji z dnia 8 stycznia 2014 r. Na podstawie z art. 27 § 2 k.p.a., jeżeli wskutek wyłączenia członków organu kolegialnego organ ten stałby się niezdolny do podjęcia uchwały z braku wymaganego kworum, to miałby odpowiednio zastosowanie przepis art. 26 § 2 k.p.a., zgodnie z którym w przypadku wyłączenia organu sprawę załatwia: 1) w okolicznościach przewidzianych w art. 25 § 1 pkt 1 - organ wyższego stopnia nad organem załatwiającym sprawę; 2) w okolicznościach przewidzianych w art. 25 § 1 pkt 2 - organ wyższego stopnia nad organem, w którym osoba wymieniona w tym przepisie zajmuje stanowisko kierownicze. Organ wyższego stopnia może do załatwienia sprawy wyznaczyć inny podległy sobie organ. W razie, gdy osobą wymienioną w art. 25 § 1 pkt 2 jest minister albo prezes samorządowego kolegium odwoławczego, organ właściwy do załatwienia sprawy wyznacza Prezes Rady Ministrów. Wyłączenie przewidziane w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 27 § 1 k.p.a. ma służyć zapewnieniu bezstronności członków składu orzekającego. Należy dążyć do sytuacji, aby członkowie organu kolegialnego nie orzekali dwukrotnie w tej samej sprawie, tj. w kolejnych instancjach, w których sprawa jest rozpoznawana. Wymóg ten Sygn. akt II GSK 1025/15 należy analizować w kontekście regulacji związanych z organizacją i działaniem zarządu województwa. Zatem decyzje (uchwały) muszą być podejmowane w składzie przynajmniej trzyosobowym, a więc w przypadku wydawania decyzji w danej sprawie w pierwszej instancji i po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie jest możliwe, by w wydawaniu każdej z tych decyzji nie powtarzał się udział jednej osoby wchodzącej w skład zarządu Województwa, gdyż z pięciu osób nie można utworzyć dwóch odmiennych składów trzyosobowych. Skoro, więc ustawodawca rozpoznawanie określonych spraw powierzył wyznaczonemu organowi, czyli Zarządowi Województwa, wprowadzając przy tym uprawnienie i obowiązek tego organu do rozpoznania sprawy na dwóch etapach postępowania przewidzianych w toku postępowania administracyjnego, konsekwentnie należy przyjąć, że podejmowanie tych decyzji przez składy osobowe odmienne w takim stopniu, w jakim jest to możliwe przy uwzględnieniu liczby osób wchodzących w skład tego organu - i przy podpisaniu tych decyzji przez różne osoby - jest dopuszczalne. Mając na uwadze skład liczbowy Zarządu Województwa dopuszczalnymi składami są składy trzyosobowe, co zapewnia z jednej strony "kolegialność orzekania", a z drugiej strony maksymalną możliwą odmienność personalną składów organów orzekających w pierwszej instancji i w postępowaniu wywołanym złożeniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Należy też zwrócić uwagę na treść art. 78 Konstytucji RP, który statuuje zasadę dwuinstancyjności w postępowaniu administracyjnym. Nie może budzić wątpliwości, że realizacja tej zasady nie może ograniczać się do wyłącznie formalnego zapewnienia prawa wniesienia środka prawnego, który wywołuje ponowne rozpatrzenie sprawy. W rozpoznawanej sprawie w wydaniu decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. i [...] marca 2014 r. brali natomiast udział dwaj ci sami ww. członkowie Zarządu. Skoro przy ponownym rozpatrywaniu sprawy w składzie tym razem czteroosobowym brali udział ci sami dwaj członkowie zarządu, którzy uczestniczyli w wydaniu decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r, to znaczy, że nawet gdyby założyć, że osoba, która nie brała udziału w wydaniu tej decyzji miała odmienne stanowisko od pozostałych osób biorących udział w wydaniu decyzji z dnia [...] marca 2014 r., to i tak nie mogłoby to wpłynąć na wynik rozstrzygnięcia. Zaś gdyby dwaj nowi członkowie składu orzekającego mieli odmienne, stanowisko od pozostałych dwóch wcześniej biorących udział w zaskarżonej decyzjito wówczas ze względu na brak określonej większości decyzja nie zostałaby podjęta, gdyż stosunek głosów przedstawiałby się 2:2. Zasada kolegialności zostałaby zachowana Sygn. akt lI GSK 1025/15 gdyby ze składu podejmującego decyzję, w wyniku ponownego rozpoznawania sprawy, zostałby wyłączony jeden z członków Zarządu Województwa uczestniczący już w podjęciu decyzji pierwotnej. Brak było racjonalnej przesłanki do podejmowania ponownej decyzji w składzie czteroosobowym, tym bardziej, że skład trzyosobowy, w tym dwóch, nowych członków zarządu w składzie gwarantowało wypełnienie przesłanki bezstronności. Zakłócenie powtórnego trybu weryfikacji decyzji stwarza, bowiem poważne zagrożenie dla prawidłowej realizacji zasady dwuinstancyjności zawartej, jak wyżej wskazano w art. 78 Konstytucji. W ocenie Sądu organ ponadto zastosował korektę finansową z naruszeniem wytycznych. Sąd I instancji nie podzielił stanowiska skarżącej, co do braku podstaw prawnych w zakresie nakładania korekt finansowych, stosowania zasad wynikających z Taryfikatora stanowiącego załącznik do opracowanego przez ministra Rozwoju Regionalnego dokumentu z dnia [...] marca 2008 r. pn;" Wymierzanie korekt finansowych za naruszenie prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów finansowych ze środków funduszy UE ", albowiem w stosunku do tego dokumentu strona w § 11 pkt 11 i 12 umowy nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. o dofinansowanie w formie zaliczki i refundacji Projektu "Przygotowanie terenów pod realizację II etapu [...]" wyraziła zgodę na stosowanie do niej zawartych w nim reguł, jednakże organ, co należy podkreślić, nie może tych reguł stosować wybiórczo. Organ, bowiem przyznał, że zgodnie z postanowieniami Taryfikatora, a konkretnie z postanowieniami zawartymi w części opisowej wytycznych, wykrycie w danym postępowaniu o udzielenie zamówień publicznych dwóch lub więcej nieprawidłowości skutkuje nałożeniem korekty finansowej o największej wartości, jak również i to, że w niniejszym przypadku została już nałożona korekta finansowa, objęta wcześniejszą decyzją Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] grudnia 2012 r., o tym samym wskaźniku procentowym tj. 5 %, ale o wartości wyższej, jak należy stwierdzić, jak w rozpatrywanej sprawie, gdyż zamykającej się kwotą 405 623,73 zł (sprawa objęta nieprawomocnym wyrokiem WSA w Bydgoszczy z dnia 9 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Bd 312/13). W tych okolicznościach, zdaniem Sądu, brak było podstaw do zastosowania w oparciu o wskazane wytyczne, wobec treści zawartej umowy odwołującej się do reguł tam zawartych, kolejnej korekty o tej samej wartości procentowej. Natomiast argumentacja zawarta w stanowisku organu, że nałożenie kolejnej korekty było spowodowane nieprawomocnością wyroku w sprawie zwrotu części Sygn. akt II GSK 1025/15 dofinansowania objętej już wcześniej nałożoną korektą wraz z odsetkami, jak również samą koniecznością naliczenia odsetek, w ocenie Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wytyczne wskazują w przypadku wykrycia dwóch lub więcej nieprawidłowości na sam fakt zastosowania korekty finansowej o największej wartości procentowej, co należy wiązać z etapem jej naliczenia, a nie etapem domagania się jej zwrotu. Brak podstaw do zastosowania kolejnej korekty finansowej powoduje niezasadność jej naliczenia, a tym samym niezasadność żądania odsetek i możliwość domagania się jej zwrotu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Zarząd Województwa Kujawsko-Pomorskiego zaskarżając to orzeczenie w całości, domagając się uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie: przepisów prawa procesowego, mających istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez zastosowanie w sprawie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 27 k.p.a. w sytuacji, gdy przepisy te nie znajdują zastosowania do postępowania wywołanego wniesieniem wniosku, o którym stanowi art. 207 ust. 12 u.f.p. przepisów prawa procesowego, tj. art. 207 ust. 12 u.f.p. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy znajdował on zastosowanie w sprawie; przepisów prawa procesowego, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób wewnętrznie sprzeczny; naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji nie zastosowanie art. 60 lit a) w zw. z art. 70 ust. 1 lit a i b Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE L 210) w sytuacji, gdy to na organie, działającym jako Instytucja Zarządzająca, w ramach ustanowionego systemu zarządzania i kontroli spoczywa obowiązek weryfikacji, czy projekty wybrane do dofinansowania spełniają mające zastosowanie zasady wspólnotowe i krajowe przez cały okres ich realizacji; naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię dokumentu Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 14 marca 2008 r. w sprawie Wymierzania korekt finansowych za naruszenie prawa zamówień publicznych związanych z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE w części regulującej Sygn. akt II GSK 1025/15 postępowanie w przypadku wykrycia w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego dwóch lub większej ilości przypadków niezastosowania zasad zamówień publicznych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 t., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120; zob. szerzej J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 419). W analizowanej sprawie postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym było zawieszone w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1) p.p.s.a. z uwagi na zagadnienie prawne przekazane przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 36 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) oraz na podstawie art. 264 § 2 w związku z art. 15 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) o następującej treści: "Czy art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 27 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r, poz. 267, z późn. zm.) ma Sygn. akt II GSK 1025/15 zastosowanie do członka zarządu województwa, który to organ pełni funkcję instytucji zarządzającej w rozumieniu art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712, z późn. zm.), biorącego udział w postępowaniu prowadzonym w następstwie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w art. 207 ust. 12 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885, z późn. zm., w brzmieniu obowiązującym do 12 września 2014 r.), w sytuacji, gdy uczestniczył on w wydaniu zaskarżonej decyzji?" W dniu 5 grudnia 2016 r. (sygn. akt II GPS 2/16) Naczelny Sąd Administracyjny podjął następującą uchwałę: "Przepis art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 27 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) nie ma zastosowania do członka zarządu województwa, który to organ pełni funkcję instytucji zarządzającej w rozumieniu art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 z późn. zm.), biorącego udział w postępowaniu prowadzonym w następstwie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w art. 207 ust. 12 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym do dnia 12 września 2014 r, w sytuacji, gdy uczestniczył on w wydaniu zaskarżonej decyzji." W świetle treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnym okazał się być zarzut nr 1 skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie. Zatem ponieważ Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego jedyne z uwagi na naruszenie wskazanych przepisów postępowania, tj. art. 27 § 1 oraz art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., zasadnym okazało się być uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy, który przy ponownym rozpoznaniu sprawy winien uwzględnić wskazaną uchwałę NSA, a następnie rozpoznać zarzuty skarżącej Gminy S. K., czego nie uczynił w wyroku z dnia 10 grudnia 2014 r. (sygn. akt II SA/Bd 610/14). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono w oparciu o art, 203 pkt 2) p.p.s.a.