II FZ 855/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Beata Cieloch po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 września 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 1057/16 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 14 września 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 1057/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę M. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 27 kwietnia 2016 r. w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki. Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę Skarżącego z uwagi na uchybienie terminowi do jej wniesienia. Jak wskazano w uzasadnieniu, z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja doręczona została Skarżącemu w dniu 16 maja 2016 r. w sposób zastępczy przewidziany w art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej w skrócie "O.p."). Przesyłka zawierająca przedmiotową decyzję wraz z prawidłowym pouczeniem o trybie i terminie jej zaskarżenia, z powodu niemożności doręczenia podatnikowi w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 O.p., została awizowana dwukrotnie: po raz pierwszy w dniu 2 maja 2016 r. i po raz drugi w dniu 10 maja 2016 r. Czternastodniowy termin zastrzeżony dla podjęcia pisma upłynął bezskutecznie w dniu 16 maja 2016 r. W konsekwencji trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, liczony od dnia 16 maja 2016 r., upływał z dniem 15 czerwca 2016 r. Skarga została wniesiona za pośrednictwem poczty w dniu 5 sierpnia 2016 r., a zatem po upływie zastrzeżonego dla tej czynności terminu. Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) skargę odrzucił. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący wskazał, że nie mógł złożyć skargi do dnia 15 czerwca 2016 r. bowiem nie otrzymał decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku. Nie otrzymał również awiza do odbioru korespondencji z decyzją. Decyzję Skarżący otrzymał dopiero na pisemną prośbę, którą wystosował do urzędu skarbowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę składa się w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wniesioną po upływie powyższego terminu sąd odrzuca (art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Ze znajdującego się w aktach sprawy druku potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została wysłana na adres Skarżącego, a wobec niemożności jej doręczenia bezpośrednio adresatowi oraz w sposób zastępczy, doręczyciel pozostawił w dniu 2 maja 2016 r. zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym. Zostało ono umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, a następnie z powodu niepodjęcia przesyłki w terminie siedmiu dni, przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 10 maja 2016 r. Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że skutek doręczenia decyzji nastąpił w dniu 16 maja 2016 r., czyli z upływem 14 dni od dnia pierwszego awizowania. Przyjęcie takie było zgodne z art. 150 § 1-2 O.p. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że w sytuacji doręczenia pisma, w sposób jak w niniejszej sprawie, doręczenie uważa się za dokonane z upływem 14 dni liczonym od dnia pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej. Zatem złożona w dniu 5 sierpnia 2016 r. skarga do Sądu pierwszej instancji była spóźniona, a skoro tak, to po myśli art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. należało ją odrzucić, co właśnie Sąd uczynił. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., zażalenie oddalił