II FZ 842/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Stefan Babiarz po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia pani N.N. T. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 kwietnia 2014 r., I SA/Wr 1130/14 w przedmiocie wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi pani N. N. T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 5 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia z urzędu wznowionego postępowania podatkowego postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie.

1. Decyzją ostateczną Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu w dniu 7 listopada 2003 r. ustalił pani N. N. T. (zwanej dalej skarżącą) zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 1999 r. 2. Wyrokiem z dnia 18 lipca 2013 r., SK 18/09, Trybunał Konstytucyjny (Dz. U. z 2013, poz. 985) uznał art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w latach 1998-2006, za niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. 3. W związku z tym, że decyzja ostateczna z dnia 7 listopada 2003 r. została oparta o powyższy przepis - skarżąca wniosła o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., zwanej dalej jako: ord. pod.). 4. Postępowanie to zostało wznowione postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 17 października 2013 r. 5. W związku z pismem, które Marszałek Sejmu wystosowała do Trybunału Konstytucyjnego w dniu 9 grudnia 2013 r.- przedstawiając w nim wątpliwości co do treści pkt I.2, w związku z pkt I.3 i pkt II sentencji wyroku Trybunału, Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu postanowieniem z dnia 31 grudnia 2013 r. zawiesił z urzędu postępowanie (wznowione w dniu 17 października 2013 r.). Organ uznał bowiem, że pismo z dnia 9 grudnia 2013 r. jest pytaniem prejudycjalnym. 6. Postanowieniem z dnia 5 marca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu utrzymał w mocy postanowienie z dnia 31 grudnia 2013 r. w sprawie zawieszenia wznowionego postępowania. 7. Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła skargę do sądu w dniu 10 marca 2014 r. 8. W dniu 15 kwietnia 2014 r. wznowiono zawieszone postępowanie w związku z odmową Trybunału Konstytucyjnego - w dniu 2 kwietnia 2014 r.- wyjaśnienia niejasności zawartych w wyroku z dnia 18 lipca 2013 r. 9. W związku ze wznowieniem postępowania zostało wydane - w dniu 15 kwietnia 2014 r. – zarządzenie o wezwaniu skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od skargi z dnia 10 marca 2014 r. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 5 marca 2014 r. W treści tego zarządzenia wezwano skarżącą do uiszczenia kwoty 200 zł, a jako podstawę podano § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem RM. 10. Na powyższe zarządzenie skarżąca wniosła zażalenie, w którym wskazała, że zaskarżone postanowienie z dnia 5 marca 2014 r. zostało wydane już co prawda po dacie wznowienia postępowania (w dniu 17 października 2013 r.), ale nie zostało ono wydane w trybie nadzwyczajnym. W trybie nadzwyczajnym bowiem wydano tylko postanowienie o wznowieniu postępowania z dnia 17 października 2013 r. Wszelkie kwestie wpadkowe po tej dacie były rozstrzygane w trybie zwyczajnym. W związku z tym wpis powinien był wynosić 100 zł na postawie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia RM, a nie 200 zł na podstawie § 2 ust. 5 rozporządzenia RM. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie ma usprawiedliwione postawy i dlatego podlega uwzględnieniu, a zaskarżone zarządzenie podlega uchyleniu. | 11. Trafnie skarżąca podniosła w zażaleniu, że zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu wskazuje złą podstawę prawną. Przepis § 2 ust. 5 | |rozporządzenia RM mówi o postanowieniach lub decyzjach "wydanych w trybie wznowienia postępowania". Zwrot "w trybie wznowienia | |postępowania" nie jest tożsamy ze sformułowaniem | |"po dacie wznowienia". Sprawy ze skarg na akty administracyjne wydane | |"w trybie wznowienia" to tylko takie rozstrzygnięcia, które kończą (formalnie | |lub merytorycznie) postępowania w takiej sprawie. Takim aktem będzie | |w przyszłości decyzja rozstrzygająca wznowioną sprawę co do istoty. | |W pozostałych przypadkach należy oprzeć się na przepisie z § 2 ust. 1 rozporządzenia RM. Paragraf 2 ust. 1 rozporządzenia RM jest bazą - | |tj. ma zastosowanie do wszelkich postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym – i jeśli nie pojawią się sytuacje szczególne, | |opisane w § 2 ust. 2-5 rozporządzenia RM, to zastosowanie | |w sprawie znajdzie przepis podstawowy, czyli właśnie § 2 ust. 1 rozporządzenia RM (por. postanowienia NSA: z dnia 16 stycznia 2014 r., II | |OZ 1242/13; z dnia 9 lipca | |2014 r., II FZ 934/14, dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Z lektury rozporządzenia RM wynika, że ustęp najbardziej ogólny| |("bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu; w postępowaniu administracyjnym"), czyli § 2 ust. 1 wraz | |z kolejnymi jednostkami redakcyjnymi uzyskuje większe uszczegółowienie: | |"ust. 2 (w sprawie skarg) dotyczących koncesji, zezwoleń lub pozwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej; | |"ust. 4 (w sprawach skarg) dotyczących uprawnień do wykonywania określonego zawodu, czynności lub zajęć". | |Niniejsza sprawa dotyczy wpisu od skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 marca 2014 r., którym to postanowieniem organ | |utrzymał w mocy postanowienie tego organu z dnia 31 grudnia 2013 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania z urzędu po wniesieniu pisma do | |Trybunału Konstytucyjnego przez Marszałka Sejmu. Tym samym nie jest to postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Nie decyduje | |merytorycznie o wznowieniu, ale dotyczy zawieszenia postępowania. Skoro zaskarżone postanowienie nie rozstrzyga merytorycznie | |o wznowieniu, to nie ma zastosowanie § 2 ust. 5 rozporządzenia RM ("wydanych | |w trybie wznowienia postępowania"), a ma zastosowanie przepis najbardziej ogólny, czyli § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia RM ("bez względu | |na przedmiot zaskarżonego aktu, w postępowaniu administracyjnym"). | |Tym samym miała rację skarżąca, podnosząc, że wpis powinien był wynosić 100 zł, a nie 200 zł. Zarządzenie o wezwaniu do | |uiszczenia wpisu wskazywało złą podstawę prawną, dlatego musiało zostać uchylone. | |12. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak | |w sentencji na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed | |sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 nr 153, poz. 1270 ze zm.). | | | | |