II FZ 815/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. sp. z o.o. z siedzibą w R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 września 2017 r. sygn. akt I SA/Lu 1004/16 w zakresie uzupełnienia wyroku w sprawie ze skargi M.sp. z o.o. z siedzibą w R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 29 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie przybicia na rzecz licytanta postanawia: oddalić zażalenie.

W wyroku z dnia 26 lipca 2017 r., Sygn. akt I SA/Lu 1004/16, w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w R. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w punkcie I uchylił zaskarżone postanowienie. Do wyroku zostało sporządzone z urzędu uzasadnienie, które wraz z odpisem wyroku zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 9 sierpnia 2017 r. W dniu 16 sierpnia 2017 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o uzupełnienie wyroku poprzez dodatkowe uchylenie postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z 30 sierpnia 2016 r. nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 7 września 2017 r. oddalił wniosek strony o uzupełnienia wyroku. W uzasadnieniu wskazano, że w rozpoznanej sprawie odmiennie niż w rozstrzygniętej w tym samym dniu sprawie I SA/Lu 292/17, uchyleniu z podanych przyczyn podlegało wyłącznie rozstrzygnięcie organu odwoławczego, bowiem opisana okoliczność braków w składzie organu zarządczego zaistniała jedynie na etapie rozstrzygnięcia zażalenia. Strona Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 157 § 1 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", strona może domagać się uzupełnienia postanowienia, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w postanowieniu dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Z powyższego przepisu wynika, że wniosek o uzupełnienie wyroku może zostać zgłoszony, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi. Dotyczy to sytuacji, gdy sąd pominął w wyroku niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wniosek o uzupełnienie wyroku może zostać również zgłoszony, jeżeli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Nadto zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. uzupełnić można jedynie wyrok, a nie jego uzasadnienie. Zatem instytucja uzupełnienia wyroku może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które – co istotne – odnoszą się wyłącznie do sentencji tego wyroku lub postanowienia. Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 p.p.s.a., dotyczy zatem sytuacji, w której orzeczenie to jest niekompletne. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy zauważyć należy, że wyrokiem z dnia 26 lipca 2017 r., I SA/Lu 1004/16 odmiennie niż w rozstrzygniętej w tym samym dniu sprawie I SA/Lu 292/17, uchyleniu z podanych przyczyn podlegało wyłącznie rozstrzygnięcie organu odwoławczego, bowiem opisana okoliczność braków w składzie organu zarządczego zaistniała jedynie na etapie rozstrzygnięcia zażalenia. Wynika to z uzasadnienia wyroku i podanej w niej podstawy prawnej. Słusznie wskazał zatem sąd pierwszej instancji, że wniosek o uzupełnienie wyroku był niezasadny. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.