II FZ 811/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Stefan Babiarz po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 1868/18 którym odrzucono skargę P. K. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 4 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: oddalić zażalenie.

P.K. (zwany dalej "skarżącym") - w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2017 r.- został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej przez siebie skargi. Wpis został określony na kwotę 100 zł. W wezwaniu podano jego podstawę prawną – tj. ustawę z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity ustawy opublikowany w Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwaną dalej: p.p.s.a.) oraz numer rachunku, na który należy dokonać wpłaty i kwotę, którą należy uiścić (karta nr 38). W związku z nieuiszczeniem wpisu od skargi – postanowieniem z dnia 6 grudnia 2017 r., III SA/Wa 328/17, nieopłaconą skargę odrzucono. Skarżący wniósł zażalenie, w którym wskazał, że wezwania o uiszczenie wpisu nie otrzymał. Postanowieniem z dnia 5 lipca 2018 r., II FZ 323/18, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie o odrzuceniu skargi i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Wskazał, że analiza akt rozpoznawanej sprawy wskazuje na istnienie wątpliwości, czy tryb doręczania spornej przesyłki zawierającej wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia przewodniczącego wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi został zachowany. Ze znajdującego się w aktach sprawy dokumentu zwrotnego potwierdzenia odbioru (karta 39) nie wynika kiedy, to jest w jakim dniu, skarżący odebrał wezwanie. Na dokumencie tym na pierwszej stronie widnieje jedynie podpis skarżącego potwierdzający fakt odbioru przesyłki, bez wskazania daty jej odebrania. Na drugiej stronie w punkcie pierwszym (Przesyłkę doręczono* - zaznaczyć właściwy kwadrat) żaden z sześciu kwadratów nie jest zaznaczony (opcje do wyboru: adresatowi - dozorcy domu - administracji domu- dorosłemu domownikowi- sołtysowi – upoważnionemu pracownikowi). Jednocześnie pod tymi opcjami wpisano imię i nazwisko skarżącego. Nie wiadomo zatem dlaczego nie zaznaczono opcji "adresatowi". Może był to pracownik o takim samym nazwisku jak skarżący, nie wiadomo. Punkt drugi wypełnia się, gdy przesyłki nie doręczono osobie wskazanej w punkcie pierwszym. Chociaż w punkcie pierwszym wpisano imię i nazwisko tożsame z danymi skarżącego, to punkt drugi też wypełniono, wskazując, że przesyłkę pozostawiono w urzędzie pocztowym do odbioru. Punkt trzeci wskazuje kto odebrał przesyłkę na poczcie. Żadna z opcji nie została zaznaczona. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że z lektury druku wynikają sprzeczne informacje. Nie wiadomo kiedy skarżący odebrał przesyłkę, ale wiadomo, że ją odebrał, gdyż widnieje na druku jego podpis z imieniem i nazwiskiem (strona 1), ktoś o tożsamych danych ją odebrał i nie był adresatem (strona 2 punkt 1), jednocześnie przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej (punkt 2), nikomu jej nie wydano na poczcie (punkt 3), z powodu nieobecności (punkt 4). Zatem przedwczesne było uznanie przez sąd, że sporną przesyłkę z wezwaniem doręczono. Przedwczesne było też uznanie, że wpis od skargi mimo wezwania nie został uiszczony oraz odrzucenie na tej podstawie skargi. W wykonaniu zalecenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny wszczął procedurę reklamacyjną u operatora, próbując ustalić w którym dniu przesyłka została odebrana. Z odpowiedzi operatora wynika, że przesyłkę wydano adresatowi w urzędzie pocztowym w dniu 5 października 2017 r. W związku z pismem operatora Wojewódzki Sąd Administracyjny zarządzeniem z dnia 21 sierpnia 2018 r. przyjął, że przesyłka z wezwaniem dostała doręczona skarżącemu w dniu 5 października 2017 r. Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2018 r., III SA/Wa 1868/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę jako nieopłaconą. W zażaleniu na powyższe skarżący wskazał, że odrzucenie było niezasadne. Powtórzył, że nie otrzymał wezwania, ani awizo z przyczyn – jego zdaniem - obciążających pocztę i niezastosowanie się do wezwania nie powinno mieć dla skarżącego negatywnych skutków. W zażaleniu zarzucił naruszenie art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. Wskazał, że nie otrzymał wezwania ani awizo, wezwanie było bezskuteczne, niezastosowanie się do niego nie powinno mieć negatywnych skutków procesowych. Przytoczył również fragment komentarza do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i podkreślił, że w wezwaniu przewodniczący powinien dokładnie oznaczyć kwotę, która powinna zostać wpłacona, wskazać termin do jej uiszczenia oraz wyraźnie określić skutek nieuiszczenia tej kwoty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. Dzięki przeprowadzonemu postępowaniu reklamacyjnemu sąd uzyskał informację, o którą wystąpił, tj. dowiedział się, kiedy przesyłka została odebrana. Od tej daty prawidłowo obliczył upływ terminu do dokonania czynności. Należało przyjąć, że siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu rozpoczął bieg następnego dnia po doręczeniu wezwania. Termin ten upłynął z dniem 12 października 2017 r. (czwartek). Skoro z dokumentów księgowych sądu wynika, że do dnia 23 listopada 2017 r. nie odnotowano wpływu wpisu – karta 40 - należało uznać, że skarżący nie uiścił wpisu sądowego w wyznaczonym terminie. W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. prawidłowo postanowił o odrzuceniu skargi. W odpowiedzi na wniosek skarżącego Sąd nie wydał rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, ponieważ ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości zasądzenia zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. Stosownie do art. 203 i 204 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga w tym zakresie jedynie wtedy, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, co nie ma miejsca w przypadku rozpoznawania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji. Wskazując na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i 2 tej ustawy, postanowił jak w sentencji.