II GSK 1003/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Dariusz Zalewski po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku K. P. o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty Powiatu Wrocławskiego z dnia 29 czerwca 2023 r. nr SP-KM.7135.51.2022.MC od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 listopada 2025 r. sygn. akt III SA/Wr 357/25 w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 25 sierpnia 2023 r. nr SKO 4311.2.2023 w przedmiocie obowiązku solidarnej zapłaty kosztów usunięcia z drogi, przechowywania i oszacowania pojazdu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Starosty Powiatu Wrocławskiego z dnia 29 czerwca 2023 r. nr SP-KM.7135.51.2022.MC.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 26 listopada 2025 r., sygn. akt III SA/Wr 357/25 oddalił skargę K. P. (dalej: Skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z 25 sierpnia 2023 r., nr SKO 4311.2.2023 w przedmiocie obowiązku solidarnej zapłaty kosztów usunięcia z drogi, przechowywania i oszacowania pojazdu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Skarżący, reprezentowany przez kurator będącą adwokatem, jednocześnie wnosząc w niej o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty Powiatu Wrocławskiego z 29 czerwca 2023 r., nr SP-KM.7135.51. 2022.MC. Uzasadniając żądanie kurator wskazała, że zobowiązanie nałożone na Skarżącego ma charakter finansowy. Zaś z formalnego punktu widzenia decyzja Starosty jest prawomocna mimo wniesienia skargi kasacyjnej i jako taka podlega wykonaniu, ponieważ sama skarga kasacyjna nie wstrzymuje automatycznie wykonania decyzji. Może to zatem narazić Skarżącego na wszczęcie postępowania egzekucyjnego. W ocenie kuratora nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie zachodzi realne niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Po oddaleniu skargi przez wojewódzki sąd administracyjny skarżący, który wniósł skargę kasacyjną może wystąpić z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (tak uchwała w składzie siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007 r. nr 4, poz. 77). Stosownie zaś do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, ze zm.; dalej p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu decyzją z 25 sierpnia 2023 r. utrzymało w mocy decyzję Starosty Powiatu Wrocławskiego z 29 czerwca 2023 r. nakładającą na R. B. i Skarżącego obowiązek solidarnej zapłaty kwoty 2 572,12 zł tytułem obciążenia kosztami powstałymi w wyniku usunięcia z drogi, przechowywania na parkingu strzeżonym i oszacowania pojazdu marki Fiat Uno o nr rej. [...]. W kontekście powyższego niezbędne jest więc wskazanie, że ww. decyzja organu pierwszej instancji wydana została w granicach tej sprawy w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. i może być przedmiotem wniosku, o którym mowa w tym przepisie. Zawarty w nim zwrot "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 p.p.s.a., który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli, a także art. 134 i art. 135 p.p.s.a., które regulują zakres sądowej kontroli. Przepis art. 135 p.p.s.a. stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W związku z tym, dyspozycją art. 61 § 3 p.p.s.a. objęte są zarówno akty wydane w postępowaniu administracyjnym w pierwszej instancji, jak i np. akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (por. postanowienie NSA z 6 lipca 2023 r., sygn. akt II OZ 400/23 oraz wskazane tam orzecznictwo). Odrębnym natomiast zagadnieniem jest spełnienie przesłanek do udzielenia ochrony tymczasowej w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. Z ww. przepisu wynika, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania zawartych w nim przesłanek, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy zaskarżony akt zostanie wykonany. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno wskazywać na konkretne fakty i okoliczności pozwalające uwiarygodnić, że wykonanie aktu będącego przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. - znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (tak postanowienie NSA z 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13). Podkreślić należy, że wymogi te nie tracą na znaczeniu w przypadku skarżącego reprezentowanego przez kuratora ustanowionego dla osoby nieobecnej (zob. postanowienie NSA z 23 stycznia 2025 r., sygn. akt I OZ 29/25). Uwagi te są istotne z punktu widzenia argumentacji zawartej we wniosku. Sprowadza się bowiem tylko do wyrażenia obawy o wszczęcie wobec Skarżącego postępowania egzekucyjnego w celu wyegzekwowania kosztów, do których poniesienia zobowiązany został na mocy ostatecznej decyzji Starosty Powiatu Wrocławskiego z 29 czerwca 2023 r. Tymczasem takie uzasadnienie nie przystaje do dyspozycji art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż w żaden sposób nie wyjaśnia, jakie konkretnie skutki miałaby wywołać realizacja decyzji w odniesieniu do indywidualnej sytuacji Skarżącego. W tym kontekście podkreślenia wymaga, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego jest naturalną konsekwencją niewykonania nałożonego obowiązku, a tym samym nie może samo w sobie przemawiać za wstrzymaniem wykonania decyzji. Co istotne, fakt solidarnego zobowiązania do obowiązku zapłaty oznacza, że organ może żądać całości lub części należności od obojga dłużników łącznie, bądź od każdego z nich z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałego, przy czym aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela oboje dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani. Ważne jest również, że egzekucja należności pieniężnych, co do zasady, nie stanowi skutku trudnego do odwrócenia, bowiem wyegzekwowane świadczenie podlega zwrotowi w razie uchylenia zaskarżonej decyzji. Kurator reprezentując Skarżącego w istocie, poza samym faktem złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie uzasadniła go w rzeczowy sposób i nie wskazała, ani też nie udokumentowała okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim nie podjęto próby wykazania, jak zapłata kosztów usunięcia z drogi, przechowywania i oszacowania pojazdu, w wysokości nałożonej decyzją Starosty wpłynie na sytuację majątkową Skarżącego. Uniemożliwia to wnioskowanie, w jakim stopniu wykonanie decyzji wpłynie na sytuację Skarżącego, co w konsekwencji uniemożliwiało dokonanie oceny przez Sąd, czy dochodzenie zapłaty określonej decyzją, spowoduje przewidziane w art. 61 § 3 p.p.s.a. skutki. Kurator w sposób oczywisty nie wykazała zatem, aby zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wobec tego nie można uznać, aby wykonanie decyzji Starosty Powiatu Wrocławskiego mogło stwarzać po stronie Skarżącego powstanie stanu zagrożenia, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.