II GSK 1001/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku J. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 1996/20 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 czerwca 2020 r. nr DZiK-IV-6611-25-1/19/B-001/2009/AB w przedmiocie cofnięcia koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu bronią postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

I Wyrokiem z 7 grudnia 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 1996/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. S. (skarżący) na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24 czerwca 2020 r. nr DZiK-IV-6611-25-1/19/B-001/2009/AB utrzymującą w mocy wcześniejsze rozstrzygnięcie tego organu o cofnięciu skarżącemu koncesji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 7 stycznia 2009 r. Nr B-001/2009 na wytwarzanie określonych rodzajów broni, obrót określonymi rodzajami broni i amunicji, wytwarzanie określonych wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, obrót określonymi wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym. Wskazany wyrok został przez tę stronę zaskarżony skargą kasacyjną. II Na rozprawie w dniu 15 października 2025 r. skarżący skierował do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej przez niego decyzji MSWiA o cofnięciu koncesji. Wskazał, że prowadzi działalność rusznikarską i w 2019 roku został wplątany w sprawę karną, która zrujnowała jego i jego rodzinę. Wskazał, że jest niewinny, zaś sprawa karna przeciąga się. Wskazał również, że we wrześniu 2018 roku rozszerzył zakres koncesji, by móc wykonywać szerszy zakres prac rusznikarskich. Podkreślił, że w ostatnich 10 latach świadczył usługi wielu podmiotom, a obecnie realizuje umowę z podmiotem odpowiedzialnym za bezpieczeństwo wewnętrzne kraju. W związku z tym wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy, w którą został przypadkowo wplątany. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek jest nieuzasadniony. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. - dalej jako ppsa), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że przesłanki materialne uwzględnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 ppsa, odwołują się do takich prawnych lub faktycznych okoliczności związanych z wykonaniem treści zaskarżonego aktu (zaskarżonej czynności), które świadczą o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody majątkowej albo niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, albo które realnie mogą spowodować powstanie nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków rozumianych jako zmiany w rzeczywistości, które uniemożliwiają przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy albo których zniesienie w celu restytucji stanu poprzedniego byłoby możliwe tylko po podjęciu nadzwyczajnych działań lub dokonaniu niewspółmiernych nakładów sił i środków (w tym zakresie por. postanowienia NSA z 25 kwietnia 2023 r. sygn. akt II GSK 232/23, z 27 czerwca 2023 r. sygn. akt II GZ 194/23 czy z 29 czerwca 2023 r. sygn. akt II GSK 979/23; dostępne w CBOSA). Warunkiem zastosowania ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu prawa jest więc wykazanie przez stronę wnioskującą, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to wyłącznie na wnioskodawcy spoczywa ciężar takiego uzasadnienia i uprawdopodobnienia wniosku, aby podawane okoliczności i fakty mogły przekonać sąd o zasadności przyznania ochrony tymczasowej, którą należy traktować jako wyjątek od zasady wykonalności decyzji ostatecznych. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest więc wystarczające samo tylko twierdzenie strony (jej wewnętrzne przekonanie), że do tego rodzaju sytuacji dojdzie. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest niezbędne. Skarżący kasacyjnie nie wykazał okoliczności, które umożliwiałyby stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji o cofnięciu koncesji (ściślej skutek jaki ona za sobą pociąga), mogłoby spowodować wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona nie wskazuje na jakiekolwiek dane majątkowe i finansowe, na podstawie których możliwa byłaby ocena wystąpienia powołanych wyżej okoliczności, jako przesłanek z art. 61 § 3 ppsa, a w konsekwencji także dokonanie rzetelnej oceny jej sytuacji. Brak jest jakichkolwiek dokumentów źródłowych, wskazujących na posiadane przez skarżącego zasoby majątkowe (płynne i trwałe). Skarżący jest przy tym osobą w sile wieku (rocznik [...]) i nadal prowadzi działalność gospodarczą, na poparcie czego przedłożył umowę zawartą z jedną z agencji rządowych. Podkreślić jednak należy, że celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (tu: o cofnięciu koncesji), nie jest jakiekolwiek legitymowanie przez Sąd aktywności gospodarczej podejmowanej przez dany podmiot, która może - nawet pośrednio - pozostawać w związku z cofniętym uprawnieniem (tu: koncesją). Nie mieści się to w ramach przesłanek wskazanych w powołanym przepisie prawa i nie odpowiada celowi ochrony tymczasowej. W powyższej sytuacji, wobec całkowitego braku wykazania przesłanek z art. 61 § 3 ppsa (niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków), nie ma podstaw do zastosowania wskazanego przepisu i udzielenia ochrony tymczasowej, która - jak wskazano wyżej - jest wyjątkiem od ogólnej zasady wykonalności decyzji ostatecznych. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Admiracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 w zw. z art. 193 ppsa, postanowił jak w sentencji.