II GSK 1018/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Marek Leszczyński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej V. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 marca 2022 r. sygn. akt III SA/Gd 540/21 w sprawie ze skargi V. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 19 kwietnia 2021 r. nr SKO Gd/4769/20 w przedmiocie odmowy wyrejestrowania pojazdu oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 3 marca 2022 r., sygn. akt III SA/Gd 540/21, oddalił skargę V. Sp. z o.o. w W. (dalej: spółka, skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (dalej: SKO, organ) z dnia 19 kwietnia 2021 r., nr SKO Gd/4769/20, w przedmiocie odmowy wyrejestrowania pojazdu. Skargę kasacyjną – stosownie do treści art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) – wywiodła spółka zaskarżając wyrok w całości, a na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła: (1) Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 79 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602, t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 988, dalej jako: "P.r.d."), poprzez ich błędną wykładnią polegającą na przyjęciu, że pojazd marki Renault Trafic, nr rej. [...], VIN [...] nie może być wyrejestrowany na podstawie przesłanek wymienionych w tych przepisach; - § 21 ust. 1 pkt 2 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych z dnia 11 grudnia 2017 r. (Dz.U. z 2017 r., poz. 2355 z późn. zm.; dalej: rozporządzenie z 11 grudnia 2017 r.), poprzez jego błędną wykładnię polegającą na niezasadnym przyjęciu, że załączone do wniosku o wyrejestrowanie pojazdu: zawiadomienie o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa, postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt XVIII Kp 288/13 o utrzymaniu w mocy postanowienia Policji z dnia 22 lutego 2013 r., o umorzeniu śledztwa w sprawie przywłaszczenia m.in. pojazdu opisanego w osnowie, nie stanowią dokumentów, o których mowa w ww. przepisie, jak również, że załączone oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, nie jest wystarczające do wyrejestrowania pojazdu z powodu kradzieży. (2) Naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 151 p.p.s.a., poprzez bezzasadne oddalenie skargi, w sytuacji gdy skarżona decyzja naruszała art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm.; dalej: k.p.a.), poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że kwestia wyrejestrowania pojazdu Renault Trafic Furgon 2.0 DCI na podstawie treści art. 79 ust. 1 pkt 2 P.r.d. została już ostatecznie rozstrzygnięta a w konsekwencji odstąpienie od rozważenia kwestii wyrejestrowania pojazdu w oparciu o treść art. 79 ust. 1 pkt 2 P.r.d., podczas gdy decyzja Prezydenta Miasta Sopotu z dnia 24 lutego 2017 r. O-K.5410.1.1.2017 wydana została w oparciu o inny stan faktyczny i prawny wobec czego nie korzysta z przymiotu ostateczności w odniesieniu do niniejszego postępowania wobec czego kontrola wydanej przez SKO decyzji również w oparciu o treść art. 79 ust. 1 pkt 2 P.r.d. nie pozostaje poza granicami niniejszej sprawy; - art. 151 p.p.s.a., poprzez bezzasadne oddalenie skargi, w sytuacji gdy skarżona decyzja naruszała art. 365 kodeksu postępowania cywilnego w zw. z art. 6 k.p.a., poprzez uznanie, że sam fakt istnienia prawomocnego wyroku sądu cywilnego nakazującego wydanie pojazdu nie wiąże sądu administracyjnego a znaczenie ma fakt czy skarżąca podejmowała próby wyegzekwowania wyroku, podczas gdy organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa w tym także prawa cywilnego a co za tym idzie organy administracji publicznej związane są prawomocnym orzeczeniem sądu cywilnego i bez znaczenia przy tym pozostaje, jakie kroki są podejmowane w celu wyegzekwowania tego wyroku; - art. 151 p.p.s.a., poprzez bezzasadne oddalenie skargi, w sytuacji gdy skarżona decyzja naruszała art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez niezastosowanie i pominięcie naczelnych zasad postępowania administracyjnego, w tym ochrony praworządności, obowiązku podejmowania wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które zdaniem organu I instancji, nie miały wpływu na ustalenie praw i obowiązków skarżącej, będących przedmiotem postępowania administracyjnego. W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego oraz zrzekła się rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie zarzutów sformułowanych w jej petitum. Organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotowa sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a., gdyż skarżąca spółka, w oparciu o art. 176 § 2 p.p.s.a., zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna nie zawnioskowała o przeprowadzenie rozprawy. Skarga kasacyjna jest niezasadna i podlega oddaleniu. Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do - niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a - oceny zarzutów skargi kasacyjnej. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zarzutów kasacyjnych, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem I instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., II GPS 5/09; dostępna na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże). Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Są to dwie odrębne podstawy kasacyjne, które nie podlegają łączeniu, ponieważ odnoszą się do różnego rodzaju uchybień. Skarga kasacyjna powinna być sporządzona zgodnie z wymogami określonymi w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich należyte uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny mocą art. 183 § 1 p.p.s.a. jest związany granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami. Zatem zakres kontroli instancyjnej dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny jest ograniczony w tym sensie, że jest wyznaczony zarzutami i żądaniami strony zawartymi w skutecznie wniesionej skardze kasacyjnej. Innymi słowy, NSA może uwzględnić tylko te zarzuty kasacyjne, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej. Nie może natomiast zastępować strony i uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny nie może również modyfikować zgłoszonych zarzutów kasacyjnych i ich uzasadnienia pod kątem okoliczności danej sprawy. Musi bazować na zarzutach i ich uzasadnieniu sformułowanym przez wnoszącego skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wszystkie zawarte w niej zarzuty okazały się nietrafne. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. W tej sytuacji, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Jako niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a., art. 134 § p.p.s.a. i art. 16 § 1 k.p.a. W zarzucie tym skarżąca kasacyjnie zarzuciła, że wadliwie przyjęto, że kwestia wyrejestrowania pojazdu Renault Trafic została już ostatecznie rozstrzygnięta decyzją Prezydenta Miasta Sopotu z 24 lutego 2017 r., gdy tymczasem decyzja ta została wydana w innym stanie faktycznym. Przed przystąpieniem do rozpoznania tego zarzutu wskazać należy, że wnioskiem z dnia 24 maja 2019 r. skarżąca wniosła o wyrejestrowanie pojazdu marki Renault Trafic na podstawie art. 79 ust. 1 pkt 2 P.r.d., czyli w przypadku kradzieży pojazdu, jeżeli jego właściciel złożył stosowne oświadczenie pod odpowiedzialnością karną za fałszywe zeznania. Natomiast na skutek decyzji SKO z dnia 16 kwietnia 2020 r., uchylającej decyzję Prezydenta Miasta Sopotu z dnia 2 sierpnia 2019 r., nakazano organowi I instancji zbadanie również przesłanki do wyrejestrowania przedmiotowego pojazdu z art. 79 ust. 1 pkt 5 P.r.d., czyli w przypadku udokumentowanej trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności. Rozpoznając ponownie sprawę organ I instancji zbadał obie te przesłanki. W zakresie przesłanki z art. 79 ust. 1 pkt 2 P.r.d. organ stwierdził, że nie została ona spełniona, gdyż przedmiotowy pojazd nie został skradziony ani przywłaszczony, co wynika z postanowienia Policji z dnia 22 lutego 2013 r. o umorzeniu śledztwa, zatwierdzonego przez Prokuratora postanowieniem z dnia 25 lutego 2013 r. oraz postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2013 r. utrzymującego w mocy te postanowienie. Organ ten wskazał także na decyzję z dnia 24 lutego 2017 r. odmawiającą wyrejestrowania przedmiotowego pojazdu stwierdzając, że również wtedy wnioskodawca nie spełnił przesłanki określonej w art. 79 ust. 1 P.r.d. Natomiast SKO w decyzji z dnia 19 kwietnia 2021 r. wyjaśniło, że organ I instancji zasadnie wskazał, że w obecnie toczącym się postępowaniu wnioskodawca nie wykazał przesłanki z art. 79 ust. 1 pkt 2 P.r.d., ale w zasadzie, w jego ocenie, kwestia braku spełnienia tej przesłanki została już przesądzona decyzją z dnia 24 lutego 2017 r. Zdaniem więc organu odwoławczego, organ I instancji winien rozważyć kwestię, czy nie zaszła podstawa z art. 16 k.p.a. Niemniej stwierdził, że zarówno na etapie wydawania decyzji z 24 lutego 2017 r., jak i decyzji z dnia 9 lutego 2010 r., przesłanka z art. 79 ust. 1 pkt 2 P.r.d. nie została przez skarżącą wykazana. Jak z powyższego zatem widać, nie jest tak jak zarzuca skarżąca, że w obecnie prowadzonym postępowaniu organy nie zbadały wykazania przesłanki z art. 79 ust. 1 pkt 2 P.r.d. Kwestię tę bowiem zbadały i zgodnie stwierdziły, że skarżąca nie wykazała spełnienia tej przesłanki. Przedłożone w obecnym postępowaniu postanowienie Prokuratury Rejonowej Warszawa-Wola w Warszawie z dnia 2 listopada 2017 r. o umorzeniu dochodzenia wobec stwierdzenia braku znamion czynu zabronionego, znak sprawy: 7Ds.491.2017.D.II oraz prawomocny wyrok Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie Sąd Gospodarczy XVI Wydział Gospodarczy z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn. akt XVI GC 504/14, nakazujący pozwanemu M. Sp. z o.o. w W. wydanie skarżącej przedmiotowego pojazdu, niczego w sprawie nie zmieniają. Nadal skarżąca nie wykazała bowiem kradzieży czy też przywłaszczenia przedmiotowego pojazdu, czyli przesłanki z art. 79 ust. 1 pkt 2 P.r.d. Jako niezasadne należy również uznać zarzuty naruszenia art. 151 p.p.s.a. oraz art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., a także art. 151 p.p.s.a. oraz art. 365 K.c. w zw. z art. 6 k.p.a. W obu tych zarzutach, odnoszących się do przesłanki z art. 79 ust. 1 pkt 5 P.r.d., skarżąca kasacyjnie nie zgadza się ze stanowiskiem organów oraz Sądu I instancji, że przedłożone przez nią orzeczenia są niewystarczające do przyjęcia spełnienia przesłanki z art. 79 ust. 1 pkt 5 P.r.d. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w zarzutach tych skarżąca kasacyjnie nie podnosi niewyjaśnienia stanu faktycznego, czy też pominięcia lub nieprzeprowadzenia jakichś dowodów. W istocie zarzuca nieprawidłową ocenę zebranego materiału dowodowego. Podkreślić więc należy, że zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują przepisy prawa materialnego, bowiem to normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych. W postępowaniu wyjaśniającym należy również uwzględnić specyfikę danej sprawy - inność i odrębność okoliczności, które stanowią o stanie faktycznym. Zatem przedmiot sprawy determinuje zakres postępowania wyjaśniającego (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2022 r., sygn. akt I OSK 1811/21). Ponadto zauważenia wymaga, że dokonana przez organ II instancji i zaakceptowana przez sąd I instancji ocena materiału dowodowego może być skutecznie podważona tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami, lub gdy rozumowanie organu wykracza poza reguły logiki albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia związku przyczynowo-skutkowego (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 2023 r., sygn. akt I OSK 407/20). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarówno organy jak i Sąd I instancji prawidłowo oceniły zebrany materiał dowodowy w kontekście spełnienia przesłanek z art. 79 ust. 1 pkt 2 i 5 P.r.d. Szersze rozważania w tej kwestii nastąpią przy rozpatrywaniu zarzutów naruszenia prawa materialnego. Jako niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 79 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 P.r.d. poprzez błędną wykładnię tych przepisów. Z art. 79 ust. 1 pkt 2 P.r.d. wynika, że pojazd podlega wyrejestrowaniu przez organ właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, na wniosek jego właściciela, w przypadku kradzieży pojazdu, jeżeli jego właściciel złożył stosowne oświadczenie pod odpowiedzialnością karną za fałszywe zeznania. Jednakże jak trafnie wskazano w wyroku NSA z dnia 11 grudnia 2020 r., sygn. akt I OSK 2443/18, a obecny skład orzekający NSA w pełni stanowisko te podziela, oświadczenie, o którym mowa w art. 79 ust. 1 pkt 2 P.r.d. istotnie jest elementem wniosku w sprawie wyrejestrowania pojazdu i jednocześnie wystarczającym warunkiem do otrzymania pozytywnej dla strony decyzji, ale tylko wówczas, gdy organ administracyjny nie dysponuje przeciwnymi dowodami w tej sprawie. Tymczasem w sprawie niniejszej zostało prawomocnie przesądzone, że przedmiotowy pojazd ani nie został skradziony, ani przywłaszczony. Samo zatem złożenie przez skarżącą spółkę, w okolicznościach niniejszej sprawy, stosownego oświadczenia, nie mogło stanowić spełnienia przesłanki z art. 79 ust. 1 pkt 2 P.r.d. Z kolei z art. 79 ust. 1 pkt 5 P.r.d. wynika, że pojazd podlega wyrejestrowaniu przez organ właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, na wniosek jego właściciela, w przypadku udokumentowanej trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności. W stanie faktycznym sprawy poza sporem jest, że skarżąca spółka jest właścicielem przedmiotowego pojazdu będąc jednocześnie leasingodawcą, zaś pojazd ten został wydany w ramach umowy leasingu M. Sp. z o.o. w W. (leasingobiorcy) i przez tę spółkę nie został zwrócony skarżącej. W istocie mamy zatem do czynienia ze sporem cywilnym, co zostało potwierdzone zarówno w postanowieniach prokuratorskich jak i w wyroku nakazującym wydanie tego samochodu przez M. Sp. z o.o. w W. skarżącej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarówno organy jak i kontrolujący ich decyzje Sąd I instancji prawidłowo stanęli na stanowisku, że w okolicznościach sprawy nie mamy do czynienia z trwałą i zupełną utratą posiadania przedmiotowego pojazdu przez skarżącą spółkę. W orzecznictwie sądów administracyjnych zasadnie się wskazuje, że przepis art. 79 ust. 1 pkt 5 P.r.d. aktualizować się będzie w przypadkach wyjątkowych, obejmujących sytuacje utraty posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności, połączonych z unicestwieniem pojazdu, np. poprzez jego całkowite, nieodwracalne zniszczenie, czy też zaginięcie w niewyjaśnionych okolicznościach (por. wyrok WSA z dnia 26 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 1166/19). W stanie faktycznym sprawy skarżąca spółka uzasadnia przesłankę z art. 79 ust. 1 pkt 5 P.r.d. faktem braku zwrotu pojazdu przez leasingobiorcę, prawomocnym wyrokiem sądu cywilnego nakazującym leasingobiorcy zwrot na rzecz leasingodawcy przedmiotowego pojazdu, pisemnym wezwaniem leasingobiorcy do wydania pojazdu oraz podjęciem czynności windykacyjnych za pośrednictwem G. Sp. z o.o. Sp. k., której pracownik w dniu 24 marca 2016 r. udał się do siedziby leasingobiorcy pod adres wskazany w umowie leasingu, nikogo tam nie zastał i nie podejmował już innych czynności. Także skarżąca spółka nie podjęła żadnych innych czynności egzekucyjnych w związku z posiadaniem prawomocnego wyroku o wydanie przedmiotowego pojazdu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe stanowisko skarżącej spółki ocenić należy jako zaniechanie w kierunku windykacji przedmiotowego pojazdu, a to z kolei powoduje, że nie można uznać, że nastąpiła trwała i zupełna utrata posiadania pojazdu przez skarżącą. Gdyby bowiem skarżąca wszczęła postępowanie egzekucyjne i prawidłowo je przeprowadziła, to być może pojazd byłby jej zwrócony. Fakt trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu może być i winien być dowodzony przez stronę za pomocą wielu środków dowodowych i dlatego zaniechanie strony nie może oznaczać tego, że to organy i Sąd I instancji utrzymują stan fikcji prawnej, a właściciel jest pozbawiony prawa wyrejestrowania pojazdu. Ustawa Prawo o ruchu drogowym wyraźnie wyłącza dopuszczalność wyrejestrowania pojazdów z innych przyczyn niż te wymienione w art. 79 ust. 1. Decyzja o wyrejestrowaniu pojazdu jest decyzją związaną (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 556/17). Jako niezasadny należy także uznać zarzut naruszenia § 21 ust. 1 pkt 2 i 5 rozporządzenia z 11 grudnia 2017 r. Z przepisów tych wynika, jakie dokumenty oraz oświadczenia należy złożyć celem wyrejestrowania pojazdu w oparciu o przesłanki z art. 79 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 P.r.d. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przepisy powyższe nie zostały naruszone, gdyż ani organy, ani Sąd I instancji nie stwierdziły, że skarżąca spółka nie przedłożyła do wniosku dokumentów, opłat i oświadczeń przewidzianych w tych przepisach. Natomiast podkreślenia wymaga, że to nie przywołane przepisy rozporządzenia z 11 grudnia 2017 r. decydują o tym, czy zostały spełnione przesłanki do wyrejestrowania pojazdu. Wyrejestrowanie pojazdu zależy bowiem wyłącznie od wypełnienia przez wnioskodawcę określonych ustawowo przesłanek. W innych przypadkach wniosek właściciela pojazdu nie może być uwzględniony. Ustawa Prawo o ruchu drogowym nie przewiduje bowiem żadnych wyjątków od ustanowionych w niej zasad (por. cyt. już wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 556/17). Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny, oddalił skargę kasacyjną.